Ο Ελληνισμός κινδυνεύει για πρώτη φορά στην ιστορία του με φυσικό αφανισμό

 

Ανοιχτή Επιστολή – Ένα νέο Εθνικό Συμβόλαιο

 

 

 

Δημήτριος Καμπισιούλης

 

Εκτιμώ πως ήρθε η ώρα να δούμε κατάματα την αλήθεια. Σε μία εποχή που προβάλλεται ως προοδευτική για την κατάκτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και την κοινωνική ισότητα, έχουμε να κάνουμε με ανάξιους κυβερνήτες, οι οποίοι δεν έχουν τη σύνεση και τη φρόνηση που επιβάλλει το καθήκον τους έναντι του λαού και των κινδύνων που αυτός αντιμετωπίζει. 

 

Κυβερνήτες που αποδείχθηκαν αναίσχυντοι και οδηγούν την ελληνική κοινωνία στην εξαθλίωση και την ηθική παρακμή με την αδικία, την αδιαφορία και τη διαφθορά τους. Που αποδομούν την ελληνορθόδοξη παιδεία και παράδοση, τα ιερά και όσια της φυλής, οδηγώντας με βήμα γοργό το γένος στην εθνοκτονία και στον φυσικό αφανισμό. Που ως άπληστοι, αχόρταγοι, πονηροί και ασύνετοι ατιμάζουν, υποσκάπτουν και καταβαραθρώνουν το μέλλον του Ελληνισμού, σκανδαλίζουν τον λαό και ως σύγχρονοι Φαρισαίοι ενδιαφέρονται μόνο για τα προνόμια, τις θέσεις και τις παρουσίες σε πομπώδεις τελετές.

 

Οι πολίτες δεν είμαστε καθόλου άμοιροι ευθυνών. Παραμερίσαμε τους πνευματικούς κανόνες προτάσσοντας την «ηθική του γούστου»: ό,τι μας αρέσει θεωρείται και ηθικό. Εγκαταλείψαμε τη χριστιανική ηθική και την ταπεινή εκδοχή του εαυτού μας και αυξήσαμε τον ναρκισσισμό μας σε επίπεδα τελειότητας. Ως «υπεράνθρωποι» που θεοποιήσαμε το «εγώ» μας, θεωρούμε αδύνατον να κάνουμε λάθος. Συνεπώς και οι επιλογές μας να ψηφίζουμε συνεχώς τους πολιτικούς που κατέστρεψαν τη χώρα αλλά και να μην κάνουμε παιδιά θεωρούνται αναντίρρητα ορθές.

 

Στην οικογένεια τα κάνουμε όλα ανάποδα. Περιμένουμε πολλά χρόνια για να παντρευτούμε, προτιμούμε το σύμφωνο συμβίωσης αντί του ευλογημένου γάμου, η πρώτη τεκνογονία αργεί (32+) και η πιθανότητα για πολυμελή οικογένεια ελαχιστοποιείται. Προχωρούμε σε εγκληματικές αμβλώσεις, εγκαταλείπουμε τον οίκο του Θεού, αποδεχόμαστε αμαρτωλές μορφές σχέσεων, είμαστε φιλάργυροι και φιλήδονοι, χρησιμοποιούμε πλάγια μέσα και τους 'βολευτές" μας και στέλνουμε το παιδί ή τα παιδιά μας στο εξωτερικό για ένα «καλύτερο μέλλον», αδιαφορώντας για την πατρίδα.

 

Έτσι, ο Ελληνισμός μέσα σε ένα περιβάλλον ηθικής σήψης καταρρέει, το ποίμνιο σβήνει, οι εκκλησίες έμειναν με λίγους ηλικιωμένους και οι ελάχιστοι νέοι φεύγουν διωγμένοι από το ανάλγητο κράτος. Τα χωριά μας, μετά από 4.000 χρόνια ζωής, ερημώνουν πλήρως, οι γεννήσεις μειώνονται κάθε χρόνο και η διάμεση ηλικία του πληθυσμού αυξάνεται συνεχώς — σε λίγο θα φτάσει τα 50 έτη. Το μέλλον είναι ζοφερό και οι κυβερνήτες στηρίζονται στα καθεστωτικά ΜΜΕ, στο ρουσφέτι και στον ηλικιωμένο πληθυσμό που επιζητεί την ασφάλεια και την υγεία του, για να συνεχίσουν το καταστροφικό τους έργο. Είναι οι ίδιοι που άφησαν το δημογραφικό επίτηδες να διογκωθεί για να μας παρουσιάζουν σήμερα τους μετανάστες ως τη μοναδική λύση.

 

Ο Ελληνισμός κινδυνεύει για πρώτη φορά στην ιστορία του με φυσικό αφανισμό. Ήδη οι πρώτες «βόμβες» του δημογραφικού στην παιδεία, την άμυνα, την υγεία και την οικονομία αρχίζουν να σκάνε. Ο Θεός φαίνεται πως θα επιτρέψει την καταστροφή, αν επιμείνουμε στην αδιαφορία, την αποστασία και την προδοσία της πίστης και της πατρίδας.

 

Και τώρα τι κάνουμε;

 

Το πρώτο βήμα είναι να αφήσουμε πίσω τα λάθη του παρελθόντος και να ξεκινήσουμε μια νέα προσπάθεια αναγέννησης. Το κράτος είναι ο κύριος δρών για το δημογραφικό, αλλά και εμείς έχουμε δύναμη. Πολλοί πατριώτες δεν μιλούν και δεν παίρνουν πρωτοβουλίες επειδή οι ίδιοι δεν έκαναν πολλά παιδιά. Αυτή η στάση είναι πλήρως λανθασμένη. Κανένας δεν περισσεύει και κανένας δεν πρέπει να ντρέπεται για την πορεία του, αυτά αποτελούν παρελθόν. Ένας πατριώτης αγωνιστής με ένα παιδί μπορεί να προσφέρει στο έθνος πολύ περισσότερο από έναν νωθρό με οκτώ παιδιά. Εν έτει 2026 όλα ξεκινούν σήμερα από το μηδέν, δεν υπάρχει επιλογή για διαχωρισμούς σε αριστερούς, κεντρώους και δεξιούς και λιγότερο ή περισσότερο πατριώτες. 

 

Ποιο είναι το καθήκον μας ως πολίτες; Ενημερωνόμαστε, κάνουμε παιδιά σε βάρος της άνεσής μας, προτρέπουμε και βοηθάμε τους δικούς μας ανθρώπους, μιλάμε, υποβάλλουμε προτάσεις, στηρίζουμε τις πολύτεκνες οικογένειες και παύουμε να υποστηρίζουμε αυτούς που μας έφεραν ως εδώ με την πολιτική, τα μνημόνια και τη διαφθορά τους. Κοιτάζουμε τη χώρα και όχι τη δική μας βόλεψη, πείθοντας και τους ηλικιωμένους γι' αυτό.

 

Ένα νέο εθνικό συμβόλαιο πρέπει να ισχύσει ανάμεσα στους εαυτούς μας και την πατρίδα. Κάθε ένας που θα συμβάλει στην ηθική, πνευματική και δημογραφική ανάκαμψη, θα έχει επιτελέσει το καλό του έργο, το χρέος του προς το έθνος.

«...μητρός τε και πατρός και των άλλων προγόνων απάντων τιμιώτερόν εστιν η πατρίς και σεμνότερον και αγιώτερον...». Δυστυχώς έχουμε εισέλθει στο λυκόφως της ιστορίας. Είναι εθνική και άμεση ανάγκη να εξέλθουμε. Δηλώνουμε παρόντες στην προσπάθεια. 

 

Δημήτριος Καμπισιούλης

Υποστράτηγος ε.α. – συγγραφέας

Μέλος ΝΙΚΗΣ

 

Του ίδιου

 

Η ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ

 

4 αναρτήσεις για το Δημογραφικό

 

Δημογραφικό: Η παγίδα που στήθηκε στον λαό

ΕΛΛΑΔΑ …ΣΤΟ ΛΥΚΟΦΩΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ;

ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΙ ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΕΝΔΟΞΟΤΕΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ 

Το άδειο τραπέζι: Γιατί η Δύση ξέχασε πώς να ζει;

Γίναμε δούλοι της άνεσης και ξεχάσαμε ότι ο άνθρωπος δημιουργήθηκε για να μοιράζεται, όχι για να συσσωρεύει.

 

 

ΝΙΚΗ 

In English: The Empty Table: Why Did the West Forget How to Live?  

Περπάτα σε μια όμορφη γειτονιά στο Παρίσι, το Βερολίνο ή τη Στοκχόλμη αργά το απόγευμα. Θα δεις άψογα καθαρούς δρόμους, περιποιημένους κήπους και ακριβά αυτοκίνητα παρκαρισμένα με απόλυτη τάξη. Αλλά αν σταματήσεις για μια στιγμή και κλείσεις τα μάτια σου, τότε θα ακούσεις κάτι τρομακτικό: τη σιωπή.

Πού πήγαν οι φωνές; Πού είναι τα παιδιά που τρέχουν μέχρι να γδάρουν τα γόνατά τους; Πού είναι οι μητέρες που φωνάζουν από τα μπαλκόνια ότι το φαγητό είναι έτοιμο; Τα παιδικά μας πάρκα μοιάζουν με μουσεία – όμορφα και μοντέρνα, αλλά άδεια. Η Δύση μοιάζει με ένα πολυτελές σπίτι που δεν έχει ζωή μέσα του, παρόλο που είναι η πλουσιότερη περιοχή που έχει γνωρίσει ποτέ η παγκόσμια ιστορία.

Μας λένε συνέχεια ότι «δεν βγαίνουμε». Ότι η ζωή είναι πολύ ακριβή, τα ενοίκια υπερβολικά και ένα παιδί απαιτεί βουνό χρήματα. Ας σταματήσουμε για λίγο να κοιτάζουμε τους αριθμούς και ας κοιτάξουμε τις φωτογραφίες των παππούδων μας. Εκείνοι μεγάλωσαν ολόκληρες γενιές μέσα από πολέμους, ξεριζωμούς και φτώχεια που εμείς δεν μπορούμε καν να φανταστούμε. Πέντε παιδιά κοιμόνταν στο ίδιο κρεβάτι, έτρωγαν ψωμί με λάδι και ζάχαρη για λιχουδιά, και τα ρούχα περνούσαν από τον μεγάλο στον μικρό μέχρι να διαλυθούν. Κι όμως, εκείνα τα σπίτια ξεχείλιζαν από χαρά. Εκείνα τα σπίτια είχαν ελπίδα.

