Η τελευταία μας ανάρτηση...

 

Φωτο από εδώ

 

Κάθε ταξίδι, δόξα τω Θεώ, φτάνει στο τέλος του.

Το ταξίδι του ιστολογίου μας άρχισε τον Αύγουστο του 2010, με την καθοριστική τεχνική και ηθική υποστήριξη του εν Χριστώ αδελφού μας Γ.Μ.Β. του ιστολογίου Πέρα από το άτομο, και συνεχίστηκε μέχρι το Σεπτέμβριο 2021, κλείνοντας στη σκιά του Τιμίου Σταυρού (14 Σεπτεμβρίου), πράγμα που μας χαροποιεί & μας ενθαρρύνει αφάνταστα.

Στο ενδιάμεσο αξιωθήκαμε της τιμής να γνωρίσουμε πολλούς αδελφούς και συνανθρώπους μας, να μάθουμε τη σκέψη τους, να ωφεληθούμε από την κριτική τους, να συγκινηθούμε από την εκτίμηση και την υποστήριξή τους. Δόξα τω Θεώ, είδαμε ακόμη και μεταστροφές στην Ορθοδοξία, που μας εξομολογήθηκαν κάποιοι αδελφοί... Εξάλλου πολλοί συνάδελφοι μπλόγκερς συνοδοιπόρησαν στο ταξίδι μας & μας εξέφρασαν τη φιλία τους. Τους ευχαριστούμε, ή μάλλον τους ευγνωμονούμε, όλους και ευχόμαστε για όλους και για όλο τον κόσμο τα καλύτερα εν Χριστώ.

Ο λόγος, για τον οποίο το ιστολόγιό μας διακόπτει την ενημέρωσή του είναι ανάλογος εκείνου, για τον οποίο σταματήσαμε να ανεβάζουμε σχόλια εδώ και αρκετά χρόνια... Τότε ο λόγος ήταν τα επιθετικά σχόλια εναντίον αδελφών ορθοδόξων, από άλλους ορθοδόξους, για διάφορους λόγους. Και τώρα ο λόγος είναι ο διχασμός που έχει προκληθεί στην κοινωνία, ακόμη και στην Εκκλησία, αλλά και στην ψυχή μας, για τα εμβόλια κατά του νέου κορωνοϊού.

Αν και έχουμε εκδηλώσει την προτίμησή μας στην άποψη που αντιτίθεται στους εμβολιασμούς, δεν μπορούμε να είμαστε βέβαιοι για την αλήθεια. Αν έχουν δίκιο οι υποστηρικτές του εμβολιασμού, εγκληματούμε υποστηρίζοντας την άλλη άποψη. Αν λένε αλήθεια οι πολέμιοί του, τότε αλίμονο στον κόσμο...

Δεν είμαστε ειδικοί, δεν ξέρουμε. Δεν είμαστε ερευνητές δημοσιογράφοι, άρα δεν έχουμε ερευνήσει την αλήθεια πίσω από το ζήτημα των παρενεργειών. Δεν ξέρουμε τίποτα, ούτε από τον κοινωνικό μας περίγυρο (βγάζουμε συμπεράσματα, αλλά όχι τόσο ασφαλή), παρά μόνο όσα διαβάζουμε στο διαδίκτυο, όπου οι δύο πλευρές βάλλουν εκατέρωθεν καταγγέλλοντας η μία την άλλη.

Όμως πιστεύουμε ότι το αύριο θα είναι διαφορετικό. Γι' αυτό, δεν μπορούμε να σιωπήσουμε για το θέμα, ανεβάζοντας πνευματικές αναρτήσεις σα να μη συμβαίνει τίποτε. Μη μπορώντας λοιπόν να πάρουμε θέση και για να μην πάρουμε στο λαιμό μας κάποιους, αλλά και αδυνατώντας να συνεχίσουμε αναφερόμενοι σε άλλα, σταματάμε!

Εξάλλου, μέσα σε έντεκα χρόνια, δόξα τω Θεώ, όσα μπορεί να είχαμε να πούμε για τα θέματα που απασχολούσαν το μπλογκ μας, τα είπαμε. Δόξα τω Θεώ.

Ο τερματισμός του ιστολογίου μας έχει και τη συμβολική σημασία, ότι το αύριο πιστεύουμε πως θα είναι διαφορετικό. Το αλλάζουμε λοιπόν κι εμείς σε ένα σημείο: ότι θα είναι ένα αύριο χωρίς αυτό το ιστολόγιο...

Ορθόδοξα ιστολόγια υπάρχουν αναρίθμητα, που εκφράζουν μάλιστα όλες τις τάσεις. Και ιστολόγια με έντονες πολιτικές προεκτάσεις, από κάποια εκ των οποίων αντλούμε και τακτικά αναρτήσεις.

Επιπλέον, ίσως είναι καιρός να νηστέψουμε λίγο το διαδίκτυο, μήπως στραφούμε εντονότερα προς τα μέσα και προς τους άμεσους διπλανούς μας ανθρώπους και συνεπώς προς το Θεό και τον ουρανό. Μέσω της εκκλησίας και του μυστηρίου της εξομολογήσεως και γενικά της πνευματικής ζωής, εννοείται.

