Το Σύμφωνο Συμβίωσης, η οικογένεια, τα πρότυπα συμπεριφοράς (αναδημοσίευση)

Γράφει ο Θανάσης Αλεξίου* //atexnos

Παρόλο που η οικογένεια έχει απωλέσει σημαντικές λειτουργίες, φαίνεται πως επηρεάζει ακόμη την κοινωνικοποίηση των παιδιών. Σε μεγάλο βαθμό αυτό εξαρτάται από την ταξική θέση των γονιών (εισόδημα, πολιτισμικό κεφάλαιο, κύρος, δημόσιες σχέσεις κ.λπ.). Ωστόσο υπάρχουν δίπλα στην οικογένεια άλλοι φορείς κοινωνικοποίησης (σχολείο, παρέες συνομηλίκων, διαδίκτυο, ΜΜΕ κ.ά.) που ασκούν ενδεχομένως, με την έννοια της εκμάθησης προτύπων, στάσεων και συμπεριφορών,  πολύ σημαντικότερη επίδραση πάνω στα παιδιά, γεγονός που σχετικοποιεί το ρόλο της οικογένειας ως φορέα κοινωνικοποίησης.  Για αυτό  δεν χρειάζεται να θέτουμε στην οικογένεια ζητήματα που η ίδια εκ των πραγμάτων μόνο περιορισμένα μπορεί να αντιμετωπίσει. Και αυτό αφορά πολύ περισσότερο στη λαϊκή οικογένεια. Θα ήταν υποκριτικό  να καθιστούμε αποκλειστικά υπεύθυνη την οικογένεια για την σεξουαλική διαπαιδαγώγηση των παιδιών, -παρόλο που δεν βγαίνει από πουθενά ότι ο σεξουαλικός προσανατολισμός των ατόμων είναι πρόβλημα-, όταν για όλα τα άλλα ζητήματα (χρήση ουσιών, παραβατική-«αντικοινωνική» συμπεριφορά κ.λπ.) μοιράζουμε την ευθύνη στην κοινωνία, στο σχολείο, στις παρέες κ.ά. Ας αναρωτηθεί κανείς (και αναφερόμαστε πρωτίστως στη λαϊκή και εργατική οικογένεια) ποιο Γολγοθά την υποχρεώνουμε να περάσει αφού η ίδια δεν διαθέτει ούτε το απόθεμα δύναμης και κουράγιου, ούτε τα μέσα (οικονομικά και πολιτισμικά) να διαχειριστεί το «πρόβλημα» που της δημιουργούμε.

Θα έλεγα μάλιστα ότι η λαϊκή οικογένεια έχει μεγαλύτερη ανάγκη από κάθε άλλον (μεσοαστική και αστική  οικογένεια) τη δημόσια θεματοποίηση του ζητήματος, εκτός αν θεωρούμε αυτονόητη την απώθηση της σεξουαλικής συμπεριφοράς με σκοπό την «διόρθωσή»της. Να ζουν δηλαδή οι άνθρωποι μέσα σε καταπιεστικούς κοινωνικούς ρόλους (άντρας, γυναίκα κ.λπ.). Αντίθετα με την αστική οικογένεια που διαθέτει τα μέσα (ψυχοθεραπευτές, παιδαγωγοί, διευρυμένο προσωπικό και κοινωνικό κύκλο κ.α.),  η λαϊκή οικογένεια διαθέτει πολύ πενιχρά μέσα, ειδικά σε μια περίοδο εμπορευματοποίησης των δημόσιων αγαθών, για να «διαχειριστεί» το πρόβλημα. Αναγνωρίζοντας ότι η οικογένεια είναι σε θέση να προσανατολίσει σεξουαλικά τα παιδιά, καθιστούμε ουσιαστικά αυτή  υπεύθυνη για την κοινωνικοποίηση των παιδιών, παρόλο που αυτή έχει απογυμνωθεί, -εξαιτίας της παρέμβασης του κράτους (οικογενειακό δίκαιο, κοινωνικοί λειτουργοί, εταιρείες προστασίας ανηλίκων, ΜΚΟ κ.α.) από σημαντικές κοινωνικές δεξιότητες και αρμοδιότητες. Με αυτό τον τρόπο η οικογένεια και οι γονείς έχουν αποειδικευτεί και με αυτή την έννοια έχουμε μια προλεταριοποίηση της «γονεϊκότητας» (S. Lash).

