ΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ, ΔΕ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ

(ΠΑΡΟΙΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ)

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα πολεμικές τέχνες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα πολεμικές τέχνες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 14 Φεβρουαρίου 2016

Ορθόδοξο μοναστήρι τολμά να μην επιδοκιμάσει αποκρυφιστική εκδήλωση!


Μονή Λογγοβάρδας (Πάρος) και Yi Quan
 
Από το ιστολόγιο της συγγραφέως Μαρίας Δημητριάδου (Δεκέμβριος 2015)

Φωτο από εδώ

Τις προάλλες έπεσε στην αντίληψή μου ένα δημοσίευμα στην ιστοσελίδα «Τα Νέα Πάρου-Αντιπάρου» (http://parosnews.gr) με τίτλο «Η ΜΟΝΗ ΛΟΓΓΟΒΑΡΔΑΣ ΑΝΤΙΔΡΑ ΑΡΝΗΤΙΚΑ ΓΙΑ ΤΟ YI QUAN ΤΩΝ ΔΑΣΚΑΛΩΝ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥ».
Σύμφωνα με το δημοσίευμα,

«Από τους ιερωμένους της Μονή Λογγοβάρδας Πάρου την Κυριακή (29|11, 14:00) το μεσημέρι δημοσιοποιήθηκε η αντίδρασή τους σχετικά με την πρόθεση των εκπαιδευτικών Πάρου και Αντιπάρου (σ.σ: εκείνων που είναι υπεύθυνοι για τη λειτουργία του ανοικτού στην κοινωνία στεκιού τους στην Προικιά [σ.σ. προφανώς εννοεί την Παροικιά] το οποίο λειτουργεί υπό την αιγίδα του συλλόγου τους «Π. Καλλιέρος»), να πραγματοποιηθεί σεμινάριο Yi Quan ( ι τσουάν) στο «Σπίτι του Δασκάλου» την Παρασκευή 4/12/2015.»
Κάτω από την κόκκινη επικεφαλίδα «Η ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ» διαβάζουμε:
«Μέσω ηλεκτρονικού μηνύματος διατύπωσαν την άποψη ότι με την εκδήλωση αυτή προωθούνται οι αποκρυφιστικές θεωρίες και πρακτικές, κάτι του οποίου – μάλλον θεωρούν – ότι η κακή σημασία είναι εντονότερη, αφού η σχετική εκδήλωση διοργανώνεται από εκπαιδευτικούς.
Το σχόλιο των ιερωμένων που αναγραφόταν στο ηλεκτρονικό μήνυμα που διέδωσαν με ηλεκτρονικό μήνυμα σε πολλούς αποδέκτες στην Πάρο ήταν το εξής:
«ΤΙ ΑΛΛΟ ΘΑ ΔΟΥΜΕ!!! ΟΙ ΔΑΣΚΑΛΟΙ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥ ΔΙΟΡΓΑΝΩΝΟΥΝ ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ … Ι ΤΣΟΥΑΝ. ΑΠΟΚΡΥΦΙΣΤΙΚΕΣ ΘΕΩΡΙΕΣ ΚΑΙ ΠΡΑΚΤΙΚΕΣ…»»
Και το δημοσίευμα συνεχίζει, κάτω από την κόκκινη επικεφαλίδα «ΠΥΚΝΩΝΟΥΝ ΟΙ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ;»:
«Να τονίσουμε ότι τους τελευταίους μήνες είναι η δεύτερη φορά που η Μονή Λογγοβάρδας διακινεί ηλεκτρονικό μήνυμα με αντίδραση και διαμαρτυρία των μοναχών της για δραστηριότητες που έχουν σχέση με τεχνικές από χώρες της ανατολής που στους τόπους που αναδείχθηκαν συνδέονταν με κοσμοθεωρίες/δόγματα.
Στις δυτικές κοινωνίες, σε δημόσιες εκδηλώσεις (και ιδιωτικά γυμναστήρια) αυτές οι τεχνικές χρησιμοποιούνται τα τελευταία 100 χρόνια ως μέθοδοι εκγύμνασης, εκπαίδευσης στην αυτοάμυνα – και τα τελευταία χρόνια – για την χαλάρωση από στρεσογόνες καταστάσεις των ανθρώπων των αστικών κέντρων. Η γνώση τους μεταβιβάζεται αποσπασμένη από το θεωρητικό/δογματικό μέρος και κυρίως, χωρίς καμία προσπάθεια προσηλυτισμού ατόμων ως μέλη θρησκευτικών ομάδων.»
Σύμφωνα με το δημοσίευμα λοιπόν, οι τεχνικές από τις χώρες της Ανατολής συνδέονταν μεν με κοσμοθεωρίες και δόγματα της περιοχής, αλλά πλέον στη Δύση η γνώση τους μεταδίδεται χωρίς αυτές και χωρίς προσπάθεια προσηλυτισμού σε θρησκευτικές ομάδες, οπότε άδικα η μονή αναφέρεται σε «αποκρυφιστικές θεωρίες και πρακτικές». Επίσης δίνεται η εντύπωση ότι ο συντάκτης θεωρεί ότι υπάρχει, ή θα έπρεπε να υπάρχει, κάποιο όριο στην έκφραση των απόψεων της μονής σχετικά με τέτοιες τεχνικές, κι αυτό το όριο ξεπεράστηκε με την αποστολή… δεύτερου ηλεκτρονικού μηνύματος μέσα σε λίγους μήνες, γι’ αυτό και «τονίζει» αυτή την δεύτερη φορά και την παρουσιάζει ως «πύκνωση αντιδράσεων». Κάτι τέτοιο ίσως πιστεύουν και κάποιοι «πολίτες της Πάρου», που όπως αναφέρει το δημοσίευμα, χαρακτηρίζουν τους μοναχούς της Ιεράς Μονής Λογγοβάρδας «ιερατείο ταλιμπάν» που δρα στην Πάρο «υπό τον μανδύα του Χριστιανισμού», και «σκέφτονται να αντιδράσουν με αγωγές εναντίον των ιερωμένων, ειδικά, την επόμενη φορά που θα «επιτεθούν», όπως αναφέρουν, ειδικά σε επιχειρήσεις του νησιού που κάνουν νόμιμα τις εκδηλώσεις τους.» (Διατηρείται η σύνταξη του δημοσιεύματος).

