ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΕΙΤΕ ΜΑΖΙ ΜΑΣ ΣΤΟ:

iliochori@gmail.com


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ ΕΠΙΣΚΕΠΤΩΝ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ ΕΠΙΣΚΕΠΤΩΝ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

5 Δεκ 2011

Βόλτα στο Δίκορφο Ζαγορίου

Μια ηλιόλουστη Κυριακή, είναι ιδανική για εξορμήσεις...
Ειδικά όταν σε απόσταση μισής ώρας από το σπίτι μου υπάρχουν μέρη, που μέχρι πρότινος τα έβλεπα μόνο στις διακοπές...
Κι όταν υπάρχει η κατάλληλη παρέα, τα πράγματα γίνονται τόσο απλά... Πορεία Βόρεια και... 
 
Για πότε φτάσαμε στο Δίκορφο Ζαγορίου, ούτε που το κατάλαβα...
Παρότι ξεκινήσαμε με θερμοκρασία 10 βαθμούς Κελσίου από τα Γιάννενα, στο Δίκορφο το θερμόμετρο έδειχνε μόνο 3...
 Πράγμα απόλυτα φυσιολογικό, αν σκεφτεί κανείς ότι ανεβήκαμε σε υψόμετρο 1200μ.... 
Κι όλα αυτά στις 3:00 το μεσημέρι...  Οπότε το σκηνικό για χειμερινή απόδραση ήταν ιδανικό...

 Χειμερινή εξόρμηση εκτός από κρύο σημαίνει και τζάκι!!
 Τζάκι, το οποίο βρήκαμε να μας περιμένει αναμμένο στον παραδοσιακό ξενώνα "Κάτω Μαχαλάς"
 Παίρνοντας το βορειοδυτικό πλακόστρωτο δρομάκι, δεν αργήσαμε να φτάσουμε στον πολύ όμορφο ξενώνα, όπου μας περίμενε με αναμένο τζάκι, καφέ, γλυκά και πλατύ χαμόγελο η κυρία Δήμητρα...

 Ένα από τα δωμάτια... Τα σχόλια είναι περιττά...
Εξωτερική λεπτομέρεια άνω ορόφου...

Η ώρα κυλούσε όμορφα, με ζέστη και κουβεντούλα... Αλλά για να μην έχουμε προβλήματα στην επιστροφή (λόγω πάγου) έπρεπε να φύγουμε σχετικά νωρίς...
Το Δίκορφο, έχει σημειωθεί πια στο μυαλό μου σαν προορισμός για μικρή ή μεγάλη εξόρμηση...
Έχοντας επισκεφθεί άλλο ένα χωριό του Ζαγορίου και κοιτάζοντας πόσο πολλά είναι στο χάρτη, σκέφτομαι ότι έχω πολλές εξορμήσεις να κάνω, και πάντα να βλέπω καινούρια πράγματα... 
 
 

2 Δεκ 2011

Ζαγοροχώρια/Τσεπέλοβο

Ήμουν στο ενδιάμεσο των καλοκαιρινών διακοπών μου (επέστρεφα από Κεφαλονιά για να πάω Κύθνο) όταν με πήρε τηλέφωνο η φίλη μου η Ροβένα και μου είπε ότι παντρεύεται. Χάρηκα όχι μόνο με το γεγονός του γάμου αλλά και με την ευκαιρία που παρουσιάστηκε για ένα φθινοπωρινό διήμερο στα Ζαγοροχώρια. Ιδανικός συνδυασμός! Στις αρχές Οκτωβρίου πήρα τον Franchise me! και μετά από μεγάλη ποικιλία καιρικών φαινομένων (ομίχλη, ψιλόβροχο, καταρρακτώδη βροχή και επιτέλους στο τέλος του ταξιδιού ηλιοφάνεια) φτάσαμε στο Τσεπέλοβο, στα κεντρικά ζαγόρια.
 Τα Ζαγοροχώρια είναι ένα δίκτυο από 46 χωριά στην ορεινή Ήπειρο. Τα πιο γνωστά είναι το Πάπινγκο, το Μέτσοβο, η Ελάτη, η Κόνιτσα και το Τσεπέλοβο. Ανάλογα με το χωριό, θα συναντήσετε δάση, ξερές κορυφές, ποτάμια όπως ο Βοϊδομάτης αλλά και αλπικές λίμνες, όπως οι δρακόλιμνες, στις οποίες πρέπει να πάτε οπωσδήποτε. Αν είστε τυχεροί θα συναντήσετε και τους κατοίκους των λιμνών αυτών, τους αλπικούς τρίτωνες (http://en.wikipedia.org/wiki/Triturus_alpestris) ή αλλιώς δράκους. Μην πάει το μυαλό σας στο κακό…. Είναι εντελώς άκακα, μικρά και πολύ όμορφα αμφίβια. Τα Ζαγοροχώρια είναι παραδοσιακοί οικισμοί με χαρακτηριστική αρχιτεκτονική από πέτρα και ξύλο. Στην περιοχή αυτή βρίσκεται και το φαράγγι του Βίκου, ένα αξιοθέατο που αξίζει όχι μόνο να δείτε αλλά και να περπατήσετε μιας και διασχίζεται από ευρωπαϊκό μονοπάτι με σήμανση. 
 Οι δραστηριότητες που μπορείτε να κάνετε πολλές. Κάποιες από αυτές είναι  πεζοπορία, ιππασία, αναρρίχηση, ορειβασία, rafting, κανό / καγιάκ. Μην ξεχάσετε να επισκεφτείτε πέτρινα γεφύρια όπως αυτά του Κόκκορη και του Βοϊδομάτη αλλά και διάφορα μοναστήρια που υπάρχουν στην περιοχή. Στα ζαγοροχώρια θα διαπιστώσετε ότι ακόμα και αν στην Θεσσαλονίκη ή στην Αθήνα κάνει πολύ ζέστη, η θερμοκρασία πέφτει μαζί με τον ήλιο. Γι’ αυτό εφοδιαστείτε με ζεστά ρούχα ακόμα και αν είναι αρχές Οκτωβρίου. Εμείς το διαπιστώσαμε βγαίνοντας από τον ξενώνα για να πάμε στην ταβέρνα που θα γινόταν ένα παραδοσιακό γλέντι το βράδυ της παραμονής του γάμου. Αυτά τα γλέντια από ότι μάθαμε μάλλον κρατάνε μέχρι πρωίας. Aποσυρθήκαμε νωρίς γιατί είμασταν κουρασμένοι από το ταξίδι και σε λίγη ώρα βρεθήκαμε σκεπασμένοι κάτω από το βάρος 3 μάλλινων κουβερτών.
Την επόμενη ημέρα λοιπόν πριν αρχίσουμε τον τουρισμό στα μέρη αυτά και πριν πάμε στο μεσημεριανό γλέντι για να ξυρίσουμε τον γαμπρό (όχι εμείς προσωπικα, αλλα o κουμπάρος) αποφασίσαμε να τιμήσουμε και τις παραδοσιακές σπεσιαλιτέ της περιοχής ως πρωϊνό. Χορτόπιτες, τυρόπιτες αλλά και γλυκιά γαλατόπιτα! Θα σας  σύστηνα ανεπιφύλακτα ένα ταξίδι αναψυχής σε αυτά τα μέρη, για να απολαύσετε και τις παραπάνω λιχουδιές στο περιβάλλον τους. Αν όμως βαριέστε (που δεν είναι και πολύ σωστό), θα σας δώσω εγώ 2 απλές και νόστιμες συνταγές και θα τις αφιερώσω στη φίλη μου την Ροβένα και τον Αλέξανδρο μαζί με τις ευχές μου, ευχαριστώντας τους για έναν πολύ όμορφο και παραδοσιακό γάμο. 


