Να τα πούμε;

Συνηθίζουμε να λέμε ότι η τάδε χρονιά που πέρασε ήταν μια  «καλή» ή «κακή χρονιά» (εξιδανικεύοντας ―κατά κανόνα― ο καθένας τα χρόνια της παιδικής (του) αθωότητας), συνδέοντας την καθεμιά με το κατά πόσο και πώς τα γεγονότα καθορίζουν τη ζωή μας. Αν το καλοσκεφτούμε θα δούμε ότι οι χρονιές είναι ίδιες. Ο χρόνος κυλά (και οι εποχές-χρονιές αλλάζουν) με την κάθε κίνηση να είναι αυστηρά προδιαγεγραμμένη. Πάντα ο ήλιος θα διώξει τα σύννεφα μετά τη βροχή, πάντα το φως της μέρας θα διαδεχτεί το σκοτάδι της νύχτας, πάντα ένα ζεστό καλοκαίρι θα γιάνει τις πληγές που άνοιξε η βαρυχειμωνιά.

Μόνο ο άνθρωπος μπορεί και «διαταράσσει» αυτή τη συναρπαστική και υπέροχη μονοτονία. Προσθέτοντας στο κάδρο της αέναης αυτής κίνησης  πινελιές αντάξιες ―ή μη― των ικανοτήτων του που τον κάνουν να ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα είδη και να ορίζει ο ίδιος τη μοίρα του με νου και λογισμό. Από την πορεία του, που ξεκίνησε στα βάθη των αιώνων, ώσπου να σταθεί όρθιος στα πόδια του, μέχρι τη στάση που αποφασίζει να κρατήσει το σώμα του σήμερα: σκυφτός ή με το κεφάλι ψηλά;

Σε λίγες ώρες μια νέα χρονιά έρχεται να πάρει στα χέρια της τη σκυτάλη από τη χρονιά που φεύγει. Τα κάλαντα που θα «σας πούμε» δημοσιεύτηκαν στο παράνομο στρατοπεδικό περιοδικό της Ομάδας Συμβίωσης Πολιτικών Εξορίστων του Άη Στράτη και περιέχονται στο βιβλίο του Γιώργου Φαρσακίδη “Πολιτιστικά και ευτράπελα από τα στρατόπεδα εξορίστων”:

Πρωτοχρονιά 1949

Άγιος Βασίλης έφθασε από την Καισαρεία

να φέρει την πρωτοχρονιά κι εδώ στην εξορία.

Ο Άη Βασίλης έφτασε σαν πάντοτε στην ώρα του

και σ’ όλους τους εξόριστους εμοίρασε τα δώρα του.

Στους υπεραισιόδοξους για την χρονιά ετούτη

έφερε μπρίκια του καφέ κι απ’ ένα καφεκούτι

να ψήνουνε συχνά καφέ να ρίχνουν στο φλιτζάνι

και πλήθος αρματαγωγών να βλέπουν στο λιμάνι.

Και στους απαισιόδοξους που εδήλωσαν σαφώς:

Πως ίσως το '62 θα δούμε κάποιο φως!

Τους έφερε καραμπογιά και μπλακ ένα βαρέλι

Ν’ αλείψουνε τα μούτρα και τ’ άλλα τους τα μέρη.

Σ’ αυτούς που 'χουν συνήθεια πάντα πρωί και βράδυ

μέσα στους δρόμους του χωριού κι ιδίως στο πηγάδι,

να ενεργούν ανίχνευση ως και κατασκοπεία

στων γυναικών τα θελκτικά τουριστικά τοπία

απ’ ένα τηλεσκόπιο τους έφερε εφέτος

για να μπορούν το έργο τους να εκτελούν ανέτως!

Έτσι σε όλους μοίρασε ο Άγιος τα δώρα του

και πριν να φύγει απ’ το νησί, πίσω ξανά στη χώρα του.

