Ο ιεραπόστολος π. Ιωνάς Μούρτος θα συζητήσει διαδικτυακά με την Σοφία Χατζή, με σκοπό να μιλήσουν για το ιεραποστολικό έργο στην Ανατολική Ασία. Η Ταϊβάν, ο γίγαντας της τεχνολογίας ακούει για πρώτη φορά από τον μοναδικό Ορθόδοξο ιερέα την Αλήθεια της Ορθοδοξίας. Ο ναός στεγάζεται σε όροφο ουρανοξύστη. Όμως από εκεί μεταδίδεται στα κινέζικα η Ορθόδοξη Θεία λειτουργία σε όλη την Κίνα.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα π. Ιωνάς Ταϊβάν. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα π. Ιωνάς Ταϊβάν. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Τετάρτη 10 Ιουλίου 2024
Τετάρτη 19 Δεκεμβρίου 2018
Ομιλία του π. Ιωνά για την Ορθόδοξη Εκκλησία στην Ταϊβάν και τον κινεζόφωνο κόσμο
Ο ιεραπόστολος αρχιμανδρίτης π. Ιωνάς Μούρτος επισκέφθηκε τον Πανελλήνιο Χριστιανικό Όμιλο Ορθοδόξου Ιεραποστολής στην Κυψέλη (Τρυγόνος 3), την Παρασκευή 30 Νοεμβρίου 2018, και μίλησε για την Ορθόδοξη Ιεραποστολή στην Ταϊβάν. Παρακάτω μπορείτε να παρακολουθήσετε την ομιλία (από την ιστοσελίδα του Ομίλου & το ιστολόγιο της Ορθόδοξης Ιεραποστολής).
Δείτε επίσης, αν θέλετε:
Orthodox Church and Southeast Asia
台灣基督正教會 - Orthodox Church in Taiwan (η ιστοσελίδα της Εκκλησίας της Ταϊβάν)
Orthodox metropolitanete of Hong Kong and South East Asia (Ecumenical Patriarchate)
我的心臟台灣和香港 – 222聖徒上海和舊金山的中國和聖約翰 ╰⊰¸¸.•¨* TAIWAN & HONG KONG OF MY HEART – 222 SAINTS OF CHINA & ST JOHN OF SHANGHAI & SAN FRANCISCO
东正教在中国 ORTHODOX CHURCH IN CHINA (Chinese)
Chinese Marriages in Greece / in Crete – 在希臘的中國婚禮上 / 克里特島。
Η Ορθοδοξία στην Κίνα
Άγνωστοι Κινέζοι νεομάρτυρες
Orthodox martyrs blood, saints and spiritual agonists in China
Ενότητες στο ιστολόγιό μας
Ο Χριστός στα βάθη της Ασίας
π. Ιωνάς Ταϊβάν
Τρίτη 31 Οκτωβρίου 2017
Η συγκλονιστική μεταστροφή μιας Κινέζας στην Ορθοδοξία
"Ξενιτεύτηκε για την αγάπη του Χριστού..."
Ιεραποστολικός Σύνδεσμος "Άγ. Κοσμάς ο Αιτωλός"
Ορθόδοξη Ιεραποστολή
Πριν από ένα μήνα μας επισκέφτηκε μία κοπέλα όχι Ταϊβανέζα. Στη χώρα της απαγορεύεται ο Χριστιανισμός. Έμεινε κοντά μας περίπου μία εβδομάδα και μάλιστα είχε νοικιάσει ένα δωμάτιο στην περιοχή μας λίγα τετράγωνα πιο κάτω. Είχε προετοιμάσει την παραμονή της χωρίς να μας επιβαρύνει σε τίποτα. Ερχόταν απλά κάθε πρωί στην Εκκλησία για να μας γνωρίσει καλύτερα.
Είναι το μοναδικό παιδί μίας οικογένειας και αυτό διότι δεν επιτρέπεται η απόκτηση δεύτερου τέκνου. Δυστυχώς στην πατρίδα της τιμωρείται το ζευγάρι, αν τολμήσει και φέρει στον κόσμο δεύτερο παιδί. Κάποια στιγμή θα ήθελα να γράψω για το τερατώδες έγκλημα των εκτρώσεων στην Άπω Ανατολή και για τη σιωπηλή γενοκτονία εκατομμυρίων παιδιών.
Ερευνώντας μόνη της μέσα από το διαδίκτυο, γνώρισε τον Χριστιανισμό. Αποφάσισε λοιπόν να ξενιτευτεί σε άλλο κράτος, στο Λάος, για να μπορεί ελεύθερα να λατρεύει τον Χριστό. Στην Ταϊβάν δεν μπορούσε να έρθει εξ αρχής, διότι δεν της χορηγείτο βίζα. Στο Λάος ξεκίνησε μία καινούργια ζωή από το μηδέν. Σπούδασε καθηγήτρια αγγλικών, δουλεύοντας σκληρά, για να βγάζει το ψωμί της και να μπορεί να είναι ελεύθερη.
Δεν ξέρω πόσοι από μας θα μπορούσαν να κάνουν μία τέτοια θυσία. Στην πατρίδα της είχε και καλή δουλειά και χρήματα από τους γονείς. Θα μπορούσε να κάνει μία υπέροχη οικογένεια με κάποιον νέο από τους πολλούς φίλους που είχε. Όμως αυτή τα εγκατέλειψε όλα για τον Χριστό. Διάλεξε έναν διαφορετικό δρόμο. Η πολλή αγάπη για τον Χριστό είναι που την ικανώνει να κάνει τέτοια θυσία! Θυσία χωρίς καθοδήγηση και κρατούμενα.
Ορθόδοξη Ιεραποστολή
Πριν από ένα μήνα μας επισκέφτηκε μία κοπέλα όχι Ταϊβανέζα. Στη χώρα της απαγορεύεται ο Χριστιανισμός. Έμεινε κοντά μας περίπου μία εβδομάδα και μάλιστα είχε νοικιάσει ένα δωμάτιο στην περιοχή μας λίγα τετράγωνα πιο κάτω. Είχε προετοιμάσει την παραμονή της χωρίς να μας επιβαρύνει σε τίποτα. Ερχόταν απλά κάθε πρωί στην Εκκλησία για να μας γνωρίσει καλύτερα.
Είναι το μοναδικό παιδί μίας οικογένειας και αυτό διότι δεν επιτρέπεται η απόκτηση δεύτερου τέκνου. Δυστυχώς στην πατρίδα της τιμωρείται το ζευγάρι, αν τολμήσει και φέρει στον κόσμο δεύτερο παιδί. Κάποια στιγμή θα ήθελα να γράψω για το τερατώδες έγκλημα των εκτρώσεων στην Άπω Ανατολή και για τη σιωπηλή γενοκτονία εκατομμυρίων παιδιών.
Ερευνώντας μόνη της μέσα από το διαδίκτυο, γνώρισε τον Χριστιανισμό. Αποφάσισε λοιπόν να ξενιτευτεί σε άλλο κράτος, στο Λάος, για να μπορεί ελεύθερα να λατρεύει τον Χριστό. Στην Ταϊβάν δεν μπορούσε να έρθει εξ αρχής, διότι δεν της χορηγείτο βίζα. Στο Λάος ξεκίνησε μία καινούργια ζωή από το μηδέν. Σπούδασε καθηγήτρια αγγλικών, δουλεύοντας σκληρά, για να βγάζει το ψωμί της και να μπορεί να είναι ελεύθερη.
Δεν ξέρω πόσοι από μας θα μπορούσαν να κάνουν μία τέτοια θυσία. Στην πατρίδα της είχε και καλή δουλειά και χρήματα από τους γονείς. Θα μπορούσε να κάνει μία υπέροχη οικογένεια με κάποιον νέο από τους πολλούς φίλους που είχε. Όμως αυτή τα εγκατέλειψε όλα για τον Χριστό. Διάλεξε έναν διαφορετικό δρόμο. Η πολλή αγάπη για τον Χριστό είναι που την ικανώνει να κάνει τέτοια θυσία! Θυσία χωρίς καθοδήγηση και κρατούμενα.
¨
Στην αρχή συνδέθηκε με προτεστάντες, σύντομα όμως ανακάλυψε την Εκκλησία μας, διαβάζοντας γενικά πράγματα και ιστορίες από την ιστοσελίδα μας και παρακολουθώντας τα περίπου 2.000 βίντεο, που έχουμε αναρτήσει στο youtube. Κατάλαβε ότι η Ορθοδοξία είναι ο αληθινός Χριστιανισμός. Δεν ήταν εύκολο… Ίσως να αναρωτιέστε, γιατί δεν ρωτούσε. Μην τα βλέπουμε όμως όλα από τη σκοπιά μας, από την ασφάλεια και τη σιγουριά μας… Ποιόν να εμπιστευτεί; Πόσα κύματα προβληματισμού δεν πέρασε για να γίνει Ορθόδοξη από μόνη της!!!
Έκλαψα από συγκίνηση, όταν κατάλαβα ότι είχε διαβάσει όλα τα κείμενα της ιστοσελίδας μας. Στην πόλη που ζούσε δεν υπήρχε Ιερός Ναός. Οδηγούσε και πήγαινε σε άλλη πόλη, δύο ώρες μακριά, όπου κάποιοι Ευρωπαίοι είχαν ένα δωμάτιο και τελούσαν τη Θεία Λειτουργία. Εκεί βαπτίστηκε πρόσφατα.
Δυστυχώς γρήγορα βρέθηκε αντιμέτωπη με προβλήματα και σκάνδαλα που η Ορθόδοξη Εκκλησία αντιμετωπίζει εξ αιτίας του εθνοφυλετισμού. Οι διάφορες Εκκλησίες προσπαθούν να γίνουν εθνικές και δεν θέτουν ως πρώτο στοιχείο την ορθόδοξη πίστη. Αντί να διδάσκουν πρωτίστως τον Χριστό, διδάσκουν τα ήθη και τα έθιμα των εθνών τους, τα οποία χρησιμοποιούνται και πολιτικά ως μέσο επιρροής. Επιπλέον οι διάφορες κοινότητες Ευρωπαίων έχουν την Εκκλησία ως σημείο εθνικής αναφοράς, όχι χριστιανικής.
Με λύπη μου ανέφερε ότι τις Κυριακές έρχονται κυρίως Ρουμάνοι και κάθονται έξω από τον Ιερό Ναό. Μέσα που τελείται η Θεία Λειτουργία δεν μπαίνουν. Η Εκκλησία είναι ένα δωμάτιο, μέρος ενός πολυχώρου με καφετέριες, εστιατόρια κ.λπ. Έτσι ενώ τρώνε μαζί, στην Εκκλησία μπαίνουν μόνο 4-5 άτομα. Και όμως αυτό το γεγονός δεν την σκανδαλίζει.
Από την ίδρυση της Εκκλησίας μας εδώ στην Ταϊπέι προσπαθούμε να μην αναφέρουμε το Greek Orthodox Church (Ελληνορθόδοξη Εκκλησία) και να μην εισάγουμε έθιμα ελληνικά, αλλά να κηρύσσουμε μόνο την αλήθεια του Χριστού. Βέβαια αυτό μας κόστισε και το πληρώνουμε μέχρι σήμερα. Όπως γνωρίζετε, οι Ρώσοι δυστυχώς διέσπασαν την Εκκλησία μας με επαίσχυντο τρόπο.
Η κοπέλα λοιπόν αυτή, δουλεύοντας σκληρά από τη μία πλευρά και διαβάζοντας από την άλλη από το διαδίκτυο και από διάφορα βιβλία που μπόρεσε να παραγγείλει, είχε πολλές απορίες. Για παράδειγμα, γιατί πρέπει να έχει καλυμμένο με μαντήλα το κεφάλι της, γιατί πρέπει να γονατίζει την Κυριακή στο Ευαγγέλιο, γιατί δεν μπορεί να κοινωνάει συχνά και πολλά άλλα ακόμη πιο σοβαρά ερωτήματα. Πρωτίστως όμως ήθελε να βιώσει τη λατρευτική ζωή και την προσευχή, όπως τα έβλεπε από τα βίντεο που είχαμε, από τις διδασκαλίες για τη νοερά προσευχή, από τις διδαχές και αναμνήσεις του Αγίου Πορφυρίου και από διάφορα φιλοκαλικά κείμενα που είχαμε μεταφράσει.
Τη συγκινούσε ιδιαίτερα η Θεία Λειτουργία, που παρακολουθούσε ζωντανά από το διαδίκτυο, όταν λόγω της δουλειάς της δεν μπορούσε να πάει Εκκλησία την Κυριακή. Παρακολουθούσε με ζήλο τα τελούμενα υπό του Ιερέως. Ο Χριστιανός λόγω του χρίσματος, έχει την ειδική ιεροσύνη και οφείλει να γνωρίζει κάθε λεπτομέρεια της Θείας Λειτουργίας. Δεν πηγαίνει σε θέατρο ούτε σε γήπεδο, αλλά οφείλει να συμμετέχει. Δεν υπάρχουν κρυφά και μυστικά στη λατρεία μας. Λυπάμαι που το λέω, αλλά υπάρχει άγνοια, σκοταδισμός και κακώς εννοούμενη ευσέβεια.
Θυμάμαι ότι ήμουν παιδί, στο Γυμνάσιο στην Πάτρα, όταν ένας καθηγητής μας μοίρασε το βιβλιαράκι με το κείμενο της Θείας Λειτουργίας. Του είπαμε μετά: «Κύριε, τα περισσότερα τα παραλείπει ο παπάς, δεν τα λέει», και εκείνος γελώντας μας εξήγησε ότι τα λέει από μέσα του.
Όλη την εβδομάδα λειτουργούσαμε κάθε μέρα –όπως βέβαια κάνουμε πάντα εδώ–, αλλά ειδικά γι’ αυτήν. Είδε για πρώτη φορά από κοντά την προσκομιδή και με δάκρυα στα μάτια μνημόνευσε ονόματα. Έκλαψε, όταν έλεγα «Θύεται ο αμνός του Θεού…» και μου είπε ότι αισθάνθηκε κάτι, όταν ένυξα με την Αγία Λόγχη λέγοντας το «Εις των στρατιωτών λόγχη την πλευράν αυτού ένυξε…». Πολλά χρόνια πριν, κάποιος άλλος, που πρώτη φορά έβλεπε την προσκομιδή, μου είπε ότι μόλις άκουσε αυτό το «ένυξε», φώναξε μέσα του: «Μη!», αισθανόμενος πόνο.
Όσο για τη συγκίνηση και τα δάκρυά της κατά τη Θεία Λειτουργία, τι να πω; Εγώ δεν είμαι άξιος για τέτοιους ανθρώπους. Μία βδομάδα τη δίδασκα εγώ και η Πελαγία, κάθε μέρα, από το πρωί μέχρι το βράδυ. Πόσες ερωτήσεις, πόσες άγιες απορίες, πόσες παιδικές ερωτήσεις. Εμείς νομίζουμε, μέσα στη μακαριότητα που ζούμε, ότι είμαστε το κέντρο του κόσμου και ότι οι άλλοι πρέπει να προσαρμόζονται στα δικά μας. Όμως, θα πρέπει να σκύψουμε και να ακούσουμε ταπεινά τον κόσμο. Αυτούς που δεν έχουν γεννηθεί μέσα από τις δικές μας παραδόσεις, που δεν ήταν τυχεροί να γεννηθούν Ορθόδοξοι και να γνωρίζουν από το σχολείο όσα κουτσά-στραβά ξέρουμε εμείς. Η κοπέλα αυτή δεν μας ζήτησε ούτε μία φορά να βγούμε έξω να δει την πόλη, μόνο μαγείρευε λίγο νηστίσιμο φαγάκι και χαιρόταν που αξιωνόταν να κοινωνεί. Δεν μπορώ να πω περισσότερα, διότι κωλύομαι ως πνευματικός.
