Ούτε φόβος, μήτε θάνατος, ή αγωνία, ή αμφιβολία. Ένα απαλό δάκρυ, λίγη νοσταλγία και μια προσμονή γι' αυτό που ο Κύριος ετοίμασε τούτη την φορά... Οπωσδήποτε σαν φίλος, σαν αδελφός, σαν πατέρας που νοιάζεται για τα παιδιά Του.
Διάβασα πολλές φορές το κείμενο του αδελφού μου του Αμφοτεροδέξιου μέχρι να πιστέψω πως μιλάει για τον ίδιο του τον αδελφό! Και μιλάει απαλά λες για να μην ενοχλήσει τον καλόγερο στην Εντατική ή να μην σκιαχτούν, από την ανθρώπινη φωνή, οι άγγελοι που τον φρουρούν.
Είναι ο μικρός του αδελφός και λιώνουν ο ένας μέσα στην Εντατική και ο άλλος απέξω για να μάθει αν οι άγγελοι θα πετάξουν μόνοι ή με τον καλόγερο. Και στις δυο περιπτώσεις λέει "δόξα τω Θεώ" με ένα κόκκινο γαρύφαλλο στο στήθος να φυλλοροεί για να μην φανεί το αίμα της καρδιάς.
Τον (τους) κοιτάζει ο Θεός και αυτοί (όλη η οικογένεια) Τον αναζητούν με ψαλμούς και ωδές πνευματικές κι' ένα μικρούλι δάκρυ σαν τελεία στο τέλος κάθε πρότασης. Του στήνουν καρτέρι πότε θα βγει από την Εντατική (γιατί εκεί μπαινοβγαίνει ο Θεός) και κάθε φορά λίγα φυλλαράκια σπό το γαρύφαλλο της καρδιάς Τον ακολουθεί σαν ικεσία, σαν δοξολογία, σαν υπενθύμιση, σαν προσευχή... Για τον καλόγερο τον Ευσέβιο, τον δικό τους Ευσέβιο που έγινε και δικός μας πλέον.
Δεν έχω λόγια... μόνο πόνο ως εκεί που αρχίζει το δοξαστικό που μας δίδαξε ο Σταύρος ο Αμφοτεροδέξιος, που του είχαν διδάξει οι γονείς του, που τους ευλόγησε Αυτός που συντροφεύει τώρα το παιδί τους στην Εντατική...
Υ.Γ. Αξιώθηκα πολλές φορές τις προσευχές του π. Ευσεβίου. Ανταποδίδω τώρα με την βεβαιότητα πως ο Κύριος δεν πετάει καμία προσευχή, ούτε καν εμού του αχρείου πλάσματος. Σας παρακαλώ δε, προσευχηθείτε κι' εσείς γι' αυτόν τον υπέροχο άνθρωπο του Θεού.
Ακολουθεί το κείμενο του Αμφοτεροδέξιου:
♡ Όπως αρμόζει σε κάτι τέτοια πριγκιπόπουλα...
Είμαι από προχθές το βράδυ στο πανεπιστημιακό νοσοκομείο της Λάρισας.
Παρατηρώ αυτές τις ατελείωτες ώρες, που βρίσκομαι έξω από την ΜΕΘ τους πάντες και τα πάντα.
Σε αυτό που κατέληξα και δεν δέχομαι κουβέντα είναι πως μέχρι να μας πάρει ο Θεός, δεν μας παίρνει να μουτρώσουμε ξανά ο ένας στον άλλον.
Να δαγκώσω τη γλώσσα μου μέχρι να ματώσει, πριν αφήσω να βγει ξανά από το στόμα μου κουβέντα πικρή, ειρωνική, μειωτική, υποτιμητική για τον άλλον άνθρωπο που έχω απέναντί μου.
Ιδιαιτέρως τα ζευγάρια μεταξύ τους.