μας είπε συνωμοτικά, μήπως τον δει κανένας,

«Παιδιά του χρόνου λεύτεροι, στα σπίτια του ο καθένας».

Ο χειμώνας του 1948-49 έβρισκε χιλιάδες κομμουνιστές εξόριστους στον Αη Στράτη και άλλα ξερονήσια της Ελλάδας. Οι μπροστάρηδες της Εθνικής Αντίστασης του λαού μας, που πολέμησαν και έδιωξαν το φασίστα καταχτητή από τα χώματά μας χωρίς να λογαριάσουν προσωπικές θυσίες και το αίμα τους,  τιμωρούνταν από τις ξενόδουλες ελληνικές κυβερνήσεις για το «έγκλημά» τους να θέλουν την πατρίδα τους λεύτερη από κάθε είδους δεσμά και αφέντες.

Εξήντα πέντε πρωτοχρονιές αργότερα οι ίδιες προσδοκίες παραμένουν αδικαίωτες, ενώ πληθαίνουν αυτοί που νιώθουν «εξόριστοι» στον τόπο τους. Όμως, η ελπίδα δεν φυλακίζεται, ούτε μπορεί να εξοριστεί. Αντιστέκεται απέναντι στα κανόνια της συνθηκολόγησης και της υποταγής, κλείνει τα αυτιά της στις Σειρήνες της αυταπάτης και των ψευδαισθήσεων, μετουσιώνεται σε αγώνα ταξικό, ανταποκρινόμενη στις προκλήσεις των σύγχρονων δύσκολων καιρών. Μέχρι οι άνθρωποι του μόχθου να γευτούν τα αγαθά του ιδρώτα τους και ο λαός να γίνει κυρίαρχος στον τόπο του.

(Οικοδόμος στο «ΑΤΕΧΝΩΣ» - 31 Δεκέμβρη 2014).

…Εκτός από τα κάλαντα έχουμε και νέα να σας πούμε:

Το 2015 φέρνει στο διαδίκτυο το «ΑΤΕΧΝΩΣ», ένα νέο  ηλεκτρονικό περιοδικό για την πολιτική, τις τέχνες και τα γράμματα. Μια προσπάθεια που άρχισε να χτίζεται με ενθουσιασμό και μεράκι  από δουλευτάρηδες της πένας ―με «ερυθρά αιμοσφαίρια»― που μέλημά τους δεν είναι να «ξεχωρίσουν απ’ τον κόσμο», αλλά να υπηρετήσουν, με συνέπεια, την «Τέχνη» που γεννούν οι  αγώνες της εργατικής τάξης και του λαού μας. Ο “Οικοδόμος” συμμετέχει σε αυτή την προσπάθεια.

Το “Να τα πούμε;” δημοσιεύτηκε λίγο νωρίτερα στο «ΑΤΕΧΝΩΣ». Δεν μπορείτε ―ακόμα― να το δείτε εκεί, διότι η σελίδα ―όπως συνηθίζεται σε τέτοιες περιπτώσεις― βρίσκεται σε δοκιμαστική λειτουργία. Αυτό δεν την εμποδίζει να εμπλουτίζεται με νέα-πρωτότυπα κείμενα  των συνεργατών της και να προετοιμάζεται ώστε να κάνει… δυναμική την εμφάνισή της στις οθόνες των υπολογιστών σας, την Πέμπτη 15 Γενάρη του 2015.

Εν αναμονή λοιπόν…

Σας ευχόμαστε ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ και με δύναμη μπροστά!

