Για πρώτη φορά στην μεγάλη
οθόνη, η ιστορία που άγγιξε βαθιά τις καρδιές εκατομμυρίων ανθρώπων και
προκάλεσε συγκίνηση σε όλη την Ελλάδα. Ένας σύγχρονος Άγιος της
Ορθοδοξίας, που άφησε σημαντική πνευματική παρακαταθήκη. Μια αστείρευτη
πηγή σοφίας και καλοσύνης. Οι διδαχές του παρηγορητικές. Ο λόγος του
διαχρονικός. Η πορεία του θαυμαστή.
Τα έσοδα θα διατεθούν στους Συλλόγους των Πολυτέκνων οικογενειών.
Η ιστορία ξεκινά από τη γέννηση του
Αγίου Παϊσίου, κατά κόσμον Αρσενίου Εζνεπίδη, στα Φάρασα της
Καππαδοκίας. Μετά τη Συνθήκη της Λωζάνης, η οικογένεια του μικρού
Αρσενίου ξεριζώνεται και παίρνει τον δρόμο της προσφυγιάς για την
Ελλάδα. Ο μικρός Αρσένιος μεγαλώνει στην Κόνιτσα της Ηπείρου με τη
γιαγιά του και τη μητέρα του, οι οποίες του μεταδίδουν τη βαθιά τους
πίστη στον Χριστό και την αγάπη για τον συνάνθρωπο. Μεγαλώνει με τις
ιστορίες για τον Άγιο Αρσένιο και μέσα του φουντώνει η επιθυμία από
μικρή ηλικία να ακολουθήσει τη μοναχική ζωή.
Το 1945 κατατάσσεται στον στρατό όπου
υπηρετεί ως ασυρματιστής. Με την αποστράτευσή του επισκέπτεται το Άγιον
Όρος. Σύντομα, όμως, επιστρέφει στην Κόνιτσα για οικογενειακούς λόγους
και παραμένει εκεί για τρία χρόνια. Αναχωρεί οριστικά για το Άγιον Όρος
τον Μάρτιο του 1953 και καταλήγει στη Μονή Εσφιγμένου. Έπειτα από τρία
χρόνια βρίσκεται στη Μονή Φιλοθέου, όπου γίνεται μοναχός και παίρνει το
όνομα Παΐσιος.
Στέλνει μια φωτογραφία του στη μητέρα του με την οποία την αποχαιρετά και της λέει ότι για μάνα του πια θα έχει την Παναγία…
Ακολουθεί η επιστροφή του Αγίου Παϊσίου
στην Κόνιτσα και η εκπλήρωση του τάματός του στην Παναγία να ανακαινίσει
το καμένο από τους Γερμανούς μοναστήρι της.
Οι δυσκολίες και οι πειρασμοί που
αντιμετωπίζει εκεί. Η μετάβασή του στο Όρος Σινά και οι μεγάλοι
ασκητικοί του αγώνες μέσα στην Έρημο. Η επάνοδός του στο Άγιον Όρος. Η
βοήθεια και καθοδήγηση που προσφέρει στις μοναχές στο ησυχαστήριο του
Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου στη Σουρωτή.
Η επιθυμία του να αποτραβηχτεί και να
ζήσει μία ασκητική ζωή, έρχεται σε αντίθεση με την ανάγκη των ανθρώπων
να τον συναντούν και να ωφελούνται πνευματικά από τον ίδιο. Θα δεχθεί
τον κόσμο, θα παρηγορήσει, θα συμβουλεύσει, θα καθοδηγήσει προσευχόμενος
νύχτα και μέρα. Αμέτρητες θα είναι οι μαρτυρίες των πιστών για τα
θαύματα που θα συντελεστούν στο ταπεινό κελί του. Απολύτως συνεπής με
την πνευματικότητά του είναι και ο τρόπος που θα αντιμετωπίσει την
επώδυνη ασθένειά του από τη νοσηλεία του στη Θεσσαλονίκη μέχρι και την
ταφή του στο ησυχαστήριο της Σουρωτής το 1994.
Η οσιακή του κοίμηση έρχεται να
επισφραγίσει την όλη του πορεία. Η αγιοκατάταξή του και τα θαύματα που
επιτελούνται και μετά τον θάνατό του είναι το επιστέγασμα όλης αυτής της
θαυμαστής πνευματικής πορείας.
Σήμερα είναι καιρός να ετοιμασθούν οι ψυχές, γιατί, άν συμβή κάτι, δεν ξέρω τί θα γίνη. Είθε να μην επιτρέψη ο Θεός να έρθουν δύσκολες μέρες, αλλά άν έρθουν, με έναν μικρό σεισμό, με ένα τράνταγμα, θα σωριάσουν ολόκληρες αδελφότητες, ολόκληρα μοναστήρια, γιατί ο καθένας θα πάη να σώση τον εαυτό του και θα τραβήξη την πορεία του.
Χρειάζεται πολλή προσοχή, γιά να μη μας εγκατάλειψη ο Θεός. Οι ψυχές να έχουν κάτι πνευματικό. Αυτό σας τιμάει. Θα γίνη μεγάλο τράνταγμα. Τόσα σας λέω, τόσο σκληρά έχω μιλήσει! Έμενα κάτι να μου έλεγαν, θα προβληματιζόμουν, θα σκεφτόμουν γιατί μου το είπαν, τί ήθελαν. Γιά να μην πω βράδυα, ένα βράδυ δεν θα κοιμόμουν. Αν δεν έβλεπα τα δύσκολα χρόνια πού έρχονται, δεν θα ανησυχούσα τόσο.Αλλά αυτό που βλέπω είναι ότι αργότερα θα δυσκολευθήτε πολύ. Δεν με καταλαβαίνετε. Τότε θα με καταλάβετε.
Άν έχη κανείς κουσούρια, δέν θα τα βγάλη πέρα. Άν τώρα γκρινιάζη γιά όλα και νομίζη ότι αυτός είναι λεβεντόπαιδο και όλοι οι άλλοι είναι χάλια, τότε…; Κοιτάξτε να διορθωθήτε, γιά να δικαιούσθε την θεία βοήθεια. Να στηριχθήτε ακόμη περισσότερο στον Θεό. Θα έχουμε πιό δύσκολα χρόνια. Ακόμη είναι άγουρα τα… φρούτα· δέν ωρίμασαν. Όταν εσείς θα είστε ώριμες πνευματικά, ξέρετε τί θα είστε; Οχυρό. Όχι μόνο γιά εδώ, αλλά θα μπορήτε να βοηθάτε και πιό πέρα.
Σήμερα ο μοναχός πρέπει να ζήση πνευματικά, γιά να είναι έτοιμος να ξεπεράση μιά δυσκολία. Να ετοιμασθή, γιά να μην τον στενοχωρήση η στέρηση, γιατί μετά μπορεί να φθάση στην άρνηση.