Είναι ό,τι πιο βλακώδες μπορούμε να κάνουμε σε ό,τι υπόλοιπο μάς απομένει να ζήσουμε σε αυτήν την εξορία, πριν επιστρέψουμε στο σπίτι του Άρχοντα Πατέρα μας.
Αν δεν είμαστε από δω και πέρα σε μια διαρκής κατάσταση αγάπης, θα είμαστε για σφαλιάρες.
Χθες το βράδυ φύγανε μπροστά μου ένας άντρας και μια γυναίκα για το υπόγειο, που είναι το νεκροτομείο...
Να κάνουνε παρέα στις πικρές κουβέντες που ξεστόμισα μέχρι σήμερα.
Αγάπα, λέμε.
Αγκάλιαζε σφιχτά,
φίλα γλυκά,
κλαίγε φανερά.
Δίνε απροϋπόθετα...
Τίποτα άλλο δεν θα αφήσεις πίσω σου, που να μην κατεβεί στο υπόγειο.-
ΥΓ:
Είμαστε όλοι στην γουναριδοΦαμίλια απίστευτα ευγνώμονες σε όλους όσους, δικούς, γνωστούς και άγνωστους, προσεύχονται για το αρχοντόπουλο που μας έχει παραχωρήσει ο Πατέρας μας Θεός τα τελευταία 39 χρόνια.
Από προχθές το απόγευμα που φεύγοντας από το σπιτικό μας στην Αθήνα - και αφού, μεταξύ άλλων, είχαν κοινωνήσει από τα τίμια χέρια του μάνα, αδέρφια, ξαδέρφια, ανήψια... - ξεγλίστρησε σαν σε ταινία από το πλαϊνό παράθυρο του αυτοκινήτου που ταξίδευε με τα παντοτινά αγαπημένα του 3 αδέρφια - Πατέρες για τα Μετέωρα, πριν επιστρέψουν στο κελί του κύρη τους, του Τιμίου Προδρόμου στο Περιβόλι της Μάνας Παναγιάς...
Από εκείνη τη στιγμή και μετά, δεν έχει αποφασίσει η ψυχούλα του π.Ευσεβίου αν επιθυμεί να γυρίσει πίσω σε μας ή να ξεκινήσει από τόσο νωρίς το ατελείωτο ταξίδι, που φυλάει για το κάθε παιδί Του ο Εύσπλαχνος Πατέρας μας...
Το μόνο που απομένει σε μας είναι να βομβαρδίσουμε τον ουρανό με τις προσευχές μας για την τελική απόφαση του μικρότερου και αγιότερου αδερφού μας...
Κι ας επικρατήσει τελικά το θέλημά, όχι το δικό μας, αλλά το δικό Του...
Κι αν θελήσει να τον πάρει μαζί Του τώρα (2 χρόνια ακριβώς μετά το υπέροχο φευγιό του πατέρα μας, του μικρού Βασιλάκη) σε αυτήν την ασυνήθιστα καλή πνευματική κατάσταση που ήταν όλο αυτόν τον τελευταίο καιρό, θα το δεχτούμε χωρίς μιζέρια, αλλά με παλλικαριά και αρχοντιά, όπως αρμόζει σε κάτι τέτοια πριγκιπόπουλα...
[αμΦοτεροδεξιοσύνης το ανάγνωσμα.
Στην πράξη πλέον.
Η θεωρία πέθανε...]
Τίμιος ἐναντίον Κυρίου ὁ θάνατος τῶν ὁσίων αὐτοῦ...
Όπου Θεός βούλεται, νικάται φύσεως τάξις...
Χριστός Ανέστη, χαρά μου!
|η αγιογραφία του Αγίου Παϊσίου, που κρατάει στα χέρια του είναι η τελευταία (μέχρι τώρα) που χειροτέχνησε ο π. Ευσέβιος μαζί με τους υπόλοιπους Πατέρες του Κελλιού μας...
Και ο Βασιλεύς της Δόξης δεσπόζει στο αγαπημένο τους Μεγάλο Μετέωρο:
