Ο αδελφός του αδελφού μου — ή: ιστορίες αγιοσύνης...

Τι & πώς

Από το Σαββατόβραδο που το έμαθα, έχει κολλήσει ο νους μου στην μεγαλοσύνη που δίνει στον άνθρωπο η πίστη στην Ανάσταση και την δόξα του Κυρίου.

Ούτε φόβος, μήτε θάνατος, ή αγωνία, ή αμφιβολία. Ένα απαλό δάκρυ, λίγη νοσταλγία και μια προσμονή γι' αυτό που ο Κύριος ετοίμασε τούτη την φορά... Οπωσδήποτε σαν φίλος, σαν αδελφός, σαν πατέρας που νοιάζεται για τα παιδιά Του.

Διάβασα πολλές φορές το κείμενο του αδελφού μου του Αμφοτεροδέξιου μέχρι να πιστέψω πως μιλάει για τον ίδιο του τον αδελφό! Και μιλάει απαλά λες για να μην ενοχλήσει τον καλόγερο στην Εντατική ή να μην σκιαχτούν, από την ανθρώπινη φωνή, οι άγγελοι που τον φρουρούν.

Είναι ο μικρός του αδελφός και λιώνουν ο ένας μέσα στην Εντατική και ο άλλος απέξω για να μάθει αν οι άγγελοι θα πετάξουν μόνοι ή με τον καλόγερο. Και στις δυο περιπτώσεις λέει "δόξα τω Θεώ" με ένα κόκκινο γαρύφαλλο στο στήθος να φυλλοροεί για να μην φανεί το αίμα της καρδιάς.

Τον (τους) κοιτάζει ο Θεός και αυτοί (όλη η οικογένεια) Τον αναζητούν με ψαλμούς και ωδές πνευματικές κι' ένα μικρούλι δάκρυ σαν τελεία στο τέλος κάθε πρότασης. Του στήνουν καρτέρι πότε θα βγει από την Εντατική (γιατί εκεί μπαινοβγαίνει ο Θεός) και κάθε φορά λίγα φυλλαράκια σπό το γαρύφαλλο της καρδιάς Τον ακολουθεί σαν ικεσία, σαν δοξολογία, σαν υπενθύμιση, σαν προσευχή... Για τον καλόγερο τον Ευσέβιο, τον δικό τους Ευσέβιο που έγινε και δικός μας πλέον.

Δεν έχω λόγια... μόνο πόνο ως εκεί που αρχίζει το δοξαστικό που μας δίδαξε ο Σταύρος ο Αμφοτεροδέξιος, που του είχαν διδάξει οι γονείς του, που τους ευλόγησε Αυτός που συντροφεύει τώρα το παιδί τους στην Εντατική...

Υ.Γ. Αξιώθηκα πολλές φορές τις προσευχές του π. Ευσεβίου. Ανταποδίδω τώρα με την βεβαιότητα πως ο Κύριος δεν πετάει καμία προσευχή, ούτε καν εμού του αχρείου πλάσματος. Σας παρακαλώ δε, προσευχηθείτε κι' εσείς γι' αυτόν τον υπέροχο άνθρωπο του Θεού.

Ακολουθεί το κείμενο του Αμφοτεροδέξιου:

♡ Όπως αρμόζει σε κάτι τέτοια πριγκιπόπουλα...

Είμαι από προχθές το βράδυ στο πανεπιστημιακό νοσοκομείο της Λάρισας.

Παρατηρώ αυτές τις ατελείωτες ώρες, που βρίσκομαι έξω από την ΜΕΘ τους πάντες και τα πάντα.

Σε αυτό που κατέληξα και δεν δέχομαι κουβέντα είναι πως μέχρι να μας πάρει ο Θεός, δεν μας παίρνει να μουτρώσουμε ξανά ο ένας στον άλλον.

Να δαγκώσω τη γλώσσα μου μέχρι να ματώσει, πριν αφήσω να βγει ξανά από το στόμα μου κουβέντα πικρή, ειρωνική, μειωτική, υποτιμητική για τον άλλον άνθρωπο που έχω απέναντί μου.

Ιδιαιτέρως τα ζευγάρια μεταξύ τους.

Είναι ό,τι πιο βλακώδες μπορούμε να κάνουμε σε ό,τι υπόλοιπο μάς απομένει να ζήσουμε σε αυτήν την εξορία, πριν επιστρέψουμε στο σπίτι του Άρχοντα Πατέρα μας.

Αν δεν είμαστε από δω και πέρα σε μια διαρκής κατάσταση αγάπης, θα είμαστε για σφαλιάρες.

Χθες το βράδυ φύγανε μπροστά μου ένας άντρας και μια γυναίκα για το υπόγειο, που είναι το νεκροτομείο...

Να κάνουνε παρέα στις πικρές κουβέντες που ξεστόμισα μέχρι σήμερα.

Αγάπα, λέμε.

Αγκάλιαζε σφιχτά,

φίλα γλυκά,

κλαίγε φανερά.

Δίνε απροϋπόθετα...

Τίποτα άλλο δεν θα αφήσεις πίσω σου, που να μην κατεβεί στο υπόγειο.-

ΥΓ:

Είμαστε όλοι στην γουναριδοΦαμίλια απίστευτα ευγνώμονες σε όλους όσους, δικούς, γνωστούς και άγνωστους, προσεύχονται για το αρχοντόπουλο που μας έχει παραχωρήσει ο Πατέρας μας Θεός τα τελευταία 39 χρόνια.