Όμως, ας δούμε
• αν το Ι-Τσουάν μεταβιβάζεται αποσπασμένο από το θεωρητικό/δογματικό μέρος του, και
• αν έχει δίκιο η Μονή Λογγοβάρδας να χαρακτηρίζει το Ι-Τσουάν «αποκρυφιστική θεωρία και πρακτική»
ξεκινώντας από το τι είναι ο αποκρυφισμός. Θα χρησιμοποιήσουμε πηγές στις οποίες μπορεί εύκολα να έχει πρόσβαση ο καθένας, κι ας μην διαθέτει βιβλία για το θέμα.

Το σχετικό λήμμα της Βικιπαίδεια αναφέρει:
«Ο αποκρυφισμός είναι ένα συστηματικό σώμα γνώσης αποτελούμενο από θεωρία, πρακτική και τελετουργικές συνταγές, στηριζόμενο συνήθως σε ιεραρχικά μεταφυσικά συστήματα τα οποία προβλέπουν κάποια άυλη, πνευματική σφαίρα ύπαρξης και υπεραισθητές δυνάμεις.»[1]
Ενώ στην περίληψη του βιβλίου με κείμενα της Έλενα Μπλαβάτσκυ «Γιόγκα και Αποκρυφισμός» βλέπουμε ότι
«Ο Αποκρυφισμός, ένας καθαρά θεοσοφικός όρος, αποσκοπεί στην αναζήτηση της Αλήθειας, την έρευνα και την κατανόηση των ανερμήνευτων νόμων και δυνάμεων της Φύσης … καθώς και των δυνάμεων και ικανοτήτων οι οποίες υπάρχουν σε λανθάνουσα κατάσταση εντός του ανθρώπου.»[2]
Στην παρουσίαση της εκδήλωσης, την οποία δημοσιεύει και το parosnews.gr, διαβάζουμε:
«Το Yi Quan ( ι τσουάν) είναι μια κινεζική εσωτερική πολεμική τέχνη, διαμορφωμένη από τον Wang Xiangzhai, στις αρχές του περασμένου αιώνα, ο οποίος ήταν μάστερ σε άλλες πολεμικές τέχνες, όπως το ταϊτσί και το μπαγκουαζάνγκ.»
Ο ίδιος ο όρος «Εσωτερική πολεμική τέχνη», ανταποκρίνεται ακριβώς στους δυο παραπάνω ορισμούς του αποκρυφισμού, αφού εμπεριέχει το δόγμα ότι στη φύση και μέσα στον άνθρωπο υπάρχει άυλη εσωτερική δύναμη η οποία καλείται «τσι» και συσσωρεύεται/καλλιεργείται με συγκεκριμένες τεχνικές. Ο όρος περιλαμβάνει τις δυο πολεμικές τέχνες στις οποίες «ήταν μάστερ ο Wang Xiangzhai» – δηλαδή το «ταϊτσί» (Τάι Τσι Τσουάν) [3] και το «μπαγκουαζάνγκ» (ή Πα Κουά Τσανγκ)[4], αλλά και το Χσινγκ Γι Τσουάν, από το οποίο ο Wang Xiangzhai [φωτο] διαμόρφωσε το Ι Τσουάν. Οι πολεμικές αυτές τέχνες είναι, όπως λέει ο ορισμός του αποκρυφισμού, «συστηματικά σώματα γνώσης αποτελούμενα από θεωρία, πρακτική και τελετουργικές συνταγές». Η χρήση συγκεκριμμένων βηματισμών που «δυναμώνουν την εσωτερική ενέργεια τσι» αλλά και των οκτώ τριγράμμων της μαντικής μεθόδου Ι Τσινγκ στο «μπαγκουαζάνγκ» δεν αφήνουν καμμιά αμφιβολία για το αντίθετο (βλ. υποσημείωση Νο 4).

Προφανώς λοιπόν, όταν χαρακτηρίζεις μια πολεμική τέχνη ως «εσωτερική», δεν την «μεταβιβάζεις αποκομμένη από το θεωρητικό μέρος της». Επίσης, όταν η κινησιολογία της πολεμικής τέχνης βασίζεται στο θεωρητικό μέρος της, όπως συμβαίνει με τις παραδοσιακές πολεμικές τέχνες και μάλιστα τις εσωτερικές, δεν μπορείς να τη μεταβιβάσεις αποκομμένη από αυτό το θεωρητικό μέρος. Θα το διδάξεις αναπόφευκτα στην πράξη όταν διδάξεις τη φόρμα της πολεμικής τέχνης, ακόμη κι αν δεν αναφερθείς καθόλου σ’ αυτό. Για παράδειγμα, ο δημιουργός του «μπαγκουαζάνγκ» ανέφερε ότι διδάχτηκε τον κυκλικό τρόπο κίνησης του συστήματός του
«από τους μοναχούς που συνήθιζαν να εκτελούν μια σειρά διαλογιστικών ασκήσεων, (για να ξυπνήσουν τον δράκο), όπως έλεγαν, περπατώντας σε μεγάλους κύκλους με ειδικό τρόπο μέσα και έξω στο μοναστήρι. Με αυτόν τον τρόπο ανέπτυσσαν μια δύναμη η οποία στηριζόταν στον κύκλο και δυνάμωνε το Τσι … Δημιούργησε το Πα Κουά Τζανγκ με φιλοσοφία που βασίζεται πάνω στα οκτώ τρίγραμμα του βιβλίου Γι Τσινγκ «Το βιβλίο των αλλαγών». (Σ.σ. το οποίο αποτελεί μέθοδο μαντείας). Το στήριξε με τρεις μεθόδους Τσι Κουνγκ που είναι: oι 6 θεραπευτικοί ήχοι, οι 12 διαλογισμοί καθοδήγησης και το Λουόχαν Τσι Κουνγκ.» [4]

