Ένας Μύθος για το Αύριο

Υπήρχε κάποτε μια πόλη στην καρδιά της Αμερικής όπου κάθε είδος ζωής έμοιαζε να συνυπάρχει αρμονικά με το περιβάλλον. Η πόλη βρισκόταν ανάμεσα σε εύφορα  τετραγωνισμένα αγροκτήματα απ' τη μια μεριά και σε χωράφια με σπαρτά και λόφους γεμάτους οπωροφόρα δέντρα απ' την άλλη. Την άνοιξη, ο αέρας έφερνε πάνω απ' τα πράσινα χωράφια άσπρα σύννεφα από τα λουλούδια των δέντρων αυτών. Το φθινόπωρο, οι βαλανιδιές, οι σημύδες κι οι νεροπλάτανοι έπαιρναν τέτοια χρώματα, που έμοιαζαν  σαν φωτιές που λαμπύριζαν  μέσα στο πράσινο φόντο των πεύκων. Οι αλεπούδες τότε, ούρλιαζαν πάνω στους λόφους και τα ελάφια περνούσαν ήσυχα μέσα απ' τα χωράφια μισοκρυμμένα απ' την πρωινή φθινοπωρινή ομίχλη.
Στο μήκος των δρόμων φύτρωναν δάφνες, πικροδάφνες και σημύδες, φτέρες κι αγριολούλουδα που υπήρχαν σχεδόν όλο το χρόνο κι ήταν χάρμα οφθαλμών για τους ταξιδιώτες. Ακόμα και το χειμώνα οι άκρες των δρόμων ήταν τόποι ομορφιάς, γιατί έρχονταν αμέτρητα πουλιά να φάνε τους καρπούς και τις κορφές απ' τα ξερά χόρτα που ξεπρόβαλλαν μέσα απ' το χιόνι. Η εξοχή αυτή φημιζόταν στ' αλήθεια για την αφθονία και την ποικιλία των πουλιών της, κι όταν την άνοιξη και το φθινόπωρο περνούσαν τα κύματα των μεταναστευτικών πουλιών, οι άνθρωποι έρχονταν από πολύ μακριά για να τα δουν. Άλλοι έρχονταν για να ψαρέψουν στα ποτάμια που κατέβαιναν απ' τους λόφους και που τα νερά τους ήταν δροσερά και κρυστάλλινα και σχημάτιζαν μικρές σκιερές λίμνες γεμάτες από πέστροφες. Έτσι είχαν τα πράγματα, απ' την εποχή που, πριν πολλά χρόνια, ήρθαν οι πρώτοι άποικοι, έφτιαξαν τα σπίτια τους, έσκαψαν τα πηγάδια τους, κι έχτισαν τους αχυρώνες τους.
Ύστερα κάποια παράξενη αρρώστια έκανε την εμφάνισή της στην περιοχή κι όλα άρχισαν ν' αλλάζουν. Κάποια κατάρα έπεσε πάνω στην πόλη: περίεργες επιδημίες σάρωναν τα κοπάδια απ' τα κοτόπουλα· τα μοσχάρια και τα πρόβατα αρρώσταιναν και πέθαιναν. Παντού υπήρχε η σκιά του θανάτου. Οι αγρότες μιλούσαν για αρρώστιες που χτυπούσαν τις οικογένειές τους. Στην πόλη οι γιατροί δεν ήξεραν τι να κάνουν μ' αυτές τις καινούργιες αρρώστιες που εμφανίζονταν στους ασθενείς τους. Είχαν κι αρκετούς ξαφνικούς κι ανεξήγητους θανάτους όχι μόνο ενηλίκων αλλά και παιδιών· εκεί που έπαιζαν, τα' βρισκε η αρρώστια και πέθαιναν μέσα σε λίγες ώρες.
Υπήρχε μια ασυνήθιστη ησυχία. Τα πουλιά, για παράδειγμα - τι είχαν γίνει; Πολλοί άνθρωποι μιλούσαν γι αυτά, ανήσυχοι και απορημένοι. Τα κοτέτσια στις αυλές ήταν έρημα. Τα λίγα πουλιά που έβλεπε κανείς εδώ κι εκεί ήταν ετοιμοθάνατα· έτρεμαν πολύ και δεν μπορούσαν να πετάξουν. Ήταν μια άνοιξη χωρίς φωνές. Τα πρωινά κάποτε πάλλονταν από τους ήχους της συναυλίας των κοκκινολαίμηδων, των περιστεριών, της κίσσας, του τροχίλου κι από δεκάδες άλλες φωνές την αυγή· τώρα δεν ακουγόταν τίποτα και μονάχα η σιωπή βασίλευε πάνω απ' τα χωράφια και μέσα στα δάση και στα έλη.
Στ' αγροκτήματα οι κότες κλωσσούσαν, αλλά δεν έβγαιναν κοτοπουλάκια απ' τ' αυγά. Οι αγρότες παραπονιούνταν ότι δεν μπορούσαν να θρέψουν καθόλου γουρούνια - τα νεογέννητα ήταν πολύ μικρά και ζούσαν μόνο λίγες μέρες. Οι μηλιές άρχισαν ν' ανθίζουν αλλά δεν ακουγόταν κανένα βουητό από μέλισσες, κι έτσι δεν θα γινόταν η γονιμοποίηση και δεν θα' καναν καρπούς.
Στην άκρη των δρόμων που ήταν κάποτε τόσο όμορφες υπήρχε μονάχα ξερή και μαραμένη βλάστηση, σα να' χε περάσει κάποια φωτιά. Κι αυτά τα δέντρα ήταν σιωπηλά, εγκαταλειμμένα από κάθε ζωή. Ακόμα και τα ποτάμια ήταν νεκρά. Οι ψαράδες δεν τα επισκέπτονταν πια γιατί όλα τα ψάρια είχαν πεθάνει.
Στα πεζοδρόμια, κάτω απ' τα υπόστεγα κι ανάμεσα απ' τα κεραμίδια στις στέγες, υπήρχαν ακόμα τα ίχνη μιας άσπρης κοκκώδους σκόνης· πριν από μερικές βδομάδες είχε πέσει σαν το χιόνι πάνω στις στέγες και στις πρασινάδες, πάνω στους αγρούς και στα ποτάμια.
Καμιά κατάρα, καμιά εχθρική ενέργεια δεν είχε σταματήσει την ανανέωση της ζωής σ' αυτόν τον δυστυχισμένο κόσμο. Οι ίδιοι οι άνθρωποι είναι υπεύθυνοι.