Από προχθές το απόγευμα που φεύγοντας από το σπιτικό μας στην Αθήνα - και αφού, μεταξύ άλλων, είχαν κοινωνήσει από τα τίμια χέρια του μάνα, αδέρφια, ξαδέρφια, ανήψια... - ξεγλίστρησε σαν σε ταινία από το πλαϊνό παράθυρο του αυτοκινήτου που ταξίδευε με τα παντοτινά αγαπημένα του 3 αδέρφια - Πατέρες για τα Μετέωρα, πριν επιστρέψουν στο κελί του κύρη τους, του Τιμίου Προδρόμου στο Περιβόλι της Μάνας Παναγιάς...

Από εκείνη τη στιγμή και μετά, δεν έχει αποφασίσει η ψυχούλα του π.Ευσεβίου αν επιθυμεί να γυρίσει πίσω σε μας ή να ξεκινήσει από τόσο νωρίς το ατελείωτο ταξίδι, που φυλάει για το κάθε παιδί Του ο Εύσπλαχνος Πατέρας μας...

Το μόνο που απομένει σε μας είναι να βομβαρδίσουμε τον ουρανό με τις προσευχές μας για την τελική απόφαση του μικρότερου και αγιότερου αδερφού μας...

Κι ας επικρατήσει τελικά το θέλημά, όχι το δικό μας, αλλά το δικό Του...

Κι αν θελήσει να τον πάρει μαζί Του τώρα (2 χρόνια ακριβώς μετά το υπέροχο φευγιό του πατέρα μας, του μικρού Βασιλάκη) σε αυτήν την ασυνήθιστα καλή πνευματική κατάσταση που ήταν όλο αυτόν τον τελευταίο καιρό, θα το δεχτούμε χωρίς μιζέρια, αλλά με παλλικαριά και αρχοντιά, όπως αρμόζει σε κάτι τέτοια πριγκιπόπουλα...

[αμΦοτεροδεξιοσύνης το ανάγνωσμα.

Στην πράξη πλέον.

Η θεωρία πέθανε...]

Τίμιος ἐναντίον Κυρίου ὁ θάνατος τῶν ὁσίων αὐτοῦ...

Όπου Θεός βούλεται, νικάται φύσεως τάξις...

Χριστός Ανέστη, χαρά μου!

|η αγιογραφία του Αγίου Παϊσίου, που κρατάει στα χέρια του είναι η τελευταία (μέχρι τώρα) που χειροτέχνησε ο π. Ευσέβιος μαζί με τους υπόλοιπους Πατέρες του Κελλιού μας...

Και ο Βασιλεύς της Δόξης δεσπόζει στο αγαπημένο τους Μεγάλο Μετέωρο:

Νεομάρτυρες της Κρίσης (& Ομολογητές)

 

Μια παλιά μας ανάρτηση, από το "μακρινό" 2012. Μας τη θύμισαν αγαπητοί αδελφοί & φίλοι, που την επισκέφτηκαν σήμερα. Τους ευχαριστώ. Δόξα τω Θεώ.

Δική σας:

 Εδώ

Η φωτο από τη σελίδα Ζωή στο Χωριό

Συνοδεύεται από τους στίχους του Τ. Λειβαδίτη:

Άλλοτε πάλι πηγαίνω στο παλιό πατρικό σπίτι, ετοιμόρροπο, άδειο,
αλλά μ' ένα μου στεναγμό ξαναγίνεται αμέσως κατοικήσιμο...

Ο Άλκης που άλλαξε το Ρέθυμνο...

Προσκυνητής

Έφυγε κι ο Άλκης απ’ τη ζωή. Χτες το απόγευμα τον συνοδεύσαμε στην ενορία του και στη συνέχεια στον οικογενειακό τάφο της Μεσαμπελίτισσας. Τον είχαμε χάσει κάποια χρόνια τώρα, αφότου ορφάνεψε κι από μάνα και τον ανέλαβε ολοκληρωτικά ο αδελφός του. Μας έλειψε το καθημερινό πέρασμά του κάτω από τα παράθυρο και ο χαιρετισμός του. Δεν το είχε ξανακάνει όμως ήδη από το 2013 που πέθανε η μητέρα μου, που την υπεραγαπούσε. Προσπαθώντας να κρύψει τα αισθήματά του, φαίνεται ότι άλλαξε διαδρομή, βαδίζοντας καθημερινά στους αγαπημένους του Τέσσερις Μάρτυρες, στους οποίους είχε αφιερωθεί «ψυχή τε και σώματι».

Ο Άλκης είχε την ατυχία να γεννηθεί με σύνδρομο Ντάουν. Είχε ακόμα την ατυχία να έρθει στον κόσμο στις αρχές της δεκαετίας του 1960 κι όχι σήμερα, τότε που η διαφορετικότητα αντιμετωπιζόταν στο Ρέθυμνο και σ’ ολόκληρη την Ελλάδα με εμπαιγμούς κι όχι μ’ ενσυναίσθηση και συμπαράσταση. Είχε όμως παράλληλα την ευτυχία να γεννηθεί από δυο συνειδητούς γονείς, με ενσυναίσθηση και δύναμη, τον Κώστα Μυρσιλίδη και την Ευαγγελία Πολιουδάκη. Και τα δύο αυτά σόγια του τόπου μας στάθηκαν υποστηρικτικά στον γιγάντιο αγώνα, ιδιαίτερα της μητέρας,να υποστηρίξει το παιδί της. Η κυρα-Βαγγελιώ σήκωσε κυριολεκτικά σταυρό, μέχρι που έκλεισε τα μάτια της, όπως άλλωστε κι ο Γιώργης, που αναγκάστηκε να γονεοποιηθεί για να προσφέρει ευζωία στον αδερφό του.