Τι ξημερώνει, ο Θεός ξέρει. Ας είμαστε διπλά έτοιμοι για τα πάντα: από το να μη γίνει τίποτα, μέχρι να νοσήσουμε οι ίδιοι και να αφήσουμε αιφνίδια τη ζωή αυτή. Από μια ωμή οργουελική δικτατορία μέχρι τον Αντίχριστο... Μόνο ας μην είμαστε μακριά απ' το Χριστό, αλλά και, προς Θεού, να μη μισούμε ούτε εκείνους που θεωρούμε εγκληματίες και διώκτες!

Από την επόμενη φορά έχω την πρόθεση να αρχίσω, συν Θεώ, να ανεβάζω τον πίνακα περιεχομένων των παλαιών ετών του ιστολογίου μας, μήνα προς μήνα. Κάτι ενδιαφέρον ίσως βρεθεί στις παλιές αναρτήσεις μας... Δεν επιθυμώ να υπάρξουν καινούργιες, παρά το ότι καθημερινά συναντώ κάτι ενδιαφέρον και επιθυμώ να το ανεβάσω. Αλλά τέρμα, ως εδώ.

Ευχαριστώ το Θεό, την Παναγία και τους αγίους μας και όλους εσάς, αδελφοί. Καλή αντάμωση.

Δόξα τω Θεώ. Αμήν.

Ουγκάντα 2021

Ακολουθούν οι τρεις τελευταίες αναρτήσεις του ιστολογίου μας.

 

Μαζί με έναν μικρό επίλογο απολογίας & αποχαιρετισμού. Σας ευχαριστούμε για το ταξίδι.

 

Εικ. από εδώ

Ανακοίνωση: Το ιστολόγιό μας δεν έχει Facebook

Φωτο από εδώ

Φίλες μπλογκοναύτισσες, αγαπητές συνοδοιπόροι μας, που συμπλέουμε στον ωκεανό της μπλογκόσφαιρας, μας ενημέρωσαν - και τις ευχαριστούμε - πως κάποιος αδελφός έχει λογαριασμό στο Facebook με τίτλο "Νεκρός για τον κόσμο".
Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, ενημερώνουμε τους φίλους και τις φίλες της ταπεινής μας μπλογκονησίδας ότι δεν ξέρουμε ποιος είναι και ότι ο λογαριασμός αυτός δεν ανήκει στο ιστολόγιό μας. Μάλιστα δεν τον έχουμε δει ποτέ, ούτε ξέρουμε τι γράφει.
Το ιστολόγιό μας δεν έχει επεκταθεί στο Facebook και οποιαδήποτε πιθανή συνωνυμία είναι συμπτωματική.
Ευχαριστούμε.
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

Γιατί δεν ανεβάζω πια σχόλια

Σε post στις αρχές Μαρτίου εξήγησα γιατί δεν επιθυμώ να ξανανεβάσω σχόλια και γιατί δε θα ασχοληθώ ξανά με το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο αυτού του ιστότοπου. Ο λόγος είναι ότι με κούρασαν τα σχόλια ορθοδόξων εναντίον ορθοδόξων και δεν επιθυμώ πια ούτε να δημοσιεύω παρόμοια μηνύματα, ούτε να διαβάζω.

Γι' αυτό και το blog μας απέκτησε ημερομηνία λήξεως, δόξα τω Θεώ, αφού, πρώτα ο Θεός, ταχτοποιήσουμε μερικές εκκρεμότητες σε δημοσιεύσεις. Βέβαια, στο μεταξύ βλέπω και νέα κείμενα που θέλω να μοιραστώ μαζί σας κι αυτό παρατείνει κάπως τη ζωή του.

Το post εκείνο το κατέβασα την επόμενη μέρα, θεωρώντας πως οι ενδιαφερόμενοι το έχουν διαβάσει, για να μειώσω τις πιθανότητες χρησιμοποίησής του από φανατικούς ιδεολογικούς αντιπάλους του χριστιανισμού, που πάντα προσπαθούν να κάνουν ζημιά στον εαυτό τους και στους άλλους (ο Θεός να τους συχωρέσει και να τους φωτίζει).

Εδώ θα ήθελα να πω μόνο ότι, αν κάποιος θέλει να σχολιάσει ένα άρθρο, αφού τα posts μας είναι σχεδόν όλα αναδημοσιεύσεις, μπορεί να το κάνει ανατρέχοντας στην αρχική πηγή. Αλλά και, το κυριότερο, αν θέλει να συζητήσει ένα πνευματικό, ηθικό ή εκκλησιαστικό θέμα, τον προτρέπω να απευθυνθεί στον πνευματικό του - και, αν δεν έχει πνευματικό, είναι μια καλή ευκαιρία να βρει και να γνωρίσει τη λυτρωτική εμπειρία της εξομολόγησης.

Εκτός αυτού, στη σελίδα μας υπάρχουν συνδέσεις προς αρκετούς άλλους ορθόδοξους ιστότοπους, καλύτερους και πιο πρόσφορους από τούτον για επικοινωνία.