Δεν έχουμε καταλάβει καλά σε τί χρόνια ζούμε ούτε σκεφτόμαστε ότι θα πεθάνουμε. Δεν ξέρω τί θα γίνη, πολύ δύσκολη κατάσταση! Η τύχη του κόσμου κρέμεται από τα χέρια μερικών, αλλά ακόμη ο Θεός κρατά φρένο. Χρειάζεται να κάνουμε πολλή προσευχή με πόνο, για να βάλη ο Θεός το χέρι Του. Να το πάρουμε στα ζεστά και να ζήσουμε πνευματικά. Είναι πολύ δύσκολα τα χρόνια. Έχει πέσει πολλή στάχτη, σαβούρα, αδιαφορία. Θέλει πολύ φύσημα, για να φύγη. Οι παλιοί έλεγαν ότι θα έρθη ώρα που θα κλωτσήσουν οι άνθρωποι. Πετάνε τους φράκτες, δεν υπολογίζουν τίποτε. Είναι φοβερό! Έγινε μια βαβυλωνία. Να κάνουμε προσευχή να βγουν οι άνθρωποι από αυτήν την βαβυλωνία. Διαβάστε την προσευχή των Τριών Παίδων, να δήτε με πόση ταπείνωση προσεύχονταν και τον 82ο Ψαλμό: «Ο Θεός, τίς ομοιωθήσεταί σοι, μη σιγήσης …». Αυτό πρέπει να γίνη, αλλιώς δεν γίνεται χωριό. Θέλει θεϊκή επέμβαση.
Ήρθε ο καιρός να πολεμήση το καλό με το κακό, γιατί την παρανομία την έχουν κάνει νόμο και την αμαρτία μόδα. Όλος ο κόσμος βράζει σαν σε καζάνι.Η Εκκλησία, η πολιτεία, όλα τα έθνη είναι άνω-κάτω! Καί τι εξέλιξη θα έχουμε κανείς δεν το ξέρει.
Όλους τους στεφανώνουν, όλους τους ευλογούν. Κάτι πράγματα…, ντρέπομαι να τα πω. Και εμείς κοιμόμαστε με τα τσαρούχια. Δεν λέω να πάρουμε πλακάτ, αλλά να στρέψουμε την προσοχή μας στον μεγάλο κίνδυνο που περιμένουμε και να υψώσουμε τα χέρια στον Θεό. Να κοιτάξουμε πώς να αμυνθούμε κατά του κακού. Χρειάζεται να κρατάμε λίγο φρένο, γιατί όλα πάνε να τα ισοπεδώσουν. Τώρα είναι να λέη κανείς το ψαλμικό: «Θου τους άρχοντας αυτών ως τον Ωρήβ και Ζηβ και Ζαβεέ και Σαλμανά …, οίτινες είπαν κληρονομήσωμεν εαυτοίς το αγιαστήριον του Θεού».
Σύγχυση μεγάλη υπάρχει. Μύλος γίνεται, είναι ζαλισμένοι οι άνθρωποι. Ο κόσμος είναι όπως οι μέλισσες. Αν χτυπήσης την κυψέλη, οι μέλισσες βγαίνουν έξω και αρχίζουν «βούου…» και γυρίζουν γύρω από την κυψέλη αναστατωμένες. Ύστερα η κατεύθυνσή τους θα εξαρτηθή από τον άνεμο που θα φυσήξη. Αν φυσήξη βοριάς, θα πάνε μέσα. Έτσι και τον κόσμο τον φυσάει … «Εθνικός Βοριάς», «Εθνικός Νοτιάς», και είναι ο καημένος ζαλισμένος.
Όμως, αν και γίνεται τέτοιο βράσιμο, νιώθω μέσα μου μια παρηγοριά, μια σιγουριά. Μπορεί να ξεράθηκε η ελιά, αλλά θα πετάξη νέα βλαστάρια. Υπάρχει μια μερίδα Χριστιανών, στους οποίους αναπαύεται ο Θεός. Υπάρχουν ακόμη οι άνθρωποι του Θεού, οι άνθρωποι της προσευχής, και ο Καλός Θεός μας ανέχεται, και πάλι θα οικονομήση τα πράγματα. Αυτοί οι άνθρωποι της προσευχής μας δίνουν ελπίδα. Μη φοβάσθε. Περάσαμε σαν έθνος τόσες μπόρες και δεν χαθήκαμε, και θα φοβηθούμε την θύελλα που πάει να ξεσπάση; Ούτε και τώρα θα χαθούμε. Ο Θεός μας αγαπά.
Το να ενδιαφέρεται κανείς τώρα και να ανησυχή για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται το έθνος μας είναι ομολογία, γιατί η Πολιτεία τα βάζει με τον θείο νόμο. Ψηφίζει νόμους ενάντιους στον νόμο του Θεού…Έχουμε λοιπόν ευθύνη να τα διατηρήσουμε όλα αυτά και να μην αφήσουμε τους εχθρούς της Εκκλησίας να τα διαλύσουν.Έχω ακούσει και Πνευματικούς να λένε: «Εσείς μην ασχολήσθε μ’ αυτά»!
Αν είχαν μεγάλη αγιότητα και έφθαναν με την προσευχή σε τέτοια κατάσταση, που να μην τους ενδιαφέρει τίποτε, να τους φιλούσα και τα πόδια. Αλλά τώρα αδιαφορούν, γιατί θέλουν να τα έχουν καλά με όλους και να καλοπερνούν. Η αδιαφορία δεν επιτρέπεται ούτε στους κοσμικούς, πόσο μάλλον στους πνευματικούς ανθρώπους… Η παρουσία των Χριστιανών είναι πλέον ομολογία πίστεως… Εκείνος που θέλει να βοηθηθή, βοηθιέται και με τιποτένια πράγματα.
Να είστε με τον Χριστό, να ζήτε σύμφωνα με τις Εντολές Του και να προσεύχεσθε, για να έχετε θείες δυνάμεις και να μπορέσετε να αντιμετωπίσετε τις δυσκολίες. Να αφήσετε τα πάθη, για να έρθη η Θεία Χάρις.
Nα ζήτε όσο μπορείτε πιο απλά. Μη δυσκολεύετε από μόνοι σας τη ζωή σας. Οι πολλές ευκολίες κάνουν δέσμιους τους ανθρώπους σήμερα… Μάλλον δίνομε εξετάσεις εμείς οι άνθρωποι τώρα σ’ αυτά τα δύσκολα χρόνια τί κάνομε ο καθένας.
Η ζωή μας να είναι πιο μετρημένη. Να ζούμε πιο πνευματικά. Να είμαστε πιο αγαπημένοι. Να βοηθούμε τους πονεμένους, τους φτωχούς με αγάπη, με πόνο, με καλωσύνη…Χριστιανική ζωή και καλοπέραση δεν πηγαίνουν μαζί, είναι διαφορετικά πράγματα.Οι τσέπες σας πρέπει να είναι ανοιχτές, ώστε να φεύγουν τα χρήματα για φιλανθρωπίες..
Να προσευχώμαστε να βγουν καλοί άνθρωποι. Πίστη και ελπίδα στο Θεό να υπάρχει και θα χαρούν πολλοί. …Ο Καλός Θεός όλα θα τα οικονομήσει με τον καλύτερο τρόπο, αλλά χρειάζεται πολλή υπομονή και προσοχή, γιατί πολλές φορές, με το να βιάζωνται οι άνθρωποι να ξεμπλέξουν τα κουβάρια, τα μπλέκουν περισσότερο. Ο Θεός με υπομονή τα ξεμπλέκει… Ο Θεός ότι δεν είναι σωστό θα το πετάξει πέρα, όπως το μάτι πετάει το σκουπιδάκι.