 Κασιόπιτα
  • 2 κούπες αλεύρι
  • Μισό κιλό τυρί
  • 4 αυγά
  • 100 γραμμάρια βούτυρο
  • Νερό ή γάλα (όσο πάρει έτσι ώστε να γίνει ένας αραιός χυλός)
Ανακατεύετε όλα τα υλικά και τοποθετείτε το μείγμα σε ένα μέτριο ταψί. Ψήνετε στους 200οC μέχρι να ροδίσει.
 
Γαλατόπιτα
  • 1 πακέτο φύλλο κρούστας
  • 1 κιλό γάλα
  • 3 αυγά
  • 1 φλυτζάνι ζάχαρη
  • 2 φλυτζάνια ψιλό σιμιγδάλι
  • 2 κουταλάκια του γλυκού ξύσμα λεμόνι
  • 2 κουταλιές φρέσκο βούτυρο
  • Ελαιόλαδο
Σε μια μεγάλη κατσαρόλα ρίχνουμε το γάλα μαζί με τη ζάχαρη και το ξύσμα λεμονιού και ζεσταίνουμε το μείγμα συνεχώς. Μόλις ζεσταθεί ελαφρά και αρχίζει να αχνίζει ρίχνουμε κοσκινιστά το σιμιγδάλι και σιγά-σιγά για να μην κάνει σβώλους. Ανακατεύουμε συνεχώς με ξύλινη κουτάλα μέχρις ότου το μείγμα μας γίνει μια πηχτή κρέμα. Στη συνέχεια αποσύρουμε από τη φωτιά, χτυπάμε τα αυγά και τα ρίχνουμε μέσα στην κρέμα σιγά-σιγά για να ενσωματωθούν με το υπόλοιπο μείγμα. Ρίχνουμε και τις δύο κουταλιές φρέσκο βούτυρο. Ανακατεύουμε και αφήνουμε το μίγμα να χλιαρώσει. Σε ένα μεσαίο στρογγυλό ταψί του φούρνου βάζουμε 4-5 φύλλα κρούστας, λαδώνοντας το ταψί και τα φύλλα ένα-ένα. Τα βάζουμε με τέτοιο τρόπο ούτως ώστε οι άκρες τους να περισσέυουν έξω από το ταψί περιμετρικά.. Αδειάζουμε την κρέμα μέσα και την ισιώνουμε με ένα μαχαίρι. Παίρνουμε τις άκρες και τις γυρίζουμε προς τα μέσα να καλύψουν τα τοιχώματα του ταψιού. Πασπαλίζουμε με μπόλικη τριμμένη κανέλα. Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 180° για περίπου 45-50 λεπτά και μέχρι να σχηματιστεί από πάνω μια χρυσή κρούστα και να ψηθεί καλά το φύλλο. 
 

17 Οκτ 2011

Ζαγοροχώρια !