Οι Ρεθεμνιώτες εκτιμούσαν τον Άλκη επειδή, σ’ αντίθεση μ’ άλλα παιδιά με το ίδιο πρόβλημα, παρουσίαζε αυξημένη κινητικότητα και νοημοσύνη. Το πρώτο οφειλόταν βέβαια στον αγώνα των δικών του να τον κοινωνικοποιήσουν. Ήταν το πρώτο ή το δεύτερο παιδί, μετά (ή πριν, δεν θυμάμαι ακριβώς) τον Αντώνη Ζεμπίλη, το Μπουλιό, που οι γονείς τους δεν τα κλείδωσαν στο σπίτι αλλά πάσχισαν να τα εντάξουν στην κοινωνία. Μέχρι τότε η πορεία τους ήταν δεδομένη. Ας μην ξεχνάμε ότι το Κωσταλέξι έγινε γνωστό μόλις το 1978, με την άτυχη Ελένη φυλακισμένη επί 42 ολόκληρα χρόνια.

Ο Άλκης έγινε έτσι ένας από τους πιο κοινωνικούς Ρεθεμνιώτες, αυτό άλλωστε φάνηκε χτες από την αυξημένη προσέλευση των συμπατριωτών του στην τελετή αποχαιρετισμού. Το Ρέθυμνο τον αγάπησε, τον έκανε «εδικό» και «παιδί» του και το απέδειξε μέχρι το τέλος. Παράλληλα ο Άλκης ξέφυγε από το στερεότυπο του ανθρώπου που δεν έχει τη συνηθισμένη νοητική ανάπτυξη, αντίθετα όλοι πίστευαν ότι έχει αυξημένη νοημοσύνη. Στην πραγματικότητα αυτό οφειλόταν στην εκπαίδευσή του, τόσο από τη μητέρα όσο και από την αξέχαστη δασκάλα κυρία Ευαγγελία Δρανδάκη. Την οποία δεν ξέχασε, προς τιμήν του, στον συγκινητικότατο επικήδειό του ο παπα-Νικολής Νικηφόρος, αποδεικνύοντας μέχρι τέλους ότι «τον είχε σαν δικό του παιδί». Η αξέχαστη κυρία Ευαγγελία με εκατοντάδες ή και χιλιάδες επισκέψεις τον αλφαβήτισε, του δίδαξε αριθμητική και τον εφοδίασε μ’ ένα σωρό ακόμα γνώσεις, τόσες που δεν έχουν σήμερα πολλοί από τους ανθρώπους που έχουν φοιτήσει στο σχολείο.

Αυτή όμως ήταν μια ακόμα δυστυχία του Άλκη, ότι δηλαδή συναισθανόταν τους περιορισμούς που του έθετε η γενετική του διαφορά. Μπορούσε και σύγκρινε τη θέση του μ’ εκείνη των συνομηλίκων του και συχνά πυκνά εξέφραζε το παράπονό του: «Εγώ δεν είμαι μπουνταλάς, δεν είμαι τεμπέλης, γιατί λοιπόν να μην μπορώ να παντρευτώ και να κάνω τα δικά μου παιδιά»;

Πορεύσου εν ειρήνη, Άλκη της καρδιάς μας. Στο επέκεινα που μετήλθες δεν υπάρχουν κοινωνικές και ατομικές διαφοροποιήσεις, δεν θα σε ξεχωρίζουν από το αν έχεις ίσια ή λοξά μάτια, μικρή ή μεγάλη γλώσσα. Εκεί όλοι είναι ίσοι, παρότι ανόμοιοι, κι εκεί σε περιμένουν ο Κώστας κι οι Βαγγελίτσες σου να τα λέτε, όπως παλιά. Εκεί φρόντισε νασυναντήσεις και την κυρία Ευγενία Σπαντιδάκη, που είχε την ευγένια να γράψει ένα βιβλίο για σένα και τα άλλα τα παιδιά, τον «Σχιστομάτη άγγελο». Κι εκεί θυμήσου, σε παρακαλώ, να χαιρετήσεις και την Στρατιδαργυρή, που κάθε τόσο επαναλάμβανε πως χάρη σ’ εσένα το Ρέθυμνο άλλαξε, έγινε συγκαταβατικότερο και περισσότερο ανθρώπινο.

Χάρης Στρατιδάκης

Η Θεοπτική εμπειρία της Γερόντισσας Γαλακτίας (π. Αντώνιος Φραγκάκης)

Ιερός Ναός Αγίου Δημητρίου Δήμου Αγίου Δημητρίου

 

Την Τρίτη, 3 Οκτωβρίου στις 7.00 το απόγευμα, στον Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου, Δήμου Αγίου Δημητρίου, στα πλαίσια των εορταστικών εκδηλώσεων με την επωνυμία «ΔΗΜΗΤΡΙΑ 2025», συντελέστηκε «πνευματικός σεισμός», παρουσία πλήθος προσκυνητών, με την αφήγηση και ανάλυση των θεοπτικών εμπειριών της Οσίας Γερόντισσας Γαλακτίας, με την ομιλία του Πανοσιολογιωτάτου Αρχιμανδρίτου π. Αντωνίου Φραγκάκη, Ιεροκήρυκα της Ιεράς Μητροπόλεως Γορτύνης και Αρκαδίας.