Σήμερα έχουμε γεμάτα ψυγεία αλλά άδεια χέρια. Έχουμε τεράστιες τηλεοράσεις για να βλέπουμε τις ζωές των άλλων, γιατί οι δικές μας αισθήσεις είναι κενές. Το πρόβλημα δεν είναι το πορτοφόλι μας. Το πρόβλημα είναι ότι φοβόμαστε. Φοβόμαστε ότι θα χάσουμε την ησυχία μας, ότι θα χάσουμε τις διακοπές μας, ότι θα χαλάσουμε την εικόνα μας. Γίναμε δούλοι της άνεσης και ξεχάσαμε ότι ο άνθρωπος δημιουργήθηκε για να μοιράζεται, όχι για να συσσωρεύει.

Υπάρχει μια λέξη στην ελληνική παράδοση – στη Ρωμιοσύνη – που η Δύση έχει ξεχάσει: το πρόσωπο. Η Ρωμιοσύνη είναι ο όρος που περιγράφει την αυθεντική ταυτότητα του σύγχρονου Έλληνα – ένα μείγμα της αρχαίας μας κληρονομιάς και της Ορθόδοξης παράδοσής μας. Αντιπροσωπεύει έναν τρόπο ζωής ριζωμένο στην κοινότητα, στην πνευματική ελευθερία και στην ανθεκτικότητα της ψυχής απέναντι σε κάθε μορφή καταπίεσης.

Σήμερα ο κόσμος μας βλέπει ως μονάδες. Είμαστε ένας καταναλωτής, ένας αριθμός φορολογικού μητρώου, ένας χρήστης ίντερνετ. Ζούμε για τον εαυτό μας. Θέλουμε τον χώρο μας, τον χρόνο μας, τα δικαιώματά μας. Αλλά στην παράδοσή μας, το να είσαι άνθρωπος σημαίνει να είσαι σε σχέση. Σημαίνει να κάθεσαι στο τραπέζι και να νιώθεις ότι το φαγητό έχει νοστιμιά μόνο όταν μοιράζεται με άλλους. Ένα παιδί δεν είναι έξοδο στον μηνιαίο προϋπολογισμό. Ένα παιδί είναι ένα πρόσωπο που ήρθε στον κόσμο για να μας διδάξει τι σημαίνει πραγματικά η αγάπη. Και η αγάπη, η αληθινή αγάπη, πάντα κοστίζει κάτι. Πάντα απαιτεί θυσία.

Όταν κλείνουμε τον εαυτό μας για να αποφύγουμε την κούραση, τελικά πεθαίνουμε από μοναξιά. Η Δύση πεθαίνει δημογραφικά γιατί πέθανε πρώτα πνευματικά. Γιατί πίστεψε ότι η ευτυχία σημαίνει να μην έχεις ευθύνες. Αλλά ρώτα κάθε πατέρα και κάθε μητέρα: η εξάντληση πάνω από το κρεβάτι ενός άρρωστου παιδιού έχει περισσότερο νόημα από χίλιες νύχτες σε ακριβά ξενοδοχεία.

Μην φοβηθείς τη λέξη «άσκηση». Δεν μιλάμε για μοναχούς στα βουνά. Μιλάμε για την καθημερινή άσκηση που έκαναν οι μητέρες μας: έτρωγαν τελευταίες για να φτάσει για όλους. Ξενυχτούσαν για να βοηθήσουν το παιδί να διαβάσει. Έδιναν ένα κομμάτι από τον εαυτό τους για να δώσουν σε άλλον. Αυτό το μικρό κομμάτι που κόβουμε από τον εγωισμό μας είναι αυτό που κάνει τη ζωή γλυκιά. Η Δύση σήμερα έχει αλλεργία στη δυσκολία. Θέλουμε τα πάντα εύκολα, γρήγορα και ανώδυνα. Αλλά τα όμορφα πράγματα της ζωής – ο έρωτας, η φιλία, η οικογένεια – απαιτούν ιδρώτα. Αν δεν λερώσουμε τα χέρια μας με χώμα, δεν θα δούμε το λουλούδι να ανθίζει.

Η δημογραφική κρίση θα λυθεί μόνο όταν σταματήσουμε να λατρεύουμε την άνεσή μας. Όταν συνειδητοποιήσουμε ότι ένα σπίτι με αποτυπώματα χεριών στους τοίχους είναι πολύ πιο όμορφο από ένα σπίτι που μοιάζει με σελίδα περιοδικού αλλά είναι παγωμένο.

Στην παράδοσή μας είχαμε πάντα μια φράση για τις δύσκολες εποχές: «Ο Θεός θα δώσει». Δεν ήταν τεμπελιά. Ήταν βαθιά εμπιστοσύνη στη ζωή η ίδια. Σήμερα θέλουμε τα πάντα εγγυημένα πριν κάνουμε το πρώτο βήμα. Θέλουμε ασφάλειες, αποταμιεύσεις, συμβόλαια. Αλλά η ζωή δεν υπογράφει συμβόλαια. Η ζωή είναι άλμα πίστης. Όταν σταματάμε να πιστεύουμε σε κάτι μεγαλύτερο από εμάς, τα πάντα μοιάζουν με αδιαπέραστο βουνό. Αλλά αν πιστέψουμε ότι η ζωή είναι δώρο, τότε βρίσκουμε τη δύναμη να προχωρήσουμε. Ένα παιδί φέρνει μια ευλογία που δεν μετριέται σε ευρώ. Φέρνει φως, μέλλον και την ελπίδα ότι ο θάνατος δεν θα έχει την τελευταία λέξη.

Μιλάμε στους απλούς ανθρώπους της Δύσης, στους εργάτες, στους υπαλλήλους, στους νέους ονειροπόλους. Μην αφήσετε να σας πείσουν ότι το να είσαι μόνος είναι ελευθερία. Είναι φυλακή. Ανοίξτε τα σπίτια σας. Ανοίξτε τις καρδιές σας. Μην φοβάστε την ευθύνη, είναι το μόνο πράγμα που κάνει πραγματικούς άντρες και πραγματικές γυναίκες. Το κενό στην Ευρώπη δεν θα γεμίσει με χρήματα, παρά μόνο με ανθρώπους που τολμούν να αγαπήσουν περισσότερο από ό,τι υπολογίζουν.

Ας φέρουμε πάλι τον θόρυβο στις γειτονιές μας. Ας βάλουμε ένα επιπλέον πιάτο στο τραπέζι. Γιατί στο τέλος της ημέρας, αυτό που μένει δεν είναι όσα αγοράσαμε, αλλά αυτοί που κρατήσαμε κοντά μας.

Αυτό που χρειαζόμαστε επίσης είναι φιλότιμο. Είναι η βαθιά αίσθηση του καθήκοντος, η ανιδιοτελής θυσία και το να κάνεις το σωστό για τους άλλους και για την πατρίδα σου, χωρίς να περιμένεις τίποτα σε αντάλλαγμα. Είναι η ευγένεια της καρδιάς. Η Δύση χρειάζεται αυτή τη Ρωμιοσύνη, χρειάζεται αυτό το φιλότιμο – αυτή την μοναδική αίσθηση τιμής και θυσίας – και αυτή τη χαρά που δεν αγοράζεται. Μόνο τότε ο κόσμος μας θα ξαναζωντανέψει.

Χριστόδουλος Μολύβας
Επικεφαλής Θεματικής Ομάδας
Ανάπτυξης και Επενδύσεων της ΝΙΚΗΣ

Συμπλήρωμα

 

Μεταφιλελευθερισμός: Η Δύση ἀναζητεῖ τὴν Ρωμηοσύνη

 

Μολύβας στο «The European Conservative»: «Η στοχοποίηση της χριστιανικής ελευθερίας πηγάζει από την επιθυμία να σβηστούν οι διακριτές ταυτότητες»

 

Ποινικοποίηση της Προσευχής

 

Η δημογραφική αναγέννηση της Ελλάδας μέσα από την προστασία της αγέννητης ζωής 

 

Οι ορθόδοξες ρίζες της Δύσης ως παράγοντας πανευρωπαϊκής ενότητας

 
Διώξεις των Χριστιανών ακόμη και στην Ευρώπη

Η ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ

 

Του Δημητρίου Καμπισιούλη, μέλους της Θεματικής Ομάδας της ΝΙΚΗΣ για την Οικογένεια & το Δημογραφικό, υπερπολύτεκνου, ερευνητή & συγγραφέα.

Ανιχνεύσεις

Ο άνθρωπος είναι ένα ελεύθερο και αυτεξούσιο ον και ο ίδιος καθορίζει την πορεία του στη ζωή, με τι θα ασχοληθεί, τι θα πιστεύει και αν θα κάνει οικογένεια και παιδιά. Ιδιαίτερα όμως σήμερα παρουσιάζεται πολύ έντονα το φαινόμενο, πολλές γυναίκες να μην θέλουν να παντρευτούν, ούτε να κάνουν παιδιά, επηρεασμένες από το ρεύμα της παγκοσμιοποίησης, της χαλάρωσης των ηθών και του φεμινιστικού κινήματος αλλά και εξαιτίας της οικονομικής και εργασιακής ανασφάλειας και της ανύπαρκτης υποστήριξης του κράτους. Τι σχέση έχει όμως αυτή η νέα τάση με το οξύ δημογραφικό ζήτημα που απειλεί άμεσα την ύπαρξη του ελληνισμού;

Διάμεση ηλικία πρώτου γάμου και απόκτησης πρώτου παιδιού

Η χαλάρωση της θρησκευτικής πίστης, οι κακές ανθρώπινες σχέσεις, η έλλειψη εμπιστοσύνης, ο φόβος του χωρισμού, η ανάγκη για επαγγελματική αποκατάσταση, η οικονομική αβεβαιότητα και η πρόταξη της καλοπέρασης ώθησαν τα νέα άτομα να αναβάλλουν για αργότερα την ημερομηνία του γάμου, ο οποίος εμπεριέχει τη δέσμευση και δημιουργεί το κατάλληλο περιβάλλον για τεκνογονία. 