Μια διήμερη απόδραση είναι ό,τι ακριβώς χρειάζεται κανείς για να ξεσκάσει και για να φτιάξει η διάθεσή του. Με μια απόφαση της ψιλοτελευταίας στιγμής, μαζευτήκαμε μια μικρή παρέα και την κάναμε το σ/κ στα Ζαγοροχώρια, τα οποία είναι μακράν από τα ομορφότερα μέρη που έχω δει ποτέ. Βουνά και ατελείωτο πράσινο με πορτοκαλί πινελιές τώρα που φθινοπώριασε, πέτρινα χωριουδάκια σκαρφαλωμένα σε πλαγιές με απίστευτη θέα, πλατείες με πλατάνια, μονοπάτια στο χείλος του γκρεμού, μικρές βάθρες ανάμεσα σε ψηλά βράχια και το βράδυ ένας ουρανός πλημμυρισμένος με αστέρια.

Ομορφιά όπου κι έστρεφες το βλέμμα.

Μεγάλο Πάπιγκο.
Αυτός είναι ο ξενώνας στον οποίον μέναμε. Προσεγμένος μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια.

Η "καμήλα".
Κορυφές που μοιάζουν με καμήλα. Η θέα από το Μεγάλο Πάπιγκο.

Γέφυρα στο δρόμο ανάμεσα στην Αρίστη και το Μεγάλο Πάπιγκο.


Η χαράδρα του Βίκου.
Η θέα είναι από παρατηρητήριο στο χωριό Βίκος.

Βίκος.
Δρομάκι του χωριού.

Σπίτι στο Μονοδένρι.
Θέλω κι εγώ ένα τέτοιο!

Μονή της Αγ. Παρασκευής στο Μονοδένρι.
Απίστευτη θέα. Έβλεπε κι αυτή στη χαράδρα του Βίκου.

Σπηλιά της Αγ. Παρασκευής.
Για να φτάσεις μέχρι εκεί, προχωράς σε ένα στενό μονοπάτι, κάτω υπάρχει γκρεμός, η θέα είναι απίστευτη και κάποια στιγμή μπαίνεις μέσα σε πυκνή βλάστηση και νομίζεις ότι βρίσκεσαι σε κάποιο σκηνικό του Άρχοντα!

Πέτρινη γέφυρα στο δρόμο για Τσεπέλοβο.
(Αν δεν κάνω λάθος.)

Λουλουδάκια στα σκαλοπάτια κάποιας εισόδου.
Όμορφα, ε;

Δίλοφο.
Χαρακτηριστή αρχιτεκτονική των Ζαγοροχωρίων γενικότερα.

Πρωτότυπη ταμπέλα καταστήματος στην Ελάτη.

                                                          Οι "πισίνες" στο Ρόκοβο.
                                                                Ξε-τρε-λά-θη-κα.
Αν όλα πάνε καλά -αν γλιτώσω δηλαδή το χειρουργείο και αν βελτιωθεί η κατάσταση του γονάτου μου- σκοπεύω να ξαναεπισκεφτώ τα Ζαγοροχώρια κατά άνοιξη μεριά. Έχει τόσες πολλές διαδρομές και μονοπάτια στο βουνό που θέλω να κάνω!

Γενικά τα Ζαγοροχώρια αξίζουν τον κόπο. Να τα επισκεφτείτε οπωσδήποτε!