Αν κάποιος πάει να διδάξει αυτό το σύστημα χωρίς να μιλήσει καθόλου για τις πηγές έμπνευσης του ιδρυτή, και χωρίς να διδάξει τις τρεις συνοδευτικές μεθόδους τσι-κουνγκ, αλλά εξηγήσει μόνο επιφανειακά πράγματα όπως ότι η α΄ κίνηση είναι χτύπημα και η β΄ απόκρουση, και πάλι δεν θα μπορέσει να αποκόψει την κυκλική κινησιολογία τη σχεδιασμένη για «να ξυπνά τον δράκο» και βασισμένη στα τρίγραμμα του Ι-Τσινγκ. Στην ουσία θα διδάξει έναν «μαγικό πολεμικό χορό», χωρίς να εξηγήσει τη σημασία του σε βάθος.
Πάντα σύμφωνα με την παρουσίαση, ο Wang Xiangzhai δεν ήταν ικανοποιημένος με τον βαθμό εσωτερικότητας των τεχνών αυτών και τον ήθελε ακόμα μεγαλύτερο:
«Θεωρούσε όμως ότι δίνεται υπερβολική έμφαση στην εξωτερική φόρμα [στο αθλητικό μέρος δηλαδή] παρότι η δύναμη και η αποτελεσματικότητα της εκάστοτε πολεμικής τέχνης πηγάζει απ’ το εσωτερικό. Έτσι ανέπτυξε το Yiquan δίνοντας έμφαση στον οραματισμό. Πρόκειται λοιπόν για μια τέχνη που έχει σαν στόχο την ενδυνάμωση του σώματος αλλά και του μυαλού. Βασίζεται σε οραματισμούς που γίνονται σε συγκεκριμένες στατικές θέσεις, ενώ όπου υπάρχει κίνηση είναι περιορισμένη. Τα πάντα συμβαίνουν κυρίως στο μυαλό. Δεν γίνεται σπάρινγκ (μάχη) όπως σε άλλες πολεμικές τέχνες, ενώ πολύ αργότερα υπάρχει διάδραση με αντιπάλους που αφορά σε σπρώξιμο χεριών.»
Εύκολα καταλαβαίνει κανείς από τα παραπάνω ότι το Ι-Τσουάν
• περιλαμβάνει θεωρία για κάποια εσωτερική, άυλη, πνευματική σφαίρα ύπαρξης και υπεραισθητές δυνάμεις, οι οποίες υπάρχουν στη φύση και σε λανθάνουσα κατάσταση εντός του ανθρώπου
• πρεσβεύει ότι η δύναμη και η αποτελεσματικότητα της εκάστοτε πολεμικής τέχνης πηγάζει από αυτές τις δυνάμεις
• βάζει το αθλητικό μέρος σε δεύτερη μοίρα μετά τις δυνάμεις αυτές
• διαθέτει πρακτική και τελετουργικές συνταγές (οραματισμό σε συγκεκριμένες στατικές θέσεις) για την καλλιέργεια αυτών των υπεραισθητών δυνάμεων.


Άρα, η γνώση του Ι-Τσουάν ΔΕΝ «μεταβιβάζεται αποσπασμένη από το θεωρητικό/δογματικό μέρος» όπως ισχυρίζεται το δημοσίευμα, αφού μάλιστα διδάσκεται οραματισμός, μια κλασική αποκρυφιστική μέθοδος συνηθισμένη στους χώρους της «Νέας Εποχής»… Κατά συνέπεια, είναι να απορεί κανείς με το αν κατανοεί ο συντάκτης του άρθρου τα κείμενα που παραθέτει! Παράλληλα, αυτά τα ίδια κείμενα αποδεικνύουν, πέραν πάσης αμφιβολίας, ότι η Ι.Μ. Λογγοβάρδας έχει απόλυτο δίκιο να χαρακτηρίζει το Ι-Τσουάν «αποκρυφιστική θεωρία και πρακτική».

Στην ίδια παρουσίαση διαβάζουμε ότι «Το Yiquan αποτελεί πνευματικό μονοπάτι όπως η yoga», πράγμα αρκετό για να το θεωρήσουμε αποκρυφιστικό, αφού η γιόγκα με την ανάπτυξη της «εσωτερικής δύναμης» σε στάσεις που αναφέρονται σε ινδουϊστικές θεότητες εμπίπτει με ακρίβεια και στους δυο ορισμούς του αποκρυφισμού. Διαβάζουμε όμως και ατεκμηρίωτους ισχυρισμούς, ότι το Ι-Τσουάν «οδηγεί σε υγεία, ευεξία, συγχρονισμό νου και σώματος και καταπολέμηση όχι μόνο σωματικών αλλά και ψυχολογικών ασθενειών όπως κατάθλιψη, ψυχοσωματικά» και ότι «επιστημονικές έρευνες συνηγορούν στην αξία του αποδεικνύοντας π.χ. ανάμεσα σε άλλα, αύξηση των τριχοειδών αγγείων που σημαίνει καλύτερη και περισσότερη μεταφορά οξυγόνου και θρεπτικών συστατικών στους ιστούς και απομάκρυνση του διοξειδίου του άνθρακα. Υπάρχουν επίσης περίπτωσης ίασης καρκίνου κ αυτοάνοσων που συνδέθηκαν με την πρακτική.» Επειδή οι ισχυρισμοί αυτοί είναι πολύ σοβαροί, θα ήταν καλό να συνοδεύονται από τα απαραίτητα σαφή αποδεικτικά στοιχεία, ώστε να μην λειτουργούν ως σκέτα διαφημιστικά πυροτεχνήματα που δημιουργούν αμφιβολίες ως προς την εγκυρότητά τους – ειδικά μάλιστα στις μέρες μας, όπου καρκινοπαθείς πεθαίνουν επειδή αφήνουν τις ιατρικές μεθόδους και στρέφονται σε «εναλλακτικές» δοξασίες και πρακτικές.[5] Πάντως,
«η σύγχρονη επιστήμη θεωρεί τον αποκρυφισμό μυθοπλασία, τις δοξασίες του ατεκμηρίωτες και τις πρακτικές όψεις του ως ψευδοεπιστήμη».[6]
Η ιερά μονή Λογγοβάρδας (από εδώ)