Ζητώ συγγνώμη από τους καλούς μου φίλους γι' αυτή την εξέλιξη. Το blog δεν κλείνει, απλά κλείνεται λίγο στον εαυτό του. Αυτό δεν συνεπάγεται κάποια ζημιά στην Ορθοδοξία, ένα blog δεν αλλάζει τον κόσμο. Η Εκκλησία εν Χριστώ αλλάζει, δηλαδή μεταμορφώνει και αγιάζει, τον κόσμο και την καρδιά σου, αδελφέ μου. Πλησίασέ την, αν δεν το έχεις κάνει ήδη, μην αργείς. Θ' αλλάξει η ζωή σου.

Ο Θεός μαζί σου. Σ' ευχαριστώ και σ' αγαπώ.

Διάβασε:

ΖΗΣΕ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΑ ΟΡΙΑ!

ΕΛΑ ΟΠΩΣ ΕΙΣΑΙ

Αυτογνωσία

Magazine "Death to the World", Punk & Orthodoxy in USA

Περίληψη στα ελληνικά: δες στο τέλος του post.

From here

Click here

In the wilderness of Northern California, Monks John and Damascene searched in hopes of finding a way to reach out to the Punk scene, which John had escaped. Seeing that the scene was full of kids that were sick of themselves and crippled by nihilism and despair, the Monks set out to give them the same hope that they found in Ancient Christianity. To do this, they decided to submit an article about Father Seraphim Rose in the popular magazine, Maximum Rock and Roll. When Father Damascene read over the magazine, he knew that they would never publish something like it. Struggling to show truth to the darkened subcultures, they tried again, but this time only placing an ad for Saint Hermans Brotherhood. They got a response from the editor, saying “What the @#*% is a Brotherhood?" and the Monks were told “We only run ads for music and 'zines*.” A light bulb went on and thus, Death to the World was born. The first issue was printed in the December of ’94 featuring a Monk holding a skull on cover.
The hand-drawn bold letters across the top read “DEATH TO THE WORLD, The Last True Rebellion” and the back cover held the caption: “they hated me without a cause.” “These kids are sick of themselves," says Fr. Damascene, "and they feel out of place in this world. We try to open up to them the beauty of God's creation, and invite them to put to death ‘the passions,’ which is what we mean by ‘the world.’ God takes despair and turns it around to something positive. Selfish passions can then be redirected into love for God, as Mary Magdalene did. We talk about the idea of suffering because that is what the kids feel most strongly. We show that there can be meaning in suffering.” 

”We talk about the idea of suffering because that is what the kids feel most strongly. We show that there can be meaning in suffering,” Father Damascene says.
The first issue was published in December 1994. Its front cover shows an elderly monk wearing glasses and holding a skull. The upper caption reads ”Death to the World: The Last True Rebellion”, and the back cover shows the caption: ”They hated me without a cause” [here].

 

The first issue, decorated with ancient icons and lives of martyrs inside, was advertised in Maximum Rock and Roll and brought letters from all around the world. People from Japan, Lithuania, and Ireland wanted to get their hands on this new radical magazine. The mailing list grew and grew and the ‘zine was distributed at punks shows and underground hangouts. It was photocopied and passed around by hundreds who wanted to read about the radical lives of the lovers of truth and the mystery of monasticism. It was estimated that at one time, there were 50,000 in circulation. Father Paisius, who is a Monk at the monastery, said, "This subculture is raucous and deeply disturbed because of their own pain. They see life as worthless. We want to show them an ideal that is worth their life. These are marginalized youth who are wounded, and Death to the World is meant to touch with a healing hand that wound." Writing and putting together issues 1-12, the Monks lived in the forests of Northern California in the midst of deer, bears, mountain lions, and rattlesnakes, translating and publishing wisdom from the holy fathers and mothers of ages past. The Monks and friends of the monastery also went to rock concerts and festivals, distributing Death to the World 'zines and t-shirts, together with icons and other books that the monastery published. The Monks did not put out any issues after issue 12, but they continued to share and hand out back orders of Death to the World. Then, eight years later, in the gloomy cities of Southern California a group of kids, coming out of the remnants of a dying Protestant Punk scene were looking for some answers. Desiring something otherworldly, and seeing the efforts of Protestant bands crash in flames before them, they looked away from the churches they grew up in and were curious about the ascetic ways of their ancient Christian Fathers. 
In hope of finding answers, they looked to the Monks of Saint Herman Brotherhood. The monastery's Abbot, Father Gerasim, sent them copies of each issue of the 'zine that had inspired so many over the years, together with seven of the last copies of the book Youth of the Apocalypse. 

Reading through the pages of these ‘zines one by one, they found what they were looking for, a radical Christianity, one very different from what they grew up in. “Something had always kept me looking for the 'hardcore', no compromising Christianity, because I knew down inside that, if Jesus Christ is God, then Christianity had to be the most radical belief in the world.” All of a sudden a small Parish in the midst of Orange County was populated with punk-rockers adorned with tattoos and piercings. The Parish of Saint Barnabas quickly became known as a “repentant rock ‘n’ roll hospital.” John Valadez, a new writer, looking back explained, “We kept seeing more people come. People that we never thought would show up stood in line with us to receive Holy Baptism. We were greatly inspired by Death to the World. It was what we were missing, something far from the emptiness of the world, and it spoke to us on our level, in a way we could understand.” 
Making numerous pilgrimages to the wilderness of Northern California to live with the Monks for days at a time, the group would take back boxes of old ‘zines to pass out at punk shows and to give out to friends. On one of these pilgrimages Father Damascene, one of the original writers, said, “Maybe Saint Barnabas should start it up again.” On the drive back into Southern California, passing the billboards and skyscrapers, the need for a new Death to the World became more graphic in our minds. The punk scene, if anything, has gotten worse and the search for truth in these woeful times seems almost impossible. The group, in hopes of bringing back the truth to the youth of the apocalypse, compiled issue 13 and sent it back into the forest of Platina to be edited. With the blessing of Father Damascene and Abbot Gerasim, the new generation of Death to the World was born, and the first issue after 9 years was printed and sent out to people across the United States and Europe. To this day, we continue to write a ‘zine to inspire Truth-seeking and soul-searching amidst the modern age of nihilism and despair, promoting the ancient principles of the last true rebellion -- being dead to this world and alive to the other world.