Δουλεύει ο διάβολος, αλλά δουλεύει και ο Θεός και αξιοποιεί το κακό, ώστε να πρόκυψη από αυτό καλό. Σπάζουν λ.χ. τα πλακάκια και ο Θεός τα παίρνει και φτιάχνει ωραίο μωσαϊκό. Γι’ αυτό μή στενοχωρήσθε καθόλου, διότι πάνω από όλα και από όλους είναι ο Θεός, που κυβερνά τα πάντα.. Ο Καλός Θεός τον σημερινό κόσμο τον φυλάει με τα δυο Του χέρια, παλιότερα μόνο με το ένα. Σήμερα, μέσα στους τόσους κινδύνους που ζη ο άνθρωπος, ο Θεός τον φυλάει όπως η μάνα το μικρό το παιδί, όταν αρχίζη να περπατάη. Τώρα μας βοηθούν πιο πολύ ο Χριστός, η Παναγία, οι Άγιοι, αλλά δεν το καταλαβαίνουμε.
Ο διάβολος τώρα οργώνει, ο Χριστός όμως θα σπείρη τελικά.
Θα αμειφθούν αυτοί πού θα βοηθήσουν μία κατάσταση και θα τιμωρηθεί αυτός πού κάνει το κακό. Τελικά ο Θεός θα βάλει τα πράγματα στην θέση τους, αλλά ο καθένας μας θα δώσει λόγο για το τι έκανε σ’ αυτά τα δύσκολα χρόνια με την προσευχή, με την καλωσύνη. Μόνον πνευματικά μπορεί να αντιμετωπισθεί η σημερινή κατάσταση, όχι κοσμικά.
Από το βιβλίο ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ, ΛΟΓΟΙ Β΄: «Πνευματική αφύπνιση», ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ «ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ», ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ Απολυτίκιον Οσίου Παϊσίου Αγιορείτου Ήχος πλάγιος α΄. Τον Συνάναρχον Λόγον.
Tης ενθέου αγάπης το πυρ δεξάμενος υπερβαλλούση ασκήσει εδόθης όλος Θεώ και παράκλησις πολλών ανθρώπων γέγονας, λόγους θείους νουθετών, προσευχαίς θαυματουργών, Παΐσιε θεοφόρε, και νυν πρεσβεύεις απαύστως υπέρ παντός του κόσμου, Όσιε.
Η σπάνια, αυθεντική και εφ’όλης της ύλης μαρτυρία του κ. Κωνσταντίνου
Καρακατσάνη, Καθηγητή Πυρηνικής Ιατρικής του Αριστοτελείου
Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (Μέλους του Βουλευτηρίου της ΝΙΚΗΣ & της Επιτροπής Δεοντολογίας), τόσο για τα 19 χρόνια προσωπικής επαφής του
με τον Άγιο Παΐσιο, όσο και για δεκαετίες έρευνας επάνω στην αλήθεια της
Ορθόδοξης Πίστης και τις επιστημονικές προκλήσεις της Βιοηθικής.
Μία πραγματική κατάθεση ψυχής, που ξεκινά από το βίωμα των χαρισμάτων
του Αγίου Παϊσίου και την ατράνταχτη απόδειξη της γνησιότητας της
χειρόγραφης επιστολής του Αγίου «Σημεία των Καιρών -666» για τις νέες
ταυτότητες, και φθάνει έως έως τα πλέον κρίσιμα ζητήματα επιστήμης και
βιοηθικής: τον εγκεφαλικό θάνατο, τη βάση της ψυχιατρικής, την
ομοιοπαθητική, τις αμβλώσεις.
Έγραφε προ δεκαετίας ο Δημήτρης Νατσιός, Πρόεδρος της ΝΙΚΗΣ, για τους παιδαγωγικούς λόγους του Αγίου Παϊσίου.
Εν πρώτοις μια φράση από τον σπουδαίο Δημ. Καμπούρογλου: «Όλα τα έθνη
για να προοδεύσουν πρέπει να βαδίσουν εμπρός, πλην του ελληνικού που
πρέπει να στραφεί πίσω».
Είναι βέβαιο ότι ο σοφός αθηναιογράφος, όπως ονομάστηκε, εννοούσε την
παράδοσή μας, που δεν είναι κάτι το νεκρό, αλλά η ζωντανή φωνή των
κεκοιμημένων. Μόνο οι νεκροί λαοί έχουν παράδοση νεκρή. «Εμείς θα
γινόταν να ζήσουμε χωρίς τους νεκρούς;» αναρωτιέται ο ποιητής.
Υπακούοντας, λοιπόν, στην προτροπή του συγγραφέα, θα στρέψουμε το βλέμμα
μας πίσω, για να δούμε, εν συντομία, και να καμαρώσουμε τον δάσκαλό,
όπως μας τον προβάλλει η έξοχη παράδοσή μας. Και θα κλείσουμε με τα
λόγια, του αγίου Γέροντα Παϊσίου.
Κατ’ αρχάς, τι σημαίνει η λέξη δάσκαλος; «αρχή σοφίας ονομάτων
επίσκεψις». Η λέξη δάσκαλος, σύμφωνα με μία ετυμολογική ερμηνεία, πολύ
όμορφη, γι’ αυτό ίσως να είναι και παρετυμολογία, προέρχεται από το
αρχαίο ρήμα, συνηρημμένο, δάω-ώ, που σημαίνει φωτίζω. (Από δω η δάδα, το
δαδί). Με ενεστωτικό διπλασιασμό γίνεται δαδάσκω και διδάσκω. Από το
διδάσκω παράγεται ο διδάσκαλος. Άρα δάσκαλος και Παιδεία, γενικότερα,
στα καθ’ ημάς, σημαίνει φως. (Οι Δάσκαλοι του Γένους, ονομάζονταν
Φωτιστές του Γένους) Γράφει ο Πλάτων: «Παιδεία εστί ου την υδρία
πληρώσαι, αλλά άναψαι αυτήν». Παιδεία είναι, όχι το γέμισμα ενός άδειου
δοχείου (ο εγκέφαλος του παιδιού), αλλά άναμμα ψυχής, είναι φως δηλαδή.
Σήμερα τι κάνουμε στα σχολεία; Εγκαταλείψαμε, σβήσαμε την ψυχή του
παιδιού και στραφήκαμε στον εγκέφαλό του, γεμίζοντάς τον με περιττές,
πολλές φορές, πληροφορίες. Γι’ αυτό οι μαθητές δεν αγαπούν το σχολείο
και το πετροβολούν.