Μετά από όλα αυτά, δεν έχουν καθόλου άδικο οι μοναχοί της Ι.Μ. Λογγοβάρδας να λένε ότι «με την εκδήλωση αυτή προωθούνται οι αποκρυφιστικές θεωρίες και πρακτικές», ούτε όμως και να θεωρούν «ότι η κακή σημασία είναι εντονότερη, αφού η σχετική εκδήλωση διοργανώνεται από εκπαιδευτικούς.»
Όσο για «την προηγούμενη φορά» όπου «οι μοναχοί είχαν «εντοπίσει» στην κριτική τους (αν όχι στοχοποιήσει) κέντρο αναψυχής και διακοπών με εστιατόριο που λειτουργεί τις τελευταίες δεκαετίες στην ανατολική Πάρο, χωρίς να έχει ακουστεί το παραμικρό πρόβλημα από καμία αρχή που εποπτεύει τις διάφορες δράσεις που πραγματοποιεί», δεν έχω υπόψη μου το περιεχόμενο το μηνύματος εκείνου της Ι.Μ. Λογγοβάρδας. Αν όμως έλεγε ότι ο «πολυχώρος ψυχικής και σωματικής ανανέωσης» που «έστησαν στην Πάρο δύο ζευγάρια από το Ισραήλ» και «έχει τη γιόγκα και τον διαλογισμό στην ημερήσια διάταξη» [7] προωθεί αποκρυφιστικές θεωρίες και πρακτικές, τότε και σε αυτό θα είχε δίκιο. Μια απλή ανάγνωση του σχετικού άρθρου της εφημερίδας «Έθνος» και μια περιήγηση στην ιστοσελίδα του «πολυχώρου» είναι αρκετή για να καταλάβουμε ότι οι αποκρυφιστικές θεωρίες και πρακτικές του δεν αποκρύπτονται, αλλά διαφημίζονται, καθώς πρόκειται για επιχείρηση που προσφέρει τέτοιες υπηρεσίες. Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι βάσει ποιας λογικής μπορεί να απειλείται με αγωγές κάποιος που επισημαίνει τα αυταπόδεικτα.


ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

[1] https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%80%CE%BF%CE%BA%CF%81%CF%85%CF%86%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82, Τελευταία ανάκτηση 3/12/2015

[2] http://www.tetraktys.gr/el/products-879/yoga-kai-apokryfismos-syllogh-keimenwn.htm, Τελευταία ανάκτηση 3/12/2015

[3]«…σύμφωνα με το επίσημο έργο Μίνγκ Σι Φανγκ Τζι Τζουαν, ιδρυτής του φέρεται ο ταοϊστής ερημίτης Τζανγκ Σαν Φενγκ 张三丰 (Zhāng Sān Fēng) από την επαρχεία Λίαο Ντονγκ Γί. … υπήρξε σπουδαστής του ναού Σαολίν, στην περίοδο της δυναστείας Σουνγκ 宋朝 (Sòng Cháo 960 – 1278). Παρόλο που σπούδαζε τις τέχνες Σαολίν σε βουδιστικό ναό, ο ίδιος ήταν Ταοϊστής. … Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών στο Κουνγκ Φου Σαολίν, αποσύρθηκε στο βουνό Γου Ντανγκ 武当山 (Wǔ Dāng Shān), σαν ερημίτης. … εκείνη την περίοδο ίδρυσε μια εσωτερική πολεμική τέχνη που την ονόμασε «Τα 32 σύνολα της μακριάς γροθιάς του Γου Ντανγκ». Λέγεται ότι το σύστημα αυτό προήρθε από τo Νέι Τζιά Τσουάν 内家拳 (Nèi Jiā Quán) «Εσωτερική γροθιά», που είχε ιδρύσει ο ίδιος. Άλλα αρχεία αναφέρουν ότι έμαθε τις τεχνικές από τον ταοϊστή ιερέα Φανγκ Γι Γιουάν και άλλα αναφέρουν ότι του ήρθε ξαφνική έμπνευση όταν είδε ένα γερανό να παλεύει με ένα φίδι. Το εξακριβωμένο ήταν, ότι τροποποίησε κινήσεις από τις μορφές γροθιάς Σαολίν, Μιέν Τσουάν 绵拳 (Mián Quán) «Η γροθιά του βαμβακιού» και τόνισε την άσκηση της ενέργειας και του διαλογισμού. Ο Σαν Φανγκ στην Κίνα θεωρείται αθάνατος.» Βλ. http://www.shaolin.com.gr/BaQuaZhang.aspx, ημερομηνία ανάκτησης 03/12/2015.

[4] «Σύμφωνα με επίσημα ιστορικά της Κίνας ο ιδρυτής του Πα Κουά Τζάνγκ 八卦掌 (Bā Guà Zhǎng) θεωρείται ο Ντουνγκ Χάι Τσουάν 董海川 (Dǒng Hǎi Chuān 1804 – 1880). … υπήρξε σπουδαστής Σαολίν και ήταν εκπαιδευμένος στο Λουόχαν Τσουάν 罗汉拳 (Luó Hàn Quán) «H γροθιά του μαθητή του Βούδα». … Κάποια στιγμή στην ζωή του αποσύρθηκε στα βουνά Εμέι 峨嵋山 (Éméi Shān) και Γουντάνγκ 武当山 (Wǔ Dāng Shān) και έγινε ασκητής του Ταοϊστικού δόγματος Λουνγκ Μεν Πάι 行大道 (Xíng Dà Dào) «Η σχολή της πόρτας του δράκου».
Εκείνος αναφέρει ότι αυτόν τον κυκλικό τρόπο κίνησης τον διδάχτηκε από τους μοναχούς που συνήθιζαν να εκτελούν μια σειρά διαλογιστικών ασκήσεων, (για να ξυπνήσουν τον δράκο), όπως έλεγαν, περπατώντας σε μεγάλους κύκλους με ειδικό τρόπο μέσα και έξω στο μοναστήρι. Με αυτόν τον τρόπο ανέπτυσσαν μια δύναμη η οποία στηριζόταν στον κύκλο και δυνάμωνε το Τσι 气 (Qì).
Δημιούργησε το Πα Κουά Τζανγκ με φιλοσοφία που βασίζεται πάνω στα οκτώ τρίγραμμα του βιβλίου Γι Τσινγκ 易经 (Yì Jīng) «Το βιβλίο των αλλαγών». Το στήριξε με τρεις μεθόδους Τσι Κουνγκ 气功 (Qì Gōng) που είναι: oι 6 θεραπευτικοί ήχοι, οι 12 διαλογισμοί καθοδήγησης και το Λουόχαν Τσι Κουνγκ. Βλ. http://www.shaolin.com.gr/BaQuaZhang.aspx, ημερομηνία ανάκτησης 03/12/2015.