Photo from here

*a zine is a small magazine cut and pasted together and handphotocopied on a black and white xerox machine.

Death to the World (the site - & here!) 

More here!

Click: 

Death to the World: An Orthodox Punk 'Zine Revived and Revisited (from Road to Emmaus)

Death to the World in Print

 

A Deer Lost in Paradise 

LIVE, BEYOND THE LIMITS!

OUR TALENT OF FREEDOM & SOME PITFALLS 

Lover of Truth: St John, The Wonderworker of San Francisco
Theosis, St. Silouan and Elder Sophrony
LOVERS OF TRUTH: THE LIFE OF HIEROMONK SERAPHIM ROSE 

New Martyr fr Daniel Sysoev († 19.11.2009)

A revelation on the torments of hell & the unworthy priest 

St. John of Kronstadt the Wonderworker - His Life and Worldview

Ancient Faith Radio 

 

Περίληψη στα ελληνικά: Οι Αμερικανοί ορθόδοξοι μοναχοί Ιωάννης & Δαμασκηνός, της Αδελφότητας του Αγ. Γερμανού της Αλάσκας, επιχείρησαν να ανοίξουν μια πόρτα διαλόγου με την punk κουλτούρα και άλλες νεανικές υποκουλτούρες που ασχολούνται έντονα με το θάνατο. Η προσπάθεια αυτή κατέληξε στην έκδοση ενός ορθόδοξου περιοδικού & σειράς δράσεων με τον τίτλο Death to the World - The Last True Rebellion, όπου παρουσιάζονται διάφορα ορθόδοξα θέματα, που ενδιαφέρουν τα μέλη των συγκεκριμένων πολιτισμικών ομάδων. Το περιοδικό παρουσιάζεται και στο Internet (& εδώ). Είναι πάρα πολύ ορθόδοξο και πάρα πολύ σαλό. Μεταφέρει την αληθινή ματιά των ορθόδοξων μοναχών, που ξεφεύγουν με αυθεντική απλότητα από τα υποκριτικά καθωσπρέπει και είναι στον κόσμο τους (τον πιο φωτεινό κόσμο, παρ' ότι είναι ντυμένοι με μαύρα ρούχα), τον ίδιο κόσμο που αναζητούν οι νέοι της γενιάς μας - και κάθε γενιάς- αν και δεν το ξέρουν!

Ο τίτλος σημαίνει "Νέκρωσις του κόσμου", ορθόδοξη έκφραση που τη σημασία της μπορείτε να τη δείτε εδώ. Το δικό μας ταπεινό μπλογκονήσι, για προσωπικούς μου λόγους, εμπνεύστηκε αρχικά από αυτή την προσπάθεια, γι' αυτό έχει κι αυτό το στυλ. Αν μπήκες πρώτη φορά στο blog μας, δες τα πρώτα μας posts και θα καταλάβεις - την ίδια ματιά έχουμε ακόμα, δόξα τω Θεώ.

Η προσπάθεια των δύο μοναχών, με τη βοήθεια του Θεού, έδωσε καρπούς και πολλοί νέοι Αμερικάνοι πλησίασαν την Ορθοδοξία, καταλαβαίνοντας πολλά πράγματα γι' αυτήν, που δε θα τα καταλάβαιναν αν τους προσφέρονταν με τον "κλασικό" τρόπο. Κάποιοι μάλιστα απ' αυτούς λυτρώθηκαν και από φοβερά προβλήματα, που πιθανόν να τους είχαν οδηγήσει και στο θάνατο.

Ο Θεός να ευλογεί την προσπάθεια αυτή, και κάθε ανάλογη, και να προστατεύει τους αγωνιστές εκείνους από λάθη, που μπορεί να ζημιώσουν την ψυχή τους.

Η πηγή του παραπάνω αγγλόφωνου κειμένου είναι εδώ.

Δείτε και:

Death to the World: An Orthodox Punk 'Zine Revived and Revisited (από το νεανικό ορθόδοξο περιοδικό Road to Emmaus)

Death to the World in Print

Θεωρώ καλό να σας προσκαλέσω και για μια βόλτα σε κάποια από τα παρακάτω posts:

Μουσική της Κόλασης - Μουσικοί στην Κόλαση

Ροκ, ροκάδες, χέβι μέταλ & Ορθοδοξία
Οι φυλακές ανηλίκων, η παρακμή, ο Χριστός, τα δάκρυα της Παναγίας... (ταινία)

Νεκροκεφαλές - Κρανία - Σκέλεθρα...

Έλα όπως είσαι!