Αναθέτοντας στην οικογένεια την αστυνόμευση της σεξουαλικής συμπεριφοράς των παιδιών για να μην «αποκλίνουν» από την ενδεδειγμένη ετερόφυλη, την καθιστούμε ουσιαστικά «συνεργό» σε ένα εγχείρημα «κανονικοποίησης» της λαϊκής οικογένειας και της εργατικής τάξης που ξεκίνησε στα τέλη του 19ου αιώνα, όταν ο καπιταλισμός χρειάζονταν ένα πειθήνιο και παραγωγικό σώμα για το εντάξει στη μισθωτή εργασία. Συνεπώς αυτό που σήμερα εμφανίζεται ως «φυσικό»: στην οικογένεια, στην σεξουαλικότητα,  στην ηθική κ.λπ. είναι προϊόν μιας μακράς διαδικασίας εγχάραξης (στο μυαλό, στο σώμα και στη ψυχή) και μ’ αυτή την έννοια πρόκειται για μια ανθρωπολογική μετάλλαξη που πολύ λίγο έχει να κάνει με τη «φύση». Και όμως το κύριο (αν όχι το αποκλειστικό) αντικείμενο αυτής της «κανονικοποίησης» του κοινωνικού σώματος απετέλεσε η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα. Ήταν η περίοδος που το κεφάλαιο χρειάζονταν  εργάτες και μάλιστα πειθαρχημένους, στρατιώτες για τον εθνικό στρατό αλλά και νομιμόφρονες υπηκόους. Η ένταση και η κλιμάκωση των πρακτικών πειθάρχησης που εναλλάσσονταν με την «ποιμαντορία» (ηθικοποίηση) και την καταστολή των «επικίνδυνων τάξεων» (εργατικών στρωμάτων) (φιλάνθρωπος ακτιβισμός, κοινωνική εργασία, Workhouses/πτωχοκομεία κ.λπ.) απέβλεπε πρωτίστως στην απώθηση και πάταξη των οικογενειακών και γαμήλιων πρακτικών των εργατικών και λαϊκών στρωμάτων που απέκλιναν από τις αξίες των αστικών και μεσοαστικών στρωμάτων. Εδώ ο κανόνας ήταν οι προγαμιαίες σχέσεις, τα εξώγαμα παιδιά, και  οι εξώγαμη συμβίωση. Στη Βιέννη αλλά και στις ΗΠΑ (αρχές του 20ου αιώνα) ένα μεγάλο μέρος των παιδιών από την εργατική τάξη γεννιόνταν εκτός γάμου, ήταν «νόθα» (R. Sieder, P. Laslet).

Το «σύστημα της σεξουαλικότητας»  και της οικογένειας επεξεργασμένο για τους αστούς (για την μεταβίβαση της περιουσίας), θα αντικαταστήσει, όπως πολύ ορθά το θέτει ο M. Foucault, -παρόλο που αυτός βλέπει στην εξουσία (ως αυτοσκοπό) και όχι ως μέσον και εκφραστή ταξικών συμφερόντων-, συν τω χρόνω το χαλαρό σύστημα των «συγγενειών»  στα λαϊκά στρώματα που εποπτεύονταν  κυρίως από την εκκλησία και θα διαχυθεί  σε ολόκληρο το κοινωνικό σώμα. Στόχος του ο έλεγχος του πληθυσμού και η χειραγώγηση του κοινωνικού σώματος, καθώς το σεξ (πρακτικές και συμπεριφορές)  επηρέαζαν άμεσα την αναπαραγωγή αυτού του εμπορεύματος που δίνει υπόσταση στον καπιταλισμό, δηλαδή την εργατική δύναμη.Στη μορφή της συζυγικής ετερόφυλης οικογένειας (ας πούμε «πυρηνική οικογένεια») ο καπιταλισμός βρίσκει ένα «αξιόπιστο σχήμα», το οποίο μπορεί να του διασφαλίσει, υπό την εποπτεία του νόμου απρόσκοπτα την αναπαραγωγική λειτουργία. Αυτή αναλαμβάνει επίσης με «προθυμία» σημαντικό κόστος (οικονομικό, ψυχολογικό κ.λπ.) για την αναπαραγωγή της εργατικής δύναμης, που αλλιώς θα έπρεπε να αναλάβει το κεφάλαιο ή, το κράτος. Φαίνεται λοιπόν πως σε αυτό το οικογενειακό σχήμα μπορεί να συνυπάρχει εκ πρώτης η έκφραση της σεξουαλικότητας (ετερόφυλης) με την κοινωνική αναπαραγωγή.  Ως ασφαλιστική δικλείδα για την διατήρηση της οικογένειας προσφέρθηκε κυρίως για τους άντρες η επίσημη πορνεία ενώ στη γυναίκες έμενε η ανεπίσημη (βλ. Κομμουνιστικό Μανιφέστο), όπως περίπου παρουσιάζεταιστις ταινίες τουΛ. Μπουνιουέλ.

Αφού έγινε σαφές πως η σημερινή οικογένεια έχει ιστορία, επομένως δεν είναι φύση,  ας δούμε τώρα τη θέση για τα πρότυπα που θα προβάλλει η ομοφυλόφιλη οικογένεια στα παιδιά. Εκφράζεταιη άποψη πως τα παιδιά που μεγαλώνουν σε μια  ομοφυλόφιλη οικογένεια θα προσανατολιστούν σεξουαλικάομοφυλόφιλα. Είναι ενδιαφέρον, και ενώ ο καθένας θα ανέμενε ότι οι οικογένειες ομοφυλόφιλων ζευγαριών θα αμφισβητούσαν εξαιτίας της βιωματικής τους εμπλοκής το ρόλο της «φύσης» στη δημιουργία συγγένειας, αυτές αποδίδουν, σύμφωνα με σχετικές έρευνες, μεγαλύτερη έμφαση στη βιολογία («βιολογικό ιδίωμα»), θεωρώντας ότι  οι γενετικές σχέσεις συμβολίζουν τη φυσικότητα της βιολογικής συγγένειας (Μ. Strathern, 1992). Κατά κάποιο τρόπο τα ίδια τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια αποδέχονται με έμμεσο αλλά σαφή τρόπο  τον «πλασματικό» χαρακτήρα της δικής τους ομοφυλόφιλης οικογένειας. Αποδέχονται δηλαδή την κυρίαρχη άποψη ότι οι δικοί τους οικογενειακοί σχηματισμοί δεν δημιουργούν  συγγένεια, καθώς έχουν συνδέσει την οικογένεια με τη «φύση» και λείπει το γενετικό στοιχείο. Από αυτή την οπτική το αίτημά τους για την αναγνώριση της (ομοφυλόφιλης) οικογένειας (σύμφωνο συμβίωσης, γάμος, υιοθεσία κ.λπ.) ενισχύει την ιδεολογία του οικογενεισμού, εν τέλει  τον  «βιολογικό ντετερμινισμό».