Ίσως και τις καταλήψεις πρέπει να τις εκλάβουμε σαν κραυγή απόγνωσης
των νέων για τον χαμένο δάσκαλο, για την ανύπαρκτη παιδεία. Ανηφορίζουμε
την ιστορία, την παράδοση και στεκόμαστε με θαυμασμό στον δεύτερο χρυσό
αιώνα, μετά του Περικλή, του Ελληνισμού. Στον χρυσό αιώνα των Πατέρων
της Εκκλησίας. Γράφει ο ουρανοφάντωρ Μέγας Βασίλειος. Ο δάσκαλος πρέπει
να είναι «αρχέτυπον βίου, νόμος έμψυχος και κανών αρετής». Επαναλαμβάνει
ο άγιος τον Πλούταρχο στο εξαίσιο «περί παίδων αρετής» πόνημά του.
Έλεγε ο Πλούταρχος. «Διδασκάλους ζητητέον τοις τέκνοις, οι και τοις
βίοις εισίν αδιάβλητοι και τοις τρόποις ανεπίληπτοι και ταις εμπειρίαις
άριστοι».
Ζωντανή η παράδοση των αρχαίων στους Πατέρες, με μία διαφορά. Οι
αρχαίοι αποβλέπουν στην αρετή, στην καλοκαθαγία. Οι Πατέρες και δή διά
στόματος του αγίου Χρυσοστόμου θα πουν: «Παιδεία εστί μετάληψις
αγιότητος».
«Τα τέκνα ημών της εν Χριστώ Παιδείας μεταλαβέτωσαν», γράφει ο Κλήμης
ο Αλεξανδρεύς στους «Στρωματείς». Αν βέβαια πεις σήμερα σε κάποιον διά
βίου αμαθή του νυν υπουργείου ότι σκοπός της Παιδείας είναι η απόκτηση
αρετών και η αγιότητα κινδυνεύεις με… λιθοβολισμό, σε αναμένει ο
χλευασμός. Παιδεία για τους νυν φωταδιστές δεν είναι μόρφωση, παίδευση,
καλλιέργεια χαρακτήρων και εμφύσηση αξιών, αλλά απονομή βεβαιώσεων
τυπικών προσόντων, ένα άχρηστο χαρτί με το οποίο θα συνωστίζεται ο νέος
στους βουλευτικούς προθαλάμους εκλιπαρώντας μία θέση ημιαπασχόλησης.
Πίσω στους Πατέρες. Έλεγε ο άγιος Γρηγόριος «καλών των διδασκάλων καλοί
και οι μαθηταί». «Τούτο διδασκάλου αρίστον, το δι’ εαυτού παιδεύειν α
λέγει» αυτό είναι το γνώρισμα του αρίστου δασκάλου, το να διαπαιδαγωγεί,
επιβεβαιώνοντας τα όσα διδάσκει με το προσωπικό του παράδειγμα,
βροντοφωνάζει ο ιερός Χρυσόστομος, και προσθέτει την θεμελιώδη αρχή της
εν Χριστώ Παιδείας, «έκτεινον την της αγάπης σαγήνην, ίνα μη το χωλόν
εκτραπή, ιαθή δε μάλλον», άπλωσε τα δίχτυα της αγάπης, για όλους τους
μαθητές σου. Αν δεν αγαπάς, αν δεν ξεχειλίζει η καρδιά από αγάπη για τα
παιδιά, ματαιοπονείς. Τα παιδιά νιώθουν αυτήν την αγάπη και σου
προσφέρουν, ως αντίδωρο, μία ανθοδέσμη με άνθη μυρίπνοα από την ψυχή
τους.
Τον τύπο τούτο του Έλληνα δασκάλου, του μεταλαμπαδευτή των τιμαλφών
αξιών του Γένους, τον πολέμησαν και τον κλόνισαν οι απανωτές
εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις, αναγεννήσεις, αναπτερώσεις και λοιπά ηχηρά
φληναφήματα. Μες στις σχολικές τάξεις, αντί να ρέουν τα γάργαρα νάματα
της εξαίσιας παράδοσής μας, τα οποία ξεδιψούν δασκάλους και μαθητές,
εισπνέουμε τις αναθυμιάσεις, που αναδίδουν τα βαλτόνερα Δύσης και
Ανατολής. Και ιδού οι προκοπές μας!! Και όμως υπήρχαν άνθρωποι, όταν οι
περισσότεροι ήταν βυθισμένοι στην αποκάρωση της ψευτοευημερίας, που
έβλεπαν την επερχόμενη βοθρόπτωση, υλική και πνευματική. (Μιας υλικής
κατάρρευσης προηγείται πάντοτε μια πνευματική εξαθλίωση και ήττα).
Ο οσιακής μνήμης γέροντας Παϊσιος ο Αγιορείτης, ο κατά κόσμον… ολιγογράμματος άγιος μοναχός, μας άφησε πολυτίμητες διδαχές για την Παιδεία και τον δάσκαλο.
Αν στα διάφορα σεμινάρια που διοργανώνονται «με το κιλό» κάθε χρόνο,
για τους δασκάλους ακούγαμε τα λόγια του Γέροντα και όχι τις ανούσιες
και ανιαρές τιποτολογίες, που μας σερβίρουν οι σχολικοί σύμβουλοι και οι
άσχετοι, συνήθως και ασήμαντοι εισηγητές τους, ίσως η Παιδεία να
ξανακαθόταν στον βασιλικό της θρόνο. Σκύβω, λοιπόν, με πολλή ευλάβεια
και αντλώ από το βιβλίο «με πόνο και αγάπη για τον σύγχρονο άνθρωπο»,
λίγα λόγια του αγίου Γέροντα, που μοσχοβολούν σαν το Τίμιο Ξύλο. Εν
πρώτοις για το θέμα των απεργιών, που το ακούμε αυτές τις ημέρες. Έλεγε ο
Γέροντας: «-Εγώ λέω στους δασκάλους ποτέ να μην κάνουν απεργία, εκτός
αν πάνε να καταργήσουν τα Θρησκευτικά, την προσευχή ή να κατεβάσουν τον
σταυρό από την σημαία. Τότε πρέπει να διαμαρτυρηθούν. Αλλιώς τι φταίνε
τα παιδιά να χάνουν μαθήματα!».
Μιλά για την πληθώρα των μαθημάτων και δραστηριοτήτων, με τα οποία
καταπλακώσαμε τα παιδιά, ενώ το σημαντικότερο γι’ αυτήν την ηλικία είναι
το παιχνίδι, το ομαδικό και όχι τα ψυχοφθόρα ηλεκτρονικά. (7ωρα από την
Α’ Δημοτικού, ξένες γλώσσες και υπολογιστές, λες και μιλάμε για
διανοητικές μηχανές).
«Σήμερα φορτώνουν τα παιδιά ένα σωρό και τα μπερδεύουν. Τα μπουχτίζουν
στα γράμματα χωρίς πνευματικό αντιστάθμισμα. Στα σχολεία τα παιδιά
πρέπει πρώτα να μαθαίνουν τον φόβο Θεού. Μικρά παιδιά να πάνε να μάθουν
αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά-ενώ Αρχαία να μην μάθουν-μουσική, το ένα, το
άλλο… Τι να πρωτομάθουν; Όλο γράμματα και αριθμούς και εκείνα που είναι
να μάθουν, για την Πατρίδα τους, δεν τα μαθαίνουν. Ούτε πατριωτικά
τραγούδια ούτε τίποτε».