Και… μην ξεχνάτε:

«ΑΤΕΧΝΩΣ», γιατί…

“Τέχνη είναι οι αγώνες του λαού”

(Στις οθόνες σας, από 15 Γενάρη)

Αναδημοσίευση από το φιλικό ιστολόγιο Οικοδόμος

Η ofisofi συμμετέχει στο " ΑΤΕΧΝΩΣ ", γιατί..." Τέχνη είναι οι αγώνες του λαού"

Ουδέν κοινόν

 Απεχθανόταν τις καινοτομίες` κάθε μεταρρύθμιση του φαινόταν ταυτόσημη με επανάσταση.
" Οι σύλλογοι", έλεγε, " βλάπτουν το Κράτος, γιατί διαφωτίζουν το λαό και διαδίδουν φιλελεύθερες ιδέες".
Μισούσε τα Συντάγματα, γιατί τάχα ευνοούν τις κομματικές διαμάχες και διασπούν την εθνική αρμονία.
" Ο θεός", έγραφε, " δημιούργησε την Κόλαση, κι ο ευλαβέστερος ηγεμόνας είναι εκείνος που έχει για πρωθυπουργό το δήμιο". Οι φιλελεύθεροι έπρεπε να θανατώνονται, σαν εχθροί της κοινωνίας. Δημοκρατία σήμαινε ανηθικότητα, όπως φαινόταν από το πρόγραμμά της.
Πρόσταξε να σκεπάσουν την Αφροδίτη του Πραξιτέλη, και με την ίδια του την πέννα όρισε το μάκρος που έπρεπε νάχουν οι φούστες των χορευτριών.
Η παραμικρή εκδήλωση φιλευθερισμού αρκούσε για να καταστρέψει μια σταδιοδρομία.
Τη διοίκηση χαρακτήριζε άγρια θρησκοληψία και αδιάντροπη διαφθορά.

Εξηγούσε ότι δεν ήθελε μορφωμένους, αλλά νομοταγείς κι αφοσιωμένους υπηκόους.
Φοβόταν τις πολιτικές συνέπειες της Παιδείας. Κάθε καθηγητής που δίδασκε φιλελεύθερες θεωρίες στους φοιτητές του ήταν για εκείνον μεγάλος αμαρτωλός. Θεωρούσε ιερό καθήκον να σώσει την κοινωνία από το φιλελευθερισμό και τις διαλυτικές του θεωρίες.
" Ένας λαός αμόρφωτος", έλεγε, " κυβερνιέται πιο εύκολα". Για να γραφτεί κανένας φοιτητής έπρεπε να προσκομίσει πιστοποιητικά καλής διαγωγής από θρησκευτική, ηθική και πολιτική άποψη. Κανένας δε γινόταν δεκτός αν είχε δώσει λαβή σε υπόνοιες ότι είχε επαναστατικές ιδέες.
Καθηγητές και σπουδαστές παρακολουθούνταν από χαφιέδες, κι η παραμικρή επίδειξη ανεξαρτησίας πνεύματος είχε για συνέπεια την αποβολή τους.

" Η αστυνομία", έγραφε ένας αντιπολιτευόμενος, " μπορεί να ρίξει έναν άνθρωπο στη φυλακή, να τον παρακολουθεί, να του αρνιέται διαβατήριο, να του ορίζει τόπο κατοικίας, να τον κάνει να χάσει τη δουλειά του...Ανοίγει την αλληλογραφία του στο ταχυδρομείο δίχως καν προσχήματα` μπορεί να εισβάλει στο σπίτι του, να κατάσχει τα χαρτιά του` μπορεί να κλείσει μαγαζιά, ξενοδοχεία, καφενεία, και να επιβάλει αυθαίρετα πρόστιμα".
Οι άνθρωποι, η περιουσία τους, η τιμή τους βρίσκονταν στο έλεος της αστυνομίας. Τις επαρχίες διοικούσαν στρατιωτικοί διοικητές, τις πόλεις φρούραρχοι.
Ο χαφιεδισμός είχε γενικευτεί. Η αστυνομία πλήρωνε πολλούς επικουρικούς, κι άνθρωποι συλλαμβάνονταν με μόνη υπόδειξη του παπά της ενορίας τους....Ειδικά παρακολουθούσαν την κατηγορία των " λεγόμενων διανοουμένων".
Οι χαφιέδες βρίσκονταν στα καφενεία, στα θέατρα, ανάμεσα στο υπηρετικό προσωπικό των οικογενειών...Όποιος τούς γινόταν ύποπτος ήταν χαμένος. Μπορούσαν να του καταστρέψουν τη σταδιοδρομία, να του απαγορεύσουν να ταξιδέψει, ή να στείλει τα παιδιά του να σπουδάσουν στο εξωτερικό.