Επομένως δεν βγαίνει από πουθενά ότι οι ομοφυλόφιλοι γονείς θα θέλουν, όπως διατείνεται ο συμπεριφορισμός, τα παιδιά τους να προσανατολιστούν, -όταν μάλιστα οι ίδιοι ενστερνίζονται, τη «φυσικότητα» της οικογένειας-, σεξουαλικά ομοφυλόφιλα. Και αυτό γιατί, παρόλο που η σημερινή οικογένεια βασίζεται σε ετεροφυλόφιλες σεξουαλικές πρακτικές δεν μπορούν να αποκλειστούν οι ομοφυλόφιλες ή άλλες σεξουαλικές πρακτικές. Εξάλλου οι σημερινοί ομοφυλόφιλοι, αμφιφυλόφιλοι, τρανσέξουαλ κ.ά. (ΛΟΑΤ) από τις ετεροφυλόφιλες οικογένειες «βγήκαν». Αυτό που θα πρέπει να διασφαλιστεί τόσο στα παιδιά της ετεροφυλόφιλης όσο και της ομοφυλόφιλης οικογένειας κ.ά. είναι αυτά να μεγαλώνουν  ελεύθερα και υπεύθυνα έχοντας τις αναγκαίες κοινωνικές υποδομές (παιδαγωγική, ψυχολογία, αθλητισμός, αισθητική αγωγή κ.λπ.). Αν ίσχυε η θέση του συμπεριφορισμού, ότι το αποκλειστικό στοιχείο που ενεργοποιεί την (αντι)δράση των ατόμων είναι το βίωμα, τότε η εργατική τάξη δεν θα μπορούσε ποτέ να χειραφετηθεί,  καθώς θα αναπαρήγαγε   τις πρακτικές καταπίεσης και εκμετάλλευσης που η ίδια έχει βιώσει. Αυτή δεν θα μπορούσε να θέσει, εξαιτίας των δικών της βιωμάτων (εκμετάλλευση, καταπίεση, αδικία κ.λπ.) τα ζητήματα της κοινωνίας ως καθολική τάξη.

Σε κάθε περίπτωση όμως ο σεξουαλικός προσανατολισμός που αναθεωρεί την έμφυλη ταυτότητα, αυτή που επιβλήθηκε από την κοινωνικοποίηση και τις κοινωνικές συμβάσεις και καταπιέζει το άτομο, για να ταυτιστεί με μία άλλη, μάλλον ευπρόσδεκτος πρέπει να είναι για μια κοινωνία που θέλει ελεύθερα άτομα. Η πραγματικότητα αυτή καταδεικνύει επίσης ότι ο σεξουαλικός προσανατολισμός δεν ταυτίζεται πάντα με το φύλο. Δηλαδή κάποιος μπορεί να έχει κοινωνικοποιηθεί μέσω κοινωνικών ρόλων και επιτέλεσης ως άντρας («κοινωνικό φύλο») αλλά να αισθάνεται γυναίκα και το αντίστροφο κ.ο.κ. Ως γνωστόν η αναντιστοιχία φύλου και σεξουαλικού προσανατολισμού οδηγεί συχνά και στην αλλαγή «βιολογικού» φύλου ώστε να αποκατασταθεί η αντιστοιχία σεξουαλικού προσανατολισμού και φύλου (transsexual).

Στη συγκεκριμένη συλλογιστική η σεξουαλική ταυτότητα, εφόσον διασφαλίζεται ότι άτομα ή ομάδες δεν εξαναγκάζονται ή, περιθωριοποιούνται, -κατάσταση που σε ένα βαθμό αίρει το Σύμφωνο Συμβίωσης-, θα μπορούσε να αναγνωριστεί ως προσωπική υπόθεση όπως περίπου συμβαίνει, -παρόλο που είναι διαφορετικής τάξης πρόβλημα, καθώς ακουμπά τον υπαρξιακό πυρήνα του ατόμου (και το σώμα και την ψυχή)- με την συνταγματική κατοχύρωση της ανεξιθρησκείας, όπου η θρησκευτική επιλογή είναι ή, οφείλει να είναι προσωπική υπόθεση. Η απόρριψη του Συμφώνου Συμβίωσης θα είχε νόημα στο βαθμό που ζητούσε κανείς και την κατάργηση της οικογένειας και του γάμου και μαζί της αστικής ηθικής για τα σεξουαλικότητα, θέση που συνάδει με το Κομμουνιστικό Μανιφέστο και εφαρμόστηκε, ανεξάρτητα αν αργότερα αναθεωρήθηκε,  στη Σοβιετική Ένωση στη δεκαετία του ΄20. Βεβαίως στην αστική-καπιταλιστική πραγματικότητα,  όπου το κράτος έχει ιδιοποιηθεί λειτουργίες της κοινωνίας, τα πολιτικά, ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα που έχουν προκύψει από τους κοινωνικούς αγώνες, συνιστούν ένα ανάχωμα στην αυθαιρεσία του αστικού κράτους. Η μη αναγνώριση αυτών των δικαιωμάτων στα ΛΟΑΤ-άτομα (λεσβιακά, ομοφυλόφιλα, αμφισεξουαλικά, τρανσεξουαλικά άτομα), σημαίνει ουσιαστικά ότι αυτά θα συνεχίσουν να είναι εκτεθειμένα στην κρατική καταπίεση, στη χλεύη και στους  προπηλακισμούς μιας αυτόκλητης «αστυνομίας ηθών», όπως αυτή κάθε φορά εργαλειοποιείται (ρατσισμός, ομοφοβία κ.λπ).