Ο οξυδερκής Γέροντας γνωρίζει πως η γλώσσα μας, μαζί με την πίστη, αποτελούν τα απόρθητα αμυντήρια της εθνικής μας συνείδησης.
«Είναι και μερικοί που πάνε να κάνουν μία νέα γλώσσα. Η ελληνική όμως
γλώσσα είναι “γλώσσα” από τις πύρινες Γλώσσες της Πεντηκοστής! Το δόγμα
της πίστεώς μας καμμιά γλώσσα δεν μπορεί να το αποδώση. Γι’ αυτό
οικονόμησε ο Θεός και η Παλαιά Διαθήκη μεταφράσθηκε από τους Εβδομήκοντα
στην ελληνική γλώσσα και το Ευαγγέλιο γράφτηκε στην ελληνική γλώσσα. Αν
δεν ξέρη Αρχαία Ελληνικά κανείς και ασχολήται με το δόγμα, μπορεί να
πλανηθή. Και εμείς καταργήσαμε τα Αρχαία από τα σχολεία! Μετά από λίγο
θα έρχωνται Γερμανοί να διδάσκουν Αρχαία στα δικά μας Πανεπιστήμια. Τότε
θα καταλάβουν οι δικοί μας την αξία που έχουν τα Αρχαία Ελληνικά, αφού
πρώτα γίνουν ρεζίλι, και θα πουν: “Για δες η Εκκλησία που κρατούσε τα
Αρχαία”!
Πάνε να εξαφανίσουν ένα ορθόδοξο έθνος. Ξέρετε τι σημαίνει αυτό; Ένα
ορθόδοξο έθνος σήμερα είναι μεγάλη υπόθεση! Παλιά είχαμε την φιλοσοφία. Η
Αγία Αικατερίνη με βάση την φιλοσοφία αποστόμωσε τους φιλοσόφους. Οι
φιλόσοφοι ετοίμασαν τον δρόμο για τον Χριστιανισμό. Το Ευαγγέλιο
γράφτηκε στα ελληνικά και διαδόθηκε στον κόσμο. Μετά οι Έλληνες
προχώρησαν να φωτίσουν και τους Σλάβους. Σε μερικούς δεν συμφέρει να
υπάρχη η Ελλάδα. “Μας κάνει κακό, λένε. Πρέπει να την εξαφανίσουμε».
Πληγή πυορροούσα σήμερα για την πατρίδα η φυγή των νέων στο εξωτερικό.
Τα σπουδαιότερα μυαλά λεηλατούνται από τους ξένους, σε συνδυασμό με την
δημογραφική απίσχνανση, οδηγούμαστε σε ιστορική ευθανασία.
«Πάντα λέω στα παιδιά που πάνω έξω για σπουδές: “Να πάτε, αφού το
θέλετε, αλλά να προσέξετε να μη χάσετε την πίστη σας, να πάρετε μόνον
τις γνώσεις τους. Και προπαντός μην ξεχάσετε να γυρίσετε πίσω στην
Πατρίδα. Η Ελλάδα σας περιμένει. Έχετε χρέος να την βοηθήσετε. Να είστε
κοντά στους Έλληνες, για να μην αναγκάζωνται οι καημένοι να τρέχουν στο
εξωτερικό, για να βρουν έναν γιατρό ή έναν ειδικό για μία επιστήμη. Πολύ
να προσέξετε να μην ψυχραθή η καρδιά σας. Οι Ευρωπαίοι είναι ψυχροί. Η
Αμερική πάλι είναι μόνο για να πλουτίζη κανείς υλικά και να χρεωκοπή
πνευματικά».
Και τέλος τα χρυσά του λόγια για το έργο του δασκάλου.
«Είναι μεγάλη υπόθεση ο σωστός δάσκαλος, ιδίως στις μέρες μας! Τα παιδιά
είναι άγραφες κασέτες ή θα γεμίσουν βρώμικα τραγούδια ή βυζαντινή
μουσική. Το έργο του δασκάλου είναι ιερό. Έχει μεγάλη ευθύνη και, αν
προσέξη, μπορεί να πάρη μεγάλο μισθό από τον Θεό. Να φροντίζη να διδάσκη
στα παιδιά τον φόβο του Θεού. Πρέπει να βρουν τρόπο οι εκπαιδευτικοί να
περνάνε κάποια μηνύματα στα παιδιά για τον Θεό και για την Πατρίδα. Ας
σπείρουν αυτοί τον σπόρο, και ας μην τον δουν να βλαστάνη. Τίποτε δεν
πάει χαμένο κάποια στιγμή θα πιάση τόπο.
Και πάντα με το καλό, με επιείκεια, με αγάπη να φέρωνται στα παιδιά.
Να προσπαθούν να ξυπνάνε το φιλότιμό τους. Το παιδί θέλει αγάπη,
ζεστασιά. Πολλά παιδιά την στερούνται τελείως στο σπίτι. Αν οι δάσκαλοι
αγαπήσουν τα παιδιά, θα τους αγαπήσουν και εκείνα, και τότε θα κάνουν
πιο εύκολα το έργο τους. Εμάς ο δάσκαλος με την βέργα μας χτυπούσε, όταν
έβλεπε αταξία, αλλά αγαπούσε τα παιδιά και τα παιδιά τον αγαπούσαν. Δεν
είχε δικά του παιδιά και τα αγαπούσε τα παιδιά πολύ. Γι’ αυτό λέω ότι
καλοί είναι οι γονείς που γεννούν πολλά παιδιά και γίνονται πολύτεκνοι,
αλλά καλύτεροι είναι οι σωστοί εκπαιδευτικοί που αναγεννούν του κόσμου
τα παιδιά και γίνονται υπέρ-υπέρ-πολύτεκνοι! Δίνουν αναγεννημένους
ανθρώπους στην κοινωνία, και έτσι γίνεται καλύτερη».
Αν ζούσαμε σε κράτος ελληνικό και όχι στο ψευτορωμαίικο
χαρτοβασίλειο, στο μνημονιακό απολειφάδι και παίγνιο των Φράγκων, στα
παιδαγωγικά τμήματα αυτά θα διδάσκονταν και όχι οι μαγαρισιές της
Ρεπούση και των ομοϊδεατών της.
Δημήτρης Νατσιός
Η Μαρία Εζνεπίδου (ανηψιά του αγίου Παϊσίου) & ο Αθανάσιος Ρακοβαλής (από τους σημαντικότερους βιογράφους του, σήμερα βουλευτής Επικρατείας της ΝΙΚΗΣ) μιλούν σε βαρυσήμαντη εκδήλωση της ΝΙΚΗΣ για τον προσωπικό αριθμό (πολύ περισσότερα εδώ):
Και κλείνουμε με τη σημερινή (12 Ιουλίου 2025) ανακοίνωση:
«Τιμούμε σήμερα τον Άγιο Παΐσιο, προστάτη Άγιο του Κινήματος μας»
Τιμούμε τον Άγιο Παΐσιο, τον προστάτη Άγιο του Δημοκρατικού Πατριωτικού Λαϊκού Κινήματος ΝΙΚΗ
Σήμερα, 12 Ιουλίου, τιμούμε την ιερή μνήμη της κοίμησης του Οσίου Παϊσίου του Αγιορείτου, προστάτη Αγίου του Κινήματός μας.