[5] Βλ. http://www.tovima.gr/world/article/?aid=681797, Τελευταία ανάκτηση 3/12/2015

[6] https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%80%CE%BF%CE%BA%CF%81%CF%85%CF%86%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82, Τελευταία ανάκτηση 3/12/2015

[7] Βλ. το άρθρο της εφημερίδας «Έθνος»: «Διαλογισμός με φόντο το Αιγαίο», http://www.ethnos.gr/entheta.asp?catid=23310&subid=2&pubid=63311259

Δείτε επίσης: 

Πολεμικές τέχνες, μαγεία & θρησκείες της Άπω Ανατολής
Παραψυχολογικές δυνάμεις στις πολεμικές τέχνες

Πολεμικές τέχνες (tag)
"Διαλογισμός Βιπάσσανα" και ορθόδοξο μονοπάτι
 
Ιστοτρόπιο: βιβλία (& μεταφράσεις κ.λ.π.) Μαρίας Δημητριάδου

 
Μια παλαιότερη προσπάθεια της Ιεράς Μονής Λογγοβάρδας και οι αντιδράσεις των "φωτισμένων προοδευτικών" του νησιού:
 

Τετάρτη 3 Ιουνίου 2015

Το αθλητικό / αγωνιστικό μούι τάι


Tης Μαρίας Δημητριάδου, από το ιστολόγιό της

Στο τέλος ομιλίας που έγινε στο Χολαργό για τις πολεμικές τέχνες, μια συμπαθέστατη νεαρή κυρία μου είπε ότι συγγενής της, που έχει σχολή πολεμικών τεχνών, την έχει διαβεβαιώσει ότι το μούι τάι είναι καθαρά αθλητικό και δεν έχει σχέση με αυτά που συζητήσαμε. Την παρέπεμψα λοιπόν στο YouTube, όπου με τους όρους αναζήτησης muai thai traditional εμφανίζονται πολλά βίντεο που αναιρούν αυτόν τον ισχυρισμό. Ορίστε μερικά:


Στο πρώτο ο Άγγλος πολεμοτεχνίτης, που έχει λάβει μέρος σε πολλούς αγώνες στην  Ταϊλάνδη, μιλά για τον χορό Γουάι Κρου Ραμ Μούι που γίνεται πριν την έναρξη του αγώνα μούι τάι. Γουάι κρου σημαίνει απόδοση τιμής στον δάσκαλο και ραμ μούι, πυγμαχικός χορός. Εξηγεί ότι ο χορός αυτός έχει σκοπό να κατευνάσει τα πνεύματα, τα οποία μπορεί να δημιουργήσουν προβλήματα στον πολεμοτεχνίτη, οπότε αρχικά «σφραγίζεται» το ρινγκ για να μην μπουν τα πνεύματα μέσα, και μετά εκτελείται ο χορός που τους αποδίδει τιμές. 
Υπάρχει, μας λέει, και παραλλαγή του γουάι κρου για μουσουλμάνους, που προσεύχονται στον Αλλάχ, ενώ οι βουδιστές συχνά εισάγουν ινδουιστικά στοιχεία. Τα μόνγκονγκ, τα «ιερά» κεφαλομάντηλα που φορούν οι αγωνιζόμενοι, είναι ευλογημένα από βουδιστές μοναχούς όταν ο αγωνιζόμενος είναι βουδιστής και από ιμάμηδες όταν είναι μουσουλμάνος, ενώ δεν πρέπει να περάσουν κάτω από τα σχοινιά του ρινγκ γιατί χάνουν τη δύναμή τους.


Στο δεύτερο, δυο πολεμοτεχνίτες εκτελούν το χορό.