Η διάμεση ηλικία πρώτου γάμου στην Ελλάδα έχει αυξηθεί σημαντικά, το 1990 για τις γυναίκες ήταν 25 έτη, ενώ το 2021 ανήλθε στα 31 έτη. Αντίθετα για τους άνδρες, σε σύγκριση με το 1990, παρατηρείται μία αύξηση της διάμεσης ηλικίας κατά 3 χρόνια, από τα 29 στα 32. Επιπρόσθετα, στην Ελλάδα το 10% των γεννήσεων προέρχονται από μητέρες άνω των 40 ετών, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό στην Ευρώπη είναι μόλις 6% [1].

Η καταστροφική επίπτωση

Η αύξηση της διάμεσης ηλικίας του γάμου και της πρώτης τεκνογονίας αποτελούν μία από τις κύριες αιτίες του δημογραφικού προβλήματος. Η καταστροφική επίπτωση είναι η μείωση του αριθμού των παιδιών ανά γυναίκα (δείκτης γονιμότητας) για δύο σοβαρούς λόγους.

Πρώτον, με το πέρασμα των χρόνων, η πιθανότητα εγκυμοσύνης μειώνεται. Για τις γυναίκες άνω των 35 χρόνων, μόνο το 54% μένουν έγκυοι με φυσικό τρόπο έπειτα από έναν χρόνο συστηματικής προσπάθειας. Μετά τα 35 έτη είναι επίσης πολύ πιο πιθανό να έχουν τα παραγόμενα ωάρια χρωμοσωμιακά προβλήματα, με επακόλουθο να αυξάνονται σταδιακά τα ποσοστά αποβολής. Η αύξηση του κινδύνου αποβολής είναι ακόμα μεγαλύτερη μετά την ηλικία των 37-38 ετών [2]. Συνεπώς όταν ως τα 35 μία γυναίκα έχει κανένα ή ένα μόνο παιδί, τότε δύσκολα μπορεί στη συνέχεια να γίνει τουλάχιστον τρίτεκνη, πόσο μάλλον πολύτεκνη και υπερπολύτεκνη.

Δεύτερον, η ανατροφή των παιδιών, και μάλιστα πολλών παιδιών με μικρή διαφορά ηλικίας μεταξύ τους, απαιτεί νέους γονείς σε ηλικία, που να έχουν τη βιολογική δύναμη, το κουράγιο, την αντοχή στις δυσκολίες, στην κούραση και στην πίεση της ημέρας παράλληλα με τις μαθησιακές και εξωσχολικές υποχρεώσεις των παιδιών, το ξενύχτι και τη φροντίδα τους όταν αρρωσταίνουν. Είναι απαιτητική σε πολύ μεγάλο βαθμό η ανατροφή πολλών παιδιών ταυτόχρονα, τα οποία όλα έχουν τις δικές τους ξεχωριστές ανάγκες.

Ο ρόλος της γυναίκας σήμερα

Ο σύγχρονος τρόπος ζωής, οι αυξημένες καταναλωτικές ανάγκες, η ισότητα στη μόρφωση και στις ευκαιρίες μεταξύ ανδρών και γυναικών, η χειραφέτηση της γυναίκας και το φεμινιστικό κίνημα ώθησαν και ανάγκασαν τη γυναίκα να εξέλθει στην αγορά εργασίας. Αυτή η αναγκαιότητα, αλλά και η θέληση της πλειοψηφίας των γυναικών να δραστηριοποιηθούν σε εργασίες έξω από το σπίτι, αποτελεί πλέον μία πραγματικότητα στη σύγχρονη εποχή, την οποία κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί και να αμφισβητήσει. Στη σημερινή κοινωνία λοιπόν, η γυναίκα μπορεί να έχει πολλούς και πολλαπλούς ρόλους ταυτόχρονα, είναι επαγγελματίας, σύντροφος, φίλη, κόρη, αδερφή.

Όμως η γυναίκα είναι ταυτόχρονα και μητέρα, ρόλο που δεν μπορεί να αναλάβει ο άνδρας, είναι και σύζυγος, είναι και η νοικοκυρά του σπιτιού, είναι πιο ευαίσθητη από τον άνδρα και έχει περισσότερες έννοιες, ενώ πολλές φορές πέφτει και θύμα βίας και άσχημης συμπεριφοράς μέσα και έξω από το σπίτι. Είναι πολύ δύσκολο να ανταποκριθεί σε όλες τις υποχρεώσεις της και, με σκοπό να διευκολύνει τη ζωή της και να ανακουφιστεί από τα πολλαπλά βάρη, επιλέγει, σε συνεννόηση με τον σύζυγο, την τεκνογονία λίγων παιδιών και μάλιστα σε προχωρημένη ηλικία.

Η υποβάθμιση του ρόλου της ως μητέρας ενισχύεται από μια νεοφανή, αλλά δυστυχώς επικρατούσα και ανάμεσα σε πάρα πολλές γυναίκες, άποψη, ότι όταν κάποιος μιλάει για τεκνοποίηση, εργαλειοποιεί τη γυναίκα ως μέσο επίτευξης δημογραφικών στόχων και την ενοχοποιεί αν δεν εκπληρώνει το δημογραφικό της καθήκον. Αυτές οι απόψεις είναι απόρροια μίας αντεθνικής και παγκοσμιοποιημένης κουλτούρας και το μόνο αποτέλεσμα που έχουν είναι να εξαφανίζουν ταχέως τον ελληνισμό. Για την ερχομό παιδιών στον κόσμο η ευθύνη βαραίνει εξίσου τον άνδρα και τη γυναίκα, απλώς η γυναίκα είναι αυτή που φέρει στον κόσμο τα παιδιά, τα τρέφει, και αυτή που κυρίως έχει περιορισμούς σε αυτό λόγω του βιολογικού παράγοντα. Αυτά δεν αλλάζουν, όσο και να προσπαθούν διάφοροι να αντιστρέψουν τη φύση.

Το ζήτημα της ισότητας

Το πρόβλημα με τον βεβαρημένο ρόλο της γυναίκας δεν έγκειται στην ισότητα της γυναίκας με τον άνδρα, που είναι και θεωρείται αδιαμφισβήτητη, αλλά στην εξομοίωσή της με τον άνδρα και στην άποψη ότι είναι ακριβώς ίδια με αυτόν. Η γυναίκα όμως δεν θα γίνει ποτέ άνδρας, ούτε ο άνδρας θα γίνει ποτέ γυναίκα.

Αυτή η σημερινή επιβαρυντική για τη γυναίκα θεώρηση της ισότητας από τα σύγχρονα κράτη, αντί να ελαφρύνει τη θέση της μέσα στην οικογένεια και στην κοινωνία, αντίθετα την επιβάρυνε, διότι φόρτωσε στις πλάτες της όλες τις αρμοδιότητες του άνδρα, ενώ οι δικές της αρμοδιότητες ως γυναίκας, συζύγου, μητέρας και νοικοκυράς παρέμειναν οι ίδιες, διότι ο άνδρας ούτε τον ρόλο της μητέρας να αναλάβει μπορεί, ούτε από τη μία δεκαετία στην άλλη να αλλάξει τον δικό του ρόλο που έχει εδώ και χιλιάδες χρόνια ως στυλοβάτης του νοικοκυριού και κύριος εργαζόμενος μέσα σε αυτό.

Σεβασμός και προστασία της γυναίκας και της μητέρας

Με σκοπό την επίτευξη της δημογραφικής ανάκαμψης είναι απαραίτητη η αλλαγή στάσης του κράτους και όλης της κοινωνίας γενικότερα προς τη γυναίκα, διότι αυτή είναι που κρατάει το έθνος ζωντανό και προσπαθεί να ανταποκριθεί σε πολλούς ρόλους και ο σεβασμός προς τη δική της επιθυμία να κάνει παιδιά θα παίξει πρωταρχικό ρόλο στην εθνική προσπάθεια.

Οι γυναίκες θέλουν να κάνουν παιδιά, η μητρότητα είναι στη φύση τους. Το κράτος, στεκόμενο με τα κατάλληλα μέτρα ως αρωγός και συμπαραστάτης και όχι ως εχθρός όπως είναι σήμερα, έχει υποχρέωση να ελαφρύνει τη θέση τους και να σεβαστεί την ελευθερία τους να κάνουν όσα παιδιά επιθυμούν, προστατεύοντας τη μητρότητα, κάτι που άλλωστε επιβάλλεται από το Άρθρο 21, Παρ. 1 του Συντάγματος, αλλά δυστυχώς δεν τηρείται.

Παράλληλα με τη στήριξη του κράτους, σημαντική είναι η επαναφορά της ελληνορθόδοξης παιδείας και παράδοσης, που εξυψώνει τον ρόλο της γυναίκας και τονίζει την ιερότητα της μητρότητας, αλλά και η ορθή ενημέρωση για τις διαστάσεις και τις συνέπειες του δημογραφικού προβλήματος. Με τα παραπάνω, είναι δεδομένο ότι οι γυναίκες μαζί με τους συζύγους τους θα αλλάξουν τις απόψεις τους ως προς την τεκνογονία και τις προτεραιότητες σε αυτήν τη ζωή.

Προτάσεις

Ενδεικτικές προτάσεις για την αντιμετώπιση του δημογραφικού προβλήματος, εστιασμένες στις γυναίκες, είναι οι παρακάτω:

• Η θέσπιση ευνοϊκών ασφαλιστικών ρυθμίσεων για τις μητέρες με τη χορήγηση πλασματικών χρόνων εργασίας για κάθε παιδί τους.
• Γενναία αύξηση του επιδόματος τέκνων με το (μηνιαίο) ποσό των 200 Ευρώ για κάθε παιδί και χωρίς εισοδηματικά κριτήρια, ώστε οι γυναίκες που θα θελήσουν να μεγαλώνουν τα παιδιά τους χωρίς να εργάζονται, να υποστηρίζονται επαρκώς από το κράτος.
• Κρατική βοήθεια προς τις γυναίκες που δεν επιθυμούν να προχωρήσουν σε διακοπή κύησης, αλλά στερούνται της αναγκαίας βοήθειας για να γεννήσουν και να μεγαλώσουν μόνες τους τα παιδιά τους.
• Κρατική οικονομική στήριξη για την καταπολέμηση της υπογονιμότητας.
• Επαναφορά της ισόβιας σύνταξης της μητέρας ως αυτοτελή και ξεχωριστή σύνταξη και ως ένδειξη τιμής προς τις γυναίκες που αιμοδοτούν τη χώρα.
• Χορήγηση μακροχρόνιων αδειών στις γυναίκες για την ανατροφή των παιδιών τα πρώτα χρόνια της ζωής τους.
• Η γενναία αύξηση των εισοδηματικών κριτηρίων για τα voucher παιδικών σταθμών, ώστε καμία οικογένεια, ειδικά με τρία και παραπάνω παιδιά, να μην αποκλείεται από το πρόγραμμα.