ΠΗΓΗ:  http://koukouroukoumantalakia.blogspot.com

6 Οκτ 2011

Στα Ζαγοροχώρια Χειμώνα - Καλοκαίρι

Σαράντα έξι πανέμορφα χωριά, σκαρφαλωμένα στα βουνά βορειοανατολικά των Ιωαννίνων, τα Ζαγοροχώρια μαγεύουν τον επισκέπτη, τόσο με τη μοναδική, φυσική ομορφιά τους όσο και με την παραδοσιακή αρχιτεκτονική τους. Πλαισιωμένα από καταπράσινες βουνοπλαγιές, τρεχούμενα νερά, επιβλητικά φαράγγια και μαγευτικές λίμνες, αποτελούν ιδανικό προορισμό όλο το χρόνο.
Με έκταση χιλίων περίπου τετραγωνικών χιλιομέτρων, το Ζαγόρι χωρίζεται στο δυτικό, ανατολικό και κεντρικό τμήμα, καθένα με τα δικά του, ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, τη δική του ιστορία και, βέβαια, τα δικά του, μοναδικά χωριά.
Βορειοδυτικά των Ιωαννίνων, το δυτικό Ζαγόρι περιλαμβάνει ορισμένα από τα δημοφιλέστερα, και ίσως ομορφότερα χωριά της περιοχής. Το Πάπιγκο, η Αρίστη, ο Βίκος, ο Άγιος Μηνάς και το Μεσοβούνι, που πλαισιώνουν την κοιλάδα του Βοϊδομάτη, έχουν αποκτήσει φανατικούς θαυμαστές που επιστρέφουν εδώ κάθε χρόνο για να θαυμάσουν τη μοναδική αρχιτεκτονική, να περιηγηθούν στα λιθόστρωτα σοκάκια, να απολαύσουν τη μοναδική θέα και να αισθανθούν κοντά στη φύση.
Ο ίδιος ο ποταμός Βοϊδομάτης αποτελεί ένα από τα μαγευτικότερα τοπία της περιοχής, το ιδανικότερο, ίσως, σκηνικό για πεζοπορικές διαδρομές, ατελείωτες περιηγήσεις, αλλά και extreme sports, για τους λάτρεις του είδους. Τα καταγάλανα νερά του, με σταθερή θερμοκρασία 4 βαθμών Κελσίου όλο το χρόνο, προκαλούν τους τολμηρούς για μία βουτιά κατά τους καλοκαιρινούς μήνες.
Τα πλαισιωμένα από αιωνόβια πλατάνια μονοπάτια που βρίσκονται στις όχθες του είναι ιδανικά για πεζοπορία, καθώς κρύβουν αμέτρητες εκπλήξεις σχεδόν σε κάθε βήμα.
Πέτρινα γεφυράκια που μοιάζουν βγαλμένα από κάποιο παραμύθι, πυκνή βλάστηση και μοναδικές εικόνες που δημιουργούνται καθώς το φως του ήλιου αντανακλάται πάνω στα πεντακάθαρα νερά -σημειώστε ότι ο Βοϊδομάτης είναι ένα από τα ελάχιστα ποτάμια το νερό των οποίων είναι πόσιμο- συνθέτουν ένα τοπίο που γοητεύει και ανταμείβει ακόμη και τους ορκισμένους εχθρούς της πεζοπορίας.
Παραμένοντας στο δυτικό Ζαγόρι, αξίζει να επισκεφθείτε τη μαγευτική Δρακόλιμνη, όπου ζει ο αλπικός Τρίτωνας, το σπάνιο είδος αμφιβίου που μοιάζει με μικρό δράκο, αλλά και το ρέμα Ρογκοβό, ανάμεσα στους δύο οικισμούς του Παπίγκου, που σχηματίζει μικρές λιμνούλες, τις λεγόμενες οβίρες.
Το κεντρικό Ζαγόρι περιλαμβάνει τα χωριά Βίτσα, Μονοδένδρι, Κήποι, Δίλοφο, Κουκούλι, Τσεπέλοβο, Διπόταμο, Φραγκάδες, Λεπτοκαρυά κ.ά. Δύο από τα ομορφότερα χωριά της περιοχής, η Βίτσα και το Μονοδένδρι, αποτελούν και τα σημεία απ' όπου ξεκινούν τα μονοπάτια που θα σας οδηγήσουν στο φαράγγι του Βίκου. Στο κεντρικό Ζαγόρι συγκεντρώνονται και μερικά από τα ωραιότερα γεφύρια της περιοχής, όπως το Καλογέρικο, με τις τρεις καμάρες, που βρίσκεται ανάμεσα στα χωριά Κήποι και Κουκούλι.

http://www.ipeirorama.gr/files/infopage/_2_jpg_4a2e0ce228.jpg
 

Παραδοσιακά, πέτρινα αρχοντικά, λιθόκτιστα καλντερίμια που καταλήγουν σε γραφικές πλατείες, πέτρινες και μαρμάρινες βρύσες που αναβλύζουν κρυστάλλινο νερό, ιστορικά κτίσματα, εκκλησίες, απαράμιλλη θέα στις καταπράσινες πλαγιές και στο φαράγγι του Βίκου, όλα διεκδικούν το χρόνο και, βέβαια, το θαυμασμό και  δελεάζουν για "άλλη μία στάση" σε κάθε βήμα της περιήγησης.
Εδώ είναι και το Λαογραφικό Μουσείο Αγαπίου Τόλη, στους Κήπους, με 40 χιλιάδες αντικείμενα της καθημερινής ζωής από όλη την περιοχή του Ζαγορίου, το Μουσείο Παραδοσιακών Ασχολιών, στον Ελαφότοπο, και τη Βιβλιοθήκη της Πασχαλείου Σχολής, στο Καπέσοβο, όπου φυλάσσεται, μεταξύ άλλων, ένα από τα δεκατρία σωζόμενα αντίγραφα της Ελληνικής Χάρτας του Ρήγα Φεραίου.
Η κατάβαση στο φαράγγι του Βίκου γίνεται μέσω των μονοπατιών που ξεκινούν από αρκετά χωριά του Ζαγορίου, όπως η Βίτσα, το Μονοδένδρι και ο Βίκος. Κάτοχος του ρεκόρ Guiness του φαραγγιού με το μικρότερο άνοιγμα στον κόσμο -μόλις 1100 μέτρα- και με βάθος που ξεπερνά τα 900 μέτρα, το φαράγγι αποτελεί, μαζί με τον Βοϊδομάτη, τον πυρήνα του Εθνικού Δρυμού Βίκου - Αώου. Η πλούσια βλάστηση, τα σπάνια είδη ζώων και πουλιών που φιλοξενεί, τα κρυστάλλινα νερά του ποταμού που το διασχίζει αναμφισβήτητα θα σας εντυπωσιάσουν.
Λιγότερο δημοφιλής, αλλά εξίσου γοητευτική, η περιοχή του ανατολικού Ζαγορίου εντυπωσιάζει όσους αναζητούν προορισμούς έξω από την πεπατημένη, τοπία ανέγγιχτα από την τουριστική ανάπτυξη και προβολή. Χωριά όπως η Βοβούσα, το Φλαμπουράρι, οι Καρυές και το Γρεβενίτι αξίζουν αρκετό από το χρόνο σας, όχι μόνο για τη φυσική ομορφιά τους αλλά και για το παραδοσιακό τους χρώμα, που μοιάζει να παραμένει αλώβητο στο πέρασμα του χρόνου.

http://www.mytour.gr/images/destinations/zagoroxoria/zagori.jpg

Καθίσταται, βέβαια, σαφές ότι ένα Σαββατοκύριακο δεν αρκεί για να ανακαλυφθεί όλη η ομορφιά των χωριών του Ζαγορίου, να θαυμάσετε τα φυσικά τοπία και να περιπλανηθείτε στα γραφικά καλντερίμια και τις λιθόκτιστες πλατείες καθενός από αυτά. Η γοητεία της περιοχής λειτουργεί σα μαγνήτης, κάνοντας ακόμη και τους πλέον αμύητους να επιστρέφουν ξανά και ξανά για να γνωρίσουν εκ νέου τη μαγεία του φυσικού περιβάλλοντος που, όσα χρόνια κι αν περάσουν, δε σταματά να εκπλήσσει.