Ο ομιλητής, είχε προσωπική και πολύ στενή σχέση με την Οσία Γερόντισσα Γαλακτία, διότι όπως χαρακτηριστικά είπε: «Οικονόμησε αυτή την πολύ στενή σχέση ο Θεός για 23 συναπτά έτη, όπως μιας μάνας με ένα παιδί». 

Μετά από μικρή αναδρομή στην παιδική ηλικία της Γερόντισσας, στην οποία ολοφάνερα φαινόταν «ο θείος έρωτας που την καταδίωκε», μέχρι να φτάσει στην ηλικία των 18 ετών και να ζήσει την πρώτη της θεοπτική εμπειρία, την οποία και ο ομιλητής ανέφερε λεπτομερώς: «Είχε έρθει ένας από τους πολλούς υποψήφιους νυμφίους της, και ο πατέρας της θεώρησε ότι έπρεπε να την πιέσει πολύ, τότε η ίδια έτρεξε στο δωμάτιο της, αγκαλιά με την εικόνα του αρχαγγέλου Μιχαήλ και προσευχόταν λέγοντας «Εγώ θέλω να μείνω νύμφη Χριστού, σε παρακαλώ θέλω να επέμβεις». Τότε, άστραψε θείο φως στα μάτια της, έγινε σεισμός στο σπίτι και εμφανίστηκε ένας νεαρός ενδεδυμένος την αρχαία στρατιωτική στολή, ο οποίος είπε: «Αφήστε τη Γαλακτία ήσυχη, ανήκει σε μένα» ο γαμπρός φοβήθηκε και έφυγε.

Τότε οι γονείς της ανέβηκαν στο δωμάτιο της και είδε την εικόνα του αρχαγγέλου, στην οποία αναγνώρισε τον νεαρό στρατιώτη που είχε δει νωρίτερα, και είπε: «Καταλαβαίνω ότι πλέον δεν ανήκεις σε μένα, ανήκεις ολοκληρωτικά στο Χριστό». Σε αυτό το σημείο, είναι χρήσιμο να σημειωθεί όπως επεσήμανε και ο ομιλητής, ότι (όπως έλεγε η γεερόντισσα): «δεν σώζει ούτε ο γάμος ούτε η αγαμία, μόνο ο εν Χριστώ γάμος και η εν Χριστώ αγαμία σώζει, αν δεν είναι εν Χριστώ και το ένα κολάζει και το άλλο».

Μέσα από πάμπολλες επιστολές, τις οποίες η ίδια έγραφε σε επισκόπους, ιερείς, μοναχούς και λαϊκούς, ο π. Αντώνιος περιέγραψε κάποιες από τις αμέτρητες θεοπτικές εμπειρίες της Οσίας Γερόντισσας Γαλακτίας: «Ο Άγιος Γεώργιος της εμφανιζόταν διαρκώς, ήταν προστάτης του χωριού της, αλλά και δικός της φίλος, βοηθός και συμπαραστάτης σε όλη τη ζωή της. Πολλές φορές, δεν εμφανιζόταν μόνο στην ίδια, αλλά και σε πολλούς δύσπιστους ή μη, που την επισκεπτόταν. Ήταν πάντα δίπλα της». Και συνέχισε: «Ήξερε τα χαρακτηριστικά των Αγίων και τα περιέγραφε με ζωντάνια: «Ο πιο ψηλός Άγιος είναι ο Πρόδρομος, ο δεύτερος και γιγαντόσωμος ο Άγιος Μηνάς, ο Άγιος Γεώργιος και ο Άγιος Δημήτριος, μεσαίου αναστήματος, αλλά σαν παιδάκια γιατί είχαν πολύ αγνότητα». Όλα αυτά είναι μορφές θεοπτίας.

Ιδιαίτερο σημείο στα λεγόμενα του ομιλητή, αποτέλεσε η ανάλυση της ίδιας της Γερόντισσας για το πως νιώθει ο άνθρωπος τη θεοπτία: «Όλες οι αισθήσεις ενώνονται και έρχεται το Φως, χωρίς να το περιμένεις. Γλυκαίνεται η καρδιά σου από την προσευχή, έχεις πλήρη συναίσθηση του ποιος είσαι αλλά έχει ανέκφραστη γαλήνη και τεράστιες γνωστικές ικανότητες. Νους δεν τα χωρεί, γλώσσα δεν τα περιγράφει», αλλά μετά πάντα έλεγε: «Είναι γλυκάδια που δίνει ο Θεός στους γέρους για να μετανοήσουν».

Ο ομιλητής έκλεισε, διαβάζοντας ένα ποίημα της ίδιας της γερόντισσας με τίτλο: «Τι είναι ο Θεός;». Ολοκλήρωσε με τα λόγια της: 

«Και γινόμαστε όλοι ένα, μέσα στη βασιλεία σου… Εκεί δέξου με την ελεεινή που δεν έκανα τίποτα για να σε ευχαριστήσω, αλλά και δεν μπορώ μακριά σου να ζήσω. Γιατί σε αγάπησα και σε αγαπώ. Αμήν. Αμήν. Αμήν».