Ο Άγιος Παΐσιος στάθηκε κοντά σε κάθε
άνθρωπο με λόγο παρηγορητικό, απλότητα, πίστη και φως ελπίδας,
διδάσκοντάς μας την αγάπη προς τον Θεό και τον συνάνθρωπο, την ταπείνωση
και την υπομονή στις δοκιμασίες.
Σήμερα, που η πατρίδα μας περνά μια περίοδο δοκιμασίας, με ακρίβεια, ανασφάλεια και κοινωνική αδικία, θυμόμαστε τα λόγια του:
«Η Ελλάδα θα περάσει δυσκολίες, αλλά στο τέλος θα θριαμβεύσει γιατί την αγαπά η Παναγία.»
και
«Ο Θεός θέλει τη συνεργασία μας. Να κάνουμε κι εμείς κάτι, κι Εκείνος θα κάνει ό,τι εμείς δεν μπορούμε.»
Μας καλεί να σταθούμε με πίστη και
υπομονή απέναντι στις δυσκολίες και να μην χάσουμε την ελπίδα,
εργαζόμενοι με ενότητα για το καλό του τόπου μας.
Το παράδειγμα της ζωής του Αγίου
Παϊσίου, γεμάτο προσφορά και πνευματικό αγώνα, παραμένει πηγή έμπνευσης
για όλους μας σε αυτή την κρίσιμη εποχή, όπου η πίστη και η αλληλεγγύη
είναι πολύτιμα στη ζωή μας και στον κοινό μας αγώνα για την αναγέννηση
της πατρίδας μας.
Ως Κίνημα ΝΙΚΗ, τον τιμούμε σήμερα
με προσευχή και ευγνωμοσύνη, ζητώντας την ευχή και την πρεσβεία του,
ώστε να συνεχίσουμε την πορεία μας με καθαρότητα καρδιάς, αγάπη και
αποφασιστικότητα για την Ελλάδα που μας αξίζει.
Χθες προβλήθηκε η πιο επαναστατική σκηνή στην σύγχρονη ελληνική τηλεόραση, σε μία κοινωνία που μπορεί να σε εξοντώσει αν τολμήσεις να υποστηρίξεις κάτι διαφορετικό από την γραμμή.
[Τηλεοπτική σειρά "Άγιος Παΐσιος - Από τα Φάρασα στον ουρανό"]
Ευχαριστούμε όλους εκείνους τους αδελφούς μας, στους οποίους οφείλουμε αυτή τη σειρά. Είναι ένα μονοπάτι που οδηγεί στο δρόμο της Επιστροφής. Ας το διερευνήσουμε.
The 65th Thessaloniki Film Festival welcomed two of the most prolific stars
of contemporary cinema, Juliette Binoche and Ralph Fiennes, on Friday,
November 1st 2024, at the Olympion theater. The two renowned actors
received the Festival’s honorary Golden Alexander award prior to the
screening of the monumental film *The English Patient* (1996), which marked
their second collaboration (their first was in 1992's *Wuthering Heights*)
and garnered Juliette Binoche an Academy Award for Best Supporting Actress,
and Ralph Fiennes a nomination for the Academy Award for Best Actor. ...
Να που έφτασε η δύσμοιρη πατρίδα μας. Να αναγνωρίζουν τα θησαυρίσματά της οι ξένοι και να τα αναθεματίζουν οι γραικύλοι.
Με τα εγχώρια όρνεα του μηδενισμού να κατατρώνε τις σάρκες της Ελλάδας
και να λυσσούν εναντίον κάθε ελληνικής και ορθόδοξης αξίας, έρχονται από
το πουθενά κάποια λόγια που λειτουργούν σαν βάλσαμο για κάθε Έλληνα
χριστιανό που δεν έχει παραδώσει την ψυχή του στο μίσος για τις ρίζες
του. Και τα φαρμακερά φίδια δαγκώνουν την ίδια τους τη γλώσσα και δηλητηριάζονται.
Τέτοια ήταν τα ακριβά λόγια της συγκινημένης Ζιλιέτ Μπινός, που
βρέθηκε στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και ομολόγησε τον θαυμασμό της για τους Αγίους της Ελλάδας, για τον Παΐσιο, για το Βυζάντιο και την τέχνη του, αλλά και για τα ελληνορθόδοξα μοναστήρια, ως αξίες και σταθερές που γεμίζουν τη διαδρομή της και της προσφέρουν αίσθημα εξύψωσης, όπως είπε.
«Οι ουρανοί και οι θάλασσές σας είναι έμπνευση», είπε η αγαπημένη Γαλλίδα ηθοποιός και συνέχισε: «Η
ιστορία σας, η φιλοσοφία σας, οι Άγιοί σας και ιδιαίτερα ο Άγιος
Παΐσιος γεμίζουν την διαδρομή μου. Είχα την πιο υπέροχη ημέρα σήμερα
στην Θεσσαλονίκη. Βυζάντιο, μοναστήρια, περπάτησα στον δρόμο,
ένιωσα τις πέτρες και τα δέντρα, έφαγα το υπέροχο ψωμί και ψάρι σας, ενώ
θαύμαζα ταυτόχρονα τους υπέροχους βυζαντινούς θησαυρούς. Τι όμορφη
πόλη. Εύχομαι τα καλύτερα για το φεστιβάλ…».
Τι να πρωτονοιώσει κανείς, ακούγοντας αυτά τα λόγια; Θαυμασμό για την καθάρια ματιά της Ζιλιέτ Μπινός ή ντροπή για εμάς;
Μάλλον και τα δύο μαζί. Είναι θλιβερό πάντως πόση τυφλότητα έχει ο
Έλληνας για την αμύθητη κληρονομιά του. Στον μικρόκοσμό μας όπου δεν ζει
η Ζιλιέτ Μπινός, έχουμε διαφόρων ειδών «Τατσόπουλους» να κρώζουν καθημερινά με σκοπό να αφανίσουν την Ορθοδοξία και να εξαλείψουν τους Αγίους από τη συνείδηση του κόσμου.
Και έρχεται μια Γαλλίδα για να καταθέσει αυτό που βλέπει πεντακάθαρα, ότι αρχαιοελληνικό πνεύμα και Ορθοδοξία είναι μια αδιάσπαστη ιστορική συνέχεια στο μεγαλείο της Ελλάδας.
Πατώντας στον σπερματικό λόγο της αρχαίας Ελλάδας, οι Άγιοι ήρθαν να
υπερπληρώσουν τον σκοπό της φιλοσοφίας, αφού η αναζήτηση του Θείου πήρε
τη θέση της από την ενσαρκωμένη αποκάλυψη του Θεανθρώπου.
Και πόσο μάλλον έχει την αξία της αυτή η ομολογία, εφόσον προέρχεται από πολίτη μιας χώρας που άνθισε το κίνημα του Διαφωτισμού,
για να καταλήξει εντέλει στον σημερινό ζόφο της εποχής μας, που
αναγκάζει πολλούς σκεπτόμενους ευρωπαίους να αναζητήσουν καταφύγιο στα
ανόθευτα νάματα της Ορθοδοξίας, στον κατά Θεόν ανθρωπισμό που είναι ο
μόνος αληθινός ανθρωπισμός.
Αυτό ως απάντηση σε όσους αχρείους λένε τη γνωστή ανοησία ότι η
Ελλάδα υφίσταται τον… «σκοταδισμό» της Ορθοδοξίας, επειδή δεν πέρασε…
διαφωτισμό. Ορίστε λοιπόν, δείτε τι λέει μια ηθοποιός που έρχεται από
αυτήν την παράδοση. Διψάνε οι άνθρωποι του πνεύματος να βρουν αληθινά
νοήματα αφού η Δύση έχει στερέψει σαν άνυδρο ξεροτόπι. Κι εμείς οι
Έλληνες, αντί να ξεδιψάσουμε στην αιώνια πηγή που αναβλύζει η αγία πίστη
μας, αποζητούμε την πνευματική ξηρασία της Δύσης, που μας φαντάζει και
σαν πρόοδος.
Πληροφορίες αναφέρουν ότι η Ζιλιέτ Μπινός εδώ και κάμποσα χρόνια έχει μαγνητιστεί από την Ορθόδοξη πίστη,
μαθαίνει για τους Αγίους της, είναι θαυμάστρια της Βυζαντινής
Αγιογραφίας και μάλιστα είχε και την επιθυμία να επισκεφθεί τον τάφο του
Άγιου Παΐσιου. Έχει αξία να φωτίσουμε και μια άλλη πτυχή της Μπινός από
τον καιρό της πανδημίας, αφού η δημοφιλής ηθοποιός τάχθηκε εναντίον του υποχρεωτικού εμβολιασμού που επέβαλλε ο Μακρόν και στηλίτευε την πολιτική εκβιασμού σε εργαζόμενους, όπως για παράδειγμα στους υγειονομικούς.
Με λίγα λόγια μιλάμε για μια γυναίκα με ελεύθερο πνεύμα, που
αντιπροσωπεύει την υγιή πλευρά της Γαλλίας, και όχι εκείνο το ψηλαφητό
σκοτάδι που είδαμε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού. Ακούγοντας
ξανά και ξανά τα συγκινητικά λόγια της ηθοποιού, δεν μπορείς παρά να
μπεις σε στενάχωρους παραλληλισμούς και να κουνήσεις με απογοήτευση το
κεφάλι.
Από τη μία έχουμε μια από τις μεγαλύτερες ηθοποιούς της Γαλλίας να
εξυψώνει τους Αγίους μας, και από την άλλη έχουμε τον υπουργό Παιδείας,
Κυριάκο Πιερρακάκη να βγάζει «ρητορική μίσους» τα λόγια των αγίων.
Από τη μία έχουμε τη Μπινός να αποθεώνει τον Βυζαντινό πολιτισμό και
από την άλλη έχουμε στην Ελλάδα μια προσπάθεια να εξαφανιστεί το
Βυζάντιο από κάθε υπόληψη, από κάθε προβολή και από κάθε προώθηση. Ο πιο
εμβληματικός ναός του Βυζαντίου, η Αγιά Σοφιά μαγαρίζεται από τους
Τούρκους που την έκαναν Τζαμί, και η «ελληνέζικη» κυβέρνηση δεν άλλαξε
ούτε… πλευρό στον ύπνο της. Ακόμα, η Μπινός γοητεύτηκε από την
πνευματική ακτινοβολία του Άγιου Παΐσιου και εδώ έχουμε γεμίσει
μαϊντανούς που κάνουν καριέρα είτε με το να βλασφημούν τον Άγιο – είτε
με το να εκμεταλλεύονται εμπορικά το όνομα του.
Πάντως, τη σαστιμάρα των αντιχριστιανών στο άκουσμα των λόγων της Ζιλιέτ Μπινός, θαρρείς και μπορούσες να τη νιώσεις στην ατμόσφαιρα.
Πολλοί είναι εκείνοι που ανέβασαν… πίεση με αυτήν την ομολογία.
Γκρεμίστηκε για άλλη μια φορά ο ψεύτικος κόσμος που με τόση επιμέλεια
χτίζουν. Ειδικά η αναφορά στον Παΐσιο, κουκουλώθηκε από τα μεγάλα MME.
Παγωμάρα και αμηχανία επικράτησε, αλλά έλα ντε που δεν μπορούσαν και να
το θάψουν εντελώς, αφού επρόκειτο για τη διεθνή προβολή μιας ταινίας με
κορυφαίους ηθοποιούς (η «Επιστροφή» του Ουμπέρτο Παζολίνι που εμπνέεται
από την Οδύσσεια, με πρωταγωνιστές τον Ρέιφ Φάινς και τη Ζιλιέτ Μπινός).
Δεν πειράζει. Περαστικά τους. Όσο και να πολεμούν την Ορθοδοξία, θα
εμφανίζονται κάποιοι «ξένοι» για να υμνούν το μεγαλείο της, χωρίς να
έχουν κανένα συμφέρον για να το κάνουν.
Οραματίζομαι ένα ελληνόπουλο με καλή προαίρεση, που αν και μεγαλώνει
σε μια προδομένη πατρίδα που του κρύβουν το φως της Ορθοδοξίας, έρχεται
πάντα η ώρα που ακούει κάποια ομολογία σαν της Ζιλιέτ Μπινός. Και να πώς
μπορεί να μπει ο ευλογημένος σπόρος στον λογισμό. Και έτσι να γεννηθούν
τα γόνιμα ερωτήματα: «ποιος είναι ο Παΐσιος; Γιατί τον αποστρέφονται
παθολογικά οι υλόφρονες; Γιατί τον εκτιμά τόσο μια ηθοποιός παγκοσμίου
φήμης; Τι έχουν να μου πουν οι Άγιοι για το αδιέξοδο που βιώνω; Τι έδωσε
στην ανθρωπότητα το Βυζάντιο; Ποια είναι η πνευματική και ιστορική
κληρονομιά μου; Γιατί δεν μου μαθαίνουν σχεδόν τίποτα για όλα αυτά;».
Αυτή είναι η μεγάλη δύναμη της ομολογίας και γι’ αυτό την τρέμουν και
λυσσομανούν εναντίον της. Φυτεύει σπόρους που μπορεί να γίνουν
ολάνθιστα δέντρα…
Στην εποχή μας, όπου η ανυπακοή στο θέλημα του Θεού έχει παγιωθεί στη συνείδηση των περισσοτέρων ανθρώπων, ο θεσμός της οικογένειας περνά μεγάλη κρίση.
Και η κρίση αυτή περισσότερο επικεντρώνεται στην έλλειψη πραγματικής – εν Θεώ – αγάπης μεταξύ των συζύγων.
Και η εν χριστώ αγάπη σέβεται την ελευθερία του άλλου, αλλά ταυτόχρονα
δέχεται με ταπείνωση τον ρόλο του καθενός μέσα στην οικογένεια όπως ο
Θεός τον έχει ορίσει.