Αυτογνωσία

Όπου κι αν έχεις πέσει, σε περιμένει. Έλα πίσω!

Ζήσε πέρα από τα όρια!

Παπάδες & πόρνες

"Πες του Χριστούλη να με δεχτεί" - και ξεψύχησε...

Η θρησκεία της χαράς - Γελαστοί άγιοι 

Ηθικισμός; Όχι ευχαριστώ!

Χάσε την ψυχή σου (ή... σώσε την)

Ταξί για τον παράδεισο

Για την αγάπη του Θεού, τη μετάνοια, την κατάθλιψη

Ο παπάς στη φυλακή, οι φονιάδες & οι σατανιστές

Ο άγιος μεγαλομάρτυρας Εφραίμ & οι ναρκωμανείς

Ο Χριστός στις αμερικάνικες φυλακές

ράπερς Jamster (Σεραφείμ) & Γιάννος Wu (Mastermind)

"Νεκρός για τον κόσμο": τι σημαίνει;...

Η Αγία Τριάδα εμφανίζεται στον άγιο Αλέξανδρο του Σβιρ, στα δάση του ρωσικού βορά (1508 μ.Χ.)

"ΝΕΚΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ" - "ΝΕΚΡΩΣΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ": δυο σλόγκαν πολύ συνηθισμένα στην πνευματική παράδοση της Ορθοδοξίας. Ποια είναι η σημασία τους;

"Κόσμος", στη παραδοσιακή γλώσσα των ορθόδοξων χριστιανών, σημαίνει κάθε σημείο της κοινωνίας, που είναι κλειστό απέναντι στο Θεό και δεν Τον αφήνει να μπει μέσα, να το φωτίσει και να το καθαγιάσει με την άκτιστη Χάρη Του, δηλ. την αγαθή ενέργειά Του, που αγιάζει, φωτίζει, θεραπεύει και σώζει.

Μπορεί αυτό το σημείο να είναι αραχνιασμένο και μίζερο, μπορεί να είναι και πολυτελές! Μια τρύπια παράγκα ή ένα πλουσιόσπιτο - πάντως είναι μια περιοχή χωρίς πίστη και χωρίς αγάπη. 

Μπορεί να είναι ένα πορνείο ή μια αίθουσα δεξιώσεων ή ένα κυβερνητικό μέγαρο ή ένα εργαστήριο βιολογίας ή ένα χρηματιστήριο ή το στρατόπεδο κάποιων ανταρτών ή ακόμα και ένας ορθόδοξος ναός... Στο πρώτο απ' αυτά, οι άνθρωποι ικανοποιούν το πάθος τους για ηδονή (ΧΩΡΙΣ αγάπη - μιλάω για τους "πελάτες" κυρίως), στο δεύτερο τη ματαιοδοξία τους, στο τρίτο το πάθος τους για εξουσία, στο εργαστήριο πάλι το πάθος τους για εξουσία (μέσω της γνώσης τώρα, που κάνει να αισθάνονται θεϊκοί) ή για πλούτο, στο χρηματιστήριο το πάθος για πλούτο, στο στρατόπεδο ανταρτών το πάθος για εκδίκηση (ενάντια στους εξουσιαστές που καταπιέζουν και καταστρέφουν την κοινωνία), στον ορθόδοξο ναό (όταν γίνεται "κόσμος") ένα άλλο πάθος, μπορεί να είναι το πάθος να φανούμε "καλοί" και "δίκαιοι", σαν το Φαρισαίο που έλεγε ο Χριστός, "ανώτεροι από τους άλλους", τους οποίους περιφρονούμε ως "αμαρτωλούς"!... Φυσικά ακόμα κι ένα ιατρείο μπορεί να εξυπηρετεί πάθος, αντί για την αγάπη και το ενδιαφέρον για το συνάνθρωπο - τότε γίνεται "κόσμος".

"Κόσμος" λοιπόν είναι και τα πάθη, που ικανοποιούνται στα διάφορα μέρη, τα κλειστά και κλειδωμένα για το Θεό. Είναι λοιπόν και οι περιοχές της ψυχής μας, της "καρδιάς" μας, που τις έχουμε κλειστές και κλειδωμένες για το Θεό και μέσα εκεί βράζει το ηφαίστιο των παθών μας!...

Γι' αυτό ο Χριστός είπε ότι ο διάβολος είναι "ο άρχοντας του κόσμου τούτου" (π.χ. στο κατά Ιωάννην ευαγγέλιο, κεφ. 12, στίχ. 31, κ.α.).

Όταν ένας άνθρωπος γίνεται χριστιανός και αρχίζει τον αγώνα για πνευματική πρόοδο (δηλ. προσέγγιση στο Θεό, αγιότητα), πρέπει η καρδιά του να πάψει να είναι ηφαίστιο των παθών και παιδική χαρά της αμαρτίας και να γίνει χώρος γεμάτος αγάπη και κατοικία της θείας Χαρης, δηλαδή, όπως λέμε, "ναός του Αγίου Πνεύματος". Ο Χριστός γεννήθηκε σε μια σπηλιά-στάβλο, αλλά αυτή τη σπηλιά, τη γεμάτη κοπριές και ζώα, την έκανε παλάτι του ουρανού. Έτσι πρέπει να γίνει και η "σπηλιά" της καρδιάς μας: να γεμίσει Θεό.