Υπέρ αναρρώσεως της δούλης του Θεού Χριστίνης

 

Πιστή κοπέλα από πολύ ταλαιπωρημένη, κυνηγημένη και αγιασμένη οικογένεια. Ασθενεί βαριά. Κινδυνεύει.

Παρακαλώ, πατέρες και αδελφοί, ας μνημονεύουμε υπέρ υγείας και αναρρώσεως.

Όχι τόσο για την ίδια, γιατί πιστεύω ακράδαντα πως έχει ήδη το παλατάκι της στον ουρανό, αλλά για την πολύ βασανισμένη μητέρα της.

Ο Θεός ας είναι βοηθός και σε όλους τους ασθενείς, σε όλα τα παιδιά, σε όλους τους γονείς, όλου του κόσμου.

Διά της Θεοτόκου και των αγίων που εορτάζουν αυτές τις μέρες - μεταξύ των οποίων και η αγία Χριστίνα - και πάντων των αγίων.

Αμήν. 

Εικ.

Μέσα ἀπό τόν πόνο καί τήν προσευχή ἡ γιαγιά ἐξαϋλώθηκε...

 

«Δέν θά τά βάλω μέ τόν Θεό. Ποιά εἶμαι ἐγώ; Ἔτσι ἤθελε ὁ Θεός...» | Μέσα ἀπό τόν πόνο καί τήν προσευχή ἡ γιαγιά ἐξαϋλώθηκε. Ἦταν σάν μία εἰκόνα νά τήν προσκυνήσης. Μόνο νά τήν ἔβλεπες σοῦ δημιουργοῦσε δέος, χωρίς νά σοῦ μιλᾶ... | Η μακαριστή † Χατζη–Μαριοῦ (Σάββατο † 29–12–1981) 

Αμφοτεροδέξιος

   ✔   Προτεινόμενες "οδηγίες χρήσης" αυτής της ανάρτησης...

    |Πριν ξεκινήσεις να κάνεις οτιδήποτε,

στάσου για λίγο 

και δες στα μάτια τη γυναίκα της φωτογραφίας.

       Θα καταλάβεις πολλά...

Έπειτα διάβασε, αν θες, με προσοχή 

(ακόμα και στις λεπτομέρειες) 

σε τι μέτρα έφτασε αυτή η "χαροκαμένη" γυναίκα, 

που "η ζωή της φέρθηκε τόσο σκάρτα", 

όπως αφελώς λέμε κάποιοι.

Ας πάρουμε δωρεάν μαθήματα 

για το πως διαχειρίστηκε 

"όλες τις συμΦορές που της έτυχαν"

και κυρίως τις απώλειες των αγαπημένων της προσώπων...

Ένα ζωντανό - εΦαρμοσμένο Ευαγγέλιο!

  ("αμΦοτεροδεξιοσύνης" το ανάγνωσμα...)

 Τελειώνοντας 

τα όσα θα περάσουν μπροστά από τα μάτια σου, 

σύγκρινε τη ζωή της με τις δικιές μας 

και κλάψε ελεύθερα...|

 

👉  Η μακαριστή Χατζη–Μαριοῦ, 

ὅπως τήν ἀποκαλοῦσαν, 

ἀπό τό προσκύνημά της στούς Ἁγίους Τόπους, 

ἦταν μία ἁγία ψυχή. 

Ἔζησε στήν Φύτη Πάφου 

καί μέ τόν σύζυγό της Ἰωάννη 

ἀπέκτησαν 5 κόρες καί 2 γυιούς.

Ὁ γυιός της ὁ μεγάλος ξενιτεύτηκε 

ἀπό μικρή ἡλικία στή Νότιο Ἀφρική. 

Εἶχε οἰκονομική ἄνεση 

καί ἔγραψε νά στείλουν οἱ γονεῖς τίς ἀδελφές του 

γιά νά τίς ἀποκαταστήση.

Μέ τά δεδομένα τότε τοῦ χωριοῦ, 

ἦταν πολύ δύσκολο νά παντρέψη μέ προίκα (σπίτι–χωράφια) 

5 κόρες. 

Γι᾿ αὐτό ἔκριναν καλό μαζί μέ τόν ἄντρα της, 

νά στείλουν τίς δύο κόρες τους, 

τήν Στέλλα καί τήν Χρυστάλλα, 

στη Νότιο Ἀφρική. 

Τό ταξίδι τότε γινόταν μέ καράβι 

καί διαρκοῦσε περισσότερο ἀπό ἕνα μῆνα.

Στό καράβι ἀρρώστησε ἡ μία 

καί ὅταν ἔφτασαν στήν Νότιο Ἀφρική πέθανε. 

Ἡ ἄλλη παντρεύτηκε ἀμέσως, 

ἀλλά καί αὐτή σύντομα πέθανε. 

Ὅταν τό μήνυμα ἔφτασε στούς γονεῖς, 

ὁ πατέρας της Ἰωάννης ἐρχόταν ἀπό τό χωράφι.

Στό σπίτι ἔβαλε τά χέρια 

καί τό κεφάλι του πάνω στό τραπέζι, 

δέν ἔλεγε τίποτε 

καί δέν ἤθελε νά φάη. 

Μετά ἀπό λίγο πέθανε κι αὐτός 

ἀπό τήν στενοχώρια του.