Συνέχισε το ταξίδι της και μετά από εμάς γύρισε στην πατρίδα της, να δει τους δικούς της μετά από τρία χρόνια, γιατί είναι γέροι και έχουν μεγάλο πρόβλημα υγείας. Εδώ στην Ανατολή, όπως ξέρετε, είναι βασικό το παιδί να υπηρετεί τους γονείς όταν γεράσουν. Βέβαια είναι πλούσιοι και έχουν λεφτά, όμως ηθικά δημιουργείται τεράστιο πρόβλημα. Ωστόσο, αυτή διάλεξε, για να μπορεί να κοινωνεί έστω και σπάνια τον Χριστό, να ξενιτευτεί και να αφήσει τα πάντα σαν αληθινή μοναχή, χωρίς να είναι μοναχή, για την αγάπη και μόνο του Χριστού, ελπίζοντας και πιστεύοντας ότι ο Θεός θα «σκεπάσει» τους γονείς της.
Από τότε που έφυγε, για μας είναι σαν να μην έφυγε. Θα είναι πάντα αδερφή μας εδώ. Της είπαμε ότι θα της μεταδίδουμε τη Θεία Λειτουργία εκεί που είναι μέσω του διαδικτύου και πέταξε από τη χαρά της. Και πράγματι, μέσω της τεχνολογίας πήγαινε στο δωμάτιό της και μέσω του κινητού τηλεφώνου παρακολουθούσε τη Θεία Λειτουργία και ακούγαμε τα δάκρυα και τους λυγμούς της. Μας συγκίνησε αφάνταστα και συνδεθήκαμε πολύ μαζί της. Το είπε και στους γονείς της ότι προσεύχεται και εκείνοι, αν και άθεοι, αφού ασχολούνται με δίαιτες και υγιεινή διατροφή, το δέχτηκαν. Άλλωστε δεν θα έμενε και για πάντα εκεί. Την καλοπιάνανε.
Μετά από τρεις εβδομάδες ξαναγύρισε στη δουλειά της στο Λάος και παρακαλάει τον Θεό να τη φωτίσει, να δει τι θα κάνει, διότι από τη μία πλευρά πρέπει να εκπληρώσει το συμβόλαιό της με την εταιρεία που εργάζεται, αφού δεν μπορεί να το «σπάσει», και από την άλλη πλευρά πρέπει να ωριμάσει και να διαλέξει μόνη τον δρόμο της. Γι’ αυτό σας παρακαλώ να προσεύχεστε γι’ αυτή, να τη βοηθήσει ο Θεός και να την οδηγήσει στο καλύτερο. Προσεύχεστε, επίσης, για όλα εκείνα τα εκατομμύρια των ανθρώπων που δεν μπορούν να έχουν τη χαρά της Θείας Λειτουργίας, όπως την έχουμε εμείς δίπλα στο σπίτι μας, ή και την πολυτέλεια να πηγαίνουμε σε ρομαντικά ξωκλήσια ή και Μοναστήρια. Πρέπει να καταλάβουμε ότι ο Χριστιανισμός δεν είναι όπως στην Ελλάδα. Όλοι μας έχουμε τεράστια ευθύνη απέναντι του Κυρίου και Θεού μας και θα δώσουμε λόγο για όσα δεν κάναμε, για όσα απλά μπορούσαμε να κάνουμε και δεν κάναμε για τα εκατομμύρια των αδελφών μας ανά τον κόσμο.
Θυμάμαι πριν από έξι χρόνια, κατά την τελευταία μου επίσκεψη στην Ελλάδα, εκεί στην Αθήνα, στην οδό Αθηνάς, εκεί που πουλάνε τα εκκλησιαστικά είδη, πήγα να αγοράσω ένα δισκοπότηρο για να το έχω στην Εκκλησία. Ενώ παζάρευα ένα ασημένιο για να μη σκουριάζει, ήρθε κάποιος ηλικιωμένος και ήθελε να αγοράσει ολόκληρο μαρμάρινο δεσποτικό θρόνο, διότι τον είχε τάμα σε μία Εκκλησία και βέβαια το κόστος ήταν χιλιάδες ευρώ. Τον είδα και πήγα να του ζητήσω να μας δώσει κάτι κι εμάς, που δεν έχουμε τίποτα παρά ένα δωμάτιο, αλλά από την άσχημη αντίδρασή του, μόλις πήγα να του μιλήσω, κατάλαβα και έτσι σταμάτησα.
Γι’ αυτό σας υπενθυμίζω να μην ξεχνάτε ο,τι έλεγε και ο Άγιος Παίσιος για τα σκεύη και τα τάματα που στέλνει κανείς στις Εκκλησίες, ότι είναι πολύτιμα και άχρηστα πράγματα, ενώ θα μπορούσε να τα στείλει για να αξιοποιηθούν για τα εκατομμύρια των ανθρώπων που δεν γνωρίζουν τον Χριστιανισμό.
Ίσως μερικοί αναγνώστες να μην αντιλαμβάνονται την αναγκαιότητα του διαδικτύου και να σκανδαλίζονται. Έλεγε ο Άγιος Πορφύριος, εάν ο Απόστολος Παύλος ζούσε σήμερα θα είχε ραδιοφωνικό σταθμό και φυσικά ίντερνετ. Είναι αλήθεια ότι πληρώνουμε πολλά για τη διαφήμιση των βίντεο και των κειμένων, αλλά είναι κάτι αναγκαίο, για να μπορούν να βγαίνουν εύκολα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Όμως αυτό είναι κάτι για το οποίο θα μιλήσουμε άλλη φορά. Ο ευαγγελισμός των λαών δεν είναι μία ρομαντική ιστορία αλλά απαιτεί σκληρή δουλειά, τεχνολογία, ξενύχτι και χρήματα και πάνω απ’ όλα πολλή προσευχή και ταπείνωση.
Εύχεσθε, αδελφοί μου.
π. Ιωνάς
"Ν": Δυνατότητα οικονομικής ενίσχυσης προς την Ορθόδοξη Εκκλησία της Ταϊβάν (που διαδίδει το Ευαγγέλιο και τις αλήθειες της Ορθόδοξης Χριστιανικής Εκκλησίας όχι μόνο στη νησιωτική χώρα της Ταϊβάν, αλλά και μέσω διαδικτύου σε 2 δισεκατομμύρια Κινεζόφωνους) μέσω του Ιεραποστολικού Συνδέσμου Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός εδώ (κάτω από την ανάρτηση).
Έκλαψα από συγκίνηση, όταν κατάλαβα ότι είχε διαβάσει όλα τα κείμενα της ιστοσελίδας μας. Στην πόλη που ζούσε δεν υπήρχε Ιερός Ναός. Οδηγούσε και πήγαινε σε άλλη πόλη, δύο ώρες μακριά, όπου κάποιοι Ευρωπαίοι είχαν ένα δωμάτιο και τελούσαν τη Θεία Λειτουργία. Εκεί βαπτίστηκε πρόσφατα.
Δυστυχώς γρήγορα βρέθηκε αντιμέτωπη με προβλήματα και σκάνδαλα που η Ορθόδοξη Εκκλησία αντιμετωπίζει εξ αιτίας του εθνοφυλετισμού. Οι διάφορες Εκκλησίες προσπαθούν να γίνουν εθνικές και δεν θέτουν ως πρώτο στοιχείο την ορθόδοξη πίστη. Αντί να διδάσκουν πρωτίστως τον Χριστό, διδάσκουν τα ήθη και τα έθιμα των εθνών τους, τα οποία χρησιμοποιούνται και πολιτικά ως μέσο επιρροής. Επιπλέον οι διάφορες κοινότητες Ευρωπαίων έχουν την Εκκλησία ως σημείο εθνικής αναφοράς, όχι χριστιανικής.
Με λύπη μου ανέφερε ότι τις Κυριακές έρχονται κυρίως Ρουμάνοι και κάθονται έξω από τον Ιερό Ναό. Μέσα που τελείται η Θεία Λειτουργία δεν μπαίνουν. Η Εκκλησία είναι ένα δωμάτιο, μέρος ενός πολυχώρου με καφετέριες, εστιατόρια κ.λπ. Έτσι ενώ τρώνε μαζί, στην Εκκλησία μπαίνουν μόνο 4-5 άτομα. Και όμως αυτό το γεγονός δεν την σκανδαλίζει.
Από την ίδρυση της Εκκλησίας μας εδώ στην Ταϊπέι προσπαθούμε να μην αναφέρουμε το Greek Orthodox Church (Ελληνορθόδοξη Εκκλησία) και να μην εισάγουμε έθιμα ελληνικά, αλλά να κηρύσσουμε μόνο την αλήθεια του Χριστού. Βέβαια αυτό μας κόστισε και το πληρώνουμε μέχρι σήμερα. Όπως γνωρίζετε, οι Ρώσοι δυστυχώς διέσπασαν την Εκκλησία μας με επαίσχυντο τρόπο.
Η κοπέλα λοιπόν αυτή, δουλεύοντας σκληρά από τη μία πλευρά και διαβάζοντας από την άλλη από το διαδίκτυο και από διάφορα βιβλία που μπόρεσε να παραγγείλει, είχε πολλές απορίες. Για παράδειγμα, γιατί πρέπει να έχει καλυμμένο με μαντήλα το κεφάλι της, γιατί πρέπει να γονατίζει την Κυριακή στο Ευαγγέλιο, γιατί δεν μπορεί να κοινωνάει συχνά και πολλά άλλα ακόμη πιο σοβαρά ερωτήματα. Πρωτίστως όμως ήθελε να βιώσει τη λατρευτική ζωή και την προσευχή, όπως τα έβλεπε από τα βίντεο που είχαμε, από τις διδασκαλίες για τη νοερά προσευχή, από τις διδαχές και αναμνήσεις του Αγίου Πορφυρίου και από διάφορα φιλοκαλικά κείμενα που είχαμε μεταφράσει.
Τη συγκινούσε ιδιαίτερα η Θεία Λειτουργία, που παρακολουθούσε ζωντανά από το διαδίκτυο, όταν λόγω της δουλειάς της δεν μπορούσε να πάει Εκκλησία την Κυριακή. Παρακολουθούσε με ζήλο τα τελούμενα υπό του Ιερέως. Ο Χριστιανός λόγω του χρίσματος, έχει την ειδική ιεροσύνη και οφείλει να γνωρίζει κάθε λεπτομέρεια της Θείας Λειτουργίας. Δεν πηγαίνει σε θέατρο ούτε σε γήπεδο, αλλά οφείλει να συμμετέχει. Δεν υπάρχουν κρυφά και μυστικά στη λατρεία μας. Λυπάμαι που το λέω, αλλά υπάρχει άγνοια, σκοταδισμός και κακώς εννοούμενη ευσέβεια.
Θυμάμαι ότι ήμουν παιδί, στο Γυμνάσιο στην Πάτρα, όταν ένας καθηγητής μας μοίρασε το βιβλιαράκι με το κείμενο της Θείας Λειτουργίας. Του είπαμε μετά: «Κύριε, τα περισσότερα τα παραλείπει ο παπάς, δεν τα λέει», και εκείνος γελώντας μας εξήγησε ότι τα λέει από μέσα του.
Όλη την εβδομάδα λειτουργούσαμε κάθε μέρα –όπως βέβαια κάνουμε πάντα εδώ–, αλλά ειδικά γι’ αυτήν. Είδε για πρώτη φορά από κοντά την προσκομιδή και με δάκρυα στα μάτια μνημόνευσε ονόματα. Έκλαψε, όταν έλεγα «Θύεται ο αμνός του Θεού…» και μου είπε ότι αισθάνθηκε κάτι, όταν ένυξα με την Αγία Λόγχη λέγοντας το «Εις των στρατιωτών λόγχη την πλευράν αυτού ένυξε…». Πολλά χρόνια πριν, κάποιος άλλος, που πρώτη φορά έβλεπε την προσκομιδή, μου είπε ότι μόλις άκουσε αυτό το «ένυξε», φώναξε μέσα του: «Μη!», αισθανόμενος πόνο.
Όσο για τη συγκίνηση και τα δάκρυά της κατά τη Θεία Λειτουργία, τι να πω; Εγώ δεν είμαι άξιος για τέτοιους ανθρώπους. Μία βδομάδα τη δίδασκα εγώ και η Πελαγία, κάθε μέρα, από το πρωί μέχρι το βράδυ. Πόσες ερωτήσεις, πόσες άγιες απορίες, πόσες παιδικές ερωτήσεις. Εμείς νομίζουμε, μέσα στη μακαριότητα που ζούμε, ότι είμαστε το κέντρο του κόσμου και ότι οι άλλοι πρέπει να προσαρμόζονται στα δικά μας. Όμως, θα πρέπει να σκύψουμε και να ακούσουμε ταπεινά τον κόσμο. Αυτούς που δεν έχουν γεννηθεί μέσα από τις δικές μας παραδόσεις, που δεν ήταν τυχεροί να γεννηθούν Ορθόδοξοι και να γνωρίζουν από το σχολείο όσα κουτσά-στραβά ξέρουμε εμείς. Η κοπέλα αυτή δεν μας ζήτησε ούτε μία φορά να βγούμε έξω να δει την πόλη, μόνο μαγείρευε λίγο νηστίσιμο φαγάκι και χαιρόταν που αξιωνόταν να κοινωνεί. Δεν μπορώ να πω περισσότερα, διότι κωλύομαι ως πνευματικός.
Συνέχισε το ταξίδι της και μετά από εμάς γύρισε στην πατρίδα της, να δει τους δικούς της μετά από τρία χρόνια, γιατί είναι γέροι και έχουν μεγάλο πρόβλημα υγείας. Εδώ στην Ανατολή, όπως ξέρετε, είναι βασικό το παιδί να υπηρετεί τους γονείς όταν γεράσουν. Βέβαια είναι πλούσιοι και έχουν λεφτά, όμως ηθικά δημιουργείται τεράστιο πρόβλημα. Ωστόσο, αυτή διάλεξε, για να μπορεί να κοινωνεί έστω και σπάνια τον Χριστό, να ξενιτευτεί και να αφήσει τα πάντα σαν αληθινή μοναχή, χωρίς να είναι μοναχή, για την αγάπη και μόνο του Χριστού, ελπίζοντας και πιστεύοντας ότι ο Θεός θα «σκεπάσει» τους γονείς της.
Από τότε που έφυγε, για μας είναι σαν να μην έφυγε. Θα είναι πάντα αδερφή μας εδώ. Της είπαμε ότι θα της μεταδίδουμε τη Θεία Λειτουργία εκεί που είναι μέσω του διαδικτύου και πέταξε από τη χαρά της. Και πράγματι, μέσω της τεχνολογίας πήγαινε στο δωμάτιό της και μέσω του κινητού τηλεφώνου παρακολουθούσε τη Θεία Λειτουργία και ακούγαμε τα δάκρυα και τους λυγμούς της. Μας συγκίνησε αφάνταστα και συνδεθήκαμε πολύ μαζί της. Το είπε και στους γονείς της ότι προσεύχεται και εκείνοι, αν και άθεοι, αφού ασχολούνται με δίαιτες και υγιεινή διατροφή, το δέχτηκαν. Άλλωστε δεν θα έμενε και για πάντα εκεί. Την καλοπιάνανε.
Μετά από τρεις εβδομάδες ξαναγύρισε στη δουλειά της στο Λάος και παρακαλάει τον Θεό να τη φωτίσει, να δει τι θα κάνει, διότι από τη μία πλευρά πρέπει να εκπληρώσει το συμβόλαιό της με την εταιρεία που εργάζεται, αφού δεν μπορεί να το «σπάσει», και από την άλλη πλευρά πρέπει να ωριμάσει και να διαλέξει μόνη τον δρόμο της. Γι’ αυτό σας παρακαλώ να προσεύχεστε γι’ αυτή, να τη βοηθήσει ο Θεός και να την οδηγήσει στο καλύτερο. Προσεύχεστε, επίσης, για όλα εκείνα τα εκατομμύρια των ανθρώπων που δεν μπορούν να έχουν τη χαρά της Θείας Λειτουργίας, όπως την έχουμε εμείς δίπλα στο σπίτι μας, ή και την πολυτέλεια να πηγαίνουμε σε ρομαντικά ξωκλήσια ή και Μοναστήρια. Πρέπει να καταλάβουμε ότι ο Χριστιανισμός δεν είναι όπως στην Ελλάδα. Όλοι μας έχουμε τεράστια ευθύνη απέναντι του Κυρίου και Θεού μας και θα δώσουμε λόγο για όσα δεν κάναμε, για όσα απλά μπορούσαμε να κάνουμε και δεν κάναμε για τα εκατομμύρια των αδελφών μας ανά τον κόσμο.