Για να γίνει αυτό, πρέπει να σκουπίσουμε ό,τι "κόσμο" έχει μέσα. Να αδειάσουμε τα μπάζα και να κάνουμε χώρο για το Θεό. Όσο συμβαίνει αυτό -στο βαθμό που συμβαίνει- λέμε ότι "σταυρώνουμε τα πάθη μας" (επειδή στην αρχή πονάει αυτή η αλλαγή), "σταυρώνουμε" τον παλαιό άνθρωπο που ήμασταν, για να αναστηθεί μέσα μας και στη ζωή μας ο καινούργιος εαυτός μας, ένα νεογέννητο, νήπιο, αθώο, γεμάτο αγάπη, θεία Χάρη, γεμάτο Χριστό και Φως. Δόξα τω Θεώ.

Αλλάζουμε ζωή δηλαδή και γινόμαστε όπως θέλει ο Θεός να είμαστε: γεμάτη αγάπη για το Θεό και το συνάνθρωπο και όλα τα πλάσματα της γης.

ΝΕΚΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ λοιπόν = ελεύθερος από τα πάθη, καθαρός σα διαμάντι, ανεπηρέαστος από αυτά που μπορούν να τον διαφθείρουν, ανεπηρέαστος από ό,τι λένε οι άλλοι γι' αυτόν, ανεπηρέαστος από όσα λένε οι άλλοι ΣΕ αυτόν. Αδιάφορος για το αν είναι φτωχός ή πλούσιος, άρρωστος ή υγιής, αν ζει πολυτελώς ή στους δρόμους, αν τον επαινούν και τον βραβεύουν ή τον συκοφαντούν, αν τον βασανίσουν ή τον σκοτώσουν κ.τ.λ.
Δεν είμαι βέβαια εγώ αυτός, αλλά οι άγιοι - είναι ο στόχος, προς τον οποίο τείνει ο δρόμος σου και ο αγώνας σου, αν δίνεις αυτόν τον αγώνα.
Είναι φανερό ότι μόνο με τη βοήθεια του Θεού μπορεί κάποιος να έχει αυτή την απάθεια (τη "ζωοποιό νέκρωση") χρειάζεται αγώνα και οπωσδήποτε τη χάρη του Θεού (την οποία προσκαλεί με τον αγώνα του).

Ο γέροντας Ιωσήφ ο Ησυχαστής, ένας σύγχρονος άγιος

Ένας μεγάλος δάσκαλος του χριστιανικού αγώνα δίδαξε κάποιον αρχάριο ως εξής:
Του είπε: "Πήγαινε στο NEKΡOTAΦEIO και ΒΡΙΣΕ ΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ". Εκείνος υπάκουσε. Όταν ξαναγύρισε, ο άγιος δάσκαλος τού είπε: "Ξαναπήγαινε τώρα και πες τους κολακείες και επαίνους".
Όταν ο μαθητής γύρισε πάλι, ο άγιος τον ρώτησε: "Πώς αντέδρασαν οι νεκροί;". "Δεν αντέδρασαν καθόλου" είπε ο μαθητής, "ούτε στις βρισιές ούτε στις κολακείες". Και ο άγιος είπε: "Αυτό να κάνεις κι εσύ, και θα σωθείς" (= θα σωθείς αιώνια, θα φτάσεις στην ενότητα με το Θεό).
Αυτή την ιστορία τη διαβάζουμε στο Γεροντικό, ένα βιβλίο της βυζαντικής εποχής, που γράφει για τη ζωή των αγίων της ερήμου.

Ο αγώνας για κάθαρση της καρδιάς από τα πάθη μπορεί να κρατήσει μια ολόκληρη ζωή. Αλλά είναι το μόνο που αξίζει τον κόπο, γιατί είναι και το μόνο που έχει ανταπόκριση στην αιωνιότητα. Ο Χριστός, και οι άγιοι δάσκαλοι του χριστιανικού αγώνα (που πολλοί ήταν παπάδες ή καλόγεροι αλλά πολλοί ήταν απλοί λαϊκοί [=μη ιερείς]), έχουν θεσπίσει σοβαρά βοηθητικά μέσα για ενίσχυση του ανθρώπου που θέλει να δώσει αυτό τον αγώνα. Για τα μέσα αυτά δες εδώ.

Οι ορθόδοξοι άγιοι έχουν μελετήσει πολύ τον αγώνα αυτό και έχουν τόσο προσεχτικές διδασκαλίες γι' αυτόν, που ο άνθρωπος μπορεί να μάθει σχεδόν τα πάντα γι' αυτό το θέμα διαβάζοντας τα βιβλία τους και τις βιογραφίες τους (τους "βίους των αγίων"). Βιβλία που μπορούν να γίνουν μια αρχή σ' εκείνον που θέλει να μελετήσει είναι π.χ. αυτά & αυτά.

Μετά την κάθαρση της καρδιάς ακολουθούν κι άλλα στάδια. Στα πιο προχωρημένα στάδια αυτού του δρόμου, ο άνθρωπος είναι άγιος, έχει εμποτιστεί με το άκτιστο και αιώνιο Φως του Θεού, έχει φτάσει στη θέωση. Αυτή η κατάσταση είναι Ο ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ που λένε τα βιβλία, οι παπάδες & οι (συχνά σοφές ή και αγιασμένες) γιαγιάδες.