Ἡ μακαριστή Χατζη–Μαριοῦ, 

ἄν καί ἔθαψε σέ ἕνα χρόνο δύο κόρες καί τόν ἄνδρα της, 

ὅμως δέν λύγισε. 

Μέ τήν μεγάλη πίστη της στόν Θεό 

ὕψωνε τά χέρια καί τά μάτια στόν οὐρανό 

καί ἔλεγε: 

«Δοξάζω Σε, Θεέ μου, 

πού μοῦ τούς ἐπῆρες, 

Εὐχαριστῶ Σε, Θεέ μου».

Αὐτό τό ἐπαναλάμβανε πολλές φορές κλαίγοντας 

καί πρόσθετε: 

«Δέν θά τά βάλω μέ τόν Θεό. 

Ποιά εἶμαι ἐγώ; 

Ἔτσι ἤθελε ὁ Θεός». 

Βάπτισε δύο κοριτσάκια πολύ φτωχῆς οἰκογένειας 

καί ἔδωσε τά ὀνόματα τῶν πεθαμένων κοριτσιῶν της, 

ὀνομάζοντάς τα Στυλιανή καί Χρυστάλλα.

Ἀπό τότε ἔβαλε μαῦρα, 

κατέβασε τό μαῦρο μαντήλι μέχρι τά φρύδια 

καί δέν ἔλειπε ἀπό τήν Ἐκκλησία. 

Ἔμεινε χήρα ἀπό σχετικά νεαρή ἡλικία. 

Ἀπό τότε δέν εἶδε τόν ἑαυτό της στόν καθρέφτη 

οὔτε καί γιά νά χτενιστῆ. 

Καθρέφτη δέν εἶχε στό σπίτι της. 

Τούς σήκωσε ὅλους.

Ἔλεγε: 

«Ἔθαψα παιδιά καί ἐγώ θά καλλωπίζομαι;». 

Ἐπίσης δέν πήγαινε σέ γάμους καί σέ πανηγύρια. 

Στό πανηγύρι τοῦ χωριοῦ ἔβγαινε ἀπό τήν Ἐκκλησία 

καί ἐρχόταν ἀπ᾿ εὐθείας στό σπίτι χωρίς χρονοτριβή. 

Στούς δέ γάμους, 

ὅσο συγγενικοί καί ἄν ἦταν πήγαινε στό μυστήριο 

καί μετά γύριζε στό σπίτι.

Ἔλεγε: 

«Εἶμαι ἐγώ γιά χορούς καί τραγούδια, 

γιά βιολιά καί λαοῦτα; 

Ἔθαψα παιδιά, 

τί τίς θέλω τίς χαρές;». 

Παντρευόταν ὁ πρῶτος της ἐγγονός, 

ὁ γυιός τῆς κόρης της, στήν διπλανή πόρτα 

καί δέν πῆγε νά τόν χαιρετήση.

Τήν ὥρα πού χόρεψε τό ἀντρόγυνο, 

ὅπως συνηθίζεται στήν Κύπρο, 

φώναξε τήν ἐγγονή της, 

τῆς ἔδωσε χρήματα γιά νά τά προσφέρουν στό ἀντρόγυνο 

κρεμώντας τα στό νυφικό φόρεμα τήν ὥρα πού χόρευε 

καί αὐτή δέν πῆγε.

Ὁ γυιός της ἀπό τό ἐξωτερικό τῆς ἔστελνε φορέματα 

κυρίως μαῦρα. 

Ἡ γιαγιά πάλι τό θεωροῦσε ντροπή 

καί ἀταίριαστο γιά κείνη 

νά φοράη καινούργια ροῦχα. 

Ἔπαιρνε τά καινούργια ροῦχα 

καί πάνω τους ἔρραβε κομμάτια ὕφασμα, 

γιά νά φαίνωνται παλιά 

καί ἔτσι τά φοροῦσε.

Αὐτή ἦταν ἡ ὄντως χήρα 

πού ἄξιζε κάθε τιμή, 

ὅπως γράφει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος. 

Τίμησε τήν χηρεία της καί ἔζησε σάν ἀσκήτρια, 

ξένη πρός τίς χαρές τοῦ κόσμου τούτου, 

ἀλλά μέ τό χαροποιό πένθος 

καί τήν θεία παρηγορία τοῦ Θεοῦ, 

τοῦ προστάτου τῶν χηρῶν 

καί Πατρός τῶν ὀρφανῶν.

Μέσα ἀπό τόν πόνο καί τήν προσευχή 

ἡ γιαγιά ἐξαϋλώθηκε. 

Ἦταν σάν μία εἰκόνα νά τήν προσκυνήσης. 

Μόνο νά τήν ἔβλεπες σοῦ δημιουργοῦσε δέος, 

χωρίς νά σοῦ μιλᾶ. 

Τά λόγια της ἦταν λίγα, ἀλλά σοφά. 

Παρακολουθοῦσε μέ σιωπή τό κάθε τι χωρίς νά μιλᾶ. 

Ὅταν χρειαζόταν νά ἐπέμβη, 

ἐπέμβαινε καί μάλιστα πολύ σοφά 

καί ἄς ἦταν ἀγράμματη.

Κάποια φορά τά παιδιά της 

πού ἦταν καί τά δύο στήν Νότιο Ἀφρική 

θέλησαν νά τήν πάρουν ἐκεῖ γιά νά τούς δῆ καί νά τήν δοῦν.