Θυμάμαι πριν από έξι χρόνια, κατά την τελευταία μου επίσκεψη στην Ελλάδα, εκεί στην Αθήνα, στην οδό Αθηνάς, εκεί που πουλάνε τα εκκλησιαστικά είδη, πήγα να αγοράσω ένα δισκοπότηρο για να το έχω στην Εκκλησία. Ενώ παζάρευα ένα ασημένιο για να μη σκουριάζει, ήρθε κάποιος ηλικιωμένος και ήθελε να αγοράσει ολόκληρο μαρμάρινο δεσποτικό θρόνο, διότι τον είχε τάμα σε μία Εκκλησία και βέβαια το κόστος ήταν χιλιάδες ευρώ. Τον είδα και πήγα να του ζητήσω να μας δώσει κάτι κι εμάς, που δεν έχουμε τίποτα παρά ένα δωμάτιο, αλλά από την άσχημη αντίδρασή του, μόλις πήγα να του μιλήσω, κατάλαβα και έτσι σταμάτησα.
Γι’ αυτό σας υπενθυμίζω να μην ξεχνάτε ο,τι έλεγε και ο Άγιος Παίσιος για τα σκεύη και τα τάματα που στέλνει κανείς στις Εκκλησίες, ότι είναι πολύτιμα και άχρηστα πράγματα, ενώ θα μπορούσε να τα στείλει για να αξιοποιηθούν για τα εκατομμύρια των ανθρώπων που δεν γνωρίζουν τον Χριστιανισμό.
Ίσως μερικοί αναγνώστες να μην αντιλαμβάνονται την αναγκαιότητα του διαδικτύου και να σκανδαλίζονται. Έλεγε ο Άγιος Πορφύριος, εάν ο Απόστολος Παύλος ζούσε σήμερα θα είχε ραδιοφωνικό σταθμό και φυσικά ίντερνετ. Είναι αλήθεια ότι πληρώνουμε πολλά για τη διαφήμιση των βίντεο και των κειμένων, αλλά είναι κάτι αναγκαίο, για να μπορούν να βγαίνουν εύκολα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Όμως αυτό είναι κάτι για το οποίο θα μιλήσουμε άλλη φορά. Ο ευαγγελισμός των λαών δεν είναι μία ρομαντική ιστορία αλλά απαιτεί σκληρή δουλειά, τεχνολογία, ξενύχτι και χρήματα και πάνω απ’ όλα πολλή προσευχή και ταπείνωση.
Εύχεσθε, αδελφοί μου.
π. Ιωνάς
"Ν": Δυνατότητα οικονομικής ενίσχυσης προς την Ορθόδοξη Εκκλησία της Ταϊβάν (που διαδίδει το Ευαγγέλιο και τις αλήθειες της Ορθόδοξης Χριστιανικής Εκκλησίας όχι μόνο στη νησιωτική χώρα της Ταϊβάν, αλλά και μέσω διαδικτύου σε 2 δισεκατομμύρια Κινεζόφωνους) μέσω του Ιεραποστολικού Συνδέσμου Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός εδώ (κάτω από την ανάρτηση).
Δείτε επίσης, παρακαλώ:
Orthodox Church and Southeast Asia (πολλά links σε άρθρα και ιστοσελίδες για το θέμα)
Νέα Υόρκη: ο Ιάπωνας ζητιάνος που έγινε Ορθόδοξος μοναχός! (με πολλά links)
Ο Χριστός στα βάθη της Ασίας (ενότητα)
Πέμπτη 30 Ιουλίου 2015
Μαρτυρία Σώματος & Αίματος Χριστού στην Ταϊβάν
Θεία λειτουργία στο σημερινό παρεκκλήσι της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ταϊβάν (ένα διαμέρισμα σε πολυκατοικία). Φωτο από εδώ.
Αγιορείτικο Βήμα
Είναι ένα συγκλονιστικό γεγονός, που το διηγήθηκε ο π. Ιωνάς, ο μοναδικός Ορθόδοξος Ιεραπόστολος στην Ταϊβάν ["Ν": τώρα, συν Θεώ, δεν είναι εντελώς μόνος, αλλά έχει τη βοήθεια δύο Ταϊβανών ορθοδόξων λαϊκών], και συνέβη τον Ιανουάριο του 2001.
Ο τίτλος του άρθρου είναι Γένεση (ή Κινέζικες Ιστορίες), πιθανόν
επειδή με αυτή τη Θεία Λειτουργία, την πρώτη στην Ταϊπέι, πρωτεύουσα της
Ταϊβάν, συγκροτήθηκε το μικρό ποίμνιο της Ορθόδοξης Εκκλησίας εκεί.«Ο ερχομός του καινούργιου χρόνου (2001) βρήκε τον παπά (π.Ιωνά) γεμάτο σκέψη και αγωνία. Γιατί ο καιρός περνούσε και δεν είχε πού να λειτουργήσει. Δεν τον πείραζε το ταξίδι κάθε Κυριακή χαράματα με το τραίνο στην Ταϊτσούνγκ. Το συνήθισε σιγά-σιγά. Από τις 4.30΄ σέρνοντας τη βαλίτσα με τα άγια σκεύη, το Eυαγγέλιο, τη στολή, να βρεί ταξί, να δώσει στον ταξιτζή να καταλάβει πού να τον πάει.
Γιατί στην μικρή πόλη έξω από την Ταϊτσούνγκ, μόνος ένας ορθόδοξος Αμερικανός υπήρχε - κανείς άλλος στη λειτουργία.
Όμως τώρα τον έτρωγε η αγωνία. Γιατί είχε βάλει αγγελία στις εφημερίδες: «λειτουργία για τα Χριστούγεννα και τα Θεοφάνεια». Κάποιος φοιτητής, Ρώσος, του είπε και θυμόταν ότι οι Ρώσοι ακολουθούν το παλιό ημερολόγιο. Αλλά πού να λειτουργήσει στην Ταϊπέι;
Σκέφτηκε τα ξενοδοχεία. Έχει εδώ στην Ταϊπέι μεγάλα και πολυτελή. Θυμόταν τον πρώτο καιρό, όταν τύχαινε να περνάει απ' έξω από κάποιο… Έριχνε κανένα βλέμμα μέσα, δειλά-δειλά. Άλλωστε δεν είχε ποτέ πάρε δώσε με ξενοδοχεία, καταγόταν από φτωχή οικογένεια, μετά στο Άγιο Όρος… Και από πού να αρχίσει; «Ας πάμε στον σταθμό» σκέφτηκε, το μέρος που ήξερε κάπως. Άλλωστε γύρω απ' αυτόν υπάρχουν πολλά ωραία ξενοδοχεία.
Άρχισε από το πρώτο. Το «COSMOS HOTEL»… Διαπίστωσε ότι το Σάββατο 6 Ιανουαρίου από πολύ νωρίς είναι κλεισμένο για γάμους και δεξιώσεις. Ήταν η αρχή του χρόνου και σύμφωνα με το φεγγάρι ήταν τυχερή περίοδος για γάμους. Έφυγε. Ανέβηκε στην εναέρια γέφυρα, δρόμο για το HILTON, απέναντι. Η κυρία Αθηνά Τσέν, που τον δέχτηκε στον 6ο όροφο, του είπε χαμογελώντας ότι είναι κλεισμένο ένα μήνα μπροστά για γάμους… Ανταλλάξανε χαμόγελα και κάρτες και έφυγε με την ψυχή στο στόμα και την αγωνία στην καρδιά… «Θεέ μου ,πού να βρω….».
Πηγε τρεμάμενος πιο πέρα, στον επόμενο σταθμό του ηλεκτρικού.
LAI LAI SERATON… Προχώρησε –μεγάλο πολύ ήταν– τι να γίνει, ίδιες διαδικασίες… Στο τέλος βρέθηκε κάποια άκρη, μόνο μια αίθουσα υπήρχε στον 17ο όροφο, με όνομα απρόσμενο! Kingdom hall!
«Εντάξει, σίγουρα Σάββατο πρωί» είπε με αγωνία. «Ναι 70000 δρχ +4000 το άτομο, γιατί το ξενοδοχείο προσφέρει καφέ υποχρεωτικά».
Σαββατο πρωί με τη μεγάλη βαλίτσα, κρατώντας τη με προσοχή, τα άγια σκεύη μέσα. Το σαράκι της αγωνίας του τρυπάει βαθιά την καρδιά. «Θα έρθει, Θεέ μου, κανένας ή όχι; Πώς θα λειτουργήσω αν δεν έρθει;».
Ξέρω πως κρατούσε το προσφοράκι, μαύρο ψωμάκι (δεν βρίσκεις εύκολα άσπρο αλεύρι, ήταν ολικής αλέσεως), φτιαγμένο στην Ταϊτσούνγκ, γιατί στο φτωχικό δωματιάκι της φοιτητικής εστίας που μένει δεν επιτρέπεται να μαγειρεύει, και πώς το κοιτουσε. Δεν κοιμήθηκε την προηγούμενη νύχτα.
Άνοιξε τη βαλίτσα, άρχισε να βγάζει ένα-ένα τα άγια σκεύη… Η Κινέζα υπάλληλος του ξενοδοχείου παρακολουθούσε με απορία και σιωπή, που σιγά-σιγά μεταμορφώθηκε σε σεβασμό. Τον βοήθησε να βάλουν το τραπεζάκι στο παράθυρο, φαινόταν η Ταϊπέι που τόσο αγάπησε από κάτω, σαν να ετοιμαζόταν να λειτουργήσει στον ουρανό. Έβγαλε το Ευαγγέλιο… Πήρε καιρό με την καρδια γεμάτη αγωνία. «Θεέ μου θα έρθει κανείς;». Άρχισε να φορά την ιερατική στολή… Ετοίμασε και μια λεκανίτσα με νερό και ένα μικρό σταυρό, να κάνει τον αγιασμό των Θεοφανείων.
Κρατούσε το πρόσφορο, μα φοβόταν να αρχίσει, θα ερχόταν κανείς; Μηχανικά άνοιξε το μπουκαλάκι με το κρασί, ώσπου ήρθαν οι πρώτοι.
-Εδώ είναι η Ορθόδοξη Λειτουργία;
-Ναι, εδώ…
-Είμαστε οι… από τα Σκόπια!!
Να κι άλλοι δύο, από Ρωσία, κι άλλοι από Ουκρανία, Λευκορωσία. Και η φίλη η καθηγήτρια και μαθήτριά σου στα ελληνικά Κινέζα, ήρθε κι αυτή και ο Αμερικάνος από την Ταϊτσούγκ. Γεμάτος χαρά άρχισε την προσκομιδή στο μικρό διπλανό τραπεζάκι.
-Ελάτε πιο κοντά, τους είπε, να έτσι γίνεται η προσκομιδή, να αυτό θα γίνει Χριστός…
Συνέχισε την προσκομιδή. Κάποια στιγμή που γύρισε το κεφάλι του να πάρει το μπουκάλι με το εμφιαλωμένο νερό, παρατήρησε μερικούς να έχουν δάκρυα στα μάτια τους… Συνέχισε.
-Και τώρα να πείτε τα ονόματά σας, να βγάλω μερίδες για σας και για τις ψυχές των δικών σας.
Δεν καταλάβαιναν στην αρχή, δεν είχαν ξαναδεί, δεν ήξεραν. Ύστερα άρχισαν να λένε ένας-ένας χαμηλόφωνα, συγκινημένα. Ίσκρα, Ιλιούσα, Ξένις, Πήτερ, Νατάσα, Βέστνα.
Άρχισε την Λειτουργία με συγκίνηση. Έψαλε ο Αμερικάνος… Οι άλλοι παρακολουθούσαν καθιστοί, αλλά συνεπαρμένοι.
Κοιτούσαν με περιέργεια, πρώτη φορά τόσο κοντά η Αγία Τράπεζα, το μικρό αυτό τραπεζάκι του ξενοδοχείου. Κοιτούσαν το Άγιο Αντιμήνσιο που άνοιξε… Συνέχισε…
-Μετά φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης, προσέλθετε…
Προσήλθε ο Αμερικάνος με ευλάβεια. Οι άλλοι κοιτούσαν. Τέλειωσε σύντομα την Λειτουργία. Συγκινημένα ευχαρίστησε και είπε δυο λόγια για την διπλή γιορτή, όπως γιορταζόταν παλιά στην Ανατολή, μαζί Χριστούγεννα και Θεοφάνεια… Εξήγησε τι είναι ο αγιασμός και έκανε τον αγιασμό των Θεοφανείων, έτσι ταπεινά χωρίς ψάλτες κλπ. Στο τέλος έδωσε σε όλους αγιασμό σε πλαστικά ποτηράκια και άδεια μπουκάλια από το νερό, που έφερε η Κινέζα υπάλληλος του ξενοδοχείου.
Αφού μοίρασε το αντίδωρο πρότεινε να πάρουν καφέ που ήταν ήδη έτοιμος, μέχρι να τελειώσει την κατάλυση ["Ν": δηλ. να "καταλύσει" (να καταναλώσει, να φάει) όση θεία κοινωνία είχε απομείνει, επειδή το Σώμα και το Αίμα του Χριστού δεν πρέπει να μείνει στον κόσμο, παρά μόνο μέσα στο ανθρώπινο σώμα, που, κατά την Ορθόδοξη Εκκλησία, είναι ο αληθινός ναός του Θεού]. Τους εξήγησε ότι δεν γινόταν να αφήσει τη θεία Κοινωνία. Άρχισε να καταλύει με προσοχή. Πάντα φοβόταν, έπρεπε να είναι όλα με τάξη.
Δεν είχε προσέξει όμως κάποιον που τον κοίταζε με έκπληξη και γουρλωμένα μάτια. Δεν κατάλαβε τίποτα, άλλωστε δε φημιζόταν για την παρατηρητικότητά του.
Τελείωσε, ξεντύθηκε [από τη στολή του], τύλιξε τα άγια σκεύη στην βαλίτσα.
Ετοιμάστηκαν να κατέβουν.
Όλοι χαρούμενοι. Η Κινέζα μέτρησε τα άτομα και πήρε τα λεφτά. Τα παιδιά από τα Σκόπια κάλεσαν τον παπά στο σπίτι τους. Θα είχαν το βράδυ χριστουγεννιάτικο πάρτυ. Ήταν τόσο χαρούμενοι που έκαναν Ορθόδοξα Χριστούγεννα.
Ταϊπέι (από εδώ)
Ξέρω, σκεφτόταν αν πρέπει να πάει, ως λαϊκός δεν είχε πάει, αλλά τώρα έπρεπε. Πήγε. Ήταν πολλοί… Δημιουργήθηκε μια ζεστή ατμόσφαιρα.
-Παιδιά, τους είπε, καλό είναι στην άλλη Λειτουργία να κοινωνήσετε κιόλας. Θα έχετε καιρό άλλωστε, υποθέτω, να κοινωνήσετε.
-Ναι, πάτερ, του λέει κάποιος, αλλά τι είναι η Θεία Κοινωνία;
-Η Θεία Κοινωνία, παιδιά, είναι το Σώμα και το Αίμα του Χριστού στ' αλήθεια, που μας δίνει, γιατί μας αγαπάει, γιατί τόσο μας αγάπησε που θέλησε να γίνει αίμα, αίμα μας και σώμα μας. Ξέρετε, Εκείνος θέλει να μας κοινωνήσει πρώτα ["Ν": δηλ. να ενωθεί μαζί μας - κοινωνία = ένωση] και μετά εμείς, αυτό είναι η τέλεια αγάπη. Αλλά, για να μην τρομάξουμε, αφήνει να βλέπουμε μόνο κρασί και ψωμί και όχι αίμα και κρέας. Αλλά υπάρχουν άνθρωποι που τα έχουν δεί.