Η πόλη αυτή δεν υπάρχει στην πραγματικότητα, αλλά υπάρχουν χιλιάδες παρόμοιες πόλεις στην Αμερική ή αλλού στον κόσμο. Δεν ξέρω καμιά πόλη που να έχει πάθει όλες αυτές τις δυστυχίες που περιγράφω. Κι όμως, η καθεμιά απ' τις καταστροφές αυτές έχει συμβεί στην πραγματικότητα κάπου, και πολλές αληθινές κοινότητες έχουν υποφέρει από ένα σημαντικό αριθμό τέτοιων καταστάσεων. Μια φρικτή απειλή πλανιέται πάνω απ' τα κεφάλια μας που δεν καταλάβαμε πώς ήρθε, κι αυτή η φανταστική τραγωδία μπορεί εύκολα να γίνει μια πραγματικότητα που όλοι θα γνωρίσουμε...

Ράκελ Κάρσον, Σιωπηλή Άνοιξη, μετρφ. Λ. Κανδηλίδη, Κάκτος 1981

Ένας σκουπιδότοπος που τον λένε...Ελλάδα

  Ταξιδεύω από την Αθήνα για τα Γιάννενα με το λεωφορείο του ΚΤΕΛ. Διασκεδάζω με την πινακίδα που έχει κρεμάσει ο οδηγός πάνω από το ταμπλό, δίπλα στη μπροστινή πόρτα: 

ATTENTION

Your Mother doesn' t work here.

Please, clean up your own mess 

Προνοητικός ο οδηγός , μόνο που το μήνυμα είναι στα αγγλικά. Αλλά και στα ελληνικά να ήταν ποιος θα έδινε σημασία.

   Χαζεύω έξω από το παράθυρο και η ματιά μου πνίγεται στα σκουπίδια. Δεν υπάρχει πουθενά σημείο καθαρό.Μπουκάλια και μπουκαλάκια σχηματίζουν λοφάκια στις άκρες του δρόμου. Οι χώροι στάθμευσης των αυτοκινήτων ξέχειλοι από σακούλες σκισμένες και κάθε λογής περιεχόμενο σκορπισμένο σε μεγάλη έκταση. Βρώμικα χαρτιά, πάνες, σερβιέτες,προφυλακτικά, κουτιά, κύπελα του καφέ , τενεκεδάκια αναψυκτικών μπλεγμένα με τα αγριόχορτα και τα κλαδιά των θάμνων έτσι όπως τα μεταφέρει ο αέρας . Κάδοι γεμάτοι μέχρι πάνω και άλλα σκουπίδια σε σακούλες στοιβαγμένα. Η ίδια εικόνα σε όλη τη διαδρομή και όχι μόνο. Δεν υπάρχει παραλία, πλατεία, αρχαιολογικός χώρος, επαρχιακός δρόμος , είσοδος πόλης ή χωριού που να παρουσιάζει διαφορετική εικόνα. Παντού βρωμιά ,δυσωδία, ποντίκια, κατσαρίδες, κουνούπια και μύγες. 

  Η προστασία του περιβάλλοντος είναι και ατομική υπόθεση.  Τι έχει στο νου του ο καθένας που πετάει στο δρόμο, στην παραλία ή οπουδήποτε αλλού τα  σκουπίδια του; Πιστεύει αφελώς ότι δεν τα βρουν οι άλλοι; Και οι άλλοι τι πιστεύουν ότι αν τα προσπεράσουν και αδιαφορήσουν ή προσθέσουν και τα δικά τους ότι φέρθηκαν σωστά γιατί τα πρώτα δεν τα δημιούργησαν οι ίδιοι και τα δεύτερα τα τοποθέτησαν εκεί που ήταν και τα άλλα; Και ας έρθει το προσωπικό του κάθε Δήμου να τα καθαρίσει; Σιγά μην ασχοληθούν κιόλας! Μόνο όταν απεργούν οι υπάλληλοι της καθαριότητας βλέπουν τους όγκους των σκουπιδιών που τους πνίγουν. Όταν οι ίδιοι δημιουργούν αυτούς τους όγκους σε κάθε τους κίνηση, σε κάθε τους έξοδο , σε κάθε τους επίσκεψη και δραστηριότητα τότε ποιοι και σε ποιους πρέπει να διαμαρτυρηθούν για την τριτοκοσμική συμπεριφορά τους; Κι αν δεν τους ενοχλεί η βρωμιά έξω από το σπίτι τους πώς θα να τους ενοχλήσει η βρωμιά που δημιουργούν τα εργοστάσια, οι βιοτεχνίες, οι πολυεθνικές ; Αν δεν ευαισθητοποιούνται για τον μικρό δικό τους χώρο ,πώς να ευαισθητοποιηθούν για τον μεγαλύτερο ,για τη γη; Πώς να αντιδράσουν, πώς να αγωνιστούν για την προστασία του ευρύτερου περιβάλλοντος, φυσικού ή ιστορικού; Ή μήπως δεν τους αφορά ; Ας το αφήσουν και αυτό για τους άλλους, τους οικολόγους!