23 Σεπ 2011

Ταξίδι στα Ζαγοροχώρια

Τα Ζαγοροχώρια με ελάχιστους επισκέπτες και κατοίκους

17 Ιανουαρίου-21 Ιανουαρίου 5 ημέρες όλο κι όλο το ταξίδι μας αλλά ικανό να μας γεμίσει με εικόνες αληθινής ομορφιάς τόσο του τοπίου όσο και των ανθρώπων που γνωρίσαμε.
Ο προορισμός μας ήταν τα Άνω Πεδινά στο Κεντρικό Ζαγόρι και με ένα αργοπορημένο ξεκίνημα καταφέραμε να φτάσουμε στις 5μμ στον ξενώνα που μείναμε και έμελε για τις επόμενες μέρες να γίνει το σπίτι μας, με όλη τη σημασία της λέξης. Στο Πορφυρόν, η Ρίτα και ο Γιάννης μας υποδέχτηκαν με ζεστασιά, μας υπέδειξαν τις καλύτερες διαδρομές, μας έμαθαν να φτιάχνουμε αλευρόπιτα, την παραδοσιακή τυρόπιτα του τεμπέλη, μας μαγείρεψαν χορταστικά και λαχταριστά πρωινά και υπέροχα βραδινά, μας κράτησαν παρέα τα βραδάκια με απαλή μουσική και καλή κουβέντα και μας αποχαιρέτησαν σαν δικούς τους ανθρώπους με δώρα και αγκαλιές. Και μόνο αυτά θα έφταναν να περάσουμε καταπληκτικά αλλά σ’αυτό το ταξίδι υπήρχαν πολλά ακόμα.
Ξενώνας Πορφυρόν - Άνω Πεδινά