* Καθηγητής Κοινωνιολογίας/Πανεπιστήμιο Αιγαίου

Τα παιδιά θέλουν παπούτσια τα παιδιά θέλουν ψωμί θέλουνε και φάρμακα, δούλεψε κ' εσύ...

 Κλείστε τα βιβλία, κλείστε τα χαρτιά,
μπάζει αέρα, αέρα,
μπάζει παγωνιά.
Κλείστε τα.

Συντροφιά μου θέλω τώρα
χτίστες και φουρνάρηδες
τσαγκαράδες και λασπάδες
παραπαίδια σιωπηλά,
λάσπες μες στα χέρια τους
και στα ρούχα τους ασβέστες
και στα φρύδια τους αλέυρι,
να δουλεύουν και να λένε:

Τα παιδιά θέλουν παπούτσια
τα παιδιά θέλουν ψωμί
θέλουνε και φάρμακα,
δούλεψε κ' εσύ.
Γέλα, κλαίγε κι όλο λέγε,
το παιδί: ζωή.
Τίποτ' άλλο. Ζωή. 

Ζύμωνε στη σκάφη,
πρώτο σου ζυμάρι,
πρώτο σου ψωμί
πρώτο σου σταυρόψωμο
μια ψωμένια κούκλα
για το παιδί. 

Ζύμωνε τη λάσπη,
πρώτη σου μυστριά
πρώτο πηλοφόρι
ένα καλυβάκι
μια μικρούλα αυλή
για το παιδί. 

Ζύμωνε το χώμα
με το δάκρυ-δάκρυ
ζύμωνε τη λάσπη
φτιάξε ένα χωμάτινο πουλί
να πετάει τη νύχτα
και να κελαϊδεί
για το παιδί. 

Τούτη είναι η ζωή μας
τούτο το μεγάλο —
τίποτ’ άλλο.
Γέλα, κλάψε, πες
ό,τι θες.
Το παιδί: ζωή.
Τίποτ' άλλο!

Από τη συλλογή Υδρία (1957-1958)

Γιάννης Ρίτσος, Ποιήματα 1930-1960, τ. Β΄, Εκδόσεις «Κέδρος», Αθήνα 1961,

«Δεν μπορείς να κοιμάσαι ήσυχος όταν οι άλλοι κοιμούνται διπλα σ' ένα μαγκάλι»

Να φέρουμε την κρυφή βία και την κακοποίηση των παιδιών στο προσκήνιο ( Unicef)

Δεν υπάρχει χώρος για βία κατά των παιδιών στον 21ο αιώνα. Ωστόσο, εξακολουθεί να καταστρέφει ζωές - σε κάθε χώρα και σε κάθε κοινωνική τάξη.
Πολύ συχνά όμως είναι ένα αόρατο πρόβλημα, διότι συμβαίνει μέσα στα σπίτια και τις οικογένειες και είτε οι άνθρωποι κάνουν πως δε το βλέπουν ή απλά δεν μπορούν να το καταγγείλουν εξαιτίας του φόβου ή του στιγματισμού.
Έτσι επειδή μεγάλο μέρος της βίας είναι κρυμμένο - και επειδή είναι πολύ συχνά γίνεται ανεκτή - οι αριθμοί δεν αντικατοπτρίζουν το πραγματικό μέγεθος του προβλήματος.
Τα σωματικά τραύματα ή μώλωπες εξαιτίας της βίας μπορεί να εξαφανιστούν, αλλά τα ψυχικά τραύματα δεν μπορούν. Η βία επηρεάζει τη σωματική και ψυχική υγεία των παιδιών, θέτει σε κίνδυνο την ικανότητά τους να μαθαίνουν και να κοινωνικοποιηθούν και υπονομεύει την ανάπτυξη τους ώστε να γίνουν λειτουργικοί ενήλικες και καλοί γονείς αργότερα στη ζωή τους.
Επιπλέον, δεν είναι μόνο μεμονωμένα παιδιά ή οικογένειες που επηρεάζονται, αλλά ολόκληρες κοινωνίες. Οι συνέπειες της βίας κατά των παιδιών μπορεί να εμποδίσουν την οικονομική ανάπτυξη, λόγω της απώλειας παραγωγικότητας, αναπηρίας και μειωμένης ποιότητας ζωής - παράγοντες οι οποίοι μπορεί να δυσχεράνουν ένα κράτος από το να αναπτυχθεί πλήρως. Οι συνέπειες αυτές επίσης, περνούν από τη μία γενιά στην επόμενη.
Καθώς η βία διεισδύει στον κοινωνικό ιστό όλο και περισσότερο και η κοινωνία χάνει την ευαισθησία της απέναντι στις επιπτώσεις της, βασιλεύει η ατιμωρησία. Αν κανείς δε μιλά για τη βία, αν κανείς δε ζητά την ανάληψη δράσης εναντίον της, οι δράστες πιστεύουν ότι οι πράξεις τους είναι ανεκτές και τα θύματα πιστεύουν ότι δεν μπορεί να υπάρξει τέλος στη μιζέρια και τη φρίκη που βιώνουν.
Επειδή δεν μπορούμε να δούμε τη βία, δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει
Τώρα είναι η ώρα να μιλήσουμε και να δράσουμε κατά της βίας
Η προστασία των παιδιών βρίσκεται στο επίκεντρο της αποστολής της UNICEF από την ίδρυσή της. Η Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού που καθοδηγεί το έργο της UNICEF, ορίζει ότι κάθε παιδί, όπου και να ζει, έχει το δικαίωμα στη ζωή, την ανάπτυξη και πρέπει να προστατεύεται από κάθε μορφή βίας. Η αρχή της πρόληψης και της αντιμετώπισης, της βίας, της κακοποίησης και της εκμετάλλευσης των παιδιών, βρίσκεται στο επίκεντρο του νέου στρατηγικού σχεδιασμού της UNICEF.
Υπάρχει αυξανόμενη συνειδητοποίηση ότι η βία κατά των παιδιών δεν μπορεί πλέον να γίνεται ανεκτή. Από την επίθεση που στοίχισε τη ζωή σε 20 μαθητές στο Newtown στις Ηνωμένες Πολιτείες, την επίθεση στη 14χρονη Malala Yousoufzai κατά την επιβίβασή της σε λεωφορείο για να πάει στο σχολείο της στο Πακιστάν, μέχρι τον ομαδικό βιασμό ενός 5χρονου κοριτσιού στην Ινδία, υπάρχει μια αυξανόμενη συναίσθηση ότι κάτι πρέπει να γίνει για να μπει ένα τέλος στη βία σε όλες τις μορφές της.
Η UNICEF πιστεύει πως κάθε δράση για την καταπολέμηση του φαινομένου της βίας δεν πρέπει να είναι μια μεμονωμένη προσπάθεια, αλλά μάλλον μια διαρκής προσπάθεια, που θα ρίχνει όλο και περισσότερο φως σε ένα θέμα που έχει παραμείνει αόρατο για πάρα πολύ καιρό. Έτσι ξεκινά την πρωτοβουλία «Τέλος στη Βία κατά των Παιδιών».
Η Βία κατά των Παιδιών είναι δουλειά όλων μας
Ένωσε τη φωνή σου μαζί μας