  

    Οι  φωτογραφίες είναι από την είσοδο στην πόλη της Ηγουμενίτσας , την Πύλη της Ευρώπης , όπως τους αρέσει να τη λένε. Και από οποιαδήποτε άλλη περιοχή  αν ήταν δεν θα άλλαζε τίποτα. Παντού η  εικόνα  είναι ίδια ακόμη και στο πιο απομακρυσμένο σημείο της χώρας αρκεί να το έχει πατήσει επισκέπτης μόνος ή μετά της οικογενείας του . Η επίσκεψη  τους  μένει αξέχαστη για χρόνια  καθώς όλα αυτά τα προϊόντα που χρησιμοποίησαν και πέταξαν στη συνέχεια έξω στη φύση, δεν αυτοκαταστρέφονται μετά την αποστολή τους και μαρτυρούν με το χειρότερο τρόπο πώς ο καθένας αντιλαμβάνεται την αγάπη και το σεβασμό στο περιβάλλον. Κάτι θα έχουν να πουν οι αρχαιολόγοι του μέλλοντος για το επίπεδο πολιτισμού των Νεοελλήνων.

Ημέρα Περιβάλλοντος

 Νοσταλγία

Θα πρέπει νά ’ταν όμορφα τα χρόνια
που το χιόνι έπεφτε στην ώρα του
έλιωνε στην ώρα του
και τα ρυάκια πότιζαν με τη σειρά τους
τα φτωχικά μας περιβόλια.
Τώρα μπερδεύτηκαν οι εποχές
ο χρόνος θρυμματίστηκε
το νερό στεγνώνει αμέσως όπου ν’ αγγίξει
τα πηγάδια θεόξερα σκοτεινά
κάπου μακριά σφυρίζει ένα τρένο
δεν το βλέπει κανείς μόνο ακούγεται
τα πλοία σαλπάρουν κρυφά τις νύχτες
και κανείς δεν ξέρει τι φορτώσανε
κι εκείνα τ’ άγνωστα πουλιά
που γέμισαν τελευταία τους κήπους μας
και δε γνωρίζουμε από πού μας έρχονται
και πώς τα λένε.
                                                         Αμαλία Τσακνιά

 

Επειδή

Επειδή κάψατε τα δάση μου
Για να κόψετε τα οικόπεδά σας
Και μιλάτε για Δασούπολη
Εκεί που δεν υπάρχει ούτε ένα δέντρο
Επειδή ανασκάψατε τους κήπους μου
Για ν’ απλώσετε τα γήπεδά σας
Και μιλάτε για Ανθούπολη
Εκεί που δεν υπάρχει ούτε ένα άνθος
Επειδή μωρανθήκατε
Επειδή σκοτώνετε τον ήλιο μου
Για να πλουτίσετε τα σκότη σας
Και μιλάτε για Λάμπουσα
Εκεί που δεν υπάρχει λάμψη
Και μιλάτε για Αλάμπρα
Εκεί που δεν υπάρχει φως
Όμως υπάρχει ο Κεραυνός
Και θα σας κάψει.
                                                                  Κώστας Βασιλείου

Πηγή: Ο λόγος ανάγκη της ψυχής, Κείμενα Β΄Γυμνασίου , Παιδαγωγικό Ινστιτούτο Κύπρου

Μια νίκη της Greenpeace, που πέρασε στα ψιλά

C’mon make my day

του Νίκου Χαραλαμπίδη 18/09/2011

Η κατήφεια (γνωστή και ως γκαντίφλα) βασιλεύει. Τα μούτρα μας είναι κρέας και δεν υπάρχει φως στην άκρη του τούνελ. Ούτε καντήλι. Είναι έτσι όμως;

Πριν από λίγες ημέρες, η δικαστική απόφαση που απέρριψε το αίτημα της ΔΕΛΤΑ, της μεγαλύτερης γαλακτοβιομηχανίας στην Ελλάδα και μέλος του ομίλου MIG, δικαίωσε τη δράση της Greenpeace, αναπτερώνοντας την ελπίδα. Τουλάχιστον την ελπίδα κάθε μικρού και αδύναμου, που νοιώθει καθημερινά να τα βάζει με θηρία, σε ένα παιχνίδι που μοιάζει να μην έχει νόημα αφού όλοι λένε ότι είναι στημένο.