Στο τρίτο έχουμε άλλη μια εκτέλεση του χορού. Προσέξτε πώς ο πολεμοτεχνίτης στρέφεται στον ουρανό και στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα… Αθλητισμός, όχι αστεία!
Αν μια εικόνα λέει όσα χίλιες λέξεις, πόσο μάλλον ένα βίντεο; Και μάλιστα ένα βίντεο όπου ένας δυτικός εξηγεί σε άλλους δυτικούς τι σημασία έχουν οι κινήσεις που βλέπουν;
Σχετικά με τις αντιλήψεις που χαρακτηρίζουν τον χώρο του Μούι Τάι, η ελληνική Βικιπαίδεια (τελευταία προσπέλαση: 23.05.2015) γράφει:
Οι άνθρωποι της Ταϊλάνδης είναι γνωστοί για τις προλήψεις και την πίστη τους σε κακά πνεύματα και φαντάσματα. Οι Ταϊλανδοί μαχητές του Μουάι Τάι χρησιμοποιούν εδώ και αιώνες ειδικά τατουάζ, φυλαχτά και τελετές για την αύξηση της καλής τύχης τους και για να διώξουν την κακή τύχη και τα κακά πνεύματα που θα μπορούσαν να τους ακολουθήσουν και να τους βλάψουν στο «ρινγκ». Συχνά φορούν κομμάτια οστών των προγόνων τους, τυλιγμένα μέσα στα κεφαλομάντηλα Mongkong (Μογκονγκ) ή σε ένα βραχιόλι δεμένο στο χέρι τους. Τα οστά πιστεύουν ότι εκπροσωπούν τα καλά πνεύματα των προγόνων τους και τους παρέχουν προστασία από τραυματισμούς και κακά πνεύματα. Ιδιαίτερα πιστεύουν ότι τα πνεύματα των προγόνων ενός μαχητή ενσωματώνονται στο κεφάλι. Αυτός είναι ο λόγος που οι Ταϊλανδοί μαχητές φοράνε το Μόνγκονγκ στο κεφάλι και δεν αφήνουν τις γυναίκες να αγγίζουν τα κεφάλια τους. Είναι, επίσης, ο λόγος που πηδούν πάνω από τα σχοινιά για να μπουν στο «ρινγκ», διότι αν πάνε δια μέσου των σχοινιών, τα κεφάλια τους θα μπορούσαν να τα αγγίξουν και να χάσουν τη δύναμή τους. Μερικοί μαχητές, αλλά και απλοί άνθρωποι της Ταϊλάνδης, πηγαίνουν συχνά σε ναούς ή σε κάποιον υψηλόβαθμο ιερέα για να χαράξουν στο δέρμα τους επιγραφές στη Ταϊλανδική γλώσσα. Οι ισχυρές επιγραφές πιστεύουν ότι παρέχουν ειδική προστασία από ορισμένες επιδράσεις, όπως κακή τύχη, φαντάσματα, πνεύματα, κλπ. Άλλα τατουάζ πιστεύουν ότι δίνουν καλή τύχη, δύναμη, θάρρος και μεγάλη διάρκεια ζωής. Συχνά πριν από τους αγώνες, οι μαχητές τρίβουν ειδικά λάδια και φίλτρα στο δέρμα τους για να αγνοούν τον πόνο και να είναι άτρωτοι. Ειδικά φυλαχτά (kreung Rang) φοριούνται γύρω από το λαιμό που επίσης πιστεύεται ότι διαθέτουν ειδικές μαγικές δυνάμεις. Κάποια φυλακτά που περιέχουν γραπτές επιγραφές τυλίγονται σε ένα μικρό κύλινδρο. Άλλα φυλαχτά προέρχονταν από σημαντικούς ναούς και φέρουν την εικόνα του Βούδα. Όποια και αν είναι τα φυλαχτά, τατουάζ, λάδια, φίλτρα ή επιγραφές, έχουν ως σκοπό να δώσουν αυτοπεποίθηση στο μαχητή λόγω των ισχυρών πεποιθήσεών του.
Ο πρόγονος όμως όλων των τελετουργικών του Μουάι Τάι είναι ένας χορός που ονομάζεται Γουάι Κρου Ραμ Μούι (Wai Khru Ram Muay), που εκτελείται από κάθε διαγωνιζόμενο πριν από τον αγώνα. Είναι ένα προσεκτικά χορογραφημένο σύνολο κινήσεων που αποδίδει σεβασμό στους προγόνους του, τους δασκάλους του μαχητή, καθώς και την προπονητική σχολή στην οποία ανήκει και επιδεικνύει τις ικανότητές του όσον αφορά την ισορροπία και τον έλεγχο. Το γονάτισμα ως ένδειξη σεβασμού προς τον Θεό και τον Βούδα και μια προσευχή για την ασφάλεια των μαχητών αποτελούν τα βασικά συστατικά του Wai Khru Ram Muay.
Κλικ εδώ
Πιστεύει κανείς ότι οι άνθρωποι που έχουν επινοήσει όλα αυτά, θα παρήγαγαν φόρμες απαλλαγμένες από θρησκευτικά-μαγικά στοιχεία ώστε να θεωρηθεί το μούι τάι «μαχητικό σπορ» και να μπορεί να εξασκηθεί ως σκέτος «αθλητισμός»; Εγώ πάντως όχι… Όσο για το αν είναι κατάλληλη αθλητική εξάσκηση για χριστιανούς τα «μαχητικά σπορ», αυτό είναι ένα άλλο μεγάλο θέμα.

Επισκεφτείτε επίσης:


Ιστοτρόπιο: βιβλία (& μεταφράσεις κ.λ.π.) Μαρίας Δημητριάδου

 

Τετάρτη 26 Νοεμβρίου 2014

Υμηττός: υποδοχή λειψάνου αγίου Ανδρέα και ομιλία με θέμα «Αυτοάμυνα: ένας μαγικός μύθος»


 pavlos

Σειρά λατρευτικών εκδηλώσεων από τις 27 Νοεμβρίου ώς τις 2 Δεκεμβρίου προγραμματίζει η ενορία των αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου Υμηττού.
Στις 27 Νοε ώρα 6 μ.μ. θα υποδεχτεί ιερό λείψανο του αγίου αποστόλου Ανδρέα του Πρωτόκλητου και στη συνέχεια θα γίνουν αρκετές λειτουργίες, εσπερινοί, αλλά και παρακλήσεις σε διάφορους αγίους ώς της 2 Δεκ.
Ιδιαίτερα όμως επισημαίνουμε την ομιλία του κ. Ηλία Χατζηνικολάου, πρώην αθλητή πολεμικών τεχνών, «Αυτοάμυνα: ένας μαγικός μύθος», 1 Δεκεμβρίου, στις 6.30΄ μ.μ.
Περισσότερες λεπτομέρειες μπορείτε να μάθετε από την ίδια την ενορία: Πλατεία Υμηττού, 172 37 Υμηττός, τηλ. 210 7629 670 και Fax 210 7629 607.
Προσκαλούμε επίσης σε ένα περίπατο στην αντίστοιχη ενότητα του ιστολογίου μας.
 

Πέμπτη 2 Ιανουαρίου 2014

Why Orthodox Men Love Church

Many men may not love church, but Orthodox men do. 

by Frederica Matthewes-Green
Journey to Orthodoxy

photo by MPDA.ru

In a time when churches of every description are faced with Vanishing Male Syndrome, men are showing up at Eastern Orthodox churches in numbers that, if not numerically impressive, are proportionately intriguing. This may be the only church which attracts and holds men in numbers equal to women. As Leon Podles wrote in his 1999 book, “The Church Impotent: The Feminization of Christianity,”
“The Orthodox are the only Christians who write basso profundo church music, or need to.”
Rather than guess why this is, I emailed a hundred Orthodox men, most of whom joined the Church as adults. What do they think makes this church particularly attractive to men? Their responses, below, may spark some ideas for leaders in other churches, who are looking for ways to keep guys in the church.