• Η σιωπή δεν είναι αποδεκτή. Εάν γίνεις μάρτυρας βίας κατά ενός παιδιού και δεν κάνεις τίποτα, λες σε αυτό το παιδί πως αυτό που του συμβαίνει είναι αποδεκτό. Δείξε στα παιδιά ότι νοιάζεσαι.
  
• Κανένα παιδί δεν αξίζει κακομεταχείρισης. Όλοι έχουμε ένα ρόλο να παίξουμε για να μπει ένα τέλος στη βία ενάντια στα παιδιά. Πρέπει να τελειώσουμε με τα ταμπού και να κάνουμε τη βία - ιδιαίτερα τη σεξουαλική κακοποίηση - ένα ζήτημα που συζητείται ανοικτά. Δείξε στα παιδιά ότι έχουν επιλογές.
  
• Είναι δουλειά όλων μας να φροντίσουμε ότι αυτοί που είναι επιφορτισμένοι με τις αποφάσεις που αφορούν την ευημερία των παιδιών, ανταποκρίνονται απέναντι στις ευθύνες τους ώστε να δημιουργήσουν ένα ασφαλές περιβάλλον για τα παιδιά, να προσφέρουν προστασία στα θύματα και να αντιμετωπίσουν τους δράστες. Απαίτησε δράση.
  

Ζωτικές γνώσεις

• Η βία είναι παντού. Εμφανίζεται σε όλες τις χώρες, σε όλα τα κοινωνικά στρώματα. Αλλά πολύ συχνά, η βία κατά των παιδιών είναι αόρατη γιατί συμβαίνει μέσα στα σπίτια και τις οικογένειες ή επειδή οι άνθρωποι κάνουν πως δεν τη βλέπουν. Ελάτε μαζί μας. Μιλήστε.
  
• Η βία μπορεί να εκδηλωθεί με πολλούς τρόπους, μερικοί από τους οποίους είναι κρυμμένοι εξαιτίας της ανοχής της κοινωνίας, του στιγματισμού ή ταμπού. Ήρθε η ώρα να κάνουμε το αόρατο ορατό.
  
• Τα παιδιά που έχουν πέσει θύματα βίας μπορεί να μη φαίνονται κακοποιημένα. Αλλά μπορεί να μην έχουν ύπνο, να αισθάνονται αδιάθετα ή να κλείνονται στον εαυτό τους. Μπορεί ακόμη και να σκέφτονται την αυτοκτονία. Όλα τα παιδιά έχουν το δικαίωμα να προστατεύονται από τη βία. Ενημερωθείτε και ελευθερώστε την τοπική σας κοινωνία από τη βία.
  
• Πολλά παιδιά που έχουν κακοποιηθεί, ντρέπονται ή φοβούνται να το πουν στους γονείς τους, σε ένα άλλο ενήλικα ή σε ένα φίλο. Κάθε ένας από εμάς είναι υπεύθυνος για τη δημιουργία ενός κόσμου όπου τα παιδιά αισθάνονται ασφαλή, προστατευμένα και μπορούν να μιλήσουν για τον εαυτό τους. Ένωσε τη φωνή σου μαζί μας για να το πετύχουμε.
  Πηγή: Unicef

Ειδήσεις...