 ***** 

[1] Διονύσης Κουλλόλλι, «Πληθυσμός στην Ελλάδα», 17 Μαρ 25, https://www.greeceinfigures.com/plithismos/

[2] https://www.onmed.gr/ygeia/story/372966/gonimotita-pos-allazei-kathos-megalonoyme

Ν: Ένα ενδιαφέρον σχόλιο αναγνώστη, που δημοσιεύεται κάτω από το άρθρο και το προσθέτουμε ως συμπλήρωμα:

Έχει τεθεί στην ανάλυση, ακροθιγώς όμως νομίζω. Από ό,τι έχω δει στα παιδιά μας, στα κορίτσια μας δλδ, φοβούνται τους άντρες της ηλικίας τους. Δεν τους εμπιστεύονται. Ναι μεν οι άντρες αυτοί, έχουν μεγαλώσει με τελείως διαφορετικές νόρμες, δλδ συμμετέχουν στις εργασίες του νοικοκυριού και του μεγαλώματος του παιδιού, από την άλλη όμως δεν τους έχουν εμπιστοσύνη. Θεωρώ βέβαια ότι η βια είναι το μεγαλύτερο, έστω και ενδόμυχο πρόβλημα. Η βια και η ανεξαρτησία.
Υπάρχει ένα κράτος μη υποστηρικτικό και μια κοινωνία που σιωπά στην βια κάθε μορφής. Άρα για ποιο λόγο να δεσμευτούν;;;;
Νομίζω πάντως ότι πάνω από όλα φοβούνται οι γυναίκες. Φοβούνται την συμβίωση με τους άντρες. Τους αναθρέφουμε τελείως λάθος. Εξ αυτού δεν ενοχλούνται να γίνουν μονογονεϊκές. Αυτό σημαίνει όμως ότι γεννάνε σε μεγαλύτερη ηλικία και προφανώς λιγότερα παιδιά.
Οι νόρμες είναι λάθος. Δεν μπορούμε να μεγαλώνουμε τα παιδιά τον 21ο αιώνα όπως τα μεγαλώναμε το 1950. Κυρίως τα αγόρια. Τα κορίτσια λίγο ως πολύ έχουν επίγνωση του ρόλου τους. αλλά έχουν αποκτήσει και επίγνωση του μυαλού τους. Τα αγόρια όμως εξακολουθούν να μεγαλώνουν με όρους μεσαίωνα.
Πόσες απίστευτα πολλές γυναικοκτονίες έχουμε;;; Πόσο απίστευτες πολλές κακοποιήσεις παιδιών και γυναικών;;;; Για ποιο λόγο λοιπόν οι γυναίκες να ενδώσουν;;;
Στον κύκλο μου τουλάχιστον τα κορίτσια σε ποσοστό τουλάχιστον 70% είτε είναι μόνα τους, είτε με άντρα χωρίς γάμο, είτε μονογονεϊκές.

Του ίδιου: 

4 αναρτήσεις για το Δημογραφικό

 

Δημογραφικό: Η παγίδα που στήθηκε στον λαό

ΕΛΛΑΔΑ …ΣΤΟ ΛΥΚΟΦΩΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ;

ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΙ ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΕΝΔΟΞΟΤΕΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ 

Συμπλήρωμα

Μας αφορά το δημογραφικό πρόβλημα; 

Δημογραφικό: Το τελειώνουμε ή μας τελειώνει.

Δημογραφικό: Πότε θα γεννηθεί ο τελευταίος Έλληνας – Οι δραματικές προβλέψεις

Το πιο σημαντικό γυναικείο επάγγελμα στην Ελλάδα σήμερα 

NeverLander: "Οι πολύτεκνοι είναι ό,τι πιο κοντινό έχουμε σε ήρωες..." // Μαριλένα: "Η μητρότητα είναι η αγαπημένη μου δουλειά!"

Οι μάνες του '21

Γιατί οι σύγχρονοι νέοι επιλέγουν να μην κάνουν παιδιά

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ / 1η ἡμέρα Ἐργασιῶν Συνεδρίου

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ / 2η ἡμέρα Ἐργασιῶν τοῦ Συνεδρίου

Οικογένεια: Ένα απλό όνειρο (Α΄)
Οικογένεια: Ένα απλό όνειρο (Β΄)

Εκπληκτική τοποθέτηση πολύτεκνης μητέρας για τα παιδιά, το δημογραφικό & την πολιτική!

Η ΜΑΜΑ ΜΕ ΤΑ ΠΟΛΛΑ ΠΑΙΔΙΑ 

Πολυτεκνία: Η σιωπηλή διαφορετικότητα που λοιδορείται 

"Πώς τα προλαβαίνεις όλα με 4 παιδιά και δουλειά; Αντέχεις;..."

Μαμά μόνο για το σπίτι; 

Η ΜΙΚΡΗ ΜΑΜΑ 

Για τις μητέρες που είναι εκεί — για τους πατέρες που λείπουν...

Μαμάδες για την Ελλάδα

ΜΑΜΑ ΓΙΑ ΣΠΙΤΙ

6 Προϋποθέσεις για έναν Επιτυχημένο Γάμο

Γιατί τόσοι γάμοι καταλήγουν σε διαζύγιο στις μέρες μας

"Η Ελλάδα χρειάζεται Παιδεία και παιδιά" (Χριστίνα Κοζυράκη, ΝΙΚΗ)

Η κυρία Χριστίνα Κοζυράκη, εκπαιδευτικός και Υπεύθυνη της Θεματικής Ομάδας της ΝΙΚΗΣ για την Οικογένεια & τη Δημογραφική Ανάπτυξη, μιλά στην εκπομπή "Πρωινή Παρέμβαση" με την Όλγα Γιοβαντζάκη και τον Γιάννη Καραβίδα.

Flash Radio 99.4

Η δημογραφική αναγέννηση της Ελλάδας μέσα από την προστασία της αγέννητης ζωής

 

 

N: Αν σε απασχολεί το πρόβλημα των αμβλώσεων, ξέρεις ποιος (και ΜΟΝΟ) πολιτικός φορέας είναι αποφασισμένος να το αντιμετωπίσει. Αν θέλεις, αναδημοσίευσε το παρόν.

Χριστόδουλος Μολύβας

Ιστοσελίδα της ΝΙΚΗΣ 

Η πατρίδα μας βρίσκεται σήμερα σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Η δημογραφική κατάρρευση δεν αποτελεί πλέον μια μελλοντική απειλή, αλλά μια ζωντανή πραγματικότητα που αλλοιώνει τον κοινωνικό μας ιστό. Ενώ οι θάνατοι υπερτερούν σταθερά των γεννήσεων, η δημόσια συζήτηση συχνά αγνοεί την ανοιχτή πληγή των αμβλώσεων, η οποία στερεί από το έθνος μας χιλιάδες νέες ζωές κάθε χρόνο. Είναι καιρός να μιλήσουμε με ειλικρίνεια για την ανάγκη μετάβασης από μια κουλτούρα θανάτου και απόγνωσης σε μια κουλτούρα ελπίδας και προστασίας της ζωής.

Για τη ΝΙΚΗ, η εναντίωσή μας στις αμβλώσεις οφείλεται πρωτίστως στο γεγονός ότι πρόκειται για αφαίρεση ζωής. Η θέση μας αυτή είναι απόλυτη: ακόμη και αν το δημογραφικό πρόβλημα λυνόταν οριστικά, η εναντίωση στη θανάτωση του αγέννητου παιδιού δεν θα άλλαζε στο ελάχιστο, καθώς η ζωή είναι ιερή και αδιαπραγμάτευτη από τη στιγμή της σύλληψης.

Για να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα, οφείλουμε πρώτα να αναγνωρίσουμε την πραγματική του διάσταση. Η απόσταση ανάμεσα στα επίσημα κρατικά αρχεία και την πραγματική εικόνα της χώρας είναι χαοτική. Σύμφωνα με τις επίσημες καταγραφές, οι αμβλώσεις στην Ελλάδα φαίνεται να κυμαίνονται μεταξύ 16.000 και 20.000 ετησίως. Ωστόσο, εκτιμήσεις κορυφαίων επιστημόνων και μαιευτήρων αποκαλύπτουν μια πολύ πιο ζοφερή εικόνα: ο πραγματικός αριθμός υπολογίζεται στις 100.000 έως 150.000 αμβλώσεις κάθε χρόνο.

Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί το γεγονός ότι περίπου 40.000 περιστατικά αφορούν ανήλικα κορίτσια, με το 25% αυτών να είναι κάτω των 16 ετών. Οι κυριότεροι λόγοι που οδηγούν μια γυναίκα στην άμβλωση δεν είναι μόνο η οικονομική ανέχεια, αλλά και το γεγονός ότι είναι ανήλικη ή φοιτήτρια ή στερείται επαγγελματικής αποκατάστασης. Η στροφή προς τη φαρμακευτική μέθοδο (χάπια) εκτός νοσοκομειακού ελέγχου έχει καταστήσει το φαινόμενο αόρατο για το κράτος, αφήνοντας τις γυναίκες χωρίς ουσιαστική ιατρική και ψυχολογική υποστήριξη τη στιγμή που τη χρειάζονται περισσότερο.

Πέρα από το δημογραφικό και ηθικό ζήτημα, η άμβλωση αποτελεί βίαιη παρέμβαση στον γυναικείο οργανισμό, με σοβαρές προεκτάσεις που συχνά υποτιμώνται. Οι επιπτώσεις διακρίνονται σε δύο βασικούς άξονες:

Σωματικές επιπλοκές:

• Άμεσοι κίνδυνοι: Κατά τη διάρκεια της επέμβασης υπάρχει κίνδυνος αιμορραγίας, μόλυνσης ή τραυματισμού (διάτρησης) της μήτρας.