Τους ανέφερε ιστορίες και περιστατικά, ακόμα ανθρώπους που γνώριζε ο ίδιος, τον πατέρα κάποιου συμμοναστή του ["Ν": δηλ. μοναχού στο ίδιο μοναστήρι μ΄αυτόν], που είχε δεί το μυστήριο όταν ήταν παιδάκι και τους το είχε πει. Απορροφημένος καθώς ήταν, δεν πρόσεξε δυο που κοιτάζονταν με νόημα και έκπληξη.
Το πάρτι συνεχιζόταν, νέοι επισκέπτες, άλλες συζητήσεις. Τότε δυο τον πήραν παράμερα, στο διπλανό δωμάτιο… Συγκινημένοι του είπαν:
-Πές μας, είναι αλήθεια αυτό που είπες για κείνο τον άνθρωπο, ότι είδε κρέας και αίμα;
-Βεβαίως, τους είπε, άλλωστε μπορείτε να το ελέγξετε, να σας δώσω διεύθυνση κ.λ.π. Γιατί;
-Γιατί, πάτερ, είδα κι εγώ το ίδιο πράγμα, είπε. Σε είδα να τρως κρέας όταν τέλειωσες, κρέας άσπρο, με αίμα, και απόρησα και είπα στον άλλο. Μα τι κάνει αυτός εκεί; Πού το βρήκε, τέλος πάντων, πού το είχε κρύψει;
Τι να απαντήσεις;
-Παιδί μου, δόξασε το Θεό που σε αγαπάει τόσο και σου έδειξε το μυστήριο αυτό. Εγώ ποτέ δεν είδα κάτι τέτοιο.
-Τι λές, πάτερ, εμένα αγαπάει ο Θεός;
Δύσκολο είναι να συνεχίσεις. Οι άνθρωποι αυτοί εξομολογήθηκαν, κοινώνησαν και κοινωνούν ως τώρα.
(Διασκευή κειμένου π. Δημ. Αθανασίου)
Δείτε επίσης:
Η Ορθοδοξία στην Κινα, άλλοτε και τώρα
Orthodox martyrs blood, saints and spiritual agonists in China
Ιστοσελίδα της Ορθόδοξης Εκκλησίας στην Ταϊβάν: http://theological.asia
台灣基督東正教會 The Orthodox Church in Taiwan "Θέλω να γίνω Χριστιανός": Μια συγκλονιστική ιστορία μεταστροφής στις φυλακές της Ν. Κορέας
Η πιο τεκμηριωμένη επιστημονικά περίπτωση ορατής μεταβολής της θείας κοινωνίας σε σάρκα και αίμα
Η θεία λειτουργία: παρουσίαση, υπότιτλοι, ερμηνευτικά (μερικά)
Παρασκευή 10 Απριλίου 2015
死亡與愛 DEATH AND LOVE (東正教 李亮神父) ╰⊰¸¸.•¨* Chinese & english video
讓心被刀刺透，
就是愛的命運。
就是愛的命運。
本週完整講道影片：
https://youtu.be/di9l4QjH4Fg
相關經文：
拉撒路週六 約翰福音11:1-45
Lazarus Saturday John 11:1-45
聖枝主日 約翰福音12:1-18
Palm Sunday John 12:1-18
拉撒路週六 約翰福音11:1-45
Lazarus Saturday John 11:1-45
聖枝主日 約翰福音12:1-18
Palm Sunday John 12:1-18
教會官網 http://theological.asia/
愛的箴言 FB粉絲專頁 http://www.facebook.com/prayforyou
像一棵樹 FB粉絲專頁 https://www.facebook.com/tree.fans
聖禮儀現場直播 http://bambuser.com/channel/orthodox-…
愛的箴言 FB粉絲專頁 http://www.facebook.com/prayforyou
像一棵樹 FB粉絲專頁 https://www.facebook.com/tree.fans
聖禮儀現場直播 http://bambuser.com/channel/orthodox-…
※尊重著作權，引用請註明網址連結。
台灣基督東正教會隸屬於普世宗主教聖統香港及東南亞教區，
主教為黎大略都主教，台灣由李亮神父牧養教友。
主教為黎大略都主教，台灣由李亮神父牧養教友。
李亮神父
來自東正教會靈修聖地阿陀斯聖山
(Mt. Athos, Gregoriou Monastery)，
身為修士的屬靈父親(spiritual father)，
於修院中實踐心禱，鑽研古希臘文聖經十多年。
來臺後於各神學院教導東正教神學、靈修、聖經希臘原文等課程，
其屬靈父親為已故希臘知名靈修導師St. Porphyrios of Kafsokalivia。
來自東正教會靈修聖地阿陀斯聖山
(Mt. Athos, Gregoriou Monastery)，
身為修士的屬靈父親(spiritual father)，
於修院中實踐心禱，鑽研古希臘文聖經十多年。
來臺後於各神學院教導東正教神學、靈修、聖經希臘原文等課程，
其屬靈父親為已故希臘知名靈修導師St. Porphyrios of Kafsokalivia。
Please, click:
Πέμπτη 6 Νοεμβρίου 2014
Ταϊβάν: Μια θαυμαστή δωρεά & δυο συγκλονιστικές ορθόδοξες μαρτυρίες
Με τη χάρη του Θεού, ίσως αλλάζουν τα δεδομένα για τη διάδοση της Ορθοδοξίας - της αρχαίας πίστης, του δρόμου των αγίων - στη μακρινή Ταϊβάν. Μια ανέλπιστη οικονομική δωρεά ελπίζουμε ότι θα βοηθήσει στην απόκτηση ορθόδοξου ναού από τη μικρή κοινότητα των ορθόδοξων Ταϊβανέζων και τον πνευματικό της πατέρα, τον ακούραστο ιεραπόστολο π. Ιωνά. Ο Θεός να δώσει!
Σε μια εποχή οικονομικής κρίσης, ίσως μια τέτοια χειρονομία προκαλέσει φθόνο και αντιδράσεις, όμοιες μ' εκείνες που προκάλεσε το μύρο της αμαρτωλής, που άλειψε το κεφάλι του Κυρίου. Γιατί να δωθούν τόσα λεφτά για να γίνει ναός στην Ταϊβάν και να μη δωθούν σε ανθρώπους που πεινάνε στην Ελλάδα;
Όμως τους ανθρώπους που πεινάνε εδώ υπάρχουν πολλοί που τους βοηθούν. Τους ανθρώπους που πεινάνε για τη σωτηρία τους σε κάθε γωνιά της Γης τους βοηθούν ελάχιστοι... Στην Ελλάδα, και χωρίς αυτήν τη δωρεά, η Εκκλησία (και πολλοί άλλοι φορείς) κάνουν ό,τι μπορούν. Αλλά ο άνθρωπος δε ζει μόνο με ψωμί, όπως απάντησε και ο Κύριος στο διάβολο. "Δε θέλουμε μόνο ψωμί, αλλά και τριαντάφυλλα" έγραφε ένας τοίχος πριν από χρόνια, κοντά στη γειτονιά μου. Αυτά τα τριαντάφυλλα ανθίζουν και πρέπει να ανθίζουν στο ιερό δισκοπότηρο του π. Ιωνά και κάθε ορθόδοξου κληρικού, και στην ενορία μας και όπου Γης.
Χαρείτε, λοιπόν, αδελφοί μου, αν έχετε αγάπη και έλεος για τους μακρινούς και ξεχασμένους (από τον κόσμο) αδελφούς του Χριστού, τους αλλόθρησκους και αλλόδοξους Κινέζους, τους αλλόθρησκους και αλλόδοξους αδελφούς μας από κάθε φυλή. Και εύχεστε, παρακαλώ, στο Θεό να ευλογεί κάθε γνήσια πνευματική προσπάθεια και εκεί κάτω και εδώ και σε όλο τον κόσμο Του. Διαβάστε τα λόγια των δύο ορθόδοξων Ταϊβανών, που δημοσιεύονται παρακάτω, να δείτε πόσο πεινασμένοι για το Χριστό είναι οι αδελφοί μας εκεί και πόσο δυστυχισμένοι είναι, παρόλο που η Ταϊβάν είναι μια χώρα με σοβαρή οικονομική και τεχνολογική ανάπτυξη.
Δυστυχώς, κι εδώ στην (πρώην;) ορθόδοξη Ελλάδα εκδηλώνονται παρόμοια συμπτώματα πνευματικής πείνας και δυστυχίας, καθώς πετάμε το Χριστό απ' το παράθυρο πριν πέσουμε και οι ίδιοι... Ο Θεός να μας βοηθήσει. Αναδημοσιεύουμε τα παρακάτω από το ιστολόγιο του Ιεραποστολικού Συνδέσμου Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός.
Ανέλπιστο το θαύμα στην Ταϊβάν
Πραγματικά ανέλπιστη θα μπορούσε να χαρακτηριστεί η πρόσφατη δωρεά των διακοσίων έντεκα χιλιάδων ευρώ (211.000 €) που αφειδώλευτα προσέφερε στον Ιεραποστολικό μας Σύνδεσμο ευσεβής δωρήτρια από την Αθήνα για την Ιεραποστολή της Ταϊβάν, όπου επί σειρά ετών αγωνίζεται ο προσφιλής μας, ζηλωτής Ιεραπόστολος Αρχιμανδρίτης π. Ιωνάς Μούρτος.
Η ενέργεια αυτή υπήρξε αναμφίβολα δώρο Θεού. Κάτι που φάνταζε ανέφικτο για τα σημερινά δεδομένα, γίνεται πλέον πραγματικότητα. Πέντε χρόνια τώρα ο π. Ιωνάς δέεται, προσεύχεται και προσμένει να αποκτήσει επιτέλους η Εκκλησία μας στην Ταϊβάν έναν αξιοπρεπή Ι. Ναό!
Στις 15 Ιουλίου ε.ε., ο Ιεραποστολικός μας Σύνδεσμος απέστειλε όλη τη χρηματική βοήθεια στον π. Ιωνά, ο οποίος σύντομα θα προβεί στη διαδικασία εύρεσης οικοπέδου και στην έκδοση σχετικών αδειών. Είθε ο Ουράνιος Πατέρας μας να αναδείξει και άλλους δωρητές, ώστε να συγκεντρωθεί και το υπόλοιπο ποσό που απαιτείται για την ανέγερση του Ιερού Ναού.
Η χαρά και συγκίνηση του π. Ιωνά και των Κινέζων συνεργατών του δεν περιγράφονται. Δοξάζουν και ξαναδοξάζουν τον Κύριό μας για το θαύμα αυτό. Οι εκκλήσεις και οι προσευχές τους, έτσι όπως τις εξέφρασαν με τις πρόσφατες επιστολές τους, που παρατίθενται στη συνέχεια, εισακούσθηκαν και το όνειρο της απόκτησης ενός Ι. Ναού στην Ταϊβάν λαμβάνει πλέον σάρκα και οστά.
Πραγματικά ανέλπιστη θα μπορούσε να χαρακτηριστεί η πρόσφατη δωρεά των διακοσίων έντεκα χιλιάδων ευρώ (211.000 €) που αφειδώλευτα προσέφερε στον Ιεραποστολικό μας Σύνδεσμο ευσεβής δωρήτρια από την Αθήνα για την Ιεραποστολή της Ταϊβάν, όπου επί σειρά ετών αγωνίζεται ο προσφιλής μας, ζηλωτής Ιεραπόστολος Αρχιμανδρίτης π. Ιωνάς Μούρτος.
Η ενέργεια αυτή υπήρξε αναμφίβολα δώρο Θεού. Κάτι που φάνταζε ανέφικτο για τα σημερινά δεδομένα, γίνεται πλέον πραγματικότητα. Πέντε χρόνια τώρα ο π. Ιωνάς δέεται, προσεύχεται και προσμένει να αποκτήσει επιτέλους η Εκκλησία μας στην Ταϊβάν έναν αξιοπρεπή Ι. Ναό!
Στις 15 Ιουλίου ε.ε., ο Ιεραποστολικός μας Σύνδεσμος απέστειλε όλη τη χρηματική βοήθεια στον π. Ιωνά, ο οποίος σύντομα θα προβεί στη διαδικασία εύρεσης οικοπέδου και στην έκδοση σχετικών αδειών. Είθε ο Ουράνιος Πατέρας μας να αναδείξει και άλλους δωρητές, ώστε να συγκεντρωθεί και το υπόλοιπο ποσό που απαιτείται για την ανέγερση του Ιερού Ναού.
Η χαρά και συγκίνηση του π. Ιωνά και των Κινέζων συνεργατών του δεν περιγράφονται. Δοξάζουν και ξαναδοξάζουν τον Κύριό μας για το θαύμα αυτό. Οι εκκλήσεις και οι προσευχές τους, έτσι όπως τις εξέφρασαν με τις πρόσφατες επιστολές τους, που παρατίθενται στη συνέχεια, εισακούσθηκαν και το όνειρο της απόκτησης ενός Ι. Ναού στην Ταϊβάν λαμβάνει πλέον σάρκα και οστά.
Επιστολή Πελαγιάς Yu
«Στην
Ταϊβάν προσπαθούμε να τελέσουμε τη Θεία Λειτουργία αθόρυβα και ήσυχα
προς δόξαν Θεού και το περπάτημά μας στην Εκκλησία πρέπει να είναι ήρεμο
σαν του κλέφτη. Αλλά στην Ελλάδα είδα και άκουσα τα παιδιά να διαβάζουν
το Πάτερ Ημών με δυνατή φωνή. Μπορούμε εμείς στην Ταϊβάν να δοξολογούμε
τον Θεό φωνάζοντας με χαρούμενη φωνή; Η απάντηση είναι όχι, γιατί οι
γείτονες θα καλέσουν την αστυνομία».
9 Φεβρουαρίου 2014, τελευταία μέρα διαμονής μου στην Ελλάδα. Ο καιρός είναι βροχερός. Ως συνήθως, πήγα στην Εκκλησία για τη Θεία Λειτουργία και μετά με προσκάλεσαν να μοιραστώ μαζί τους τις εμπειρίες μου από την Ιεραποστολή στην Ταϊβάν. Τι μπορεί, όμως, να είναι στο μυαλό μου η Ιεραποστολή στην Ταϊβάν, όταν δεν έχουμε καν ένα αξιοπρεπές κτίριο για Ιερό Ναό; Δεν ξέρω τι να μοιραστώ πράγματι με τους αγαπημένους μου Έλληνες. Το μυαλό μου είναι άδειο και δεν ξέρω τι να πω. Αυτό το πρόβλημα που αφορά την Εκκλησία μας λοιπόν, μοιράστηκα με τους αγαπητούς μου αδελφούς και αδελφές.
Μετά τη Θεία Λειτουργία κάποιος με ρώτησε, αν ήξερα ότι ο καιρός έγινε ηλιόλουστος. Εγώ απάντησα: «Ναι, το ξέρω. Είδα τα φώτα να λάμπουν κάτω από τα παράθυρα και ήξερα ότι έξω έχει ένα μπλε ουρανό. Η Εκκλησία μας, όμως, στην Ταϊβάν βρίσκεται σε ένα μεγάλο κτίριο. Είμαστε στον 4ο όροφο και η οροφή μας είναι στο πάτωμα του 5ου ορόφου, και, στη συνέχεια, ο 6ος όροφος, ο 7ος όροφος, ο 8ος όροφος κ.ο.κ.». Μερικοί άνθρωποι αρχίζουν να γελούν, γιατί νόμιζαν ότι αστειευόμουν. Εγώ στην πραγματικότητα δεν αστειευόμουν, και συνέχισα να μετρώ τον 9ο όροφο, 10ο όροφο, 11ο όροφο, 12ο όροφο, 13ο όροφο, 14ο όροφο... «Που είναι ο μπλε ουρανός μας;» Μερικοί άνθρωποι αρχίζουν να κλαίνε. Θέλω να κλάψω κι εγώ, αλλά δεν θα κλάψω, γιατί μέσα στα μάτια του ελληνικού λαού βλέπω τον γαλάζιο ουρανό της Ελλάδας. Εύχομαι ο λαός μου να μπορεί να διακρίνει στο μέλλον το γαλάζιο του ουρανού της Ταϊβάν μέσα από την Εκκλησία μας.