 Το ξύλινο πλοιάριο, μήκους 15 μέτρων, βρισκόταν σε κακή κατάσταση και εντοπίστηκε στα ανοικτά των Συρακουσών από περιπολικό σκάφος του ιταλικού Λιμενικού

 Ακόμη ένα σκάφος, το οποίο μετέφερε 140 μετανάστες που δήλωσαν ότι προέρχονται από τη Συρία και την Αίγυπτο, κατέπλευσε την Παρασκευή στη Σικελία, όπως ανακοίνωσε το ιταλικό Λιμενικό Σώμα. Μεταξύ των επιβαινόντων βρίσκονταν 29 γυναίκες και 31 παιδιά.  Το ξύλινο πλοιάριο, μήκους 15 μέτρων, βρισκόταν σε κακή κατάσταση και εντοπίστηκε στα ανοικτά των Συρακουσών από περιπολικό σκάφος του Λιμενικού. Ο πηδαλιούχος του πλοιαρίου ήταν Αιγύπτιος και επιχείρησε να αναμιχθεί με τους μετανάστες και να φανεί ως ένας από αυτούς, όταν οι λιμενικοί επιβιβάστηκαν στο πλεούμενο. Σύμφωνα με τον αναπληρωτή ανακριτή στις Συρακούσες, ένα διεθνές δίκτυο -που δεν έχει δεσμούς με την τοπική μαφία- βρίσκεται πίσω από τη μεταφορά των μεταναστών, κυρίως από την Υποσαχάρια Αφρική, μέσω Λιβύης και Τυνησίας προς τις ακτές της Ιταλίας το τελευταίο διάστημα. Έως το Μάιο ήταν λίγοι οι μετανάστες που κατέφθαναν στην περιοχή των Συρακουσών, όμως από τον Ιούνιο και μέσα στον Ιούλιο και τον Αύγουστο, ο αριθμός των αφίξεων εκτοξεύθηκε στις 5.000.Μεγάλο μέρος των νέων αφίξεων είναι πλέον πρόσφυγες που προσπαθούν να γλιτώσουν από τη βία στη Συρία και την Αίγυπτο.

Το Βήμα (23/8/2013)

 Γήπεδο υπό κατασκευή στην πόλη Μανάους της Βραζιλίας

Πραγματικά κολαστήρια και σύγχρονα κάτεργα, στα οποία χάνουν τη ζωή τους δεκάδες εργάτες, στήνουν μεγάλες κατασκευαστικές εταιρείες εν γνώσει και με την ανοχή των κυβερνήσεων χωρών που έχουν αναλάβει μεγάλες αθλητικές διοργανώσεις όπως αποδεικνύουν πρόσφατες αποκαλύψεις από διεθνή ΜΜΕ.
Χτες, εκτενές ρεπορτάζ της βρετανικής εφημερίδας «Γκάρντιαν» ανέφερε τις συνθήκες σκλαβιάς στις οποίες δουλεύουν πολλές χιλιάδες μετανάστες εργάτες και τεχνίτες από αναπτυσσόμενες χώρες της Ασίας στα εργοτάξια του Lusail City στο Κατάρ στο πλαίσιο κατασκευής νέων αθλητικών εγκαταστάσεων που οικοδομούνται για τις ανάγκες του Παγκόσμιου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2022. Το ρεπορτάζ αναφέρει αναλυτικά τις περιπτώσεις χιλιάδων εργατών που δουλεύουν καθημερινά -επτά μέρες τη βδομάδα...- κάτω από αφόρητη ζέστη για τουλάχιστον 12 ώρες, δίχως δωρεάν πόσιμο νερό ή τρόφιμα, με μισθούς - πείνας που μετά βίας ξεπερνούν τις λίγες εκατοντάδες ευρώ, ενώ ακόμη και αυτές οι πενιχρές αποδοχές δεν τους δίνονται αφού πολλοί είναι απλήρωτοι για μήνες... Στο δημοσίευμα υπενθυμίζεται ο θάνατος τουλάχιστον 44 Νεπαλέζων εργατών εν ώρα εργασίας το τελευταίο δίμηνο, σημειώνοντας παράλληλα ότι οι εργολάβοι προκειμένου να αναγκάσουν τους εργάτες να δουλεύουν στις σύγχρονες γαλέρες για ένα κομμάτι ψωμί έχουν κατασχέσει αυθαίρετα τα διαβατήρια και τις αστυνομικές ταυτότητες των μεταναστών ώστε να μην μπορούν να φύγουν από το Κατάρ.
Παρόμοιες αποκαλύψεις για τα κολαστήρια σκλαβιάς όχι μόνον στο Κατάρ αλλά και σε άλλες χώρες του Κόλπου (π.χ. Σαουδική Αραβία) δεν είναι πρωτοφανείς, καθώς κατά καιρούς δημοσιοποιούνται ανάλογες καταγγελίες για κακομεταχείριση και βασανισμούς εργατών. Γι' αυτό και είναι κροκοδείλια τα «δάκρυα» του αντιπροέδρου της FIFA Τζιμ Μπόις που έσπευσε να εκφράσει «αποτροπιασμό» για τις σύγχρονες γαλέρες στα υπό κατασκευή γήπεδα του Κατάρ και να ζητήσει τη διενέργεια άμεσης έρευνας για την κακομεταχείριση χιλιάδων μεταναστών εργατών. Υποκριτική είναι επίσης και η στάση της κυβέρνησης του Κατάρ που καμώνεται τάχα την ανήξερη για τα εργατικά εγκλήματα που συντελούνται στο έδαφός της...