• Μακροπρόθεσμα προβλήματα: Η άμβλωση μπορεί να προκαλέσει φλεγμονώδη νόσο της πυέλου ή συμφύσεις, οι οποίες αυξάνουν τον κίνδυνο μελλοντικής υπογονιμότητας, αποβολών ή εξωμήτριας κύησης.

• Φαρμακευτικοί κίνδυνοι: Η χρήση χαπιών χωρίς αυστηρή ιατρική επίβλεψη μπορεί να οδηγήσει σε ατελή αποβολή, απαιτώντας επείγουσα χειρουργική παρέμβαση.

Ψυχική υγεία – «Μετεκτρωτικό Σύνδρομο»:

Η διακοπή της κύησης δεν αποτελεί απλή ιατρική πράξη, αλλά ένα τραυματικό γεγονός που μπορεί να στιγματίσει την ψυχική υγεία της γυναίκας. Πολλές γυναίκες βιώνουν:

• έντονο αίσθημα ενοχής και τύψεις που μπορεί να διαρκέσουν χρόνια,

• κατάθλιψη και αγχώδεις διαταραχές, συνοδευόμενες από διαταραχές ύπνου ή εφιάλτες,

• συναισθηματική αποξένωση και δυσκολία στη δημιουργία μελλοντικών σχέσεων ή στη σύνδεση με επόμενα παιδιά.

Η ΝΙΚΗ θέτει την προστασία της αγέννητης ζωής στον πυρήνα της εθνικής της στρατηγικής. Για εμάς, η αντιμετώπιση του δημογραφικού δεν αποτελεί ζήτημα οικονομικών μεγεθών, αλλά ζήτημα αρχών και αξιών.

Πρεσβεύουμε ότι η ζωή ξεκινά από τη στιγμή της σύλληψης. Το έμβρυο δεν είναι απλώς βιολογικός ιστός, αλλά ένας εν δυνάμει Έλληνας πολίτης με δικαίωμα στη ζωή.

Προτείνουμε ριζική μεταρρύθμιση της παιδείας. Αντί για σεξουαλική διαπαιδαγώγηση που απομονώνει την πράξη από την ευθύνη, προωθούμε την Οικογενειακή Αγωγή στα σχολεία, με στόχο τον σεβασμό στη μητρότητα και την ανάδειξη της αξίας της πατρότητας.

Εκτιμάται ότι, αν το κράτος είχε καταφέρει να στηρίξει έστω και το ένα τρίτο των γυναικών που κατέφυγαν στην άμβλωση την τελευταία δεκαετία ώστε να μην την πραγματοποιήσουν, ο πληθυσμός της Ελλάδας θα ήταν σήμερα αυξημένος κατά περίπου 500.000 άτομα.

Δεν αρκεί να καταδικάζουμε την άμβλωση, οφείλουμε να προσφέρουμε ουσιαστικές εναλλακτικές. Προτείνουμε τη δημιουργία ενός ολοκληρωμένου δικτύου δομών που θα στηρίζουν τη γυναίκα από την πρώτη στιγμή που θα πληροφορηθεί την εγκυμοσύνη της.

1. Κέντρα Υποστήριξης Ζωής (Κ.Υ.Ζ.)

Προτείνουμε την ίδρυση κέντρων σε κάθε δήμο, τα οποία θα παρέχουν δωρεάν υπερηχογραφήματα και ιατρική ενημέρωση. Η εμπειρία δείχνει ότι η οπτική επαφή της μητέρας με το παιδί μέσω υπερήχου και η ακρόαση του καρδιακού παλμού λειτουργούν καταλυτικά στην υπέρβαση του φόβου και του πανικού της στιγμής.

2. Σπίτια της Μητέρας

Η οικονομική και κοινωνική στήριξη εντάσσεται πλήρως στο πνεύμα και τις θέσεις της ΝΙΚΗΣ. Τα Σπίτια της Μητέρας θα αποτελούν δομές φιλοξενίας όπου κάθε έγκυος που στερείται οικογενειακής στήριξης θα βρίσκει:

α) ασφαλή στέγη και πλήρη διατροφή καθ’ όλη τη διάρκεια της κύησης,

β) κάλυψη όλων των ιατρικών και φαρμακευτικών εξόδων,

γ) πλήρη εξοπλισμό για το βρέφος (ρουχισμό, πάνες, γάλατα) για τα δύο πρώτα έτη της ζωής του.

3. Τηλεφωνική γραμμή υποστήριξης

Δημιουργία τηλεφωνικής γραμμής άμεσης βοήθειας, στελεχωμένης από ψυχολόγους, κοινωνικούς λειτουργούς και νομικούς, η οποία θα παρέχει καθοδήγηση και υποστήριξη σε κάθε γυναίκα που βρίσκεται σε κρίση.

Για την υλοποίηση του παραπάνω πλαισίου προτείνουμε:

α) φοροαπαλλαγές σε επιχειρήσεις και ιδιώτες που χρηματοδοτούν τα Σπίτια της Μητέρας,

β) υποχρεωτική ενημέρωση πριν από κάθε απόφαση διακοπής κύησης, ώστε η γυναίκα να γνωρίζει τα διαθέσιμα προγράμματα υιοθεσίας και τις δομές υλικής στήριξης,

γ) συνεργασία με την Εκκλησία, με αξιοποίηση της εκκλησιαστικής περιουσίας και των υφιστάμενων ενοριακών δομών για τη δημιουργία ξενώνων μητρότητας.

Η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια να χάνει άλλα παιδιά. Η αντιμετώπιση των αμβλώσεων αποτελεί ζήτημα αγάπης και εθνικής ευθύνης. Η πρότασή μας για τα Κέντρα Υποστήριξης Ζωής και τα Σπίτια της Μητέρας συνιστά ρεαλιστική διέξοδο από τον δημογραφικό μαρασμό. Οφείλουμε να οικοδομήσουμε μια κοινωνία που θα λέει ναι στη ζωή, ναι στο παιδί και ναι στο μέλλον του Ελληνισμού.

Το δημογραφικό ζήτημα & η πολιτική μας επιλογή

 

Η 4η από τις  4 αναρτήσεις για το Δημογραφικό του Δημήτρη Καμπισιούλη, μέλους της Θεματικής Ομάδας της ΝΙΚΗΣ για την Οικογένεια & το Δημογραφικό, πολύτεκνο, ερευνητή & συγγραφέα για το επείγον αυτό ζήτημα.

Από τη σελίδα του στο Φέισμπουκ

 

(Η φωτο από εδώ)

 

Ανάρτηση 4η. Η πολιτική μας επιλογή.

Ολοκληρώνω σήμερα τη σειρά των αναρτήσεων. Στην 3η ανάρτηση, στον α/α 19, έγραψα ότι οι πολίτες είναι απαραίτητο να αξιοποιούν την ψήφο τους, καθώς το δημογραφικό ζήτημα είναι (και) εξόχως πολιτικό. 

Η κυβέρνηση έχει την ισχύ και τη δικαιοδοσία να λαμβάνει τα απαιτούμενα μέτρα, αλλά και την υποχρέωση σύμφωνα με το άρθρο 21 του Συντάγματος. Η δημογραφική κατάσταση, όπως παρουσιάστηκε στην 1η ανάρτηση, δείχνει ξεκάθαρα ότι οι κυβερνήσεις όχι μόνο δεν άσκησαν ορθή δημογραφική πολιτική, αλλά αντίθετα φέρνουν εμπόδια στη δημιουργία οικογένειας και στην τεκνογονία.

 

Η προσωπική μου κρίση και άποψη ως προς τα κόμματα και το δημογραφικό είναι η εξής:

 

1. ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – ΣΥΡΙΖΑ – ΝΕΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ. Τα εν λόγω κόμματα ή βουλευτές τους, συμμετείχαν σε κυβερνήσεις που έφεραν την χώρα στη σημερινή τραγική δημογραφική κατάσταση (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων όπως η καλύτερη δημογραφικά περίοδος της μεταπολίτευσης 2004-09). Συνεπώς φέρουν την κύρια ευθύνη και η συνεχιζόμενη επιλογή αυτών από τους πολίτες διαιωνίζει την κατάσταση και φέρνει πιο κοντά το τέλος του έθνους. Συνεπώς τα αποκλείω άμεσα ως σκέψη και ως επιλογή. 

 

2. ΚΚΕ. Το κόμμα είναι απόλυτα συνεπές ως προς τις απόψεις του από το 1974. Ωστόσο, είναι ένα μη πατριωτικό και κομμουνιστικό κόμμα, απομεινάρι του παρελθόντος το οποίο εδώ και 50 χρόνια λέει συνεχώς τα ίδια χωρίς να αναλαμβάνει απολύτως καμία ευθύνη. Το αποκλείω μόνιμα χωρίς δεύτερη σκέψη. 

 

3. ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ. Μαζί με το πρώτο μνημόνιο και εξαιτίας των προβλέψεών του, άρχισε και η χειρότερη φάση της δημογραφικής κατάρρευσης, ότι είχε χτιστεί ως το 2010 γκρεμίστηκε σαν τραπουλόχαρτο. Το εν λόγω μνημόνιο, ως στήριγμα του ΠΑΣΟΚ, ψήφισε το κόμμα ΛΑΟΣ στο οποίο συμμετείχε και ο αρχηγός της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΛΥΣΗΣ, μαζί με κορυφαίους σήμερα της ΝΔ. Πολιτικά λάθη σαφώς γίνονται, αλλά η ψήφιση μνημονίων είναι καταλυτικός παράγοντας, ας μην ξεχνάμε ότι τότε τρεις κυβερνητικοί βουλευτές τόλμησαν και καταψήφισαν (Δημαράς, Οικονόμου, Σακοράφα). Συνεπώς το αποκλείω ως επιλογή. 

 

4. ΠΛΕΥΣΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ. Το κόμμα είναι υπέρμαχο του γάμου ομόφυλων ζευγαριών (ο πιο φανατικός σύμμαχος της κυβέρνησης το 2024 στην ψήφιση του νόμου), των εκτρώσεων, της ΛΟΑΤΚΙ ιδεολογίας, της διαφορετικότητας, της ρευστότητας των ταυτοτήτων και του κοσμοπολιτισμού και γενικώς του δικαιωματισμού. Τα παραπάνω αποτελούν μία σαφή ιδεολογία η οποία όμως αποτελεί εμπόδιο και τροχοπέδη στην αντιμετώπιση του δημογραφικού, για αυτόν τον λόγο το αποκλείω χωρίς δεύτερη σκέψη. 