 Μαζεύτηκε ἀρκετός κόσμος γιά νά τήν ἀποχαιρετήσουν 

καί μία κυρία ἀστειευόμενη τῆς λέει: 

«Τώρα πού εἶσαι ἐδῶ, 

νά βροῦμε καί κανέναν νά σέ παντρέψωμε».

Ἡ γιαγιά ἁρπάζει τό μπαστούνι 

καί προτάσσοντάς το, τῆς λέει ἔντονα: 

«Εἶμαι παντρεμένη μέ τόν ἀρχάγγελο Μιχαήλ 

καί περιμένω του νά ἔρθη νά μέ πάρη!» 

δείχνοντάς της ἕνα δακτυλίδι πού εἶχε στό χέρι. 

Ἡ γυναῖκα κοκκάλωσε μέ τήν ἀπάντηση τῆς γιαγιᾶς.

Τό δακτυλίδι αὐτό τό ἔφερε ἀπό τούς Ἁγίους Τόπους. 

Ἦταν σάν ἀρραβώνας, ἀλλά ἀσημένιο. 

Πιθανόν νά εἶναι τό δακτυλίδι 

πού δίνει εὐλογία ἡ Ἱερά Μονή τοῦ Σινᾶ. 

Τό εἶχε στό χέρι της μέχρι τόν θάνατό της.

Ἡ ἐγγονή της Μαρία, 

πού τήν μεγάλωσε ἡ γιαγιά της Χατζη–Μαριοῦ 

καί τώρα ζεῖ στήν Αὐστραλία, 

θυμᾶται τά ἑξῆς: 

«Μεγάλωσα μαζί μέ τήν γιαγιά μου, 

μέ ἀγαποῦσε πολύ, 

γιατί ἤμουν ἡ μόνη ἐγγονή πού εἶχε στό χωριό 

καί εἶχα καί τό ὄνομά της. 

Κοιμόμουν στό ἴδιο δωμάτιο μέ τήν γιαγιά.

Θυμᾶμαι τήν βαθειά πίστη της στόν Θεό, 

στήν Παναγία μας 

καί σέ ὅλους τούς Ἁγίους. 

Σχολεῖο δέν εἶχε πάει, 

ἀλλά ἤξερε ὅλες τίς γιορτές 

καί ἔκανε λογαριασμούς σάν νά ἤξερε γράμματα. 

Στό δωμάτιό της εἶχε μία ντουλάπα 

γεμάτη μέ εἰκόνες Ἁγίων.

Κάθε βράδυ ἄναβε τό καντήλι 

καί ἔκανε τήν προσευχή της. 

Ἄρχιζε μέ τό 

“Θεέ μου, πρόσεχε τά παιδιά ὅλου τοῦ κόσμου 

καί ὕστερα τά δικά μου, 

τούς στρατιῶτες ὅλου τοῦ κόσμου 

καί τούς δικούς μου”. 

Ὅλο τό βράδυ προσευχόταν.

Κάτι πού ἔμαθα καί δέν τό ἔχω πῆ μέχρι τώρα. 

Ὅταν ἡ μητέρα μου (κόρη τῆς γιαγιᾶς) 

ἦταν σχεδόν 3 χρόνων, 

δέν μιλοῦσε καθαρά καί οὔτε περπατοῦσε.

Ἡ γιαγιά τήν ἔταξε στήν Παναγία 

καί πῆγε στόν Ναό τοῦ Ἁγίου Δημητρίου, 

κατέβασε τήν ποδιά (τό κάλυμα) 

πού ἦταν καλυμμένη ἡ εἰκόνα τῆς Παναγίας 

καί τήν ἀκούμπησε στήν μικρή τότε Ἀντιγόνη 

καί τό θαῦμα ἔγινε. 

Ἡ Ἀντιγόνη μίλησε καί περπάτησε.

Μαζί μέ τόν παπποῦ Ἰωάννη εἶχαν βαπτίσει 21 παιδιά.

 Προσκύνησε στούς Ἁγίους Τόπους δύο φορές, 

πρίν τό 1960 τότε πού ἦταν δύσκολο νά ταξιδέψης. 

Ὅταν γύρισε, 

ἔφερε μαζί της μία σακκούλα γεμάτη μικρά σταυρουδάκια 

καί ἔδωσε σέ ὅλο τό χωριό.

Θυμᾶμαι μία φορά ἦταν ἕτοιμη γιά νά πεθάνη, 

ἔφεραν κάποιον πάτερ ἀπό ἄλλο χωριό 

γιά νά κάνη τό Εὐχέλαιο. 

Ὁ πάτερ βιαζόταν, 

δέν εἶπε ὅλα τά Εὐαγγέλια. 

Μόλις τελείωσε, 

σηκώθηκε, 

κάθησε στό κρεββάτι ἡ γιαγιά 

καί τοῦ λέει: 

“Παπᾶ μου, δέν εἶπες ὅλα τά Εὐαγγέλια”. 

Τότε ὅλοι γελάσαμε καί εἴπαμε δέν θά πεθάνη.

Φρόντιζε πάντα νά κάνη τό νάμα 

καί νά εἶναι πάντα καθαρό καί ἁγνό 

γιά τήν θεία Κοινωνία.

Θυμᾶμαι τήν γιαγιά μέ ἀγάπη 

καί τήν εὐγνωμονῶ γιά ὅ,τι μέ δίδαξε 

καί προσπαθῶ νά τά τηρῶ».