Και τα σκλαβοπάζαρα της Βραζιλίας...

Δεν είναι έτσι τυχαίο το γεγονός πως μέσα σε λίγες ώρες είχαμε παρόμοιες καταγγελίες για σύγχρονα κάτεργα και σκλαβοπάζαρα εργατών και σε μία ακόμη χώρα που έχει αναλάβει κορυφαίες διεθνείς αθλητικές διοργανώσεις: τη Βραζιλία. Σύμφωνα με διεθνή δίκτυα, έρευνα βραζιλιάνικων αρχών στο διεθνές αεροδρόμιο του Σάο Πάολο αποκάλυψε έναν καταυλισμό 111 εργατών που «ζούσαν σε απαράδεκτες συνθήκες ανέχειας, ανάλογες με αυτές σκλάβων», κοντά στο εργοτάξιο μελλοντικής διεύρυνσης του αεροδρομίου για τις ανάγκες διοργάνωσης του Παγκόσμιου Κυπέλλου από τη FIFA το 2014. Οπως αποκαλύφθηκε, κάποιοι από τους εργάτες που ζούσαν στους πρόχειρους καταυλισμούς πλάι στο αεροδρόμιο, έμεναν εκεί γιατί φιλοδοξούσαν να προσληφθούν κάποια μέρα, καθώς τους είχαν πείσει άνθρωποι των εργοδοτών τάζοντάς τους μισθό 625 δολαρίων το μήνα εφόσον έκαστος πλήρωνε «εγγύηση» 220 δολάρια. Μεταξύ των εργατών που έπεσαν θύματα εργοδοτών - εκμεταλλευτών ήταν και Ινδιάνοι της φυλής Πανκαρούρου που εγκατέλειψαν τις εστίες τους από τις βορειοανατολικές περιοχές της χώρας με την υπόσχεση μιας δουλειάς στο Σάο Πάολο.
  Ριζοσπάστης ( 28/9/2013)

 Μετανάστες που κατάφεραν να διασωθούν από το ναυάγιο φθάνουν με σκάφος της ακτοφυλακής στο λιμάνι της Λαμπεντούζα.

 Τουλάχιστον 130 άνθρωποι έχουν περισυλλεγεί μέχρι στιγμής νεκροί κοντά στη Λαμπεντούζα της Σικελίας, στη νότια Ιταλία, μετά το ναυάγιο πλοίου που μετέφερε 500 μετανάστες, σύμφωνα με τον δήμαρχο του νησιού, Τζούζι Νικολίνι. Το σκάφος τυλίχτηκε στις φλόγες όταν κάποιοι από τους επιβάτες άναψαν φωτιές στέλνοντας σήμα κινδύνου, με αποτέλεσμα να υπάρξει πυρκαγιά, η πλειονότητα των επιβατών να μαζευτεί στη μία πλευρά του πλεούμενου, με αποτέλεσμα το τελευταίο να αναποδογυρίσει.
Η Σιμόνα Μοσκαρέλι, εκπρόσωπος του Διεθνούς Οργανισμού για τη Μετανάστευση στη Ρώμη, δήλωσε στο πρακτορείο Associated Press ότι, κατά την εκτίμησή της, μόνον τρεις από τις 100 γυναίκες οι οποίες επέβαιναν στο πλοιάριο έχουν σωθεί, καθώς οι περισσότερες δεν γνώριζαν κολύμπι.
«Επιβίωσαν μονάχα οι δυνατοί», τόνισε η κ. Μοσκαρέλι.
Σύμφωνα με πληροφορίες, 151 άνθρωποι έχουν ήδη διασωθεί, ενώ τουλάχιστον ένα παιδί και μία έγκυος βρίσκονται ανάμεσα στα θύματα.
Οι αγνοούμενοι είναι, σύμφωνα με υπολογισμούς, περίπου 250.
 Οι μετανάστες κατάγονται, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, από την Ερυθραία και τη Σομαλία και είχαν ξεκινήσει από τη Λιβύη, σύμφωνα με την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες και την ακτοφυλακή της Ιταλίας.
«Ανείπωτη τραγωδία»
Για «ανείπωτη τραγωγία» έκανε λόγο, μέσω μηνύματός του στο Twitter, ο ιταλός πρωθυπουργός Ενρίκο Λέτα.
«Η τεράστια τραγωδία στη Λαμπεντούζα είναι αβάσταχτη για κάθε άνθρωπο», δήλωσε ο υπουργός Υποδομών και Μεταφορών της Ιταλίας, Μαουρίτσιο Λούπι, σύμφωνα με το πρακτορείο Reuters.
Ο κ. Νικολίνι, από την πλευρά του, περιέγραψε το σκηνικό σαν έναν «συνεχή ζωντανό τρόμο».
Ο πάπας Φραγκίσκος, με μήνυμά του στο Twitter, καλεί τους πιστούς να «προσευχηθούν για τα θύματα του τραγικού ναυαγίου στη Λαμπεντούζα».
«Δεν υπάρχει μαγική λύση στο ζήτημα των μεταναστευτικών ροών. Εάν υπήρχε, θα την είχαμε εφαρμόσει», δήλωσε, με αφορμή την τραγωδία, η υπουργός Εξωτερικών της Ιταλίας, Έμμα Μπονίνο.
Τον Ιούλιο, ο Πάπας είχε επισκεφθεί το νησί και είχε κάνει λόγο για «οικουμενική αδιαφορία» για το δράμα των μεταναστών οι οποίοι προσπαθούν να φθάσουν εκεί.
 Ναυτεμπορική  (3/10/2013)