Οι λεπτομέρειες της υπόθεσης, ίσως δεν έχουν τόσο ενδιαφέρον, αν και έχουν τη σημασία τους. Αυτό που όμως έχει ενδιαφέρον, ειδικά στις μέρες μας, είναι ότι η ΔΕΛΤΑ χρησιμοποίησε επικοινωνιακά και σαν συγκριτικό πλεονέκτημα -για όσο αυτό την εξυπηρετούσε- την καταχώρησή της σε υψηλή θέση στον Οδηγό Καταναλωτών. Όταν όμως, βάσει των απαντήσεών της, το αποτέλεσμα δεν της ήταν πια αρεστό, κινήθηκε δικαστικά (αίτηση ασφαλιστικών μέτρων) ζητώντας να αποσυρθεί ο Οδηγός Καταναλωτών της Greenpeace. Η εταιρία ισχυρίστηκε ότι αδικήθηκε εσκεμμένα από την περιβαλλοντική οργάνωση (με τη δημοσιοποίηση της βαθμολογίας της ΔΕΛΤΑ στον Οδηγό Καταναλωτών για τα Μεταλλαγμένα στα ζωικά προϊόντα, που εκδίδει η Greenpeace σε τακτά διαστήματα). Το δικαστήριο απέρριψε συνολικά το αίτημα!

Σε ένα «αφανές» δικαστήριο (Μονομελές Πρωτοδικείο), μια «αφανής» δικαστής έβγαλε μια ιστορική απόφαση, επιβεβαιώνοντας ίσως ότι οι ηρωικές πράξεις γίνονται από απλούς ανθρώπους. Μια απόφαση που βάζει το συμφέρον των καταναλωτών και το δικαίωμά τους στην ενημέρωση, πάνω από τις απαιτήσεις της μεγαλύτερης γαλακτοβιομηχανίας της χώρας. Μια απόφαση που λέει ότι, ακόμα και σήμερα, ο Δαβίδ έχει ελπίδες να ρίξει κάτω τον Γολιάθ. Με ένα μικρό, αλλά στοχευμένο βόλι. Και αυτός, να παγιδευτεί από το ίδιο το μέγεθος και το βάρος του, ώστε να πέσει στο καναβάτσο.

Ελπίζω και εύχομαι η συγκεκριμένη απόφαση να ανοίξει δρόμους και για άλλες αντίστοιχες περιπτώσεις. Η είδηση δεν «έπαιξε» σε κανένα από τα «παραδοσιακά» ΜΜΕ (εφημερίδες, τηλεόραση, ραδιόφωνο). Ίσως, τα πάλαι ποτέ κυρίαρχα ΜΜΕ και αυτά που μονοπωλούν τη διαφημιστική πίτα, σκέφτηκαν ότι – στις εξαιρετικά δύσκολες μέρες μας – δεν μπορούν να ρισκάρουν, δυσαρεστώντας ένα τόσο μεγάλο εν δυνάμει πελάτη! Στην καλύτερη περίπτωση, υπήρξε αναφορά σε «μεγάλη ελληνική γαλακτοβιομηχανία».

Η απόφαση όμως αξίζει πολλά, επειδή βγήκε ακριβώς μέσα στο συγκεκριμένο οικονομικό, πολιτικό, και κοινωνικό πλαίσιο. Λίγες ημέρες πριν από τον αναμενόμενο καυτό Σεπτέμβρη, η απόφαση του δικαστηρίου ήρθε να μας τονώσει το ηθικό. Ήρθε να ρίξει λάδι στο καντήλι της ελπίδας. Τελικά είναι μάχες που αξίζει να τις δίνεις ακόμα και όταν μοιάζουν χαμένες. Αρκεί να το πιστεύεις, να το θέλεις και να έχεις μερικές χιλιάδες ανθρώπους, να σε υποστηρίζουν ανιδιοτελώς!

ΥΓ. Όσο για τη «μεγάλη ελληνική γαλακτοβιομηχανία», μπορεί να χρησιμοποιήσει υπεύθυνα το μέγεθος και το αξιόλογο δυναμικό της, στο πλαίσιο της εταιρικής κοινωνικής ευθύνης, για να ανοίξει δρόμους στην πιστοποίηση και τη σήμανση, στην ποιότητα και τον ανταγωνισμό.

*Ο Νίκος Χαραλαμπίδης είναι διευθυντής του ελληνικού γραφείου της Greenpeace.
(πηγή:protagon.gr)

Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος

Μια φανταστική ιστορία για την πραγματικότητα  του περιβάλλοντος
 

Ο κύριος Πράσινος κάθισε αναπαυτικά στην πολυθρόνα του απολαμβάνοντας τον καφέ του (Κολομβίας με φίνο άρωμα, ψημένος στην καινούργια καφετιέρα που του χάρισε η πεθερά του για την ονομαστική του εορτή). Είχε ξεκοκαλίσει ήδη την εφημερίδα του και τέλειωνε το διάβασμα του αφιερώματος για την Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος. Τα στοιχεία του έφεραν τρόμο και  δυσάρεστες σκέψεις. Το κλίμα αλλάζει, η τρύπα του όζοντος μεγαλώνει, τα μεταλλαγμένα τρόφιμα εισβάλλουν στο πιάτο μας, τα δάση ξεκληρίζονται, τα πυρηνικά μας απειλούν. “Οι πολυεθνικές φταίνε για όλα”, μουρμούρισε ο κ. Πράσινος. “Έχουν τις κυβερνήσεις του χεριού τους και κάνουν ότι θέλουν. Μωρέ, το χρήμα κυβερνά”. Πήρε μια βαθιά ανάσα, ήπιε μια γουλιά καφέ ακόμη και συνέχισε το διάβασμα.