Η αγία Φιλοθέη η Αθηναία διδάσκει το λαό (από εδώ)

Οι χριστιανοί που έχουν αποφασίσει πιο σοβαρά από όλους να δώσουν αυτό τον αγώνα είναι, κανονικά, οι μοναχοί. Ο μοναχός είναι εκείνος που πηγαίνει κατ' ευθείαν στη μάχη, για να γίνει νεκρός για τον κόσμο. Η νέκρωση του κόσμου είναι ο σκοπός του μοναχισμού.
Γι' αυτό οι μοναχοί φοράνε πάντα μαύρα και έχουν στο "σχήμα" τους, δηλ. στο διακριτικό της μοναχικής ζωής, μια ζωγραφισμένη νεκροκεφαλή. Για να είναι προσανατολισμένοι στη νέκρωση του κόσμου μέσα στην καρδιά τους.
Αυτό είναι και το νόημα του σλόγκαν των μοναχών, που έχουμε κι εδώ στην κορυφή του blog μας: "Αν πεθάνεις πριν πεθάνεις (=αν νεκρώσεις τα πάθη μέσα σου), δε θα πεθάνεις όταν πεθάνεις" (=θα κερδίσεις την αιώνια ζωή, δηλ. το Φως του Χριστού, όταν φύγεις απ' αυτό τον κόσμο, όταν "κοιμηθείς").

Πολλοί καθημερινοί άνθρωποι, χωρίς να είναι μοναχοί, φτάνουν σ' αυτή τη "ζωοποιό νέκρωση", ενώ και πολλοί μοναχοί δε φτάνουν ποτέ. Ωστόσο, αυτά που κάνουν οι άνθρωποι μέσα στις πόλεις για τον αγώνα τους, είναι ένα κομμάτι από αυτά που κάνουν οι μοναχοί. Ο μοναχός απαρνιέται τις εγκόσμιες υποχρεώσεις ακριβώς γι' αυτό το λόγο.

Η "Γιαγιά Λαμπρινή" της Άρτας ΔΕΝ ήταν μοναχή, αλλά έφτασε, με τη χάρη του Θεού, στη ζωοποιό νέκρωση. Δες γι' αυτήν εδώ.

ΤΡΕΙΣ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΕΣ ΕΞΗΓΗΣΕΙΣ

α) Ο ορθόδοξος χριστιανικός αγώνας ΔΕΝ είναι ηθικιστικός (δες ολόκληρο άρθρο μας γι' αυτό εδώ). Σκοπό έχει να θεραπεύσει τον άνθρωπο από τα πάθη, ΟΧΙ να τον τιμωρήσει ή να τον ενοχοποιήσει ή να τον ταλαιπωρήσει. Ούτε και απλά να τον κάνει "να μην κάνει αμαρτωλές πράξεις". Η κάθαρση από τα πάθη είναι θεραπεία της ψυχής και οδηγεί σε μια κατάσταση υγείας και χαράς, και ειρήνης με ΟΛΟΥΣ τους συνανθρώπους, με ΟΛΑ τα πλάσματα του κόσμου αλλά & με τον ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ. Φυσικά η ειρήνη αυτή πηγάζει από την ειρήνη που θα έχουμε με τον Τριαδικό Θεό (το Θεό της Αγάπης), γι' αυτό δεν εξαντλείται ποτέ ούτε υποχωρεί ποτέ.
ΝΑΙ, έχουν φτάσει άνθρωποι σ' αυτή την κατάσταση! Και παλιότερα και σήμερα.

β) Ο ορθόδοξος χριστιανός, όταν γίνεται "απαθής" (νεκρός για τον κόσμο) ΔΕΝ είναι αναίσθητος και ασυγκίνητος. Αντίθετα, είναι απαθής για όσα συμβαίνουν στον ίδιο, αλλά ΕΥΑΙΣΘΗΤΟΣ & ΓΕΜΑΤΟΣ ΑΓΑΠΗ για τους άλλους, ακόμη και για τους εχθρούς του! Γι΄αυτό οι άγιοι αγωνίζονται πάρα πολύ να βοηθήσουν τους φτωχούς & κατατρεγμένους και, ακόμα κι όταν δεν έχουν τίποτα να δώσουν ή αν ζουν μακριά από τον κόσμο, προσεύχονται με δάκρυα και πόνο ψυχής για όλο τον κόσμο! Και η προσευχή τους μετράει, γιατί υπάρχει Θεός που τους ακούει! (Να πώς το ξέρουμε).
Εδώ θ' ανεβάζουμε μερικά posts για παπάδες που αγωνίζονται για το συνάνθρωπο στην εποχή μας - για να μη λένε πολλοί "τα λογάκια τους" για τους παπάδες και σε ξεγελάνε, αδελφέ (ΜΗ με πιστέψεις - απλά ψάξ' το ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ).

"Να προσεύχεσαι για τους ανθρώπους σημαίνει να χύνεις το αίμα σου" (=να νιώθεις πόνο για τον πόνο των άλλων & να προσεύχεσαι με όλη σου τη δύναμη, συχνά όλη νύχτα) είπε ο άγιος του 20ού αιώνα Σιλουανός ο Αθωνίτης.