Αν λοιπόν άλλοι προορισμοί με την πολυκοσμία τους σας έχουν κουράσει, κατευθυνθείτε στα Ζαγοροχώρια μετά τις γιορτές των Χριστουγέννων και μέχρι την άνοιξη και θα βρείτε μια μεγαλοπρεπή ησυχία.
Την πρώτη ημέρα των περιηγήσεών μας, επισκεφτήκαμε το Μονοδένδρι, τη Βίτσα, το Δίλοφο, την Ελάτη και το Τσεπέλοβο, όλα χωριά στο Κεντρικό Ζαγόρι.  Στο Μονοδένδρι επισκεφτήκαμε το Μοναστήρι της Αγίας Παρασκευής απ’ όπου η θέα στο φαράγγι του Βίκου είναι μαγευτική. Το ίδιο το χωριό είναι πολύ γραφικό, με στενά λιθόστρωτα σοκάκια και όμορφα καφενεία και ταβερνούλες. Φάγαμε μια καταπληκτική σπανακόπιτα στα ‘Μυστικά της γιαγιάς’ μετά την επιστροφή μας από το Μοναστήρι της Αγίας Παρασκευής και αφού πήραμε δυνάμεις κατευθυνθήκαμε προς το Τσεπέλοβο. Από το Μονοδένδρι, μην παραλείψετε να επισκεφτείτε και τη θέση Οξυά, απ’όπου η θέα στο φαράγγι του Βίκου απ’ό,τι μας είπαν δεν περιγράφεται… εμείς το αφήσαμε για την επόμενη επίσκεψη μας που θέλουμε να πιστεύουμε θα κάνουμε σύντομα. Επίσης, αν έχετε όρεξη για περπάτημα, από το χωριό Βραδέτο, μετά το Μονοδένδρι, στο υψηλότερο υψόμετρο στα 1350μ μπορείτε να περπατήσετε μέχρι τη θέση Μπελόη όπου φαίνεται όλο το φαράγγι (επίσης για επόμενη δική μας επίσκεψη).
Φαράγγι του Βίκου
 Στην πανέμορφη διαδρομή αυτή συναντάς και τα γεφύρια Καπετάν Αρκούδα και Κόκκορη. Εμείς κατεβήκαμε και τα περπατήσαμε και πραγματικά το τοπίο, τα βουνά, το κρυστάλλινο νερό και οι ήχοι της φύσης σε αφήνουν άφωνο. Οι φωτογραφίες δεν μπορούν να αιχμαλωτίσουν αυτό που νιώθεις όταν στέκεσαι μπροστά σε τόση ομορφιά…
Η διαδρομή για το Τσεπέλοβο είναι εξίσου όμορφη όσο και η πρώτη εικόνα του χωριού. Με αρχοντικά και φροντισμένα σπιτάκια καταλήγεις στην πλατεία του χωριού που δεσπόζει ο πλάτανος και μπορείς να βρεις αρκετά ταβερνάκια για να απολαύσεις τις τοπικές σπεσιαλιτέ. Εμείς απολαύσαμε κυρίως τις συζητήσεις των ντόπιων για το κυνήγι και τα πειράγματα που έκαναν ο ένας στον άλλο, αποτέλεσμα οικειότητας των ανθρώπων όταν ζουν στενά δεμένοι σ’ένα μικρό μέρος. Μετά το μεσημεριανό μας, και ψάχνοντας ένα μέρος να πιούμε καφέ, επισκεφτήκαμε το Δίλοφο και την Ελάτη. Στο Δίλοφο περιπλανηθήκαμε στο χωριό και δε συναντήσαμε παρά μόνο ένα σκύλο στην κουφάλα ενός πλατάνου. Στην Ελάτη ήταν όλα κλειστά αλλά θα ξαναγυρνούσαμε μετά από μερικές μέρες. Έτσι καταλήξαμε στα Άνω Πεδινά όπου στον ξενώνα-καφενείο Αλθαία δοκιμάσαμε νοστιμότατα σπιτικά γλυκά και ελληνικό καφέ.
Γεφύρι του Κόκκορη
 Τα Ιωάννινα είναι μόλις μισή ώρα από τα Άνω Πεδινά και την επομένη μέρα πήγαμε απ’το πρωί στην όμορφη πόλη που έντυνε μ’ενα πέπλο η ομίχλη. Κατηφορίσαμε προς το κάστρο και ανεβήκαμε στο Δημοτικό Εθνογραφικό Μουσείο  (Τζαμί Ασλάν Πασά) όπου είδαμε τη συλλογή από διάφορα αντικείμενα των τελευταίων τριών αιώνων ελληνικού, τουρκικού και αιγυπτιακού πολιτισμού που σχετίζονταν με την περιοχή. Το καραβάκι που σε περνάει απέναντι στο νησάκι πηγαινοέρχεται τακτικά και κοστίζει 1,80 το άτομο ενώ η επίσκεψη στο νησί – που κατοικείται- με τις καλαμιές να το περιστοιχίζουν στην είσοδο και τις βάρκες των ντόπιων που θυμίζουν Ινδονησία, είναι απαραίτητη για να συμπληρώσεις την εικόνα της πρωτεύουσας του νομού. Δε δοκιμάσαμε πέστροφα και βατραχοπόδαρα αλλά πήραμε το παραδοσιακό Κλωστάρι το οποίο ήταν όντως όσο λαχταριστό όσο μας υποσχέθηκαν και επίσης από την κυρά-Αντωνίτσα που σίγουρα θα συναντήσετε και αναμφίβολα θα θυμάστε για καιρό μετά, μαρμελάδα και λικέρ κράνο – φρούτο θαυματουργό κατά τα λεγόμενα της κυρά-Αντωνίτσας τόσο για τις ‘τσιούπρες’ όσο και για τους ‘νιους’, ακόμα και για τα ‘μπουρμπούτσαλα’! Επιστρέψαμε στην πόλη με το καραβάκι και φάγαμε στο Il Spuntino πεντανόστιμα ιταλικά πιάτα, ευχάριστη αλλαγή μετά την ντόπια παραδοσιακή κουζίνα.
Η λίμνη των Ιωαννίνων
 Επόμενη μέρα και επόμενος προορισμός το Πάπιγκο, γύρω στα 30-40 λεπτά από τα Άνω Πεδινά. Για κάποιο λόγο πάντα νόμιζα ότι το Μικρό Πάπιγκο ήταν πριν το Μεγάλο Πάπιγκο. Τελικά, ανακάλυψα ότι πρώτα συναντάς το Μεγάλο Πάπιγκο και αφού το διασχίσεις σκαρφαλωμένο σε πλαγιά αντικρύζεις το Μικρό σε 150μ διαφορά απ’το Μεγάλο να στέκεται κάτω από το επιβλητικό όρος της Τύμφης και με αισθητά χαμηλότερη θερμοκρασία! Μετά την επιστροφή στη βάση, μάθαμε για τις κολυμπήθρες σα φυσικές πισίνες που σχηματίζονται στο δρόμο ανάμεσα στα δύο χωριά. Στο Μεγάλο Πάπιγκο ήπιαμε καφέ στο καφέ-εστιατόριο Αστράκα, όπου ο ιδιοκτήτης μας μίλησε με μεγάλη προθυμία για την περιοχή, τη Δρακολίμνη στα 2050μ υψόμετρο, τη θέα στο Βίκο από το μονοπάτι έξω από το χωριό (το οποίο ακολουθήσαμε αν και ο ‘νιός’ φοβόταν για αρκούδες και τελικά δε φτάσαμε ως το τέλος του) και για τη ζωή στο Πάπιγκο. Highlights για μένα ήταν τα άλογα που έβοσκαν ανενόχλητα στην πλαγιά, το Δημοτικό Σχολείο με το παραμυθένιο προαύλιο και οι κότες που σγκάρλιζαν όλο χαρά και ανενόχλητες το χωμάτινο λόφο τους.
Μικρό Πάπιγκο
 Αφήνοντας το Πάπιγκο και ακολουθόντας τις στροφές που από μακριά θυμίζουν φιδάκι, επιστρέψαμε στην Αρίστη για φαγητό. Η τύχη όμως ήθελε να φάμε στο Βίκο, 4 χλμ πιο δίπλα, αφού στην Αρίστη τα δύο εστιατόρια δε σέρβιραν φαγητό λόγω πένθους. Και πόσο μας συγκίνησε αυτό…κάτι εντελώς ξεχασμένο σε μεγαλύτερα μέρη. Στο δρόμο για το Βίκο συναντήσαμε μια μαυροφορεμένη γιαγιά που περπατούσε προς την Αρίστη, αναμφίβολα για την κηδεία. Τόσο στην Αρίστη όσο και στο Βίκο το θέαμα είναι επιβλητικό. Το μάτι πέφτει αχόρταγα πάνω στις πλαγιές των βουνών που έχουν κάτι από τη μεγαλοπρέπεια των Μετεώρων. Στο Βίκο ιδιαίτερα αξίζει να περπατήσετε τη σύντομη διαδρομή μέσα από το χωριό ως το παρατηρητήριο για να θαυμάσετε τη χαράδρα και το Βοϊδομάτη που τη διασχίζει καθώς και την Τύμφη που στέκει και επιβλέπει όλη την περιοχή. Από εκεί ξεκινάει και μονοπάτι για το φαράγγι και σαφώς αξίζει η πεζοπορία των πέντε ωρών για να το διασχίσεις αν το μυαλό αδειάσει εντελώς γι’αυτές τις ώρες.
Παρατηρητήριο στον Βίκο
 Την τελευταία μέρα του ταξιδιού μας, το πρόγραμμα ήταν κάπως πιο ελεύθερο, η ομίχλη είχε πέσει πυκνή εξάλλου το ίδιο και η βροχή απ’το πρωί και είπαμε να μείνουμε κοντά στη βάση, προγραμματίζοντας καφέ στο χωριό Κήποι και μεσημεριανό στην Ελάτη. Πλησιάζοντας τους Κήπους συναντάς το Τρίτοξο γεφύρι του Ζαγορίου, τόσο αρμονικά δεμένο στο τοπίο που το περιβάλλει, τόσο αναλλοίωτο στο πέρασμα των χρόνων, τόσο περήφανα να στέκεται πάνω απ’τον πεντακάθαρο Βοϊδομάτη που σε κάνει να θέλεις να βουτήξεις παρά το κρύο, τη βροχή και την ομίχλη (και παρά το χιόνι υποψιάζομαι). Κοιτώντας πίσω απ’το γεφύρι βλέπεις σκαρφαλωμένο το χωριό Κήποι, πραγματικά ένα από τα ομορφότερα χωριά που συναντήσαμε λόγω θέσης, με λαογραφικό μουσείο και ιδιαίτερα φιλόξενους κατοίκους. Ακριβώς πριν την είσοδο του χωριού υπάρχει ακόμα ένα γεφύρι, εμείς το βαφτίσαμε το Γεφύρι των Κήπων…
Το μεσημέρι, χορτασμένοι από την ομορφιά που είδαμε αλλά και από τις πίτες στους Κήπους, κατευθυνθήκαμε προς την Ελάτη, ακόμα ένα χωριό που χαίρει εξαιρετικής φυσικής θέσης με μοναδική θέα σ’όλη τη γύρω περιοχή. Οι ντόπιοι μας έλεγαν ότι με την ομίχλη δε φαίνεται τίποτα, παρόλα αυτά εμείς είχαμε μείνει με το στόμα ανοιχτό και το μόνο που μπόρεσε να μας ξεκολλήσει από τη θέα ήταν τα λαχταριστά παϊδάκια από φρέσκο ντόπιο κρέας και η φασολάδα που άχνιζε στο τραπέζι μας.
Στην Ελάτη, να επισκεφτείτε οπωσδήποτε το εργαστήριο επεξεργασίας μαλλιού Άνω Κάτω, ακριβώς κάτω από το εστιατόριο Ριζά με την εκπληκτική θέα, είτε για να θαυμάσετε τις δημιουργίες της Λένας και της Γιώτας είτε για να κάνετε κι εσείς ένα μάθημα ‘felting’ . Η Λένα μας βοήθησε μέσα σε 3 ώρες να φτιάξουμε μία παιδική κουβέρτα, με σχέδια και χρώματα της επιλογής μας, χρησιμοποιώντας μόνο φυσικό μαλλί Μερινό, ζεστό νερό και τα χέρια μας!