Το φλιτζάνι του καφέ που έπινε ο κ. Πράσινος έχει να μας πει τη δικιά του ιστορία για την ημέρα του περιβάλλοντος. Η παράλληλη αυτή ιστορία θα μπορούσε να ξεκινά από τη συλλογή των καρπών του καφέ στην Αντιόχεια της Κολομβίας. Ή καλύτερα τρεις γενιές πριν, όταν η δασώδης τότε περιοχή της Αντιόχειας αποψιλωνόταν για να στηθούν οι πρώτες φυτείες καφέ. Σήμερα, τα πάλαι ποτέ δάση της περιοχής είναι από τα πιο απειλούμενα οικοσυστήματα του πλανήτη.

Στην Αντιόχεια, χρειάστηκαν 200 κόκκοι καφέ ή αλλιώς το 5% της ετήσιας απόδοσης ενός φυτού καφέ, για να παραχθούν τα δύο φλιτζάνια αρωματικού καφέ που κατανάλωσε σήμερα ο κ. Πράσινος. Μόνο πέρσι, ο κ. Πράσινος κατανάλωσε την ετήσια απόδοση 18 δέντρων καφέ.

Για να μεγαλώσουν αυτά τα δέντρα χρειάστηκαν πολλοί ψεκασμοί με εντομοκτόνα, τα οποία παρήχθησαν στην κοιλάδα του Ρήνου στη Γερμανία. Τα απόβλητα των εργοστασίων φυτοφαρμάκων έχουν ρυπάνει το Ρήνο, υποβαθμίζοντας τα παρόχθια οικοσυστήματα και τη ζωή που συντηρεί το ποτάμι.

Στην Κολομβία πάλι, όταν ψεκάζονταν τα δέντρα του καφέ, ένα ποσοστό από τα εντομοκτόνα παρασύρθηκε από τον αέρα και κατέληξε στα πνευμόνια των αγροτών. Υπολείμματα φυτοφαρμάκων ξεπλύθηκαν από τις βροχές και κατέληξαν στα κοντινά ποτάμια.

Ο καφές μεταφέρθηκε στο Λονδίνο με ένα γιαπωνέζικο φορτηγό, που κατασκευάστηκε με κορεάτικο χάλυβα. Ο σίδηρος προερχόταν από ένα ορυχείο στην Παπούα Νέα Γουινέα κοντά στη γη μιας φυλής ιθαγενών. Κανείς φυσικά δεν αποζημίωσε ποτέ τους ιθαγενείς αυτούς για τη χαμένη γη τους, ούτε για τις βλάβες από τη ρύπανση που προκάλεσε το ορυχείο.

Στο Λονδίνο, ο καφές ξεφορτώθηκε και καβουρδίστηκε σε υψηλή θερμοκρασία για 13 λεπτά. Πακεταρίστηκε σε συσκευασία με τέσσερεις στρώσεις (πολυαιθυλένιο, νάιλον, αλουμίνιο και πολυεστέρα) και στάλθηκε με φορτηγά στην Ελλάδα. Τα τρία στρώματα πλαστικών της συσκευασίας είχαν κατασκευαστεί με πετρέλαιο προερχόμενο από τη Σαουδική Αραβία που μεταφέρθηκε με τάνκερ στη Λουιζιάνα των ΗΠΑ και από εκεί τα πλαστικά εξήχθησαν στη Βρετανία. Το εργοστάσιο πλαστικών της Λουιζιάνα είναι εγκατεστημένο σε μια περιοχή γνωστή και ως “διάδρομος του καρκίνου” και οι περίοικοι κατηγορούν τις βιομηχανίες πως επέλεξαν μια περιοχή όπου διαμένουν κυρίως φτωχοί μαύροι για να αποθέσουν τα τοξικά τους απόβλητα. Τη μέρα που τα πλαστικά έφευγαν για Ευρώπη, γίνονταν στην περιοχή μια διαδήλωση με αίτημα “περιβαλλοντική δικαιοσύνη”.

Το αλουμίνιο της συσκευασίας είχε κατασκευαστεί στις βορειοδυτικές ακτές των ΗΠΑ, η δε πρώτη ύλη, ο βωξίτης, είχε εξορυχθεί στην Αυστραλία και μεταφέρθηκε με ένα φορτηγό πλοίο που έκαιγε πετρέλαιο προερχόμενο από την Ινδονησία. Ο βωξίτης είχε εξορυχθεί σε μια περιοχή που για χιλιάδες χρόνια θεωρούνταν ιερή γη των Αβοριγίνων. Η επεξεργασία του αλουμινίου έγινε με χρήση ενέργειας που προέρχονταν από ένα υδροηλεκτρικό σταθμό πάνω στον ποταμό Κολούμπια. Η κατασκευή του μεγάλου φράγματος που εξυπηρετεί αυτόν τον υδροηλεκτρικό σταθμό θεωρείται υπεύθυνη για την κατάρρευση της τοπικής οικονομίας, που βασίζονταν στο ψάρεμα του σολομού πριν βέβαια ξεκινήσουν τα έργα για το υδροηλεκτρικό.