γ) Όταν κάποιος δίνει αυτό τον αγώνα, ΟΙ ΑΛΛΟΙ τις πιο πολλές φορές τον χτυπάνε αλύπητα. Με κάθε τρόπο τον εμποδίζουν! (Τους βάζει βέβαια ο διάβολος να το κάνουν αυτό, αν και εκείνοι δεν το καταλαβαίνουν και, αν τους το πεις, θα γελάνε). Τον κοροϊδεύουν, του βάζουν πειρασμούς, του λένε πως κάνει λάθος, πως είναι κορόιδο, πως οι παπάδες και οι καλόγεροι είναι διεφθαρμένοι, πως στα μοναστήρια κάνουν όργια κ.τ.λ.
Λοιπόν, ακόμα κι αν όλοι οι παπάδες κι οι μοναχοί ήταν διεφθαρμένοι, καθώς και όλος ο κόσμος γύρω σου, αδελφέ μου, ΕΣΥ είσαι προσκαλεσμένος από το Χριστό, Εκείνος σού δίνει τη χάρη Του για να μπορέσεις να φτάσεις κοντά Του (μέσω της αγάπης, της συγγνώμης, της ευαισθησίας - με δυο λόγια της κάθαρσης της καρδιάς σου) και ΔΕ ΣΕ ΝΟΙΑΖΕΙ τι κάνουν οι άλλοι γύρω σου. Αντίθετα, μάλιστα, έχεις ένα λόγο παραπάνω ν' αγωνιστείς πιο πολύ: να φτάσεις κοντά στο Θεό, για να μπορέσεις (ΤΟΤΕ & μόνο τότε) να τραβήξεις με την προσευχή σου και με το παράδειγμα της σεμνής και ενάρετης ζωής σου ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ (τους διεφθαρμένους, αυτούς που σου κάνουν πόλεμο κ.τ.λ.) κοντά στο Θεό!

Η σπηλιά (ουσιαστικά, μια τρύπα) όπου ασκήτεψε ο άγ. Αλέξανδρος του Σβιρ (βλ. αρχική εικόνα του post). Ώστε υπάρχουν & μοναχοί που δεν είναι "διεφθαρμένοι" αλλά αληθινοί ασκητές (δες κι εδώ, τα "φρικτά Καρούλια", στις χαράδρες του Αγ. Όρους).

Κι όμως, σου λέω πως οι πιο πολλοί μοναχοί είναι σε καλό δρόμο. Μερικοί μάλιστα (σημερινοί) είναι και άγιοι (δες έναν εδώ, ας πούμε). Το ίδιο και πολλοί παπάδες, και πολλοί απ' αυτούς που ξημεροβραδιάζονται στις εκκλησίες (γιαγιάδες κ.τ.λ.): κάποιοι έχουν νικηθεί από τον πόλεμο κατά των παθών κι έχουν γίνει υποκριτές & σκληροί, μερικοί είναι εγωιστές ή συμφεροντολογοι ή καραγκιόζηδες, αλλά κάποιοι άλλοι είναι άγιοι ή έστω "μικροί άγιοι", "άγιοι της γειτονιάς". Καλύτερα λοιπόν να μην τους περιφρονείς και να μη βρίσκεις δικαιολογία ότι αυτοί που πάνε στις εκκλησίες είναι "θεούσες" ή ψεύτες - πολλοί, το τονίζω, δεν είναι τίποτα τέτοιο, αλλά είναι κατάλληλοι για δάσκαλοι δικοί σου και των φίλων σου και των παιδιών σου.
Επίσης και πολλοί βαριά άρρωστοι και ανάπηροι άνθρωποι είναι άγιοι. Δεν είναι όλοι θυμωμένοι ενάντια στο Θεό. Υπάρχουν κάμποσοι που Τον δοξάζουν, γιατί αγαπάνε τόσο και Του έχουν ανοιχτεί τόσο, που η θεία Χάρη έχει μπορέσει να μπει μέσα τους και να τους δώσει την ουράνια χαρά που είναι από τώρα στον παράδεισο! Χωρίς να είναι "ιδέα τους", εννοείται, όπως θα καταλάβεις αν ψάξεις να βρεις κάποιον απ' αυτούς. Και αξίζει τον κόπο να το ψάξεις, έστω κι αν δεν κάνεις τίποτ' άλλο για 20 χρόνια!

Η "Μαρία η Ψηλή", μια βαριά ανάπηρη αγία της διπλανής πόρτας

Δε θέλω να γράψω τίποτ' άλλο. Κάνε μια βόλτα στο ταπεινό μπλογκονήσι μας. Ίσως και στα links που δίνουμε σ' αυτό το άρθρο. Αν δε βρεις κάτι να σου αρέσει ή να σε προβληματίσει, στο καλό. Αν συνεχίζεις να πιστεύεις πως η ορθοδοξία, ο χριστιανισμός, η Εκκλησία, είναι αυτό που σου μάθανε, αυτό που νόμιζες μέχρι τώρα, αυτό που βγάζουν προς τα έξω τα ΜΜΕ, στο καλό. ΑΝ όμως ένιωσες μια μικρή ρωγμή στη βεβαιότητά σου (άφησέ το τρίξιμό της ν' ακουστεί), σε προσκαλώ για μια βόλτα στα μαγεμένα δάση μας.