 

Η σύντομη άποψή μου για τη ΦΩΝΗ ΛΟΓΙΚΗΣ:

Σαν την ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ, πρόκειται για έναν άκρως προσωποπαγές κόμμα. Η πρόεδρός της είναι δραστήρια στα ΜΚΔ, αρκετές φορές εκφράζει θέσεις με σκοπό να προκαλέσει την προσοχή της κοινής γνώμης, ενώ στην τραγωδία των Τεμπών η θέση της δεν συμβάδιζε με το κοινό αίσθημα. Εκτιμώ πως η πρόεδρος, πολλά στελέχη και ο κόσμος προέρχονται από τη ΝΔ και ως εκ τούτου δεν κομίζει κάτι νέο και ελπιδοφόρο.

 

Η σύντομη άποψή μου για τις φήμες δημιουργίας κόμματος από την κ. Καρυστιανού:

Η κ. Καρυστιανού είναι ένα δημόσιο πρόσωπο με θαυμαστή αξιοπρέπεια και μεγάλη αποδοχή. Όταν και αν έρθει η ώρα για κόμμα όμως, θα πρέπει να δώσει σαφές ιδεολογικό στίγμα, καθώς στις μεγάλες συγκεντρώσεις δεν υπήρχε ιδεολογική ταύτιση των συμμετεχόντων παρά μόνο ταύτιση έναντι στην ατιμωρησία και γενικώς στο πολιτικό σύστημα. Για εμένα πρωταρχική σημασία έχουν οι θέσεις για το δημογραφικό, την οικογένεια, τις εκτρώσεις, τα εθνικά και βέβαια τα θέματα πίστης, ενώ πολιτική επιλογή σαφώς και υπάρχει όπως γράφω παρακάτω.

 

Στο τέλος άφησα τη ΝΙΚΗ.

Το κίνημα δεν κυβέρνησε, δεν ψήφισε μνημόνια και έχει στελέχη, με πρώτο τον πρόεδρο, μη επαγγελματίες πολιτικούς, που δεν προέρχονται από άλλους πολιτικούς χώρους, που πιστεύουν στις αξίες της Ορθοδοξίας, του Έθνους και της Ρωμιοσύνης και ασχολήθηκαν με την πολιτική για να βοηθήσουν την πατρίδα που αλώθηκε εκ των έσω.

Το κίνημα συμμετείχε στις εκδηλώσεις των θυμάτων των Τεμπών και έχει το πρόγραμμα και την πραγματική πρόθεση για να ανατάξει δημογραφικά την Ελλάδα. Το γεγονός ότι η ΝΙΚΗ απαξιώνεται από τα ΜΜΕ ενώ χωρίς αποδείξεις κατηγορείται ως δεκανίκι της ΝΔ, είναι η καλύτερη απόδειξη ότι το κίνημα είναι πατριωτικό και αυθεντικό, καθώς μόνο στέκεται ενάντια στο σύστημα και την κυρίαρχη πολιτική ελίτ.

 

Συνημμένα ανεβάζω επίσης ένα βιντεάκι τικ τοκ με την πρόσφατη πολιτική ιστορία. Το κείμενο είχα γράψει όταν ανακοινώθηκε η πρόθεση επιστροφής του κ. Τσίπρα στην ενεργό πολιτική. Οι πολίτες δεν πρέπει όμως να ξεχνούν. Δυστυχώς πολλοί ξεχνούν: https://www.tiktok.com/@dimitri.../video/7561555389976988950

 

Δημήτριος Καμπισιούλης

Υποστράτηγος ε.α.

Μέλος ΝΙΚΗΣ

 

Οι καταστροφικοί μύθοι και οι Αριστοτελικοί πολίτες

 

 

Του ίδιου, από εδώ

 

Εδώ και λίγους μήνες που ασχολούμαι σοβαρά και ενεργά με την πολιτική, έβγαλα αρκετά συμπεράσματα. Εκτιμώ πως η χώρα δεν προοδεύει και σύρεται όλο και περισσότερο προς την καταστροφή διότι οι πολίτες τείνουν ευήκοα ώτα προς δύο κύριους και διαλυτικούς για τη χώρα μύθους. Όχι μόνο τείνουν ευήκοα ώτα αλλά αυτοί οι μύθοι έχουν διεισδύσει κυριολεκτικά στο DNA τους, με αποτέλεσμα οι πολίτες να άγονται και φέρονται σαν να είναι άβουλα όντα. Θα τους αναλύσω παρακάτω και όποιος έχει αντίλογο ή θέλει να προσθέσει κάτι είναι φυσικά καλοδεχούμενο. 

 

Πρώτος μύθος: «όλοι είναι ίδιοι»

 

Ο πρώτος μύθος είναι δημιούργημα της πολιτικής ελίτ για να παραμένει εσαεί στην εξουσία και αφορά το σύνθημα «όλοι είναι ίδιοι». Προσωπικά δεν το πίστευα ποτέ για αυτό έβρισκα πάντα ένα κατάλληλο και μικρό κόμμα για να ψηφίσω, ενώ τώρα που ανήκω σε ένα κίνημα, μπορώ 100% να το επιβεβαιώσω (το «μικρό κόμμα» δεν το επέλεγα επειδή ήταν μικρό, αλλά επειδή μπορούσα να κρίνω την πορεία της διακυβέρνησης της χώρας από τα μεγάλα. Δεν ήθελα και δεν ήμουν μέρος του προβλήματος, μακριά από εμένα η λογική του δικομματισμού και της θεωρίας του μικρότερου κακού). 

 

Το εν λόγω σύνθημα είναι τεχνητό κατασκεύασμα της πολιτικής ελίτ για να διαλύσει την Ελλάδα. Είναι σκόπιμο να αναφερθεί ότι στο ελληνικό πολιτικό σύστημα με βάση το ισχύον Σύνταγμα, αποφάσεις λαμβάνει ΜΟΝΟ η εκάστοτε κυβέρνηση και σε αυτήν ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ πρέπει να αποδίδονται ευθύνες (βλέπετε πχ Άδωνι Γεωργιάδη που δήλωσε ότι εμείς έχουμε την πλειοψηφία και εμείς κάνουμε ό,τι θέλουμε, οι δηλώσεις αυτές είναι βέβαια απεχθείς, όμως δυστυχώς απηχούν την πραγματικότητα). 

 

Είναι έτσι κομμένο και ραμμένο το σύστημα, που η αντιπολίτευση έχει δεμένα τα χέρια της, ενώ σαφώς έχει συνευθύνη όταν στηρίζει τις αποφάσεις της κυβέρνησης. Δεν μιλάμε για τα μικρά κόμματα. Αυτά σαφώς μπορούν να παράγουν κοινοβουλευτικό έργο, να ελέγχουν την κυβέρνηση κ.λπ. αλλά στην ουσία ΟΥΔΕΜΙΑ δυνατότητα λήψης απόφασης έχουν. 

 

Το σύνθημα «όλοι είναι ίδιοι» έχει δύο ΤΡΑΓΙΚΕΣ επιπτώσεις:

 

Πρώτον: δημιουργεί πολίτες «απολιτίκ» που απέχουν από τις εκλογές (καθόσον όλοι είναι ίδιοι και δεν θα αλλάξει τίποτα), γεγονός που συμφέρει πάρα πολύ το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα που παραμένει αλώβητο δίνοντας το δικαίωμα σε μειοψηφικές (σε σχέση με το σύνολο του λαού) κυβερνήσεις να κάνουν ό,τι πραγματικά θέλουν. Επιπλέον, λόγω της αδιαφορίας τους, ψηφίζουν με βάση ένα σωρό κριτήρια, εκτός από το εθνικό καλό. Οι απολιτίκ πολίτες είναι το ακριβώς αντίθετο από αυτό που πολύ σωστά αναγράφει σεβαστός Στρατηγός και φίλος θα έπρεπε να είμαστε: «Αριστοτελικοί πολίτες». 

 

Πολιτικό σχόλιο: Αν ήμασταν τέτοιοι πολίτες και όχι αδιάφοροι και συνηθισμένοι στη «συναλλαγή», ο Μητσοτάκης και η ΝΔ, με βάση την απόδοσή τους ως διακυβέρνηση της χώρας, θα έπαιρνε μονοψήφιο ποσοστό ψήφων, καθόσον η χώρα βρίσκεται σε απελπιστική κατάσταση σε όλους τους τομείς.

 

Δεύτερον: επιτείνει τις επιπτώσεις του δημογραφικού προβλήματος στη λειτουργία της δημοκρατίας. Είναι γνωστό ότι η Ελλάδα είναι μία γερασμένη χώρα και οι μεσήλικες και ηλικιωμένοι (45+ χρόνια) αποτελούν πλέον τη μεγάλη πλειοψηφία του πληθυσμού και συνεπώς και την πλειοψηφία στην κάλπη. Αυτοί όμως δεν απέχουν από τις κάλπες τόσο, όσο οι πολύ λιγότεροι νέοι. 

 

Με την επικράτηση του συνθήματος «όλοι ίδιοι είναι» αυτοί που απέχουν ακόμα περισσότερο είναι οι νέοι με συνέπεια να δημιουργείται το πρωτοφανές φαινόμενο: οι ηλικιωμένοι να υπερέχουν συντριπτικά στην κάλπη, να βγάζουν κυβερνήσεις και ουσιαστικά να καθορίζουν το μέλλον των νέων. Μετά οι νέοι απογοητεύονται, φεύγουν στο εξωτερικό, δεν κάνουν οικογένειες και παιδιά και η πατρίδα σβήνει.

 

Δεύτερος μύθος: όλοι οι πατριώτες είναι Χρυσαυγίτες

 

Αυτός είναι ο μύθος της λεγόμενης ««αριστερής ή προοδευτικής» κατεύθυνσης. Αναπαράγω ακριβώς λόγια φίλου «…οι Νικολόπουλοι, οι Νατσιοί, οι Καραχάλιοι, οι Σαμαράδες και όλοι οι χρυσαυγίτες με γραβάτα…». Μετάφραση: τσουβάλιασμα όλων και βροχή επί δικαίων και αδίκων.