Στηριζόταν στο "ξίφος της Δικαιοσύνης". " Σ' αυτούς τους καιρούς όπου οργιάζουν η άρνηση κι η ανυπακοή", έλεγε, " αποτελεί κακώς εννοούμενη φιλανθρωπία η επιβολή ελαφρών μόνο ποινών". " Οι φιλελεύθεροι", έλεγε , " είναι αμαρτωλοί. Να προσευχόμαστε να μετανοήσουν, αλλά να τιμωρούμε τους αμετανόητους".
Ο κατηγορούμενος μόλις προλάβαινε να λάβει γνώση του κατηγορητηρίου. Ένορκοι δεν υπήρχαν, και πολύ συχνά ήταν βάσιμες οι υπόνοιες ότι η αστυνομία επηρέαζε τις δίκες.
Με το πρόσχημα της αποφυγής εκφοβισμού των μαρτύρων , απαγορευόταν η παρουσία του κοινού στις σημαντικότερες ποινικές δίκες. Κάθε είδους ενθάρρυνση παρεχόταν στους καταδότες. Η υπό εγγύηση προσωρινή απόλυση ήταν απαγορευμένη.
Συμμετοχή σε παράνομη συγκέντρωση λογάριαζε  για προδοσία και μπορούσε να επισύρει θάνατο και δήμευση. Οι πολιτικοί κατάδικοι στέλνονταν σε "ανθυγιεινές περιοχές', τους έκλειναν μαζί με καταδίκους του κοινού δικαίου - παρά τα διεθνή νόμιμα - ή τους αλυσσόδεναν στους τοίχους των κελιών τους για όλη τους τη ζωή.
Οι πολιτικά ύποπτοι, όταν δεν υπήρχαν αποδείξεις εναντίον τους, μπορούσαν να μένουν φυλακή, " ώσπου να φανερωθεί η αλήθεια"...
Η αστυνομία είχε τη δυνατότητα να κρατάει στις φυλακές όσους αθώωναν τα δικαστήρια. Τα βασανιστήρια όχι μόνο επιτρέπονταν, αλλά ενθαρρύνονταν. Οι φυλακές, παρ΄όλους τους καλούς κανονισμούς, ήταν " άβυσσοι της Κολάσεως"...

Η ελευθερία του λόγου και του Τύπου ήταν περιορισμένη. Η λογοκρισία δεν επέτρεπε τις επικρίσεις για την Κυβέρνηση. Αλλά...τα ξένα βιβλία μπορούσαν να εισάγονται ελέυθερα.

Σε στιγμές ειλικρίνειας, η Κυβέρνηση ομολογούσε ότι δεν είχε κανένα ηθικό έρεισμα, κι η αίσθηση ανασφάλειας την έκανε να ζει με τον αδιάκοπο φόβο συνωμοσιών.
Σε μια χώρα όπου τιμωρείται η παραμικρή επίκριση της Κυβερνήσεως, όπου δεν υπάρχει ούτε ίχνος αντιπροσωπευτικών θεσμών, μια μυστική οργάνωση και παράνομος τύπος αποτελούν τη μόνη διέξοδο για το μεταρρυθμιστή.
Αν ρωτήστε ένα νεαρό αν έχει κάνει φυλακή, σας απαντάει: " Μόλις έγινα άντρας, αλλιώτικα θα είχα κάνει".
Πώς να κρίνει κανένας αυστηρά τον πληθυσμό για έλλειψη πολιτικής αρετής; Ήταν η μοιράια συνέπεια ενός συστήματος που δεν άφηνε θέση στην παιδεία και στην πολιτική ευθύνη.