Τι γεύση έχουν οι φράουλες;

   

 Είναι όμορφες, κατακόκκινες, αρωματικές και ζουμερές. Τις επιθυμούμε σκέτες, με ζάχαρη ή με κρέμα . Λαχταριστές τούρτες και τάρτες στολίζουν τις βιτρίνες των ζαχαροπλαστείων και ερεθίζουν την όραση , την όσφρηση και τη γεύση. Συνδυασμένες με σοκολάτα δημιουργούν ένα θεϊκό αποτέλεσμα. Τις απολαμβάνουμε καθισμένοι στην πολυθρόνα μας ως επιδόρπιο σε ώρες ξεκούρασης και χαλάρωσης στο σπίτι μας, στη δουλειά, στο δρόμο.  Είναι οι φράουλες.

   Ένα ακόμη προϊόν που ίσως να νομίζουμε ότι βρέθηκε με μαγικό τρόπο στα ράφια του μανάβικου , του σούπερ μάρκετ ή του ζαχαροπλαστείου.
Αναρωτηθήκαμε ποτέ ποιοι τις καλλιεργούν στα χωράφια πριν έρθουν στο πιάτο μας; Ποιοι μόχθησαν, πώς έγινε η συγκομιδή; Μέσα σε ποιες συνθήκες δουλεύουν οι εργάτες γης , αν πληρώνονται κανονικά, αν έχουν ασφάλεια, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, αν μπορούν να γυρίσουν σε κανονικό σπίτι μετά τη δουλειά , να πλυθούν , να φάνε, να ξεκουραστούν., να ακούσουν έναν τρυφερό λόγο;  Ποιοι είναι αυτοί; 
  Πρώτα απ΄όλα είναι ΑΝΘΡΩΠΟΙ που ξενιτεύτηκαν για μια καλύτερη ζωή. Και αντί γι' αυτήν τους περίμενε μια κατάμαυρη  και άθλια ζωή. Σκυμμένοι στα χωράφια από το πρωί μέχρι το βράδυ με εξευτελιστικά μερόκαματα . Απλήρωτοι για μεγάλα διαστήματα τολμούν να σηκώσουν κεφάλι και να διεκδικήσουν  αυτό που τους ανήκει. Τίποτε περισσότερο. Η ζωή τους τότε βρίσκεται αντιμέτωπη με τη θηριωδία και τότε καταλαβαίνουν ότι αυτή δεν αξίζει ούτε όσο τιμάται ένα κεσεδάκι φράουλες. Τίποτε. 

   Κάθε φορά που απολαμβάνουμε ένα μπολάκι γεμάτο με φράουλες ας σκεφθούμε λίγο ότι αυτές έχουν ποτισθεί  με το ιδρώτα των εργατών των φραουλοχώραφων και έχουν λιπανθεί με το αίμα τους. Είναι μεγαλωμένες με τους αναστεναγμούς τους και τις πίκρες τους. Ίσως να μη έχουν δοκιμάσει ποτέ και τη γεύση τους, όπως δεν έχουν δοκιμάσει ποτέ σοκολάτα όσοι δουλεύουν στα κακαοφυτείες.
   Δεν χρειάζονται τον οίκτο μας . Τη συμπαράστασή μας έχουν ανάγκη και την αλληλεγγύη μας. Οι άνθρωποι να στηρίζουμε τους ανθρώπους και να πολεμάμε με κάθε τρόπο εκείνους που έχουν ξεχάσει ότι ανήκουν στο ανθρώπινο είδος. Διότι αυτό που συνέβη χθές στη Μανωλάδα ή οπουδήποτε αλλού έχει συμβεί στην Ελλάδα και στον κόσμο δεν θα αργήσει να συμβεί και σε μας . Το τέρας όχι απλά δείχνει το πρόσωπό του αλλά  βρυχάται επικίνδυνα. Η ανοχή και η αδιαφορία μας το γιγαντώνει. Γινόμαστε συνένοχοι. Πώς μπορούμε να  δεχόμαστε  να συμβαίνει αυτό σε συνανθρώπους μας και να μην ξεσηκωνόμαστε; Ούτε καν να το συζητάμε; Να μην μας συγκινεί; Αν είχε συμβεί το αντίθετο θα είχε ξεσηκωθεί το τηλεοπτικό σύμπαν πρώτο απ' όλα. Ντροπή!

" Κανένας άνθρωπος δεν αποτελεί μόνος του μια "Νήσο". Κάθε άνθρωπος είναι ένα κομμάτι της "Ηπείρου", ένα μέρος του " όλου". Αν η θάλασσα καταπιεί ελάχιστη έκταση γης, η "Ευρώπη" θα μικρύνει. Το ίδιο γίνεται κι αν καταπιεί ένα " Ακρωτήρι" . Το ίδιο συμβαίνει με το σπίτι των φίλων σου ή με το δικό σου σπίτι. Ο Θάνατος κάθε ανθρώπου αφαιρεί κάτι από μένα τον ίδιο, συνδέεται αδιάσπαστα με το Ανθρώπινο Γένος. Έτσι ποτέ μη στείλεις να ρωτήσεις: για ποιον κτυπά η καμπάνα. Χτυπά για σένα" ( John Donne)