Το παραπάνω είναι ένας μύθος – αφήγημα, το οποίο δυστυχώς αναπαράγει, όχι μόνο η πολιτική ελίτ της κατεύθυνσης αυτής, αλλά όλο το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα, καθώς και ένα μέρος του λαού που το έχει κυριολεκτικά καταπιεί. 

 

Σύμφωνα με αυτό, όλοι οι παραπάνω είναι σαν τους ακροδεξιούς χρυσαυγίτες. Το εν λόγω αφήγημα βολεύει πάρα πολύ τον «αριστερό» αλλά και τον «κυρίαρχο» συντηρητικό χώρο, διότι «τσουβαλιάζει» κάθε πατριωτική προσπάθεια και κίνηση και αποτρέπει εν τη γενέσει της κάθε μετακίνηση των πολιτών προς μία πατριωτική κατεύθυνση, η οποία μάλιστα μπορεί και να απεχθάνεται τους όρους «δεξιά» και «αριστερά». 

 

Αυτό είναι λογικό, καθόσον, όπως έγραψα στον πρώτο μύθο, οι πολίτες είναι στην πλειοψηφία τους πλέον «απολιτίκ» και δεν κάθονται να ψάξουν. Ακούν ένα σύνθημα σαν το παραπάνω και κατευθείαν απαξιώνουν κάθε κίνημα και προσπάθεια χωρίς καν να μπούνε στον κόπο ούτε ένα λεπτό να ασχοληθούν με αυτό. Η προσωπική μου άποψη είναι ότι αυτό το «τσουβάλιασμα» ναρκοθετεί τη λειτουργία της δημοκρατίας και φυσικά διαλύει τη χώρα και το έθνος. 

 

Θα συμφωνήσω λοιπόν ακόμα περισσότερο με την άποψη του σεβαστού Στρατηγού και συμβουλεύω να γίνετε «Αριστοτελικοί Πολίτες». Να μην ακούτε τους μύθους και τα μυθεύματα, να ψάχνετε, να ενδιαφέρεστε, να ρωτάτε, να ασχολείστε με τη χώρα και τα προβλήματά της. Τη χώρα δεν θα τη σώσει μόνο ένα μικρό τμήμα αυτής. Θα τη σώσουμε όλοι μας. 

 

Δημήτριος Καμπισιούλης

Υποστράτηγος ε.α.

Μέλος ΝΙΚΗΣ

Του ίδιου: 

4 αναρτήσεις για το Δημογραφικό - 1: Η δημογραφική μας κατάσταση

2: Οι τρομακτικές δυσχέρειες επίλυσης του δημογραφικού προβλήματος 

3: Τι μπορούμε φέτος να κάνουμε για το δημογραφικό ζήτημα

Δημογραφικό: Η παγίδα που στήθηκε στον λαό (πώς οι πολίτες έχουν "εκπαιδευτεί" από το πολιτικό σύστημα να αδιαφορούν για το δημογραφικό πρόβλημα!)

ΕΛΛΑΔΑ …ΣΤΟ ΛΥΚΟΦΩΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ;

ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΙ ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΕΝΔΟΞΟΤΕΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ 

Συμπλήρωμα

Μας αφορά το δημογραφικό πρόβλημα; 

Δημογραφικό: Το τελειώνουμε ή μας τελειώνει.

Δημογραφικό: Πότε θα γεννηθεί ο τελευταίος Έλληνας – Οι δραματικές προβλέψεις

Το πιο σημαντικό γυναικείο επάγγελμα στην Ελλάδα σήμερα 

Άρθρα & ανακοινώσεις για το Δημογραφικό στην ιστοσελίδα της ΝΙΚΗΣ

Εθνικό πρόγραμμα της ΝΙΚΗΣ για το δημογραφικό και την οικογένεια (& η εισαγωγή εδώ) 

Οι μάνες του '21

Γιατί οι σύγχρονοι νέοι επιλέγουν να μην κάνουν παιδιά

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ / 1η ἡμέρα Ἐργασιῶν Συνεδρίου

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ / 2η ἡμέρα Ἐργασιῶν τοῦ Συνεδρίου

Οικογένεια: Ένα απλό όνειρο (Α΄)
Οικογένεια: Ένα απλό όνειρο (Β΄)

Εκπληκτική τοποθέτηση πολύτεκνης μητέρας για τα παιδιά, το δημογραφικό & την πολιτική!

Η ΜΑΜΑ ΜΕ ΤΑ ΠΟΛΛΑ ΠΑΙΔΙΑ 

Πολυτεκνία: Η σιωπηλή διαφορετικότητα που λοιδορείται 

"Πώς τα προλαβαίνεις όλα με 4 παιδιά και δουλειά; Αντέχεις;..." 

Τι μπορούμε φέτος να κάνουμε για το δημογραφικό ζήτημα

 

Η 3η από τις  4 αναρτήσεις για το Δημογραφικό του Δημήτρη Καμπισιούλη, μέλους της Θεματικής Ομάδας της ΝΙΚΗΣ για την Οικογένεια & το Δημογραφικό, πολύτεκνο, ερευνητή & συγγραφέα για το επείγον αυτό ζήτημα.

Από τη σελίδα του στο Φέισμπουκ

Χρόνια Πολλά και ευλογημένο το 2026.

Ανάρτηση 3η. Αντί άλλων ευχών για το 2026 θα περιγράψω τι μπορούμε φέτος εμείς να κάνουμε για την πατρίδα σε ό,τι αφορά στο δημογραφικό ζήτημα.

Το κείμενο είναι αυτούσιο από το βιβλίο μου και το εν λόγω κεφάλαιο είναι ιδιαίτερα σημαντικό, διότι αφορά αποκλειστικά τους πολίτες.

 

Υπάρχουν 20 τρόποι για να συνεισφέρει κάποιος – το να κάνουμε παιδιά είναι ο πιο σημαντικός, αλλά ισχύει για μικρό μέρος του πληθυσμού.

 

1. Ενημερωνόμαστε με λεπτομέρεια για τις διαστάσεις, τις πτυχές και τις επιπτώσεις του προβλήματος. Όταν κατανοήσουμε καλά την κατάσταση, σίγουρα το ζήτημα θα μας κεντρίσει το ενδιαφέρον, και θα αλλάξουμε απόψεις. Κατόπιν γινόμαστε ενεργοί πολίτες γύρω από το δημογραφικό πρόβλημα και υποβάλλουμε προτάσεις – απόψεις για την αντιμετώπισή του.

 

2. Συλλογιζόμαστε το χρέος μας προς την πατρίδα και αναλογιζόμαστε πως έχουμε μεγάλη ευθύνη απέναντι σε αυτούς που έδωσαν τη ζωή τους για να είμαστε εμείς τώρα ελεύθεροι. Οι ήρωες, οι μάρτυρες, οι άγιοι και οι πολεμιστές δεν μας εξουσιοδότησαν να αφήσουμε το έθνος να μαραζώσει και να σβήσει.

 

3. Ταπεινώνουμε τον εαυτό μας και τον λογισμό μας και σκεφτόμαστε ότι, αν οι παππούδες μας και οι γονείς μας είχαν τις ίδιες απόψεις με εμάς σε ό,τι αφορά την τεκνογονία, εμείς προφανώς σήμερα δεν θα υπήρχαμε.

 

4. Σκεφτόμαστε σε τι κόσμο θα ζουν τα παιδιά μας αλλά με την αντίστροφη λογική από τη σημερινή. Η σκέψη αυτή περνάει σίγουρα από το μυαλό των γονιών, αλλά με ανάποδη και αντεθνική λογική. Επειδή βλέπουν τις δυσχέρειες, δεν κάνουν παιδιά ή κάνουν μόνο ένα ή δύο θέτοντας στον εαυτό τους το ερώτημα «σε τι κόσμο θα ζήσουν».

Όμως έτσι δυσχεραίνουν ακόμα περισσότερο τη θέση του παιδιού ή των παιδιών τους, διότι αυτά θα ζουν σε μία χώρα γεμάτη ανασφάλεια και κινδύνους και με τους γερασμένους Έλληνες να μην είναι αυτοί που διαφεντεύουν την τύχη της.

 

5. Κάνουμε τουλάχιστον ένα ακόμα παιδί ή και δύο εφόσον είμαστε σε παραγωγική ηλικία, από ό,τι μέχρι τώρα έχουμε ή σχεδιάζουμε να κάνουμε. Η αντιμετώπιση του δημογραφικού και η άμεση άνοδος του δείκτη γονιμότητας δεν απαιτεί κάθε οικογένεια να κάνει έξι και οχτώ και δέκα παιδιά, αλλά τουλάχιστον ένα έως δύο παραπάνω από αυτό ή από αυτά που έχει σήμερα. Οι οικογένειες που έχουν τη σχετική οικονομική άνεση και αγαπάνε την πολυτεκνία να μην διστάζουν να γίνουν πολύτεκνες και υπερπολύτεκνες.

 

6. Προτρέπουμε τους δικούς μας ανθρώπους, παιδιά, εγγόνια και γνωστούς να κάνουν παιδιά και τους βοηθάμε οικονομικά και με όποιον άλλο τρόπο μπορούμε (π.χ. με φύλαξη παιδιών), εφόσον έχουμε τη δυνατότητα.

 

7. Ενημερώνουμε τους φίλους και γνωστούς μας για το δημογραφικό, ώστε και αυτοί να το θέτουν δημόσια ως το σημαντικότερο πρόβλημα του έθνους που πρέπει να αντιμετωπιστεί. Για τον σκοπό αυτό ανεβάζουμε σχετικά άρθρα και γνώμες στο διαδίκτυο και δεν διστάζουμε να πούμε την άποψή μας. Η μαχητικότητα του καθενός από εμάς για την επίλυση του δημογραφικού είναι ένας σημαντικός παράγοντας για τη γνωστοποίηση του ζητήματος, την πίεση προς το κράτος και την πορεία προς τη δημογραφική ανάκαμψη. 