( Αποσπάσματα από περιγραφή των συνθηκών στις Ιταλικές ηγεμονίες των χρόνων της Ιερής Συμμαχίας, από την Ιστορία της Ιταλικής Ενότητας, 1814- 1871 του Bolton King ( 1899) )

Βρίσκονται στα ΝΕΑ ΚΕΙΜΕΝΑ (2) που εξέδωσε ο Κέδρος το φθινόπωρο του 1971

«Μαύρη οθόνη στη δημοκρατία»

«Μαύρη οθόνη στη δημοκρατία»

«Ποιος έσβησε την τηλεόραση στην Ελλάδα ;»

Πηγή: Yahoo, NEWSIT

Σκιές και σκοτάδια

 [...] Πενήντα εκατομμύρια πέθαναν για να περιφρουρήσουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, τον αυτοσεβασμό και την ελευθερία ανθρώπων και ιδεών. Πενήντα εκατομμύρια άνθρωποι νεκροί - φύγανε λάθος. 

 Γιατί νικήσανε στ΄αλήθεια οι νικημένοι.

Και μας αφήσανε κληρονομιά μεθόδους βίας, εθισμό στην ανελευθερία, τον φόβο καθημερινό μας σύντροφο κι ένα παντοδύναμο κράτος να μας ελέγχει και με κομπιούτερς να μετράει τα δάκρυα, που τα μεν λίγα να δηλώνουν εθνική μειοδοσία και τα πολλά εσχάτη προδοσία.

Πολεμήσαμε τρεις δικτατορίες κι όμως μετά τον πόλεμο κατασκευάσαμε τριάντα τρεις. Κι όλο φυτρώνουν νέες με τας μεθόδους των Ες Ες, με τα ηλεκτροκίνητα βασανιστήρια, τα κομμένα χέρια  και τις μητέρες ν' αναζητούνε στις πλατείες τα χαμένα παιδιά τους, με την παροχή προστασίας στους εγκληματίες για να ελέγχουμε...τα θύματά τους και με τα κομμένα χρωματιστά μαλλιά των πανκς να δημιουργούν θανατηφόρα έλξη στον αφανισμό και στη δημόσια βία.

Με το ανενδοίαστο πνεύμα, επίσημο προσωπείο των πολιτικών, και την αστυνομία, σπλάχνο εκ των σπλάχνων μας , να εκπροσωπεί ό,τι χολεριασμένο  κι άρρωστο  κρύβει βαθιά μέσα του ο άνθρωπος για να προστατέψει μ'έναν ακάθαρτο μανδύα τις έννοιες έθνος, πατρίδα, σπίτι, εκκλησία, κράτος κι οικογένεια[...]

Μικρό απόσπασμα από το άρθρο του Μάνου Χατζιδάκι με τίτλο"  Μια μωβ σκιά του Μάη. "

Με μερικές αλλαγές ή ίσως και καμία μπορεί να αποδώσει το νόημα της μέρας.

( Μάνος Χατζηδάκις, Ο καθρέφτης και το μαχαίρι,Ίκαρος,1989, β΄έκδοση )

Πώς να σιωπήσεις ή να ειπείς ψέματα όταν γνωρίζεις πώς σε ανακρίνει η ιστορία;...

 «Η νύχτα» (1918-'19), του Μαξ Μπέκμαν

" Την πρώτη φορά που ιστορήσαμε πως αργοσφάζανε τους φίλους μας,

   κραυγή φρίκης αντήχησε.

   Είχανε, τότε, σφάξει εκατό.

   Μα όταν σφάξαν χίλιους και η σφαγή δεν είχε τελειωμό,

   απλώθηκε σιωπή.

   Όταν οι κακουργίες πέφτουν σαν βροχή, κανένας πια δε φωνάζει :

   Σταματήστε!