«Στην Ταϊβάν, στις Ιερές Ακολουθίες πρέπει να χρησιμοποιούμε με μεγάλη προσοχή το θυμίαμα και τα κεριά, γιατί υπάρχει το ενδεχόμενο να εντοπίσουν τον καπνό οι συναγερμοί καπνού και να τεθούν σε λειτουργία». Όλο και περισσότεροι άνθρωποι άρχισαν να δακρύζουν. Θέλω να κλάψω, αλλά δεν θα κλάψω, γιατί από τη μύτη του ελληνικού λαού, που οσφραίνεται στην Ελλάδα τα όμορφα θυμιάματα, εύχομαι κι ο λαός μου να μπορούσε να μυρίσει... αλλά δεν τολμώ να το ονειρευτώ.
«Στην Ταϊβάν προσπαθούμε να τελέσουμε τη Θεία Λειτουργία αθόρυβα και ήσυχα προς δόξαν Θεού και το περπάτημά μας στην Εκκλησία πρέπει να είναι ήρεμο σαν του κλέφτη. Αλλά στην Ελλάδα είδα και άκουσα τα παιδιά να διαβάζουν το Πάτερ Ημών με δυνατή φωνή. Μπορούμε εμείς στην Ταϊβάν να δοξολογούμε τον Θεό φωνάζοντας με χαρούμενη φωνή;» Η απάντηση είναι όχι, γιατί οι γείτονες θα καλέσουν την αστυνομία. Κάποιοι άνθρωποι γελούν και τους διευκρινίζω ότι στην Ταϊβάν οι γείτονες και οι Αρχές δεν είναι Ορθόδοξοι. Δεν θα γελάσω, αλλά θέλω να κλάψω, καθώς αυτό το γεγονός συμβαίνει πράγματι στην Εκκλησία μας στη μη ορθόδοξη χώρα της Ταϊβάν κατά τη μεγάλη εορτή του Πάσχα. Εγώ θα συγκρατήσω τα δάκρυά μου και θα προσπαθήσω να μην κλάψω, γιατί μέσα από τα στόματά σας μπορώ να ακούσω εγκώμια, αλλά για τον λαό μου δεν τολμώ καν να ευχηθώ και να ονειρευτώ... Μόνο ο Κύριος ας ελεήσει και ας συγχωρήσει εμένα την αμαρτωλή εγωίστρια που τα γεύομαι όλα μόνη...
Εύχομαι μία μέρα να αποκτήσουμε μία μικρή Ορθόδοξη Εκκλησία και μέσα σ’ αυτήν να διαθέτουμε πραγματικές αγιογραφημένες εικόνες, αντί των τυπωμένων χαμηλής ποιότητας εικόνων.
Εύχομαι μία μέρα ο ελληνικός λαός να μπορεί μέσα από τα μάτια μας να δει στον ίδιο μπλε ουρανό τη Βασιλεία του Θεού από τα παράθυρα κοντά στον θόλο του Παντοκράτορα.
Εύχομαι μία μέρα να μπορούμε να κρατήσουμε στα χέρια μας κεριά αφιερωμένα στον Θεό, χωρίς να φοβόμαστε μην τυχόν τεθούν σε λειτουργία οι συναγερμοί καπνού.
Μετά τη Θεία Λειτουργία κάποιος με ρώτησε, αν ήξερα ότι ο καιρός έγινε ηλιόλουστος. Εγώ απάντησα: «Ναι, το ξέρω. Είδα τα φώτα να λάμπουν κάτω από τα παράθυρα και ήξερα ότι έξω έχει ένα μπλε ουρανό. Η Εκκλησία μας, όμως, στην Ταϊβάν βρίσκεται σε ένα μεγάλο κτίριο. Είμαστε στον 4ο όροφο και η οροφή μας είναι στο πάτωμα του 5ου ορόφου, και, στη συνέχεια, ο 6ος όροφος, ο 7ος όροφος, ο 8ος όροφος κ.ο.κ.». Μερικοί άνθρωποι αρχίζουν να γελούν, γιατί νόμιζαν ότι αστειευόμουν. Εγώ στην πραγματικότητα δεν αστειευόμουν, και συνέχισα να μετρώ τον 9ο όροφο, 10ο όροφο, 11ο όροφο, 12ο όροφο, 13ο όροφο, 14ο όροφο... «Που είναι ο μπλε ουρανός μας;» Μερικοί άνθρωποι αρχίζουν να κλαίνε. Θέλω να κλάψω κι εγώ, αλλά δεν θα κλάψω, γιατί μέσα στα μάτια του ελληνικού λαού βλέπω τον γαλάζιο ουρανό της Ελλάδας. Εύχομαι ο λαός μου να μπορεί να διακρίνει στο μέλλον το γαλάζιο του ουρανού της Ταϊβάν μέσα από την Εκκλησία μας.
«Στην Ταϊβάν, στις Ιερές Ακολουθίες πρέπει να χρησιμοποιούμε με μεγάλη προσοχή το θυμίαμα και τα κεριά, γιατί υπάρχει το ενδεχόμενο να εντοπίσουν τον καπνό οι συναγερμοί καπνού και να τεθούν σε λειτουργία». Όλο και περισσότεροι άνθρωποι άρχισαν να δακρύζουν. Θέλω να κλάψω, αλλά δεν θα κλάψω, γιατί από τη μύτη του ελληνικού λαού, που οσφραίνεται στην Ελλάδα τα όμορφα θυμιάματα, εύχομαι κι ο λαός μου να μπορούσε να μυρίσει... αλλά δεν τολμώ να το ονειρευτώ.
«Στην Ταϊβάν προσπαθούμε να τελέσουμε τη Θεία Λειτουργία αθόρυβα και ήσυχα προς δόξαν Θεού και το περπάτημά μας στην Εκκλησία πρέπει να είναι ήρεμο σαν του κλέφτη. Αλλά στην Ελλάδα είδα και άκουσα τα παιδιά να διαβάζουν το Πάτερ Ημών με δυνατή φωνή. Μπορούμε εμείς στην Ταϊβάν να δοξολογούμε τον Θεό φωνάζοντας με χαρούμενη φωνή;» Η απάντηση είναι όχι, γιατί οι γείτονες θα καλέσουν την αστυνομία. Κάποιοι άνθρωποι γελούν και τους διευκρινίζω ότι στην Ταϊβάν οι γείτονες και οι Αρχές δεν είναι Ορθόδοξοι. Δεν θα γελάσω, αλλά θέλω να κλάψω, καθώς αυτό το γεγονός συμβαίνει πράγματι στην Εκκλησία μας στη μη ορθόδοξη χώρα της Ταϊβάν κατά τη μεγάλη εορτή του Πάσχα. Εγώ θα συγκρατήσω τα δάκρυά μου και θα προσπαθήσω να μην κλάψω, γιατί μέσα από τα στόματά σας μπορώ να ακούσω εγκώμια, αλλά για τον λαό μου δεν τολμώ καν να ευχηθώ και να ονειρευτώ... Μόνο ο Κύριος ας ελεήσει και ας συγχωρήσει εμένα την αμαρτωλή εγωίστρια που τα γεύομαι όλα μόνη...
Εύχομαι μία μέρα να αποκτήσουμε μία μικρή Ορθόδοξη Εκκλησία και μέσα σ’ αυτήν να διαθέτουμε πραγματικές αγιογραφημένες εικόνες, αντί των τυπωμένων χαμηλής ποιότητας εικόνων.
Εύχομαι μία μέρα ο ελληνικός λαός να μπορεί μέσα από τα μάτια μας να δει στον ίδιο μπλε ουρανό τη Βασιλεία του Θεού από τα παράθυρα κοντά στον θόλο του Παντοκράτορα.
Εύχομαι μία μέρα να μπορούμε να κρατήσουμε στα χέρια μας κεριά αφιερωμένα στον Θεό, χωρίς να φοβόμαστε μην τυχόν τεθούν σε λειτουργία οι συναγερμοί καπνού.
Ταϊβάν: προετοιμασία για βάφτιση στο διαμέρισμα που χρησιμοποιείται ως ναός
Μακάρι να μπορούσα να μείνω περισσότερο στην Ελλάδα, την όμορφη αυτή χώρα και τον όμορφο γεμάτο αγάπη λαό της, «τον χιτώνά σου λαβείν, άφες αυτώ και το ιμάτιον» (Ματθ. 5,40).
Έτσι, παρόλο που υποσχέθηκα να επισκεφθώ πολλούς Ι. Ναούς και Μοναστήρια, εγώ δεν θα πάω, γιατί πρέπει να επιστρέψω πίσω στη χώρα μου για την Ιεραποστολή. Και όλους αυτούς τους ανθρώπους που με βοήθησαν, θα ήθελα να τους ευχαριστήσω, αλλά δεν έχω την ευκαιρία να εκφράσω σε όλους την ευγνωμοσύνη μου για τα δάκρυα που χύνουν μαζί μου και για τις τόσο πολλές προσευχές τους για την Εκκλησία μας. Θα ήθελα πραγματικά να σας αγκαλιάσω και να σας φιλήσω. Συγχωρέστε με την αμαρτωλή, γιατί η προσευχή και η βοήθειά σας θα με κρατήσουν ισχυρή και θα σας είμαι πάντοτε ευγνώμων και πάντα θα θυμάμαι την Ελληνική Οικογένειά μου.
Πιστεύω ότι από εδώ και στο εξής, κανείς δεν θα γελάει για την Ελλάδα, γιατί μπορεί να είναι φτωχή και γυμνή, αλλά δεν είναι προς λύπηση, γιατί είναι γεμάτη από την αγάπη και τη δόξα του Θεού. Είναι μία μικρή χώρα, αλλά λάμπει! Από όλο τον κόσμο, η Ελλάδα είναι το κέντρο της αγάπης του Θεού και ποτέ να μη νιώσετε ντροπή. Σε αγαπώ πατρίδα μου Ελλάδα. «Και εξαλείψει απ αὐτῶν ο Θεός παν δάκρυον από των οφθαλμών αυτών, και ο θάνατος ουκ έσται έτι, ούτε πένθος ούτε κραυγή ούτε πόνος ουκ έσται έτι· ότι τα πρώτα απήλθον» (Αποκ. 21,4).
Η επιστολή αυτή αφιερώνεται στην Ελληνική μου Οικογένεια, τον Σώζοντα και τη Μακρίνα, και σε όλες τις οικογένειες που με μεταχειρίζονται, αν και ανάξιο πρόσωπο, με καλοσύνη, ανιδιοτέλεια και γενναιοδωρία, φροντίζοντας για μένα με αληθινή αγάπη, και στους ανθρώπους που στηρίζουν την Ιεραποστολή μας.
Η ανάξια αδελφή σας
Πελαγία Yu
Έτσι, παρόλο που υποσχέθηκα να επισκεφθώ πολλούς Ι. Ναούς και Μοναστήρια, εγώ δεν θα πάω, γιατί πρέπει να επιστρέψω πίσω στη χώρα μου για την Ιεραποστολή. Και όλους αυτούς τους ανθρώπους που με βοήθησαν, θα ήθελα να τους ευχαριστήσω, αλλά δεν έχω την ευκαιρία να εκφράσω σε όλους την ευγνωμοσύνη μου για τα δάκρυα που χύνουν μαζί μου και για τις τόσο πολλές προσευχές τους για την Εκκλησία μας. Θα ήθελα πραγματικά να σας αγκαλιάσω και να σας φιλήσω. Συγχωρέστε με την αμαρτωλή, γιατί η προσευχή και η βοήθειά σας θα με κρατήσουν ισχυρή και θα σας είμαι πάντοτε ευγνώμων και πάντα θα θυμάμαι την Ελληνική Οικογένειά μου.
Πιστεύω ότι από εδώ και στο εξής, κανείς δεν θα γελάει για την Ελλάδα, γιατί μπορεί να είναι φτωχή και γυμνή, αλλά δεν είναι προς λύπηση, γιατί είναι γεμάτη από την αγάπη και τη δόξα του Θεού. Είναι μία μικρή χώρα, αλλά λάμπει! Από όλο τον κόσμο, η Ελλάδα είναι το κέντρο της αγάπης του Θεού και ποτέ να μη νιώσετε ντροπή. Σε αγαπώ πατρίδα μου Ελλάδα. «Και εξαλείψει απ αὐτῶν ο Θεός παν δάκρυον από των οφθαλμών αυτών, και ο θάνατος ουκ έσται έτι, ούτε πένθος ούτε κραυγή ούτε πόνος ουκ έσται έτι· ότι τα πρώτα απήλθον» (Αποκ. 21,4).
Η επιστολή αυτή αφιερώνεται στην Ελληνική μου Οικογένεια, τον Σώζοντα και τη Μακρίνα, και σε όλες τις οικογένειες που με μεταχειρίζονται, αν και ανάξιο πρόσωπο, με καλοσύνη, ανιδιοτέλεια και γενναιοδωρία, φροντίζοντας για μένα με αληθινή αγάπη, και στους ανθρώπους που στηρίζουν την Ιεραποστολή μας.
Η ανάξια αδελφή σας
Πελαγία Yu
Επιστολή Ιωάννη Huang
Αν ένας υποσχόμενος, με κύρος, νέος καθηγητής στο καλύτερο πανεπιστήμιο της Ταϊβάν πηδά από το ψηλό παράθυρο του εργαστηρίου και αυτοκτονεί,
αν ένας καταθλιπτικός 21χρονος φοιτητής κολλεγίου βγάζει ένα κοφτερό μαχαίρι σε μέσο μαζικής μεταφοράς, σκοτώνοντας 4 ανθρώπους και προκαλώντας σοβαρούς τραυματισμούς σε άλλους 24,
αν ένας νεαρός λοχίας μπαίνει στην απομόνωση της φυλακής από έναν ανώτερό του επειδή αποκάλυψε στρατιωτικά σκάνδαλα και πεθαίνει, αφού πρώτα υπεβλήθη σε απάνθρωπα βασανιστήρια,
τότε, μιλάμε για τη Φορμόζα στην Ταϊβάν, η οποία ήταν ένα υπέροχο νησί στον απέραντο ωκεανό. Στο παρελθόν τα φυσικά και ειλικρινή πρόσωπα των ιθαγενών ήταν από τα πλέον όμορφα στη χώρα. Τώρα, όλα φαίνονται αλλαγμένα. «Ο αντίδικος υμών διάβολος ως λέων ωρυόμενος περιπατεί ζητών τίνα καταπίη» (Πέτρ. 5,8)
Όπως όλοι γνωρίζουμε, αυτή δεν θα είναι η τελευταία αυτοκτονία, ούτε ο τελευταίος νέος με μαχαίρι, ούτε το τελευταίο άτομο που πεθαίνει άδικα.
αν ένας καταθλιπτικός 21χρονος φοιτητής κολλεγίου βγάζει ένα κοφτερό μαχαίρι σε μέσο μαζικής μεταφοράς, σκοτώνοντας 4 ανθρώπους και προκαλώντας σοβαρούς τραυματισμούς σε άλλους 24,
αν ένας νεαρός λοχίας μπαίνει στην απομόνωση της φυλακής από έναν ανώτερό του επειδή αποκάλυψε στρατιωτικά σκάνδαλα και πεθαίνει, αφού πρώτα υπεβλήθη σε απάνθρωπα βασανιστήρια,
τότε, μιλάμε για τη Φορμόζα στην Ταϊβάν, η οποία ήταν ένα υπέροχο νησί στον απέραντο ωκεανό. Στο παρελθόν τα φυσικά και ειλικρινή πρόσωπα των ιθαγενών ήταν από τα πλέον όμορφα στη χώρα. Τώρα, όλα φαίνονται αλλαγμένα. «Ο αντίδικος υμών διάβολος ως λέων ωρυόμενος περιπατεί ζητών τίνα καταπίη» (Πέτρ. 5,8)
Όπως όλοι γνωρίζουμε, αυτή δεν θα είναι η τελευταία αυτοκτονία, ούτε ο τελευταίος νέος με μαχαίρι, ούτε το τελευταίο άτομο που πεθαίνει άδικα.