Challenges. The term most commonly cited by these men was
“challenging.”
Orthodoxy is
“active and not passive.”
“It’s the only church where you are required to adapt to it, rather than it adapting to you.”
“The longer you are in it, the more you realize it demands of you.”
The “sheer physicality of Orthodox worship” is part of the appeal. Regular days of fasting from meat and dairy, “standing for hours on end, performing prostrations, going without food and water [before communion]…When you get to the end you feel that you’ve faced down a challenge.”
“Orthodoxy appeals to a man’s desire for self-mastery through discipline.”
“In Orthodoxy, the theme of spiritual warfare is ubiquitous; saints, including female saints, are warriors. Warfare requires courage, fortitude, and heroism. We are called to be ‘strugglers’ against sin, to be ‘athletes’ as St. Paul says. And the prize is given to the victor. The fact that you must ‘struggle’ during worship by standing up throughout long services is itself a challenge men are willing to take up.”
A recent convert summed up,
“Orthodoxy is serious. It is difficult. It is demanding. It is about mercy, but it’s also about overcoming oneself. I am challenged in a deep way, not to ‘feel good about myself’ but to become holy. It is rigorous, and in that rigor I find liberation. And you know, so does my wife.”
Clear Disciplines. Several mentioned that they really appreciated having clarity about the content of these challenges and what they were supposed to do.
“Most guys feel a lot more comfortable when they know what’s expected of them.”
“Orthodoxy presents a reasonable set of boundaries.”
“It’s easier for guys to express themselves in worship if there are guidelines about how it’s supposed to work—especially when those guidelines are so simple and down-to-earth that you can just set out and start doing something.”
“The prayers the Church provides for us — morning prayers, evening prayers, prayers before and after meals, and so on — give men a way to engage in spirituality without feeling put on the spot, or worrying about looking stupid because they don’t know what to say.”
They appreciate learning clear-cut physical actions that are expected to form character and understanding.
“People begin learning immediately through ritual and symbolism, for example, by making the sign of the cross. This regimen of discipline makes one mindful of one’s relation to the Trinity, to the Church, and to everyone he meets.”

Fr Seraphim Rose (here)

A Goal. Men also appreciate that this challenge has a goal: union with God. One said that in a previous church
“I didn’t feel I was getting anywhere in my spiritual life (or that there was anywhere to get to — I was already there, right?) But something, who knew what, was missing. Isn’t there SOMETHING I should be doing, Lord?”
Orthodoxy preserves and transmits ancient Christian wisdom about how to progress toward this union, which is called “theosis.” Every sacrament or spiritual exercise is designed to bring the person, body and soul, further into continual awareness of the presence of Christ within, and also within every other human being. As a cloth becomes saturated with dye by osmosis, we are saturated with God by theosis.
A catechumen wrote that he was finding icons helpful in resisting unwanted thoughts.
“If you just close your eyes to some visual temptation, there are plenty of stored images to cause problems. But if you surround yourself with icons, you have a choice of whether to look at something tempting or something holy.”
A priest writes,
“Men need a challenge, a goal, perhaps an adventure — in primitive terms, a hunt. Western Christianity has lost the ascetic, that is, the athletic aspect of Christian life. This was the purpose of monasticism, which arose in the East largely as a men’s movement. Women entered monastic life as well, and our ancient hymns still speak of women martyrs as showing ‘manly courage.’”
“Orthodoxy emphasizes DOING. …. Guys are ACTIVITY oriented.”
No Sentimentality. In “The Church Impotent,” cited above (and recommended by several of these men), Leon Podles offers a theory about how Western Christian piety became feminized. In the 12th-13th centuries a particularly tender, even erotic, strain of devotion arose, one which invited the individual believer to picture himself or herself (rather than the Church as a whole) as the Bride of Christ. “Bridal Mysticism” was enthusiastically adopted by devout women, and left an enduring stamp on Western Christianity. It understandably had less appeal for guys. For centuries in the West, men who chose the ministry have been stereotyped as effeminate. A life-long Orthodox layman says that, from the outside, Western Christianity strikes him as
“a love story written for women by women.”
The Eastern Church escaped Bridal Mysticism because the great split between East and West had already taken place. The men who wrote me expressed hearty dislike for what they perceive as a soft Western Jesus.
“American Christianity in the last two hundred years has been feminized. It presents Jesus as a friend, a lover, someone who ‘walks with me and talks with me.’ This is fine rapturous imagery for women who need a social life. Or it depicts Jesus whipped, dead on the cross. Neither is the type of Christ the typical male wants much to do with.”


During worship,
“men don’t want to pray in the Western fashion with hands clasped, lips pressed together, and a facial expression of forced serenity.”
“It’s guys holding hands with other guys and singing campfire songs.”
“Lines about ‘reaching out for His embrace,’ ‘wanting to touch His face,’ while being ‘overwhelmed by the power of His love’—those are difficult songs for one man to sing to another Man.”
“A friend of mine told me that the first thing he does when he walks into a church is to look at the curtains. That tells him who is making the decisions in that church, and the type of Christian they want to attract.”
“Guys either want to be challenged to fight for a glorious and honorable cause, and get filthy dirty in the process, or to loaf in our recliners with plenty of beer, pizza, and football. But most churches want us to behave like orderly gentlemen, keeping our hands and mouths nice and clean.”
One man said that worship at his Pentecostal church had been
“largely an emotional experience. Feelings. Tears. Repeated rededication of one’s life to Christ, in large emotional group settings. Singing emotional songs, swaying hands aloft. Even Scripture reading was supposed to produce an emotional experience. I am basically a do-er, I want to do things, and not talk about or emote my way through them! As a business person I knew that nothing in business comes without effort, energy, and investment. Why would the spiritual life be any different?”
Another, who visited Catholic churches, says,
“They were conventional, easy, and modern, when my wife and I were looking for something traditional, hard, and counter-cultural, something ancient and martial.”