  Όταν σωρεύονται τα εγκλήματα, γίνονται αόρατα.

  Όταν οι πόνοι γίνονται αβάσταχτοι, δεν ακούγονται πια οι κραυγές.

  Και οι κραυγές πέφτουν κι αυτές σαν καλοκαιρινή βροχή."(Μ.Μπρέχτ)

Μια πικρή γεύση στο στόμα και ένα βάρος στο στήθος . Ανακατωμένα συναισθήματα . Δεν ξέρω τι αισθάνομαι ακριβώς με τα αποτελέσματα των εκλογών. Δεν θα σχολιάσω τα γεγονότα , γιατί αυτό το ιστολόγιο δεν κάνει άμεσους πολιτικούς σχολιασμούς παρά μόνον έμμεσους μέσα από άλλους δρόμους και μονοπάτια. Δεν μπορώ όμως να μην σχολιάσω την εκλογή των 21 βουλευτών της Χρυσής Αυγής. 

Ντρέπομαι . Αυτό είναι το πρώτο συναίσθημα. Ντρέπομαι γιατί θεωρώ ότι δεν έκανα όλα όσα έπρεπε ως άνθρωπος, ως εκπαιδευτικός, ως ενεργός πολίτης για την αποτροπή αυτού του φαινομένου. 

Σκέφτομαι ότι έχουν περάσει μόλις 67 χρόνια από τη λήξη του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου

 ( αύριο η επέτειος της Μεγάλης Αντιφασιστικής  Νίκης των Λαών ) και σε κάθε γωνιά αυτής της βασανισμένης γης  το αίμα μαχητών και αμάχων εξακολουθεί να φωνάζει. Τόποι σημαδεμένοι από  τη φωτιά και τη θηριωδία, τις εκτελέσεις και τα βασανιστήρια. Μνημεία που υπενθυμίζουν  το θανατηφόρο πέρασμα των σαρκοβόρων θηρίων.

 Καταχνιά και  σκοτάδι  απλώνονται. Έρεβος και ζόφος. 

 Κραυγές και ουρλιαχτά  λύκων που ετοιμάζονται να κατασπαράξουν τα θύματά τους. Τρομάζω.Φοβάμαι.

Οι πολιτικές των τελευταίων  μεταπολιτευτικών χρόνων με τη δημιουργία χρόνιων κοινωνικών και οικονομικών προβλημάτων σε συνδυασμό με το μεγάλο κύμα προσφύγων και μεταναστών από χώρες που οι κοσμοκράτειρες δυνάμεις του πλανήτη κατασπάραξαν, κυοφόρησαν και γέννησαν το τέρας, το τάισαν και το μεγάλωσαν. " Γνωστοί οι ένοχοι , γνωστή και η αιτία".  Και να'το τώρα εμφανίζεται  με τα μεγάλα μαύρα φτερά του να πετάει και να προσπαθεί με κρωγμούς και τρομερό θόρυβο να επιβάλει την παρουσία του.

Και κάποιοι του έδωσαν χέρι βοήθειας στο πέταγμα. Και αυτοί - λένε - είναι νέοι  που νομίζουν ότι θα δουν τα προβλήματά τους να λύνονται.

 Καπηλεία  προβλημάτων και συναισθημάτων. Πατριδοκαπηλεία.Ιστορική άγνοια και αμνησία.Λήθη.

Ρατσισμός και ξενοφοβία.Μισανθρωπισμός. 

Ανησυχώ γιατί το πρόβλημα εξακολουθεί να μην αντιμετωπίζεται με σοβαρότητα. 

Γέλια και φαιδρότητα είναι οι αντιδράσεις από την προβολή του γνωστού βίντεο με τους δημοσιογράφους. Τραγικό!

Κάποιοι επικαλούνται τη δημοκρατία και δικαιολογούν την δράση τους , αλλά και την ανοχή απέναντι τους. Ξεχνούν όμως ότι η πραγματική , η ουσιαστική δημοκρατία έχει όρια, αρχές και πάνω απ'όλα σέβεται τον άνθρωπο ανεξάρτητα από φύλο, φυλή, χρώμα , κοινωνική τάξη και οικονομική κατάσταση. 