 

8. Οι νέοι άνθρωποι βάζουμε την πατρίδα πάνω από το «εγώ» μας και τις προσωπικές μας φιλοδοξίες και, εφόσον υπάρχουν αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης, προχωράμε στη δημιουργία οικογένειας όσο είμαστε ακόμα νέοι, υγιείς και ακμαίοι. Μέσα στην οικογένεια, σε ένα περιβάλλον αγάπης, θυσίας, αλληλοσεβασμού και αλληλοϋποστήριξης, μπορούν τα νέα ζευγάρια να εκπληρώσουν τους επαγγελματικούς τους στόχους, ενώ έχουν τη φυσική και ψυχική δύναμη να το πράξουν, παράλληλα με τη γέννηση και την ανατροφή των παιδιών. 

 

9. Εφόσον έχουμε λάβει την απόφαση, δεν καθυστερούμε τη σύναψη γάμου με συνηθισμένες δικαιολογίες, όπως η εύρεση κατάλληλης εκκλησίας, κέντρου διασκέδασης και νυφικού, η κατάρτιση λίστας δώρων και καλεσμένων (προετοιμασία του γάμου γενικότερα), η ανακαίνιση της κατοικίας, η εύρεση μόνιμης και καλά αμειβόμενης εργασίας, η αναμονή απόσπασης ή λήξης της απόσπασης από την εργασία μας κ.λπ. 

Με όλα τα παραπάνω, που αποτελούν φυσιολογικά στάδια, διαδικασίες και δυσκολίες της ζωής, τα χρόνια περνάνε, η νιότη φεύγει, η ηλικία που είμαστε παραγωγικοί και δυνατοί μας αφήνει για πάντα, με όλα τα επακόλουθα για τη δυνατότητα και την ικανότητα γέννησης και ανατροφής των παιδιών.

 

10. Παντρευόμαστε αποκλειστικά με τον ευλογημένο ορθόδοξο γάμο, ο οποίος είναι ένα από τα μυστήρια της Εκκλησίας και προσφέρει τις ευλογίες του Θεού στο ζευγάρι.

Δεν τελούμε από πριν τους άλλους γάμους και σύμφωνα συμβίωσης για απολαβή των πλεονεκτημάτων της συζυγίας στην εργασία, στις μεταθέσεις κ.λπ.

Ειδικά για τις γυναίκες, η παραπάνω προσπάθεια και αλλαγή νοοτροπίας είναι κεφαλαιώδους σημασίας για την αντιμετώπιση του δημογραφικού προβλήματος. Μία σοβαρή αιτία μείωσης του δείκτη γονιμότητας είναι η αύξηση της μέσης ηλικίας σύναψης γάμου των γυναικών και συνακόλουθης τεκνογονίας, εξαιτίας της ανάγκης αλλά και των φιλοδοξιών για προχωρημένες σπουδές, απόκτηση επιπλέον τίτλων και εύρεση εργασίας.

Όταν όμως οι γυναίκες επιδιώκουν να κάνουν το πρώτο παιδί μετά τα τριάντα τους χρόνια και σε πολλές περιπτώσεις μετά τα τριανταπέντε, είναι φυσικό επακόλουθο να μην τα καταφέρνουν και να καταφεύγουν στην ψυχοφθόρα και δαπανηρή διαδικασία των εξωσωματικών, ενώ όσες τα καταφέρνουν δεν έχουν τη βιολογική δυνατότητα, αλλά και τη σωματική και ψυχική δύναμη να γίνουν τρίτεκνες, πολύτεκνες ή και υπερπολύτεκνες μητέρες.

 

11. Έχουμε ως πρότυπο πολυμελείς οικογένειες, πολλές από τις οποίες είναι σε χειρότερη οικονομική κατάσταση από τη δική μας, ωστόσο με τον αγώνα τους, τις ευλογίες και τη βοήθεια του Θεού καταφέρνουν να αναθρέφουν με χαρά, ευκολία και αξιοπρέπεια τα παιδιά τους. Αυτές οι οικογένειες που στηρίζουν δημογραφικά την Ελλάδα είναι απαραίτητο να αποτελούν παράδειγμα προς μίμηση για όλους μας. 

 

12. Εφόσον έχουμε τη δυνατότητα δεν διστάζουμε να μετακομίσουμε σε μικρές πόλεις, χωριά και γενικότερα σε αγροτικές περιοχές για να ενδυναμώσουμε και να υποστηρίξουμε την ανάπτυξη της υπαίθρου. Με το υδροκεφαλικό κράτος της Αθήνας (και της Θεσσαλονίκης δευτερευόντως) δεν γίνεται να υπάρξει οικονομική ανάπτυξη της χώρας, ενώ μέσα στα διαμερίσματα των πόλεων δεν υπάρχουν οι κατάλληλες συνθήκες για τη δημιουργία πολυμελών οικογενειών και ισορροπημένης ανάπτυξης των παιδιών. 

 

13. Βοηθάμε τις πολυμελείς οικογένειες με όποιον τρόπο μπορούμε. Ιδίως αν είμαστε εργοδότες, δίνουμε περαιτέρω κίνητρα για γέννηση παιδιών και παρέχουμε προνόμια σε αυτές. Αν είμαστε επιχειρηματίες και διατηρούμε εμπορικές επιχειρήσεις, βοηθάμε τις οικογένειες με προσφορές και δώρα. 

 

14. Στηρίζουμε οικονομικά και με εθελοντικές προσφορές και εργασία, συλλόγους τριτέκνων και πολυτέκνων, συλλόγους προστασίας αγέννητων παιδιών, ορφανοτροφεία, συλλόγους προστασίας μονογονεϊκών οικογενειών και γυναικών κ.λπ. 

 

15. Δεν προχωράμε σε αμβλώσεις, έστω και αν υπάρχουν «ανεπιθύμητες» εγκυμοσύνες.

 

16. Καταπολεμούμε τη φυγή στο εξωτερικό και προτρέπουμε τα παιδιά μας, συγγενείς και φίλους μας να μείνουν στη χώρα και να δημιουργήσουν εδώ οικογένεια για το καλό της πατρίδας. Αν βρίσκονται ήδη στο εξωτερικό τους παροτρύνουμε να επιστρέψουν.

 

17. Δεν εναντιωνόμαστε (στις σπάνιες περιπτώσεις) όταν το κράτος λαμβάνει μέτρα υπέρ της γέννησης παιδιών (όπως οι αντιδράσεις που προκλήθηκαν όταν τα έτη 2004 έως 2009 οι πολύτεκνοι εκπαιδευτικοί διορίζονταν στον τόπο προτίμησής τους).

 

18. Πιέζουμε τους κοινοβουλευτικούς εκπροσώπους μας και τους τοπικούς άρχοντες με την αποστολή επιστολών και ηλεκτρονικών μηνυμάτων για τη λήψη δημογραφικών μέτρων.

 

19. Αξιοποιούμε την ψήφο μας, το πιο δυνατό όπλο των πολιτών στη δημοκρατία μας, για να συνεισφέρουμε στην αντιμετώπιση του δημογραφικού προβλήματος. Στις εκλογές ψηφίζουμε κόμμα όχι με γνώμονα τη δική μας βόλεψη και συμφέρον, ούτε με γνώμονα το οποιοδήποτε άλλο σημαντικό ζήτημα της χώρας (εξωτερική πολιτική, άμυνα, οικονομία), αλλά με πρωτεύον κριτήριο τις θέσεις και τις δεσμεύσεις του για την επίλυση του δημογραφικού. 

 

20. Το πιο σημαντικό από όλα τα παραπάνω είναι να επιστρέψουμε στις ελληνορθόδοξες ρίζες μας και στην ελληνική παράδοση, μέσα στην οποία η πολυμελής οικογένεια είχε πάντοτε έναν κεντρικό ρόλο. Ο Άγιος Παΐσιος είπε πως ο Θεός αγαπάει και φροντίζει ιδιαίτερα τους πολύτεκνους. Οι Έλληνες πρέπει να ακούμε αυτά τα λόγια και να υπακούμε στους Αγίους μας, όχι μόνο να τους βλέπουμε στο σήριαλ της τηλεόρασης και να νιώθουμε ρίγος και συγκίνηση και να κλαίμε υποκριτικά μπροστά στην οθόνη, αλλά να κάνουμε πράξη τα λόγια τους.

Του ίδιου: 

4 αναρτήσεις για το Δημογραφικό - 1: Η δημογραφική μας κατάσταση

2: Οι τρομακτικές δυσχέρειες επίλυσης του δημογραφικού προβλήματος

Δημογραφικό: Η παγίδα που στήθηκε στον λαό (πώς οι πολίτες έχουν "εκπαιδευτεί" από το πολιτικό σύστημα να αδιαφορούν για το δημογραφικό πρόβλημα!)

ΕΛΛΑΔΑ …ΣΤΟ ΛΥΚΟΦΩΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ;

ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΙ ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΕΝΔΟΞΟΤΕΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ 

Συμπλήρωμα

Μας αφορά το δημογραφικό πρόβλημα; 

Δημογραφικό: Το τελειώνουμε ή μας τελειώνει.

Δημογραφικό: Πότε θα γεννηθεί ο τελευταίος Έλληνας – Οι δραματικές προβλέψεις

Το πιο σημαντικό γυναικείο επάγγελμα στην Ελλάδα σήμερα 

Άρθρα & ανακοινώσεις για το Δημογραφικό στην ιστοσελίδα της ΝΙΚΗΣ

Εθνικό πρόγραμμα της ΝΙΚΗΣ για το δημογραφικό και την οικογένεια (& η εισαγωγή εδώ) 

Οι μάνες του '21

Γιατί οι σύγχρονοι νέοι επιλέγουν να μην κάνουν παιδιά

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ / 1η ἡμέρα Ἐργασιῶν Συνεδρίου

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ / 2η ἡμέρα Ἐργασιῶν τοῦ Συνεδρίου

Οικογένεια: Ένα απλό όνειρο (Α΄)
Οικογένεια: Ένα απλό όνειρο (Β΄)

Εκπληκτική τοποθέτηση πολύτεκνης μητέρας για τα παιδιά, το δημογραφικό & την πολιτική!

Η ΜΑΜΑ ΜΕ ΤΑ ΠΟΛΛΑ ΠΑΙΔΙΑ 

Πολυτεκνία: Η σιωπηλή διαφορετικότητα που λοιδορείται 

"Πώς τα προλαβαίνεις όλα με 4 παιδιά και δουλειά; Αντέχεις;..."