A catechumen says that at his non-denominational church
“worship was shallow, haphazard, cobbled together from whatever was most current; sometimes we’d stand, sometimes we’d sit, without much rhyme or reason to it. I got to thinking about how a stronger grounding in tradition would help. It infuriated me on my last Ash Wednesday that the priest delivered a homily about how the real meaning of Lent is to learn to love ourselves more. It forced me to realize how completely sick I was of bourgeois, feel-good American Christianity.”
A convert priest says that men are drawn to the dangerous element of Orthodoxy, which involves “the self-denial of a warrior, the terrifying risk of loving one’s enemies, the unknown frontiers to which a commitment to humility might call us. Lose any of those dangerous qualities and we become the ‘JoAnn Fabric Store’ of churches: nice colors and a very subdued clientele.”
“Men get pretty cynical when they sense someone’s attempting to manipulate their emotions, especially when it’s in the name of religion. They appreciate the objectivity of Orthodox worship. It’s not aimed at prompting religious feelings but at performing an objective duty.”
Yet there is something in Orthodoxy that offers
“a deep masculine romance. Do you understand what I mean by that? Most romance in our age is pink, but this is a romance of swords and gallantry.”
From a deacon:
“Evangelical churches call men to be passive and nice (think ‘Mr. Rogers’). Orthodox churches call men to be courageous and act (think ‘Braveheart’).
Jesus Christ. What draws men to Orthodoxy is not simply that it’s challenging or mysterious. What draws them is the Lord Jesus Christ. He is the center of everything the Church does or says.
In contrast to some other churches, “Orthodoxy offers a robust Jesus” (and even a robust Virgin Mary, for that matter, hailed in one hymn as “our Captain, Queen of War”). Several used the term “martial” or referred to Orthodoxy as the “Marine Corps” of Christianity. (The warfare is against self-destructive sin and the unseen spiritual powers, not other people, of course.)
One contrasted this “robust” quality with
“the feminized pictures of Jesus I grew up with. I’ve never had a male friend who would not have expended serious effort to avoid meeting someone who looked like that.” Though drawn to Jesus Christ as a teen, “I felt ashamed of this attraction, as if it were something a red-blooded American boy shouldn’t take that seriously, almost akin to playing with dolls.”
A priest writes:
“Christ in Orthodoxy is a militant, Jesus takes Hell captive. Orthodox Jesus came to cast fire on the earth. (Males can relate to this.) In Holy Baptism we pray for the newly-enlisted warriors of Christ, male and female, that they may ‘be kept ever warriors invincible.’”
After several years in Orthodoxy, one man found a service of Christmas carols in a Protestant church “shocking, even appalling.” Compared to the Orthodox hymns of Christ’s Nativity,
“‘the little Lord Jesus asleep on the hay’ has almost nothing to do with the Eternal Logos entering inexorably, silently yet heroically, into the fabric of created reality.”
Continuity. Many intellectually-inclined Orthodox converts began by reading Church history and the early Christian writers, and found it increasingly compelling. Eventually they faced the question of which of the two most ancient churches, the Roman Catholic or the Orthodox, makes the most convincing claim of being the original Church of the Apostles.

photo by Alexander Osokin

A lifelong Orthodox says that what men like is
“stability: Men find they can trust the Orthodox Church because of the consistent and continuous tradition of faith it has maintained over the centuries.”
A convert says,
“The Orthodox Church offers what others do not: continuity with the first followers of Christ.”
This is continuity, not archeology; the early church still exists, and you can join it.
“What drew me was Christ’s promises to the Church about the gates of hell not prevailing, and the Holy Spirit leading into all truth—and then seeing in Orthodoxy a unity of faith, worship, and doctrine with continuity throughout history.”
Another word for continuity is “tradition.” A catechumen writes that he had tried to learn everything necessary to interpret Scripture correctly, including ancient languages.
“I expected to dig my way down to the foundation and confirm everything I’d been taught. Instead, the further down I went, the weaker everything seemed. I realized I had only acquired the ability to manipulate the Bible to say pretty much anything I wanted it to. The only alternative to cynicism was tradition. If the Bible was meant to say anything, it was meant to say it within a community, with a tradition to guide the reading. In Orthodoxy I found what I was looking for.”
Men in Balance. A priest writes:
“There are only two models for men: be ‘manly’ and strong, rude, crude, macho, and probably abusive; or be sensitive, kind, repressed and wimpy. But in Orthodoxy, masculine is held together with feminine; it’s real and down to earth, ‘neither male nor female,’ but Christ who ‘unites things in heaven and things on earth.’”
Another priest comments that, if one spouse is originally more insistent about the family converting to Orthodoxy than the other,
“when both spouses are making confessions, over time they both become deepened and neither one is as dominant in the spiritual relationship.”
Men in Leadership. Like it or not, men simply prefer to be led by men. In Orthodoxy, lay women do everything lay men do, including preach, teach, and chair the parish council. But behind the iconostasis, around the altar, it’s all men. One respondent summarized what men like in Orthodoxy this way:
“Beards!”
“It’s the last place in the world men aren’t told they’re evil simply for being men.”
Instead of negativity, they are constantly surrounded by positive role models in the saints, in icons and in the daily round of hymns and stories about saints’ lives. This is another concrete element that men appreciate — there are other real human beings to look to, rather than a blur of ethereal terms.
“The glory of God is a man fully alive,”
said St. Irenaeus.
One writer adds that
“The best way to attract a man to the Orthodox Church is to show him an Orthodox man.”
But no secondary thing, no matter how good, can supplant first place.
“A dangerous life is not the goal. Christ is the goal. A free spirit is not the goal. Christ is the goal. He is the towering figure of history around whom all men and women will eventually gather, to whom every knee will bow, and whom every tongue will confess.”
HT: St. George Church of Prescott
Source: December 2007 issue of The Word magazine

You may also like: 
 
A Deer Lost in Paradise
LIVE, BEYOND THE LIMITS!
The 'Death' of Anita Phillips