Το καβούρδισμα του καφέ έγινε με το κάψιμο πετρελαίου της Βόρειας Θάλασσας. Η διύλιση αυτού του πετρελαίου έγινε σε ένα διυλιστήριο γνωστής πετρελαϊκής εταιρίας (απ’ αυτήν φουλάρει βενζίνη και ο κ. Πράσινος). Οι περίοικοι του διυλιστηρίου αυτού διαμαρτύρονται συχνά για τη ρύπανση που προκαλεί και διατείνονται πως οι αναθυμιάσεις του διυλιστηρίου ευθύνονται για τα αυξημένα κρούσματα καρκίνου στην περιοχή.

Από τον Πειραιά που ξεφορτώθηκε ο καφές, έφτασε στο σουπερμάρκετ απ’ όπου ψωνίζει ο κ. Πράσινος με ένα φορτηγό που καίει πετρέλαιο με προέλευση από το Κουβέιτ. Το πετρέλαιο αυτό μεταφέρθηκε με ένα τάνκερ ελληνικής πλοιοκτησίας, με λιβεριανή σημαία και κατασκευασμένο στη Νορβηγία με ατσάλι προερχόμενο από κάπου από την ανατολική Ευρώπη. Το φορτηγό κόλλησε στα φανάρια της Κατεχάκη και από το μαρσάρισμα μαύρισε ο τόπος. Εκείνη τη μέρα, η Greenpeace έβγαλε μια ανακοίνωση που εξηγούσε πως τα επίπεδα των καρκινογόνων μικροσωματιδίων είναι εξαιρετικά υψηλά στην Αθήνα και πως τα σωματίδια αυτά προέρχονται κυρίως από την καύση του ντίζελ.

Την παρακολουθούσε την Greenpeace ο κ. Πράσινος. Πάντα διάβαζε τις ανακοινώσεις της. Έτσι είχε μάθει για παράδειγμα πως τα χάρτινα φίλτρα του καφέ που έχουν λευκανθεί με χλώριο είναι επικίνδυνα γιατί καθώς περνάει από μέσα τους ο καφές παράγονται διοξίνες. Έτσι λοιπόν ο κ. Πράσινος είχε δύο επιλογές. Ή θα έβρισκε χάρτινα φίλτρα που δεν έχουν λευκανθεί με χλώριο αλλά με άλλες ασφαλείς ουσίες ή θα αγόραζε ένα μεταλλικό φίλτρο. Προτίμησε το δεύτερο μιας και είναι πολλαπλών χρήσεων. Το μεταλλικό φίλτρο του καφέ είχε επιχρυσωθεί με χρυσό που προέρχονταν από τη Ρωσία. Για κάθε ουγγιά χρυσού που παράγεται εκεί, προκύπτουν δέκα τόνοι απόβλητα. Τα υγρά απόβλητα των ορυχείων χρυσού έχουν εξαιρετική οξύτητα και μπορούν να προκαλέσουν ζημιά στα υδάτινα οικοσυστήματα πολλά χιλιόμετρα μακριά από το ίδιο το ορυχείο.

Η ιστορία δεν σταματά εδώ. Ο κ. Πράσινος έπλυνε το φλιτζάνι του καφέ χρησιμοποιώντας απορρυπαντικό που κατέληξε στην αποχέτευση και από εκεί στη θάλασσα την οποία και ρύπανε. Ο κύκλος είναι πράγματι ατέρμονος. Το πραγματικό ερώτημα είναι αν ο κ. Πράσινος μπορεί να συνεχίσει το καφεδάκι του χωρίς ενοχές. Σε τελευταία ανάλυση, ο καφές είναι μια μικροαπόλαυση που σπάει την καθημερινή μονοτονία. Φέρνει τους ανθρώπους κοντά, βοηθά την κουβεντούλα. Γιατί να μας βγει από τη μύτη; Η αλήθεια είναι πως ένα προϊόν που ταξιδεύει από την άκρη της Γης για να το χαρούμε, αναπόφευκτα θα προκαλέσει μια επιβάρυνση στο περιβάλλον. Το ερώτημα είναι πόση επιβάρυνση είναι δικαιολογημένη και σε τελική ανάλυση ανεκτή. Πρέπει π.χ. να καταστρέφεται η γη των ιθαγενών για να αποκτήσουμε πρώτες ύλες; Πρέπει να καταστρέφεται το περιβάλλον για να καταφέρνουν κάποιοι να παράξουν φθηνά προϊόντα με κάθε τίμημα; Μήπως άλλες τεχνικές, άλλες καθαρότερες τεχνολογίες, άλλα φιλικότερα προς το περιβάλλον υλικά θα έκαναν την απόλαυση του καφέ περισσότερο απόλαυση και λιγότερο βάσανο για ένα συνειδητοποιημένο πολίτη όπως είναι ο κ. Πράσινος; “Το άτιμο το χρήμα”, είπε ο κ. Πράσινος πίνοντας και την τελευταία γουλιά καφέ. “Αρκετά με την Ημέρα Περιβάλλοντος. Ας ρίξουμε μια ματιά και στα αθλητικά”.