ΠΗΓΗ:  souelradio.com

22 Ιουλ 2011

ΑΠΟΔΡΑΣΗ ΣΤΟ ΔΥΤΙΚΟ ΖΑΓΟΡΙ

Ταξιδεύουμε στο Δυτικό Ζαγόρι, τόπο με αυθεντική ηπειρώτικη αρχιτεκτονική και εξαίρετο φυσικό ανάγλυφο.
Παραδοσιακά χωριά, χτισμένα στην περιοχή των ορεινών συγκροτημάτων της Τύμφης, της Πίνδου και του Μιτσικελίου, τα Ζαγοροχώρια αποτελούν τόπο ιδανικό για περιπατητές και φυσιολάτρες. Η περιήγησή μας επικεντρώθηκε στο Δυτικό Ζαγόρι, που απλώνεται δυτικά της Τύμφης, ενός από τα ψηλότερα (κορυφή Γκαμήλα, υψόμετρο 2.497) και επιβλητικότερα βουνά της χώρας μας. Επιθυμία μας ήταν να γνωρίσουμε το μοναδικό φυσικό ανάγλυφο της περιοχής (εθνικός δρυμός Βίκου – Αώου, φαράγγι Βίκου, κορυφή Αστράκα, ποταμός Βοϊδομάτης), τα γραφικά μονοπάτια, τις ενδιαφέρουσες περιπατητικές διαδρομές, τα παραδοσιακά σπίτια και αρχοντικά.
Η Βίτσα, από όπου κατάγονταν σημαντικοί ευεργέτες και άνθρωποι των γραμμάτων, ήταν το πρώτο χωριό που επισκεφθήκαμε. Πετρόχτιστα αρχοντικά και σπίτια αυθεντικής ηπειρώτικης αρχιτεκτονικής, γραφικά λιθόστρωτα καλντερίμια, η Βριζοπούλειος Σχολή, οι παλαιές εκκλησίες (Άγιος Νικόλαος, Άγιος Γεώργιος – Ταξιάρχες, Κοίμηση Θεοτόκου), η πλατεία της Κάτω Βίτσας, η σκάλα της Βίτσας (τμήμα του μονοπατιού που οδηγεί από την Κάτω Βίτσα στο γεφύρι του Μίσιου) και το δίτοξο γεφύρι του Μίσιου (το έχτισε το 1748 ο άρχοντας Αλέξιος Μίσιος στο φαράγγι του Βίκου), ο αρχαιολογικός χώρος της περιοχής (στη διαδρομή προς το Μονοδένδρι) συγκέντρωσαν το ενδιαφέρον μας.
 