Αν όμως είχαν στραφεί στον Θεό και προσευχόντουσαν «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με τον αμαρτωλό», όταν ζούσαν μέσα στον πόνο;
Αν είχαν έναν πνευματικό πατέρα που τους αγαπούσε και προσευχόταν γι’ αυτούς με όλη του την καρδιά, όταν αυτοί βρισκόντουσαν σε απόγνωση;
Αν γινόταν κοινωνοί της ζωοδόχου Θείας Λειτουργίας και έβρισκαν σ’ αυτή το καταφύγιο που ζητούσαν, όταν τους εκφόβιζαν;
Ίσως τότε τα πράγματα να ήταν διαφορετικά γι’ αυτούς, θα έβρισκαν μία διέξοδο.
Στην Ταϊβάν κάθε δέκα λεπτά εκδίδεται ένα διαζύγιο, αφήνοντας χιλιάδες παιδιά σε διαλυμένες οικογένειες.
Κάθε πέντε λεπτά ένα παιδί πέφτει θύμα ενδοοικογενειακής βίας και τα σημάδια της χαράζονται για πάντα στην καρδούλα του.
Κάθε τρία λεπτά ένα έμβρυο σιωπηλά σκοτώνεται στη μήτρα της μητέρας του με την ψυχή του να κλαίει σπαρακτικά.
Ίσως, όλοι αυτοί δεν γνωρίζουν ότι υπάρχει ο Θεός και τους αγαπάει, δεν γνωρίζουν πως να προσευχηθούν σ’ Αυτόν και πως Εκείνος υπέφερε και υποφέρει γι’ αυτούς. Στην πραγματικότητα, το 95% των Ταϊβανέζων δεν γνωρίζουν τον Θεό της Ορθοδόξου πίστεως. «Ιδών δέ τούς όχλους εσπλαγχνίσθη περί αυτών, ότι ήσαν εκλελυμένοι καί ερριμμένοι ως πρόβατα μή έχοντα ποιμένα» (Ματθ. 9,36)
Αν και στην Ταϊβάν έχουμε προηγμένη τεχνολογική έρευνα και ανάπτυξη, ειρηνικές εναλλαγές στην εξουσία πολιτικών προσώπων, παγκοσμίου φήμης καλλιτεχνικά γκρουπ και σκηνοθέτες, παθιασμένη και δημιουργική νέα γενιά καθώς και τη βαθυστόχαστη ηθική του Κομφούκιου και της κινεζικής κουλτούρας, πιστεύω πως στις καρδιές των περισσοτέρων ανθρώπων υπάρχει άφθονο μέρος για μεγαλύτερη ειρήνη. «Ειρήνην αφίημι υμίν, ειρήνην την εμήν δίδωμι υμίν· ου καθώς ο κόσμος δίδωσιν, εγώ δίδωμι υμίν. Μη ταρασσέσθω υμών η καρδία μηδέ δειλιάτω» (Ιωάν. 14,27).
Αν κάθε πόλη είχε έναν Ορθόδοξο Ναό, όπου θα μπορούσε ο καθένας να μεταλάβει τη Θεία Κοινωνία,
αν κάθε πόλη είχε ένα Ορθόδοξο Μοναστήρι, όπου θα προσεύχονταν για τις ζωές των ανθρώπων μέρα–νύχτα,
αν κάθε Ταϊβανέζος μπορούσε να ακούσει τα Ευαγγέλια της Ορθοδόξου Εκκλησίας και να ενίωθε τους σπόρους της προσευχής στην καρδιά του,
αν κάθε νέος είχε πνευματικό πατέρα να τον καθοδηγεί μακριά από κάθε καταιγίδα στη ζωή του,
αν κάθε έμβρυο μπορούσε από τη μήτρα της μητέρας του να την ακούσει να επικαλείται το όνομα του Κυρίου,
τότε, αυτό το νησί σίγουρα θα κέρδιζε ξανά την αρχική του ομορφιά – Ταϊβάν, Φορμόζα, ένα όμορφο νησί.
Δοξάζουμε τον Κύριο που μας έφερε έναν Ιεραπόστολο, τον π. Ιωνά, που αφιέρωσε όλη του τη ζωή στην υπηρεσία του κοινού και έκανε κάθε μας ευχή να φαίνεται πραγματοποιήσιμη. Από την ευλάβειά του μπορώ να βεβαιώσω πως «δόξα δε και τιμή και ειρήνη παντί τω εργαζομένω το αγαθόν» (Ρωμ. 2,10).
Δοξάζουμε τον Κύριο που μας βοηθά να κληρονομήσουμε την Εκκλησία Του και να λάβουμε την εξαιρετική ευλογία του νεοφανή Αγίου Πορφυρίου. Πιστεύω πως ότι κάνουμε τώρα δεν ωφελεί μόνο την παρούσα κινεζική γενιά αλλά και όλες τις γενιές που θα ακολουθήσουν στο μέλλον. Οι προσπάθειές μας στοχεύουν στο να προετοιμάσουν τον δρόμο σε περισσότερους Κινέζους να αποδεχθούν τον Χριστιανισμό και να αφήσουν τον Κύριο να αγγίξει και να ζήσει στις καρδιές τους «φωνή βοώντος εν τη ερήμω, ετοιμάσατε την οδόν Κυρίου, ευθείας ποιείτε τας τρίβους αυτού» (Ματθ. 3,3).
Αν είχαν έναν πνευματικό πατέρα που τους αγαπούσε και προσευχόταν γι’ αυτούς με όλη του την καρδιά, όταν αυτοί βρισκόντουσαν σε απόγνωση;
Αν γινόταν κοινωνοί της ζωοδόχου Θείας Λειτουργίας και έβρισκαν σ’ αυτή το καταφύγιο που ζητούσαν, όταν τους εκφόβιζαν;
Ίσως τότε τα πράγματα να ήταν διαφορετικά γι’ αυτούς, θα έβρισκαν μία διέξοδο.
Στην Ταϊβάν κάθε δέκα λεπτά εκδίδεται ένα διαζύγιο, αφήνοντας χιλιάδες παιδιά σε διαλυμένες οικογένειες.
Κάθε πέντε λεπτά ένα παιδί πέφτει θύμα ενδοοικογενειακής βίας και τα σημάδια της χαράζονται για πάντα στην καρδούλα του.
Κάθε τρία λεπτά ένα έμβρυο σιωπηλά σκοτώνεται στη μήτρα της μητέρας του με την ψυχή του να κλαίει σπαρακτικά.
Ίσως, όλοι αυτοί δεν γνωρίζουν ότι υπάρχει ο Θεός και τους αγαπάει, δεν γνωρίζουν πως να προσευχηθούν σ’ Αυτόν και πως Εκείνος υπέφερε και υποφέρει γι’ αυτούς. Στην πραγματικότητα, το 95% των Ταϊβανέζων δεν γνωρίζουν τον Θεό της Ορθοδόξου πίστεως. «Ιδών δέ τούς όχλους εσπλαγχνίσθη περί αυτών, ότι ήσαν εκλελυμένοι καί ερριμμένοι ως πρόβατα μή έχοντα ποιμένα» (Ματθ. 9,36)
Αν και στην Ταϊβάν έχουμε προηγμένη τεχνολογική έρευνα και ανάπτυξη, ειρηνικές εναλλαγές στην εξουσία πολιτικών προσώπων, παγκοσμίου φήμης καλλιτεχνικά γκρουπ και σκηνοθέτες, παθιασμένη και δημιουργική νέα γενιά καθώς και τη βαθυστόχαστη ηθική του Κομφούκιου και της κινεζικής κουλτούρας, πιστεύω πως στις καρδιές των περισσοτέρων ανθρώπων υπάρχει άφθονο μέρος για μεγαλύτερη ειρήνη. «Ειρήνην αφίημι υμίν, ειρήνην την εμήν δίδωμι υμίν· ου καθώς ο κόσμος δίδωσιν, εγώ δίδωμι υμίν. Μη ταρασσέσθω υμών η καρδία μηδέ δειλιάτω» (Ιωάν. 14,27).
Αν κάθε πόλη είχε έναν Ορθόδοξο Ναό, όπου θα μπορούσε ο καθένας να μεταλάβει τη Θεία Κοινωνία,
αν κάθε πόλη είχε ένα Ορθόδοξο Μοναστήρι, όπου θα προσεύχονταν για τις ζωές των ανθρώπων μέρα–νύχτα,
αν κάθε Ταϊβανέζος μπορούσε να ακούσει τα Ευαγγέλια της Ορθοδόξου Εκκλησίας και να ενίωθε τους σπόρους της προσευχής στην καρδιά του,
αν κάθε νέος είχε πνευματικό πατέρα να τον καθοδηγεί μακριά από κάθε καταιγίδα στη ζωή του,
αν κάθε έμβρυο μπορούσε από τη μήτρα της μητέρας του να την ακούσει να επικαλείται το όνομα του Κυρίου,
τότε, αυτό το νησί σίγουρα θα κέρδιζε ξανά την αρχική του ομορφιά – Ταϊβάν, Φορμόζα, ένα όμορφο νησί.
Δοξάζουμε τον Κύριο που μας έφερε έναν Ιεραπόστολο, τον π. Ιωνά, που αφιέρωσε όλη του τη ζωή στην υπηρεσία του κοινού και έκανε κάθε μας ευχή να φαίνεται πραγματοποιήσιμη. Από την ευλάβειά του μπορώ να βεβαιώσω πως «δόξα δε και τιμή και ειρήνη παντί τω εργαζομένω το αγαθόν» (Ρωμ. 2,10).
Δοξάζουμε τον Κύριο που μας βοηθά να κληρονομήσουμε την Εκκλησία Του και να λάβουμε την εξαιρετική ευλογία του νεοφανή Αγίου Πορφυρίου. Πιστεύω πως ότι κάνουμε τώρα δεν ωφελεί μόνο την παρούσα κινεζική γενιά αλλά και όλες τις γενιές που θα ακολουθήσουν στο μέλλον. Οι προσπάθειές μας στοχεύουν στο να προετοιμάσουν τον δρόμο σε περισσότερους Κινέζους να αποδεχθούν τον Χριστιανισμό και να αφήσουν τον Κύριο να αγγίξει και να ζήσει στις καρδιές τους «φωνή βοώντος εν τη ερήμω, ετοιμάσατε την οδόν Κυρίου, ευθείας ποιείτε τας τρίβους αυτού» (Ματθ. 3,3).
Ο αδελφός σας
Ιωάννης Huang
Δείτε, αν θέλετε:
Και:
Η Ορθοδοξία στην Κινα, άλλοτε & τώρα
"Θέλω να γίνω Χριστιανός": Μια συγκλονιστική ιστορία μεταστροφής στις φυλακές της Ν. Κορέας
Saint Nickolas of Japan & the samurai Fr Paul Sawabe Takuma
Orthodoxy in the Heart of Africa - in the Ends of the Earth!
«Η Έρημος στην πίσω αυλή»: Άρθρο για την ανάγκη της Ορθόδοξης Ιεραποστολής για ναούς Orthodoxy in the Heart of Africa - in the Ends of the Earth!
Λατινική Αμερική: Λαοί που αναζητούν την Ορθοδοξία
Miley Cyrus - ή: γιατί επείγει να ενταθεί η Ορθόδοξη Ιεραποστολή στο δυτικό κόσμο...
Οι τουρίστες έρχονται. Τι θα τους προσφέρουμε;
Το περιοδικό του Ιεραποστολικού Συνδέσμου "Άγ. Κοσμάς ο Αιτωλός"
Τετάρτη 30 Απριλίου 2014
Orthodox Christian Easter 2014 in the Hong Kong & Taiwan - Πάσχα 2014 στην Κίνα, λειτουργίες και προβληματισμοί
The Website of the Orthodox Metropolitanate of Hong Kong & South East Asia
台灣基督東正教會 The Orthodox Church in Taiwan
Orthodox martyrs blood, saints and spiritual agonists in China
Πηγή των βίντεο: το Ιστολόγιο της Ορθόδοξης Ιεραποστολής
Πάσχα 2014 στην Κίνα
Του κ. Ανδρέα Κυριακού
Σε
ρωσσικό ιστολόγιο (pravoslavie.ru) εντόπισα κάποιες πληροφορίες σχετικά
με το φετινό Πάσχα στην Κίνα. Κατ’ αρχήν τις παραθέτω.
Κατά την ημέρα
του Πάσχα ο π. Δημήτριος Φεντόριν, ορθόδοξος κληρικός από το Βλαδιβοστόκ,
πόλη της Σιβηρίας κοντά στα κινεζικά σύνορα, βρέθηκε
στην κινεζική πόλη Χαρμπίν (Μαντζουρία). Εκεί τέλεσε τη θεία λειτουργία
σε ορθόδοξη εκκλησία της πόλεως ενώπιον 120 ορθοδόξων. Δεν
διευκρινίζεται αν ήταν Κινεζοι και Ρώσσοι ή μόνο Ρώσσοι.
Στη Σαγκάη, κινεζική μεγαλούπολη στο ανατολικό μέρος της Χώρας, ο π. Αλέξιος Κισέλεβιτς τέλεσε την παρχαλινή λειτουργία στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου ενώπιον 350 Ρώσσων,
Ουκρανών, Ελλήνων, Γάλλων κι Αμερικανών Ορθόδοξων. Τέλος στην
πρωτεύουσα της Χώρας Πεκίνο (Μπέιτζινγκ) στους χώρους της Ρωσσικής
πρεσβείας, ο π. Σέργιος Βαρόνιν, εφημέριος του ναού, τέλεσε την πασχαλινή
λειτουργία στον ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου ενώπιον 300 Ορθοδόξων.
Πρέπει να αναφέρω την πληροφορία ότι στο Χόνγκ Κόνγκ (αυτόνομη περιοχή
της Κίνας από το 1997) τελέστηκε πασχαλινή θ. λειτουργία στην εκκλησία
των Απ. Πέτρου και Παύλου.
Από το Μάιο του 2013, που ο πατριάρχης Μόσχας Κύριλλος πραγματοποιήσε επίσκεψη στη Χώρα, δεν ακούστηκε τίποτε το συγκεκριμένο από τους κυβερνώντες την κομμουνιστική Κίνα για την αναγνώριση της Ορθοδοξίας.
Ενώ οι ντόπιες
θρησκείες του Ταοϊσμού και Κομφουκιανισμού επιτρέπονται, όπως κι ο
Βουδδισμός και το Ισλάμ, μόνο ο Παπισμός κι ο Προτεσταντισμός τυγχάνουν
αναγνώρισης από το καθεστώς. Η περσινή παρουσία κινέζων ορθόδοξων στις
λατρευτικές συνάξεις όπου χοροστάτησε ο πατριάρχης Κύριλλος δεν ήταν παρά
ένα πυροτέχνημα, μια προσωρινή κατάσταση προς το θεαθήναι. Το κινεζικό
καθεστώς δεν θέλει -όπως φαίνεται μέσα από τα γεγονότα- να επιτρέψει την
επίσημη παρουσία της Ορθοδοξίας στη Χώρα. Οταν σκεφθεί κανείς ότι για
να μπει κανείς στη ρωσσική πρεσβεία για να εκκλησιαστεί χρειάζεται να
δείξει διαβατήριο, αυτό σημαίνει πως αυτόματα οι κινέζοι ορθόδοξοι
αποκλείονται από τις λατρευτικές συνάξεις, έστω κι αν γίνονται κάθε
Κυριακή.
Οσο
για τις υπόλοιπες λειτουργίες, δηλαδή στο Χαρμπίν της Μαντζουρίας και
στη Σαγκάη, θυμίζουν τις πολυδιαφημιζόμενες λειτουργίες σε κατεχόμενες
εκκλησίες της Κύπρου, όπως λ.χ. στον Αγιο Γεώργιο τον Εξωρινό στην εντός
των τειχών Αμμόχωστο. Για το Χονγκ Κονγκ είναι γνωστό ότι εκεί
υφίσταται από το 1997 Μητρόπολη του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Ομως κι
εκεί ο εθνοφυλετισμός τονίζει εμφαντικά την παρουσία του.