Η ιστορία αυτή αποτελεί διασκευή μιας αντίστοιχης ιστορίας που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Worldwatch. ( Πηγή: Green Peace )

Γερανοί στη λίμνη Παμβώτιδα

Ως… Πρωτοχρονιάτικο δώρο εξ ουρανού έφτασαν για πρώτη φορά στην Παμβώτιδα έξι γερανοί (το είδος με την επιστημονική ονομασία Grus grus), πουλιά εξαιρετικά σπάνια στη χώρα μας!
Οι  γερανοί  που ήδη έχουν λίγες μέρες παρουσίας στην λίμνη, είναι ψηλόλιγνα πουλιά που βαδίζουν αργά και με ιδιαίτερη χάρη. Τρομάζουν όμως πάρα πολύ εύκολα και έτσι εγκαταλείπουν τα ξημερώματα, στην άχλη της πρωινής ομίχλης, την βραδινή τους κούρνια με άγνωστο ακόμη προορισμό, για να τραφούν σε κατάλληλα φυσικά λιβάδια ή χωράφια. Όπως αναφέρεται σε ανακοίνωση της Ελληνικής Ορνιθολογικής Εταιρείας και του Φορέα Διαχείρισης της Παμβώτιδας, τα συγκεκριμένα πουλιά μοιάζουν με τους πελαργούς, αλλά είναι πιο μεγαλόσωμα με μια χαρακτηριστική κόκκινη βούλα στο πάνω μέρος του κεφαλιού τους. Οι γερανοί είναι το σπανιότερο είδος πουλιού που έχει εμφανιστεί στην λίμνη τα τελευταία χρόνια και η έλευσή τους ήδη αποτελεί είδηση στα δίκτυα των παρατηρητών πουλιών όλης της χώρας.
Στο μεταξύ, όπως αναφέρεται στην ανακοίνωση, ως αποτέλεσμα της μείωσης της λαθροθηρίας και των έντονων φθινοπωρινών βροχοπτώσεων,  οι πλημμυρισμένες περιοχές Ανατολής – Καστρίτσας - Κατσικάς αναγεννήθηκαν εντυπωσιακά. Έτσι, σ’ αυτές συγκεντρώνονται πλέον εκατοντάδες πουλιά για να τραφούν άφοβα δίπλα σε περιπατητές και ποδηλάτες του παραλίμνιου αναχώματος. Πρόκειται για γλάρους, εκατοντάδες υδρόβια είδη και πάπιες, δεκάδες ερωδιούς, Nερόκοτες, Kαλημάνες, Bαρβάρες, Mπεκατσίνια ακόμη και άγριες χήνες, καθώς και για τις παγκοσμίως απειλούμενες Bαλτόπαπιες σε αριθμό - ρεκόρ για την εποχή.
Σύμφωνα λοιπόν με την Ορνιθολογική Εταιρεία και τον Φορέα Παμβώτιδος, η έκταση του προτεινόμενου «ορνιθολογικού πάρκου» έχει ήδη ξεκινήσει τη φυσική επαναδημιουργία της και οι γερανοί είναι η καλύτερη φυσική επισφράγιση που πρέπει να συνοδευτεί από ανάλογες δράσεις αποκατάστασης των υγροτοπικών ενδιαιτημάτων.(http://epirus-tv-news.blogspot.com/2011/01/blog-post_3428.html)


Cranes at Pamvotis Lake from Costas Vassis on Vimeo.
 (http://epirusbird.blogspot.com/2011/01/blog-post.html)
Όταν διάβασα την είδηση στο μυαλό μου ήρθε το γνωστό ρώσικο τραγούδι .Η ιστορία του τραγουδιού στο    http://greek-translation-wings.blogspot.com/2009/08/rasul-gamzatov-yan-frenkel-zhuravli.html







Και η ελληνική εκδοχή του σε στίχους του Γιάννη Ρίτσου

Στιγμές στιγμές θαρρώ πως οι στρατιώτες
που πέσανε στη ματωμένη γη
δεν κείτονται, θαρρώ, κάτω απ’ το χώμα
αλλά έχουν γίνει άσπροι γερανοί.

Πετούν και μας καλούν
με τις κραυγές τους
απ’ τους καιρούς αυτούς τους μακρινούς
κι ίσως γι’ αυτό πολλές φορές σιωπώντας
κοιτάμε τους θλιμμένους ουρανούς.

Πετάει ψηλά το κουρασμένο σμάρι
στης δύσης τη θαμπή φεγγοβολή
και βλέπω ένα κενό στη φάλαγγά του
και είναι ίσως η δική μου η θέση αυτή.

Θα ’ρθεί μια μέρα που μ’ αυτό το σμάρι
στο μέγα θάμπος θα πετώ κι εγώ
σαν γερανός καλώντας απ’ τα ουράνια
όλους εσάς που έχω αφήσει εδώ.