Επομένως τι θέση έχουν αυτά τα ανθρωποειδή στη δημοκρατία; 

Υπάρχει όμως δημοκρατία ; Γιατί αν υπήρχε πραγματικά, αυτά τα φαινόμενα δεν θα εύρισκαν έδαφος να αναπτυχθούν. Σε μία κατ'επίφαση δημοκρατία πολύ εύκολα τα όρια μπορούν να διαρραγούν και να ανοίξει ο δρόμος για την εμφάνιση φασιστικών και ναζιστικών συμπεριφορών που κύριο στόχο έχουν την καταπάτηση κάθε ανθρώπινου δικαιώματος και την επιβολή του δίκαιου του ισχυρότερου με οποιοδήποτε τρόπο και οποιαδήποτε μορφή. Μορφώματα του είδους της Χρυσής Αυγής γεννιούνται μέσα σε τέτοιες συνθήκες παραμόρφωσης της δημοκρατίας και όπως αυτή λειτουργεί μέσα στο υπάρχον κοινωνικό σύστημα.

Έρχονται μέρες δύσκολες και σκληρές. Υποχρέωση μας να προστατεύσουμε τα στοιχειώδη δικαιώματά του ανθρώπου, να προφυλάξουμε το μέλλον το δικό μας και των παιδιών μας. Τι τους παραδίνουμε τελικά; Το έχουμε αναλογιστεί;

" Στην Εκκλησία, στο Βουλευτήριο, στην Πνύκα,

  πουλούν κι αγοράζουν. Απλωμένες πραμάτειες

  απάνω στο χώμα που αγίασε το αίμα

  του Παιδιού με τη Φυσαρμόνικα.

  Παγιδευμένο σέρνουνε, προπηλακίζουν, σπρώχνουν

  γδύνουν από τη μοίρα του το κορμί της Ελλάδας

  οι μεταπράτες.

                       Γραμματείς, Φαρισαίοι

  Αυλικοί και Αλλότριοι

  που μυρίζουν πετρέλαιο κ΄αίμα καμένων

  βρεφών και γερόντων, ρυπαίνουν αυτόν

  τον αιώνιο τύμβο, αυτόν το σταυρό - 

  πουλούν κι αγοράζουν. Στήνουν

  παγίδες στον άγγελο της Ειρήνης,

  στην Άπτερη Νίκη, αντιστρέφουν το νόμο,

  απατούν τον περιούσιο λαό της οδύνης,

  εκπορνεύουν την αρετή  κι αν εσύ

  αποστρέψεις το πρόσωπο, τότε δεν είσαι

 ποιητής ή πολίτης αλλά ύποπτος όπως

 η Αντιγόνη κ' οι νόμοι της.

                                    Αλλά πώς

ν' αρνηθεί κανείς την αλήθεια,

την τιμή να τιμήσει τη γη που στο γάλα

και στο φως της οφείλει την καρδιά

και το πνεύμα του; Πώς να σιωπήσεις

ή να ειπείς ψέματα όταν γνωρίζεις

πώς σε ανακρίνει η ιστορία;

                                    Οργή

αναθρώσκουν τα πάτρια κόκκαλα.

Τι γυρεύουν αυτοί μες στο χώρο της εύνοιας

των θεών; Πώς μπορούν αυτοί νάχουν του ήλιου

τους υπηκόους υπήκοους; Ας τους δείξουμε πως

όλα αυτά τα μνημεία κι' αυτές οι κολώνες,

 όπου ακούγεται ο ήλιος ρέοντας μες 

στις γλυπτές τους πτυχές, δεν έμειναν μόνα τους."

( Νικηφόρος Βρεττάκος, Συνδρομή στην Ιστορία)