Δυστυχώς,
ένα χρόνο μετά την επίσκεψη του πατριάρχη της Μόσχας δεν έγινε
ουσιαστικά τίποτε που να μας οδηγεί στο συμπέρασμα πως μπορεί οι
Ορθόδοξοι της Κίνας να αποκτήσουν ξανά τα δικαιώματα που στερήθηκαν
βάναυσα το 1949 με την επικράτηση του αθειστικού καθεστώτος του Μάο.
Ενώ ο Προτεσταντισμός προελαύνει ακάθεκτος (ελέω Αμερικής), η Ορθοδοξία βρίσκεται ουσιαστικά στην παρανομία, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
Αλλά και: «Όπως τα γουρούνια στο σφαγείο»: Η ημέρα που οι Κινέζοι αξιωματούχοι δολοφόνησαν βάναυσα το αγέννητο παιδί μου
Σάββατο 5 Οκτωβρίου 2013
Βουδισμός: Εκεί υπάρχει ο πόνος, αλλά δεν βρίσκεις αυτόν που πονάει...
Mιά προσέγγιση του βουδισμού, με σεβασμό, από ένα σύγχρονο Ορθόδοξο Ιεραπόστολο
π. Ιωνάς Μούρτος, Ταϊβάν
ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΜΠΛΟΓΚΟΣΦΑΙΡΑ – ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΘΗΣΑΥΡΙΣΜΑΤΑ
Όλοι οι ανατολικοι λαοι και κυρίως ο βουδισμός αναγνωρίζουν ότι ΟΛΑ στην ζωή ειναι ΠΟΝΟΣ. Όλη η ζωη ειναι πόνος.
Και η αιτία του πόνου είναι η προσκόλληση, η δίψα για αγαθά, και τελικά η προσκόλληση στην ιδέα ότι πρέπει να υπάρχω. Ο άνθρωπος μένει γαντζωμένος στην ύπαρξη.
Και αυτό γιατί ΝΟΜΙΖΟΥΜΕ (λανθασμένα) ότι υπάρχει κάτι το σταθερό, κάτι το αμετάβλητο. Για τον βουδισμό δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα. ΟΛΑ μεταβάλλονται, σαν τη ροή ενός ποταμού.
Γι' αυτό και η ιδέα της ατομικής άπαρξης, όπως μεταφέρεται από τον δυτικό τρόπο σκέψης, απορρίπτεται από τον βουδισμό.
Εδώ βέβαια μπορούμε να πούμε, από μια πλευρα, ο Βούδας έχει δίκιο. Η ατομικότητα, το ότι εγώ υπάρχω, και το ξέρω ότι είμαι εγώ, διότι δεν είμαι ΕΣΥ, δεν είμαι ΑΥΤΟ, για τον χριστιανισμό ο τρόπος αυτός του υπάρχειν είναι η ίδια η κόλαση.
Αυτό είναι και το προπατορικό αμάρτημα, το ότι γεννιόμαστε σε ένα σύμπαν που είναι γεμάτο συντρίμμια, που είναι διασπασμένο.
Βέβαια ο Bούδας, ο μεγάλος αυτός φιλόσοφος, έφτασε σε αυτό το σπουδαίο συμπέρασμα για την ύπαρξη αλλά δεν μπορούσε να πάει παραπέρα. Λοιπόν, αυτό που προτείνει είναι να πάψω να προσκολλώμαι σε οτιδήποτε, ούτε στην ίδια την ύπαρξη, διότι το ΕΓΩ είναι η ρίζα της ύπαρξης.
Όποιος το πετύχει ελευθερώνεται από τον νόμο της φθοράς και μπαίνει στην νιρβάνα, δηλ. στην σωτηρία.
Για τον βουδισμό λοιπόν υπάρχει η σωτηρία αλλά ΔΕΝ ΒΡΙΣΚΕΙΣ ΤΟΝ ΣΩΖΟΜΕΝΟ, υπάρχει πόνος αλλά δεν βρίσκεις αυτόν που πονάει, δηλ. δεν υπάρχει το πρόσωπο, δεν πρέπει να υπάρχει.
Εμείς λέμε, πολύ σωστά, το πρόσωπο (μάλλον το άτομο) έτσι όπως είναι δεν πρέπει να υπάρχει. Αλλά όπως στον Βούδα ήρθε η αποκάλυψη, και όπως στο ΖΕΝ έρχεται η έλλαμψη, έτσι και ο Θεός επενέβη και μας έδειξε μια άλλη λύση.
Όχι το να σβήσω αλλά το να υπάρχω με διαφορετικό τρόπο.
ΟΠΩΣ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΥΤΟΣ. Πώς υπάρχει ο Θεός; Ως ΤΡΙΑΣ, ως κοινωνία τριών προσώπων. Όχι ως 3 διαφορετικές ατομικότητες, όχι ως τρεις φιλοι, αλλά ως τρία πρόσωπα (μόνο αριθμούμενα) που συνυπάρχουν και αλληλοπεριχωρούνται ["Ν": δηλ. το καθένα βρίσκεται "μέσα" στα άλλα δύο]. Δηλ. αν ένας από τους 3 εκλείψει, πάει, δεν υπάρχει Θεός. Ενώ εγώ υπάρχω, είτε με συμπαθείτε είτε με αντιπαθείτε, διότι αντλω την ύπαρξή μου από την βιολογική μου λειτουργία.
Ο άνθρωπος λοιπόν καλείται να ζήσει ένα νέο τρόπο ζωής. Να υπάρχει ΕΠΕΙΔΗ ΣΥΝΥΠΑΡΧΕΙ. Αλλά πώς να γίνει αυτό; Ο ένας της Τριάδος γίνεται άνθρωπος, και έτσι γίνεται το κέντρο ΟΛΗΣ της κτίσεως.
Αν θέλω, μπορώ και εγώ να ενωθώ μαζί του, δηλαδή να αποκτήσω μια νέα υπόσταση, ένα ΑΛΛΟ τρόπο ύπαρξης, θεωρώντας ως ζωή την σχέση μου με ΑΥΤΟΝ. Τότε δεν είναι ο πατέρας και η μάνα μου, δηλ. η βιολογική μου αρχή, η ύπαρξή μου, αλλά ο τρόπος που μπορώ να διαλέξω, δηλ. να έχω πατέρα μου τον ΠΑΤΕΡΑ ΤΟΥ ΥΙΟΥ, να λέω ότι ζωή είναι αυτή η σχέση και μόνο αυτή. Και αυτό μπορώ να το πετύχω ενούμενος με τον Χριστό, τον υιό του Θεού, που χωρίς να πάψει να είναι ό,τι ήταν, γίνεται και άνθρωπος. Αλλά δεν μπορώ να το κάνω μόνος μου αυτό.
Ο ΑΛΛΟΣ της Τριάδος, ο ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΣ, το ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ, με ενώνει με τον Χριστό, και ταυτόχρονα με τους άλλους. Διότι το πνεύμα ενεργεί όχι ατομικά αλλά εν τη Εκκλησία. Δηλαδή, ας δώσουμε ένα (κακό) παράδειγμα, αν το σώμα σας είναι ο Χριστός, τότε εγώ είμαι το ένα δάχτυλο, εσείς το άλλο, ο γείτονας το άλλο κ.τ.λ.
Αυτό είναι η ζωή. Η συνύπαρξη. Και όποιος ζει αυτή την σχέση, δεν γεύεται τον θάνατο, η σχέση αυτή δεν σταματά ποτέ. Μπορεί να έρθει (και θα έρθει), ο βιολογικός θάνατος του σώματος, όμως η σχέση αυτή, η ένωση αυτή συνεχίζεται για πάντα, διότι όπως είπαμε ζωή είναι ο Χριστός, όχι η αυτόνομη βιολογική λειτουργία.
(Όποιος θέλει να δει περισσότερα, ας διαβάσει το υπέροχο κείμενο του σεβ. Περγάμου Ιωάννου Ζηζιούλα, Από το προσωπείον εις το πρόσωπον).
Αυτός ο χριστιανισμός δεν έγινε ποτέ γνωστός στην Ασία.
Οι μη ορθόδοξοι κηρύττουν τον ιστορικό Ιησού που ήρθε να σώσει από την αμαρτία και αγνοούν τελείως τα παραπάνω.
Και εμείς, έχω γράψει πόσο αρνηθήκαμε να κηρύξουμε.
Όταν τα λέω αυτά σε βουδιστές ανοίγει η καρδιά τους. Μου λένε πολύ ωραία αυτά, πες μας και άλλα.
Και υπάρχουν πολλά.
Π.χ. στο θέμα της ύπαρξης, που είναι καίριο. Για τον βουδιστή δεν υπάρχει ο σωζόμενος.
Το ερώτημα τότε "εγώ ποιος είμαι; πώς π.χ. οι πράξεις μου επηρεάζουν την επόμενη ζωή μου; τι σχέση έχω εγώ με …εμένα στην επόμενη μετεμψύχωσή μου;" δεν απαντάται ευθέως με ένα λογικό δυτικό τρόπο. Τα περί υπάρξεως ερωτήματα ο Βούδας τα θεωρεί άστοχα, non proper, και τα αντιπαρέρχεται με σιωπή. Το περίφημο παράδειγμά του: ένας που τον τραυμάτισε το βέλος και υποφέρει, ρωτάει τι ειδους είναι το βέλος, ποιος το έριξε κ.τ.λ., ενώ δεν θα έπρεπε να ρωτάει τέτοια πράγματα, αλλά να φροντίσει να θεραπευθεί.
Βέβαια υπάρχει, όπως διαπιστώνει ο βουδισμός, μια συνεχής μεταβολή. Π.χ. το σώμα σας ήταν τελείως διαφορετικό όταν ήσαστε μωρό, τώρα και όταν γεράσετε (εύχομαι να γίνετε πολύ πολύ γέροι, να ζήσετε πολλά χρόνια) όλα τα κύτταρα έχουν ανανεωθεί. Τι σας κάνει να νομίζετε ότι είστε εσείς;
Είναι το ερώτημα της συνέχειας της υπόστασης εν χρόνω (personal identity over time, αν μεταφράζω σωστά), καίριο ερώτημα των προσωκρατικών που είπαν ότι δεν υπάρχει αυτή η συνέχεια, διότι δεν υπάρχει στην πραγματικότητα κίνηση και χρόνος, ενώ αντίθετα ο Ηράκλειτος, θεωρώντας ότι όλα είναι μεταβολη, αρνείται αυτήν την ύπαρξη. Ο Πλάτωνας αντίθετα βρίσκει μια ιδιοφυή λύση. Αυτό που με κάνει να λέω ότι εγώ υπάρχω ενώ το σώμα μου αλλάζει συνεχώς είναι η ψυχή, που είναι αθάνατη, έπεσε από τον κόσμο των ιδεών και συνεπώς ενώνει τα διάφορα στιγμιότυπα, θα λέγαμε, δηλ. τις μεταβολές του σώματός μου, και έτσι είμαι ΕΓΩ. Ο βουδισμός αρνιέται, και ΣΩΣΤΑ, αυτήν την λύση.
Βέβαια το ερώτημα είναι ιδιαίτερα επίκαιρο σήμερα με την πρόοδο της κβαντμηχανικής. Ο καθηγητής Derek Parfit (Reasons and Persons) εξετάζει το ερώτημα από τα φιλμ επιστημονικής φαντασίας, από την τηλεμεταφορά (teleportation), που θεωρητικά γίνεται σε στοιχειώδη σωμάτια προς το παρόν. Δηλ. να μπείτε σε μια μηχανή και σε χρόνο 0 να βρεθείτε αλλού. Αλλά ποιος μας λέει ότι εκεί στο αλλού είστε εσείς;
Προσπαθώ να δώσω την χριστιανική απάντηση, που νομίζω είναι ότι υπάρχουμε όχι αφ' εαυτών, ούτε επειδή έχουμε αθάνατη ψυχή (διότι τίποτα δεν είναι αθάνατο, μόνο ο Θεός είναι απολύτως και αφ' εαυτού αθάνατος), αλλά διότι ο Θεος μας αγαπά, και μόνο από ελεύθερη και ανιδιοτελή αγάπη, από μια αγάπη που ΔΕΝ κάνει διακρίσεις μας κρατά στην ύπαρξη, είτε είμαστε καλοί είτε όχι, ακόμα και τον διάβολο, μας δίνει ΚΑΤΙ ΠΡΟΣ ΤΟ ΠΑΡΟΝ ένα ίχνος, που αυτό είναι η ψυχή και που δεν πεθαίνει, διότι δεν αφήνει ο Θεός να πεθάνει και ούτε θα αφήσει ποτέ.
Αυτή λοιπόν είναι η ΠΡΟΣΩΡΙΝΗ, η ελάχιστή μας personal identity (δυστυχώς ξέχασα να γράφω ελληνικά…).
Και που πάλι ταιριάζει με την κινέζικη φιλοσοφία. Διοτι εγώ, εσείς, και κάθε κτίσμα [=δημιούργημα του Θεού], δεν είμαστε μέρη του Θεού, αλλά εν τούτοις το κέντρο της ύπαρξής μας είναι η ΣΚΕΨΗ του Θεού, Ο ΛΟΓΟΣ ΤΩΝ ΟΝΤΩΝ, αυτό που οι Κινέζοι αποκαλούν ΤΑΟ (ντάο είναι η σωστή προφορά) χωρίς να το ξέρουν. Είναι η θεολογία του αγίου Μαξίμου του Ομολογητού [έργα του εδώ]. Και όχι μόνο βέβαια. Διότι ναι μεν ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο ΕΝ ΧΡΟΝΩ, αλλά ήθελε, σκέφτηκε ελεύθερα και από αγάπη να χαρίσει την ύπαρξη και την συνειδητότητα σε διάφορους βαθμούς σε κάτι εκτός αυτού [δηλ. εκτός από τον εαυτό Του]. Και το πραγματοποίησε. [Για τη σύγκριση Τάο και ορθόδοξου χριστιανισμού δες το βιβλίο του π. Δαμασκηνού Κρίστενσεν Χριστός το αιώνιο Τάο (σύντομη παρουσίαση εδώ)].
Είναι λοιπόν η πραγματοποιημένη σκέψη, η αγάπη του Θεού, το κέντρο της ύπαρξης του σύμπαντος και κάθε όντος ξεχωριστά. Πρέπει να πούμε στους Κινέζους ότι σωστά το εμπνεύστηκαν ο Λάο Τσε, ο Τσουάν Τσε κ.τ.λ… αλλά δεν μπορούσαν να πουν παραπάνω, γιατί δεν είχε φανερωθεί. Ούτε εμείς μπορούσαμε άλλωστε, αλλά επειδή ο Υιός και Λόγος του Θεού αποκαλύφτηκε, έγινε άνθρωπος, μπορούμε τελικά να μιλάμε γι' αυτό, επειδή Αυτός μας μίλησε.
Μίλησα για ΠΡΟΣΩΡΙΝΗ συνειδητότητα, προσωπική ύπαρξη. Γιατί; Διότι η τελική ΔΕΝ ήρθε ακόμα. Είμαστε ένα γίγνεσθαι, και ο Θεός "δεν μπορεί" και δεν θέλει να μας εξαναγκάσει. Αλλά η προσωπική ταυτότητα, personal identity, είναι ένα ΔΩΡΟ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ. Ένα δώρο του Θεού, ΜΟΝΑΔΙΚΟ και ανάλογα με την προσωπικότητα που χτίσαμε.
Στην Αποκάλυψη 2, 17 και 3, 12, ο Χριστός θα δώσει καινούργιο ΟΝΟΜΑ που θα είναι η τελική μας personal identity, προσωπική ταυτότητα, συνειδητότητα, και θα έχει σχέση με τον ίδιο τον Χριστό, αφού θα είμαστε μέλη του.