Αλλά και η αστρονομική:
Ο Γερανός (Λατινικά: Grus, συντομογραφία: Gru) είναι αστερισμός που σημειώθηκε πρώτη φορά το 1603 από τους Keyser και Houtman, και δημοσιεύθηκε στην Ουρανομετρία του Bayer. Eίναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Είναι νότιος αστερισμός και συνορεύει με έξι άλλους αστερισμούς, που είναι οι εξής: Νότιος Ιχθύς, Μικροσκόπιον, Ινδός, Τουκάνα, Φοίνιξ και Γλύπτης. Είναι αμφιφανής στην Ελλάδα, δηλαδή είναι ορατός από την Ελλάδα, εκτός από ένα μικρό μέρος του νότιου τμήματός του. Η επιλογή του Bayer είναι κατάλληλη, αφού το πτηνό γερανός κατά τον Αλεξανδρινό γραμματικό Ωραπόλλωνα ήταν το σύμβολο του παρατηρητή των αστέρων στην αρχαία Αίγυπτο, προφανώς επειδή το πουλί αυτό πετάει πολύ ψηλά. Ο εναλλακτικός τίτλος Φοινικόπτερον (φλαμίγκο), περιγραφόμενο με ανοικτές φτερούγες να κτυπά το Νότιο Ιχθύ με το ράμφος του, συνηθισμένος στην Αγγλία και την Ισπανία ως το 17ο αίωνα, έχει πλέον περιπέσει σε αχρησία, μη γενόμενος δεκτός από τη Διεθνή Αστρονομική `Ενωση. Του αποδίδονταν 13 αστέρες ορατοί με γυμνό μάτι.
Ο Καίσιος φαντάστηκε ότι ο αστερισμός αυτός απεικόνιζε τον Πελαργό στον ουρανό του βιβλίου Ιερεμίας της Παλαιάς Διαθήκης («και η ασίδα εν τω ουρανώ έγνω τον καιρόν αυτής», κεφ.8, εδ.7, μετάφρ.των Εβδομήκοντα), παρ' ότι ο γερανός αναφέρεται παρακάτω στο ίδιο εδάφιο στο εβραϊκό πρωτότυπο. Αλλά ο Ιούλιος Σίλερ συνεδύαζε τον Γερανό με τον Φοίνικα στην απεικόνιση του Ααρών.
Οι Άραβες ενσωμάτωναν τους αστέρες του Γερανού στο Νότιο Ιχθύ.
http://el.wikipedia.org/wiki

Greenpeace εναντίον Facebook

Διάγραψε τον άνθρακα από το Facebook! from GreenpeaceGreece on Vimeo.

Global dimming ή Πλανητική Σκίαση

Μια νέου είδους κλιματική αλλαγή απασχολεί τους επιστήμονες, Πλανητική Σκίαση. Αυτό σημαίνει μείωση του επιπέδου της ηλιοφάνειας. Αιτία τα μολυσμένα σύννεφα(καπνιά, θειούχες και νιτρικές ενώσεις, στάχτη)που αντανακλούν περισσότερο φως πίσω στο διάστημα εμποδίζοντας τη ζέστη του ήλιου να φτάσει στη γη. Τα αντανακλαστικά σύννεφα έχουν τη δυνατότητα να αλλάξουν τις μορφές της παγκόσμιας βροχόπτωσης με τραγικές συνέπειες. Ενώ δηλαδή το Φαινόμενο του Θερμοκηπίου ζεσταίνει τον πλανήτη, η Πλανητική Σκίαση τον ψυχραίνει. Οι επιδράσεις των δύο φαινομένων λειτουργούν ανταγωνιστικά, καθώς αλληλοσυγκρούονται και το αποτέλεσμα είναι άκρως επικίνδυνο για τη ζωή στη γη. Το κλίμα κινδυνεύει να τεθεί εκτός ελέγχου. Για να γίνει η γη βιώσιμη στο μέλλον θα πρέπει να αντιμετωπισθούν συγχρόνως και τα δύο φαινόμενα και όχι το κάθε ένα από μόνο του διότι τότε ή θα ανέβει η θερμοκρασία και θα λιώσουν οι πάγοι ή θα κατέβει και όλος ο πλανήτης θα μπει στην κατάψυξη. Και τα δύο φαινόμενα προκαλούνται από τη μόλυνση του περιβάλλοντος άρα ο στόχος πρέπει να η προστασία του περιβάλλοντος από κάθε τι που το μολύνει. Δύσκολος στόχος αλλά αναγκαίος

Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος

Εκεί που δεν έφτασε η φωτιά!!

Πέρασαν σχεδόν 3 χρόνια. Καλοκαίρι του 2007. Ένα καλοκαίρι που θα το θυμάται όλη η Ελλάδα για τις καταστροφικές πυρκαγιές του.
Τέλειωνε ο Ιούνης όταν ξεσπά πυρκαγιά στα Δερβενοχώρια και σε 3 μέρες φτάνει μέσα στον Εθνικό Δρυμό της Πάρνηθας και αφήνει πίσω της μαυρίλα και καταστροφή. Τα απανθρακωμένα κουφάρια των ελαφιών και των ελάτων στοιχειώνουν για καιρό τον ύπνο μου. Όλη η χώρα, αλλά κυρίως οι Αθηναίοι που γνώριζαν το θησαυρό που χάθηκε κλαίνε το «ΒΟΥΝΟ ΤΟΥΣ». Καπάκι οι φωτιές στην Αχαΐα συμπληρώνουν την καταστροφή για να ακολουθήσει η ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ του Αυγούστου με τις φωτιές στην Πελοπόννησο και την Εύβοια. Μόνο ένας πόλεμος θα ήταν κάτι χειρότερο από εκείνο το καλοκαίρι. Εθνική κατάθλιψη κυρίεψε τότε τη χώρα απ’ άκρή σ’ άκρη.

Η συνέχεια
http://www.travelchat.gr/forum/index.php/topic,3619.0/topicseen.html