Ὅταν εἶχε Ἑσπερινό, 

προκειμένου νά μήν τόν χάση, 

ὅταν πλέον ἦταν ὑπέργηρη, 

ξεκινοῦσε ἀπό νωρίς τό ἀπόγευμα νά πάη στήν Ἐκκλησία.

 Περπατοῦσε στόν δρόμο σκυφτή, 

βάδιζε πολύ–πολύ σιγά μέ ἕνα μικρό μπαστουνάκι, 

πού στό ἐπάνω μέρος εἶχε σχῆμα Τ, 

πολύ κοντό γιά νά τήν βολεύη, 

ἀφοῦ κύρτωσε καί δέν βολευόταν μέ κανονικό.

Οὐδέποτε ἄκουγες νά βγῆ κακός λόγος ἀπό τό στόμα της. 

Μόνο εὐχές καί συμβουλές. 

Μάλιστα ἔλεγχε τήν ἐγγονή της γιά τίς παρέες πού ἔκανε 

καί ποιές ἔβαζε στό σπίτι.

Μιά φορά 

πού ἔτυχε νά πάη μία σοβαρή γυναῖκα στό σπίτι τους, 

φεύγοντας ἐκείνη, 

εἶπε στήν ἐγγονή της: 

«Εἶδες; Τέτοιες γυναῖκες νά βάλης στό σπίτι σου».

Ὅταν πέθανε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Μακάριος ὁ Γ΄ 

καί γινόταν ἡ κηδεία, 

ἡ ἀκολουθία μεταδιδόταν ἀπό τήν τηλεόραση. 

Ἔτυχε νά εἶναι ἡ τηλεόραση στήν κόρη της ἀνοικτή 

καί νά εἶναι καί ἡ γιαγιά ἐκεῖ. 

Κάποια στιγμή ἡ γιαγιά πετάγεται ἐπάνω.

Ὅταν τήν ρώτησαν «γιατί;». 

Ἡ γιαγιά εἶπε: 

«Λέει ὁ παπᾶς τό Εὐαγγέλιο καί ἐμεῖς νά καθώμαστε;»

καί ὅλοι θαύμασαν γιά τήν εὐλάβεια τῆς γιαγιᾶς.

Στό τέλος τῆς ζωῆς της 

ἡ ἐγγονή της Μαρία ἔμενε μαζί της τά βράδια, 

μήπως χρειαστῆ τίποτε ἡ γιαγιά. 

Τήν ἄκουγε συνέχεια νά προσεύχεται 

καί ἀνάμεσα στά ἄλλα, ἔλεγε: 

«Θεέ μου, καλό θάνατο νά μοῦ δώσης. 

Νά πεθάνω Σαββάτο βράδυ, 

νά λειτουργηθῶ Κυριακή πρωΐ».

Ὑπάρχει συνήθεια στό χωριό, 

ἄν κάποιος πέθαινε Σάββατο, 

τόν ἄφηναν στό σπίτι τό βράδυ 

καί τίς πρωϊνές ὧρες, ὅταν ἄνοιγε ἡ Ἐκκλησία, 

τόν ἔπαιρναν στόν Ναό. 

Καθ᾿ ὅλη τήν διάρκεια τῆς θείας Λειτουργίας 

τό φέρετρο ἤ τό νεκροκρέββατο (κοινό γιά ὅλους) 

ἦταν μέσα στήν Ἐκκλησία. 

Ὅταν τελείωνε ἡ Λειτουργία, 

γινόταν ἡ νεκρώσιμη ἀκολουθία.

Ἕνα Σάββατο ἀπόγευμα, 

ἐνῶ ἡ γιαγιά ἦταν ἀπό ἡμέρες στό κρεββάτι, 

ξεψύχησε. 

Ἐκείνη τήν ὥρα χτυποῦσε ἡ καμπάνα γιά τόν Ἑσπερινό.

Εἰδοποίησαν ἀμέσως τόν ἱερέα 

καί ἡ καμπάνα ξαναχτύπησε πένθιμα 

γιά νά ἀναγγείλλη στό χωριό 

τόν θάνατο τῆς μακαριστῆς Χατζη–Μαριοῦς 

(σέ ἡλικία 95 ἐτῶν), 

τό Σάββατο στίς 29–12–1981. 

Ἔγιναν ὅλα ὅπως τά ζητοῦσε στήν προσευχή της.

Ἀνοίγοντας τόν μπόγο, 

πού εἶχε ἑτοιμάσει ἀπό πολλά χρόνια πρίν 

γι᾿ αὐτήν τήν εὐλογημένη ὥρα, 

σέ ὅλους ἔκανε ἐντύπωση 

μέ πόση ἐπιμέλεια τά εἶχε τακτοποιήσει ὅλα. 

Μέχρι φυτιλάκια εἶχε γιά τό καντήλι 

πού θά ἄναβαν στόν τάφο καί λιβάνι.

Αἰωνία της ἡ μνήμη. 

Ἀμήν!

|Ὑπό π. Θεοδοσίου Χριστοφόρου. 

Ὁ ἴδιος π. Θεοδόσιος συνέγραψε 

καί τίς ὑπόλοιπες βιογραφίες τῶν Κυπρίων Ἀσκητῶν...

Ἀπό το βιβλίο: Ἀσκητές μέσα στόν κόσμο, τ. Γ. ε΄

παράγγειλέ το εδώ...