Και μαζί με μας ενώνεται εν Χριστώ όλη η κτίση, για να είναι τα πάντα εν πάσιν Χριστός [φράση του απ. Παύλου από την επιστολή προς Κολοσσαείς, 3, 11].
Σχόλιο του blog μας:
.jpg)
Συνιστώ θερμά σε κάθε ενδιαφερόμενο τα βιβλία του π. Νικολάου Λουδοβίκου Θεοποιία - Η μετανεωτερική θεολογική απορία & Οι τρόμοι του προσώπου και τα βάσανα του έρωτα, όπου θα βρει περισσότερα για μια σύγχρονη σοβαρή προσέγγιση του ανθρώπου από ορθόδοξη άποψη.
Και:
Γίνε Κι Εσύ Πολεμιστής Του Φωτός
Το Φως Που Δεν Είναι Φως & Γνωρίζει Το Όνομά Μου
Η αρμονία των πλασμάτων και η κληρονομιά του Γέροντα Παΐσιου
Και η αιτία του πόνου είναι η προσκόλληση, η δίψα για αγαθά, και τελικά η προσκόλληση στην ιδέα ότι πρέπει να υπάρχω. Ο άνθρωπος μένει γαντζωμένος στην ύπαρξη.
Και αυτό γιατί ΝΟΜΙΖΟΥΜΕ (λανθασμένα) ότι υπάρχει κάτι το σταθερό, κάτι το αμετάβλητο. Για τον βουδισμό δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα. ΟΛΑ μεταβάλλονται, σαν τη ροή ενός ποταμού.
Γι' αυτό και η ιδέα της ατομικής άπαρξης, όπως μεταφέρεται από τον δυτικό τρόπο σκέψης, απορρίπτεται από τον βουδισμό.
Εδώ βέβαια μπορούμε να πούμε, από μια πλευρα, ο Βούδας έχει δίκιο. Η ατομικότητα, το ότι εγώ υπάρχω, και το ξέρω ότι είμαι εγώ, διότι δεν είμαι ΕΣΥ, δεν είμαι ΑΥΤΟ, για τον χριστιανισμό ο τρόπος αυτός του υπάρχειν είναι η ίδια η κόλαση.
Αυτό είναι και το προπατορικό αμάρτημα, το ότι γεννιόμαστε σε ένα σύμπαν που είναι γεμάτο συντρίμμια, που είναι διασπασμένο.
Βέβαια ο Bούδας, ο μεγάλος αυτός φιλόσοφος, έφτασε σε αυτό το σπουδαίο συμπέρασμα για την ύπαρξη αλλά δεν μπορούσε να πάει παραπέρα. Λοιπόν, αυτό που προτείνει είναι να πάψω να προσκολλώμαι σε οτιδήποτε, ούτε στην ίδια την ύπαρξη, διότι το ΕΓΩ είναι η ρίζα της ύπαρξης.
Όποιος το πετύχει ελευθερώνεται από τον νόμο της φθοράς και μπαίνει στην νιρβάνα, δηλ. στην σωτηρία.
Για τον βουδισμό λοιπόν υπάρχει η σωτηρία αλλά ΔΕΝ ΒΡΙΣΚΕΙΣ ΤΟΝ ΣΩΖΟΜΕΝΟ, υπάρχει πόνος αλλά δεν βρίσκεις αυτόν που πονάει, δηλ. δεν υπάρχει το πρόσωπο, δεν πρέπει να υπάρχει.
Εμείς λέμε, πολύ σωστά, το πρόσωπο (μάλλον το άτομο) έτσι όπως είναι δεν πρέπει να υπάρχει. Αλλά όπως στον Βούδα ήρθε η αποκάλυψη, και όπως στο ΖΕΝ έρχεται η έλλαμψη, έτσι και ο Θεός επενέβη και μας έδειξε μια άλλη λύση.
 |
| Η Αγία Τριάδα (βλ. εδώ) |
ΟΠΩΣ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΥΤΟΣ. Πώς υπάρχει ο Θεός; Ως ΤΡΙΑΣ, ως κοινωνία τριών προσώπων. Όχι ως 3 διαφορετικές ατομικότητες, όχι ως τρεις φιλοι, αλλά ως τρία πρόσωπα (μόνο αριθμούμενα) που συνυπάρχουν και αλληλοπεριχωρούνται ["Ν": δηλ. το καθένα βρίσκεται "μέσα" στα άλλα δύο]. Δηλ. αν ένας από τους 3 εκλείψει, πάει, δεν υπάρχει Θεός. Ενώ εγώ υπάρχω, είτε με συμπαθείτε είτε με αντιπαθείτε, διότι αντλω την ύπαρξή μου από την βιολογική μου λειτουργία.
Ο άνθρωπος λοιπόν καλείται να ζήσει ένα νέο τρόπο ζωής. Να υπάρχει ΕΠΕΙΔΗ ΣΥΝΥΠΑΡΧΕΙ. Αλλά πώς να γίνει αυτό; Ο ένας της Τριάδος γίνεται άνθρωπος, και έτσι γίνεται το κέντρο ΟΛΗΣ της κτίσεως.
Αν θέλω, μπορώ και εγώ να ενωθώ μαζί του, δηλαδή να αποκτήσω μια νέα υπόσταση, ένα ΑΛΛΟ τρόπο ύπαρξης, θεωρώντας ως ζωή την σχέση μου με ΑΥΤΟΝ. Τότε δεν είναι ο πατέρας και η μάνα μου, δηλ. η βιολογική μου αρχή, η ύπαρξή μου, αλλά ο τρόπος που μπορώ να διαλέξω, δηλ. να έχω πατέρα μου τον ΠΑΤΕΡΑ ΤΟΥ ΥΙΟΥ, να λέω ότι ζωή είναι αυτή η σχέση και μόνο αυτή. Και αυτό μπορώ να το πετύχω ενούμενος με τον Χριστό, τον υιό του Θεού, που χωρίς να πάψει να είναι ό,τι ήταν, γίνεται και άνθρωπος. Αλλά δεν μπορώ να το κάνω μόνος μου αυτό.
Ο ΑΛΛΟΣ της Τριάδος, ο ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΣ, το ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ, με ενώνει με τον Χριστό, και ταυτόχρονα με τους άλλους. Διότι το πνεύμα ενεργεί όχι ατομικά αλλά εν τη Εκκλησία. Δηλαδή, ας δώσουμε ένα (κακό) παράδειγμα, αν το σώμα σας είναι ο Χριστός, τότε εγώ είμαι το ένα δάχτυλο, εσείς το άλλο, ο γείτονας το άλλο κ.τ.λ.
Αυτό είναι η ζωή. Η συνύπαρξη. Και όποιος ζει αυτή την σχέση, δεν γεύεται τον θάνατο, η σχέση αυτή δεν σταματά ποτέ. Μπορεί να έρθει (και θα έρθει), ο βιολογικός θάνατος του σώματος, όμως η σχέση αυτή, η ένωση αυτή συνεχίζεται για πάντα, διότι όπως είπαμε ζωή είναι ο Χριστός, όχι η αυτόνομη βιολογική λειτουργία.
(Όποιος θέλει να δει περισσότερα, ας διαβάσει το υπέροχο κείμενο του σεβ. Περγάμου Ιωάννου Ζηζιούλα, Από το προσωπείον εις το πρόσωπον).
Αυτός ο χριστιανισμός δεν έγινε ποτέ γνωστός στην Ασία.
Οι μη ορθόδοξοι κηρύττουν τον ιστορικό Ιησού που ήρθε να σώσει από την αμαρτία και αγνοούν τελείως τα παραπάνω.
Και εμείς, έχω γράψει πόσο αρνηθήκαμε να κηρύξουμε.
Όταν τα λέω αυτά σε βουδιστές ανοίγει η καρδιά τους. Μου λένε πολύ ωραία αυτά, πες μας και άλλα.
Και υπάρχουν πολλά.
Π.χ. στο θέμα της ύπαρξης, που είναι καίριο. Για τον βουδιστή δεν υπάρχει ο σωζόμενος.
Το ερώτημα τότε "εγώ ποιος είμαι; πώς π.χ. οι πράξεις μου επηρεάζουν την επόμενη ζωή μου; τι σχέση έχω εγώ με …εμένα στην επόμενη μετεμψύχωσή μου;" δεν απαντάται ευθέως με ένα λογικό δυτικό τρόπο. Τα περί υπάρξεως ερωτήματα ο Βούδας τα θεωρεί άστοχα, non proper, και τα αντιπαρέρχεται με σιωπή. Το περίφημο παράδειγμά του: ένας που τον τραυμάτισε το βέλος και υποφέρει, ρωτάει τι ειδους είναι το βέλος, ποιος το έριξε κ.τ.λ., ενώ δεν θα έπρεπε να ρωτάει τέτοια πράγματα, αλλά να φροντίσει να θεραπευθεί.
Βέβαια υπάρχει, όπως διαπιστώνει ο βουδισμός, μια συνεχής μεταβολή. Π.χ. το σώμα σας ήταν τελείως διαφορετικό όταν ήσαστε μωρό, τώρα και όταν γεράσετε (εύχομαι να γίνετε πολύ πολύ γέροι, να ζήσετε πολλά χρόνια) όλα τα κύτταρα έχουν ανανεωθεί. Τι σας κάνει να νομίζετε ότι είστε εσείς;
Είναι το ερώτημα της συνέχειας της υπόστασης εν χρόνω (personal identity over time, αν μεταφράζω σωστά), καίριο ερώτημα των προσωκρατικών που είπαν ότι δεν υπάρχει αυτή η συνέχεια, διότι δεν υπάρχει στην πραγματικότητα κίνηση και χρόνος, ενώ αντίθετα ο Ηράκλειτος, θεωρώντας ότι όλα είναι μεταβολη, αρνείται αυτήν την ύπαρξη. Ο Πλάτωνας αντίθετα βρίσκει μια ιδιοφυή λύση. Αυτό που με κάνει να λέω ότι εγώ υπάρχω ενώ το σώμα μου αλλάζει συνεχώς είναι η ψυχή, που είναι αθάνατη, έπεσε από τον κόσμο των ιδεών και συνεπώς ενώνει τα διάφορα στιγμιότυπα, θα λέγαμε, δηλ. τις μεταβολές του σώματός μου, και έτσι είμαι ΕΓΩ. Ο βουδισμός αρνιέται, και ΣΩΣΤΑ, αυτήν την λύση.
Βέβαια το ερώτημα είναι ιδιαίτερα επίκαιρο σήμερα με την πρόοδο της κβαντμηχανικής. Ο καθηγητής Derek Parfit (Reasons and Persons) εξετάζει το ερώτημα από τα φιλμ επιστημονικής φαντασίας, από την τηλεμεταφορά (teleportation), που θεωρητικά γίνεται σε στοιχειώδη σωμάτια προς το παρόν. Δηλ. να μπείτε σε μια μηχανή και σε χρόνο 0 να βρεθείτε αλλού. Αλλά ποιος μας λέει ότι εκεί στο αλλού είστε εσείς;
Προσπαθώ να δώσω την χριστιανική απάντηση, που νομίζω είναι ότι υπάρχουμε όχι αφ' εαυτών, ούτε επειδή έχουμε αθάνατη ψυχή (διότι τίποτα δεν είναι αθάνατο, μόνο ο Θεός είναι απολύτως και αφ' εαυτού αθάνατος), αλλά διότι ο Θεος μας αγαπά, και μόνο από ελεύθερη και ανιδιοτελή αγάπη, από μια αγάπη που ΔΕΝ κάνει διακρίσεις μας κρατά στην ύπαρξη, είτε είμαστε καλοί είτε όχι, ακόμα και τον διάβολο, μας δίνει ΚΑΤΙ ΠΡΟΣ ΤΟ ΠΑΡΟΝ ένα ίχνος, που αυτό είναι η ψυχή και που δεν πεθαίνει, διότι δεν αφήνει ο Θεός να πεθάνει και ούτε θα αφήσει ποτέ.
Αυτή λοιπόν είναι η ΠΡΟΣΩΡΙΝΗ, η ελάχιστή μας personal identity (δυστυχώς ξέχασα να γράφω ελληνικά…).
Και που πάλι ταιριάζει με την κινέζικη φιλοσοφία. Διοτι εγώ, εσείς, και κάθε κτίσμα [=δημιούργημα του Θεού], δεν είμαστε μέρη του Θεού, αλλά εν τούτοις το κέντρο της ύπαρξής μας είναι η ΣΚΕΨΗ του Θεού, Ο ΛΟΓΟΣ ΤΩΝ ΟΝΤΩΝ, αυτό που οι Κινέζοι αποκαλούν ΤΑΟ (ντάο είναι η σωστή προφορά) χωρίς να το ξέρουν. Είναι η θεολογία του αγίου Μαξίμου του Ομολογητού [έργα του εδώ]. Και όχι μόνο βέβαια. Διότι ναι μεν ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο ΕΝ ΧΡΟΝΩ, αλλά ήθελε, σκέφτηκε ελεύθερα και από αγάπη να χαρίσει την ύπαρξη και την συνειδητότητα σε διάφορους βαθμούς σε κάτι εκτός αυτού [δηλ. εκτός από τον εαυτό Του]. Και το πραγματοποίησε. [Για τη σύγκριση Τάο και ορθόδοξου χριστιανισμού δες το βιβλίο του π. Δαμασκηνού Κρίστενσεν Χριστός το αιώνιο Τάο (σύντομη παρουσίαση εδώ)].Είναι λοιπόν η πραγματοποιημένη σκέψη, η αγάπη του Θεού, το κέντρο της ύπαρξης του σύμπαντος και κάθε όντος ξεχωριστά. Πρέπει να πούμε στους Κινέζους ότι σωστά το εμπνεύστηκαν ο Λάο Τσε, ο Τσουάν Τσε κ.τ.λ… αλλά δεν μπορούσαν να πουν παραπάνω, γιατί δεν είχε φανερωθεί. Ούτε εμείς μπορούσαμε άλλωστε, αλλά επειδή ο Υιός και Λόγος του Θεού αποκαλύφτηκε, έγινε άνθρωπος, μπορούμε τελικά να μιλάμε γι' αυτό, επειδή Αυτός μας μίλησε.
Μίλησα για ΠΡΟΣΩΡΙΝΗ συνειδητότητα, προσωπική ύπαρξη. Γιατί; Διότι η τελική ΔΕΝ ήρθε ακόμα. Είμαστε ένα γίγνεσθαι, και ο Θεός "δεν μπορεί" και δεν θέλει να μας εξαναγκάσει. Αλλά η προσωπική ταυτότητα, personal identity, είναι ένα ΔΩΡΟ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ. Ένα δώρο του Θεού, ΜΟΝΑΔΙΚΟ και ανάλογα με την προσωπικότητα που χτίσαμε.
Στην Αποκάλυψη 2, 17 και 3, 12, ο Χριστός θα δώσει καινούργιο ΟΝΟΜΑ που θα είναι η τελική μας personal identity, προσωπική ταυτότητα, συνειδητότητα, και θα έχει σχέση με τον ίδιο τον Χριστό, αφού θα είμαστε μέλη του.
Και μαζί με μας ενώνεται εν Χριστώ όλη η κτίση, για να είναι τα πάντα εν πάσιν Χριστός [φράση του απ. Παύλου από την επιστολή προς Κολοσσαείς, 3, 11].
Σχόλιο του blog μας:
Συνιστώ θερμά σε κάθε ενδιαφερόμενο τα βιβλία του π. Νικολάου Λουδοβίκου Θεοποιία - Η μετανεωτερική θεολογική απορία & Οι τρόμοι του προσώπου και τα βάσανα του έρωτα, όπου θα βρει περισσότερα για μια σύγχρονη σοβαρή προσέγγιση του ανθρώπου από ορθόδοξη άποψη.Και:
Γίνε Κι Εσύ Πολεμιστής Του Φωτός
Το Φως Που Δεν Είναι Φως & Γνωρίζει Το Όνομά Μου
Η αρμονία των πλασμάτων και η κληρονομιά του Γέροντα Παΐσιου
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)