Είναι συγκλονιστική λοιπόν η ιστορία του ζεύγους
αυτών των Αγίων, του Γαλακτίωνος και της Επιστήμης. Και αυτό γιατί την
ώρα της ομολογίας και του μαρτυρίου του συζύγου η αγία Επιστήμη πήγε
κοντά του αυτόβουλα και συμμαρτύρησε μαζί του. Είχαν και οι δύο την μόνη αληθινή αγάπη,την αγάπη προς τον Νυμφίο τους Χριστό, και εκεί είχαν εντάξει και την δική τους συζυγική αγάπη. πηγή
Ο ΒΙΟΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΓΑΛΑΚΤΙΩΝΟΣ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ
(+ 5 Νοεμβρίου)
Οι άγιοι έζησαν τον 3ο αιώνα μ.Χ.,
όταν αυτοκράτορας ήταν ο Δέκιος. Και ο μεν Γαλακτίων ήταν υιός του
Κλειτοφώντος και της Λευκίππης, Ελλήνων (δηλαδή ειδωλολατρών) και των
δύο, οι οποίοι κατηχήθηκαν στη χριστιανική πίστη από κάποιο μοναχό
ονόματι Ονούφριο και δέχτηκαν το άγιο βάπτισμα.
Από τότε διέθεταν τα πλούτη τους σε κάθε αγαθοεργία.
Το γιο τους Γαλακτίωνα ανέθρεψαν “εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου”.
Δηλαδή, με παιδαγωγία και νουθεσία, σύμφωνη με το θέλημα του Κυρίου. Και
η παιδαγωγία αυτή δεν άργησε να φέρει τους θαυμαστούς καρπούς της. Ο
Γαλακτίων όταν μεγάλωσε, νυμφεύθηκε μία ωραία κόρη, την Επιστήμη ,την
οποία ο ίδιος είλκυσε στο Χριστό.
Η δε Επιστήμη και αυτή είχε γονείς Έλληνες, κι όταν παντρεύτηκε τον Γαλακτίωνα, βαπτίστηκε κι η ίδια χριστιανή.
Αποφάσισαν από κοινού να διατηρήσουν την παρθενία τους και να ζήσουν με πλήρη αφιέρωση στον Θεό.
Η ζωή τους κυλούσε αφιερωμένη στην υπηρεσία του λόγου του Θεού και στη διακονία του πλησίον,
ώσπου ξέσπασε ο διωγμός του Δεκίου. Τότε, ο μεν Γαλακτίων πήγε σε
μοναστήρι του όρους Σινά, η δε Επιστήμη σε γυναικείο κοινόβιο. Αλλά η
λαίλαπα του διωγμού έφθασε και στα μέρη εκείνα, με αποτέλεσμα να
συλληφθεί ο Γαλακτίων. Όταν πληροφορήθηκε αυτό η Επιστήμη, έτρεξε και
παρακάλεσε τους διώκτες να συλλάβουν και αυτή προς ενίσχυση του συζύγου
της.
Κι αφού ρωτήθηκαν για την πίστη τους και ομολόγησαν τον Χριστό, τους κτύπησαν με σφοδρότητα και τρύπησαν τα νύχια τους με μυτερά καλάμια.
Στη
συνέχεια ακρωτηρίασαν με μαχαίρι τα χέρια και τα πόδια τους και τέλος
τους έκοψαν τα κεφάλια. Κι ο μεν άγιος Γαλακτίων ήταν τότε τριάντα ετών,
η δε αγία Επιστήμη δέκα έξι.
Ο άρχοντας Ούρσος, μη μπορώντας να τους πείσει να αλλαξοπιστήσουν, τους αποκεφάλισε (+ 250 μ.Χ.).
*****
Ο Άγιος Παΐσιος ερημίτης στο Θεοβάδιστον Όρος Σινά
Ο Γέροντας ζήτησε ευλογία να μείνη μόνος στην έρημο.
Εγκαταστάθηκε στο ασκητήριο των αγίων Γαλακτίωνος και Επιστήμης, που
αποτελείται από το Εκκλησάκι και ένα πολύ μικρό συνεχόμενο Κελλάκι.
Βρίσκεται σε ωραία θέση σε ύψωμα, απέναντι ακριβώς από την αγία Κορυφή,
και απέχει λιγώτερο από μία ώρα από το Μοναστήρι...
Διακόσια μέτρα πιο πάνω βρίσκεται η σπηλιά του αγίου Γαλακτίωνοςκαι λίγο πιο πίσω είναι η Σκήτη που έμενε η αγία Επιστήμη με τις άλλες ασκήτριες... Άγια
μέρη, ευλογημένα. Παρ όλη την αυχμηρότητά τους, εμπνέουν αυτά τα
βράχια. Εκεί ψηλά λοιπόν, σαν αετός, έστησε ο Γέροντας την φωλιά του,
έκανε μάλλον την πολεμίστρα του ο αετός του πνεύματος..Πολύ κοντά, «ωσεί
λίθου βολήν», στο ασκητήριο είχε μια μικρή πηγούλα. Μάζευε το 24ωρο
δυό-τρία κιλά νερό...
Έλεγε ο Γέροντας:
«Πήγαινα με ένα τενεκάκι να πάρω νερό, για να κάνω τσάι ή να βρέξω λίγο
το μέτωπο, λέγοντας τους χαιρετισμούς με ευγνωμοσύνη και τα μάτια μου
πλημμύριζαν από δάκρυα. «Θεέ μου» έλεγα, «λίγο νερό να πίνω˙ δεν θέλω τίποτε άλλο». Τόσο
πολύτιμο ήταν αυτό το λιγοστό νεράκι γι αυτόν που ήθελε να ζήση εκεί
στην έρημο. Αλλά και αυτό ο Γέροντας το μοιραζόταν με τα άγρια ζώα και
τα διψασμένα πουλιά της ερήμου.
– Γέροντα, πώς ζούσατε στο Σινά; τον ρώτησε κάποιος.
Απάντησε:«Η τροφή μου ήταν τσάι με παξιμάδι που το έκανα μόνος μου.Έκανα
πέτουρα (λεπτά φύλλα ζύμης) και τα ξέραινα στον ήλιο. Γίνονταν τόσο
σκληρά, που έσπαζαν σαν τζάμι. Καμμιά φορά έβραζα και ρύζι στουμπισμένο
μέσα σε ένα κονσερβοκούτι. Αυτό ήταν και μπρίκι και κατσαρόλα και πιάτο
και ποτήρι. Αυτό το κονσερβοκούτι και ένα κουτάλι λίγο πιο μικρό από της
σούπας ήταν όλο το νοικοκυριό μου...
«Θα έρθει καιρός που όλοι θα πιστέψουν, γιατί θα φθάσουν σε αδιέξοδο και θα επέμβει ο Χριστός».
Ο
κόσμος ήδη νοιώθει αυτό το κενό και το αδιέξοδο και σιγά σιγά θα
καταλάβουν όλοι, ότι αυτό που ζούσαν όλα αυτά τα χρόνια ήταν ένα ψέμα
και μια κακοστημένη απάτη.
.jpg)