Στο Μονοδένδρι, αντιπροσωπευτικό παραδοσιακό χωριό του Ζαγορίου με πετρόχτιστα κτίρια και γραφικά καλντερίμια, επισκεφθήκαμε τις εκκλησίες του Αγίου Μηνά (αρχές 17ου αι.) και του Αγίου Αθανασίου (1804), το σπίτι των αδελφών Ριζάρη, το κτίριο της Ριζαρείου Σχολής, το Ριζάρειο Χειροτεχνικό Κέντρο και το Ριζάρειο Εκθεσιακό Κέντρο. Επίσης, τη βυζαντινή μονή της Αγίας Παρασκευής, σε ορθοπλαγιά του φαραγγιού του Βίκου, τη μονή του Προφήτη Ηλία και τη θέση «Οξυά», από όπου απολαύσαμε τη συγκλονιστική θέα στο φαράγγι του Βίκου.
Καλοδιατηρημένα σπίτια και αρχοντικά, τη μονή της Ευαγγελίστριας (τέλη 18ου αι.) και την εκκλησία του Αγίου Δημητρίου (τέλη 18ου αι.) συναντήσαμε στα Άνω Πεδινά, χωριό που γνώρισε περίοδο ακμής στο β’ μισό του 19ου αι., όταν είχε Ελληνικό Σχολείο, αλληλοδιδακτικό και παρθεναγωγείο. Στα Κάτω Πεδινά την προσοχή μας τράβηξαν οι εκκλησίες του Αγίου Αθανασίου και των Ταξιαρχών (1591), το κτίριο του παρθεναγωγείου (1910), τα πέτρινα αλώνια της περιοχής, μνημείο λαϊκής αρχιτεκτονικής της Προβιομηχανικής Εποχής, και το ξωκλήσι του Αγίου Νικολάου Καλυβίων (15ος αι.).
Ο όμορφος Ελαφότοπος με τις αξιόλογες εκκλησίες (Κοίμηση Θεοτόκου, Άγιος Νικόλαος, Άγιος Γεώργιος), τη λαογραφική συλλογή, τα περίτεχνα καλντερίμια, τις ξερολιθιές και τις παλαιές βρύσες ήταν ο επόμενος σταθμός μας.
Η περιήγησή μας στο βόρειο τμήμα του Δυτικού Ζαγορίου ξεκίνησε από την Αρίστη, χωριό με παραδοσιακό ηπειρώτικο χρώμα και θέα στο εξαίρετο φυσικό ανάγλυφο της περιοχής. Μεταξύ άλλων, στα αξιοθέατα της Αρίστης συγκαταλέγονται οι εκκλησίες της Κοίμησης της Θεοτόκου (1767) και του Αγίου Αθανασίου, η κοιλάδα του Βοϊδομάτη, η μονή της Παναγίας της Σπηλαιώτισσας, η γέφυρα του Βοϊδομάτη και τα «Καγκέλια», φιδωτό τμήμα της διαδρομής από τη γέφυρα του Βοϊδομάτη προς το Πάπιγκο.
Στο Βίκο, χωριό χτισμένο εντός των ορίων του εθνικού δρυμού Βίκου – Αώου, είδαμε την εκκλησία του Αγίου Τρύφωνα, τις πηγές του Βοϊδομάτη στο φαράγγι του Βίκου και την εκκλησία της Κοίμησης της Θεοτόκου.
Το οδοιπορικό μας στο Δυτικό Ζαγόρι ολοκληρώθηκε με την επίσκεψή μας στο Πάπιγκο και το Μικρό Πάπιγκο. Εδώ τα εξαίρετης αρχιτεκτονικής πετρόχτιστα σπίτια και αρχοντικά, οι περίτεχνες αυλόπορτες και οι λουλουδιασμένες αυλές, οι εκκλησίες (Άγιος Βλάσιος, Αγία Παρασκευή, Άγιοι Απόστολοι και Αγία Κυριακή στο Πάπιγκο, Ταξιάρχες στο Μικρό Πάπιγκο), τα γραφικά καλντερίμια και οι βρύσες συνθέτουν μια μαγευτική εικόνα. Από τα στολίδια της φύσης ξεχωρίσαμε την επιβλητική Αστράκα («Πύργοι Αστράκας»), κορυφή της Τύμφης, τις λιμνούλες «Οβίρες» ή «Ρογκοβό», το σπηλαιοβάραθρο Προβατίνα και τη Δρακόλιμνη της Τύμφης (υψόμετρο 2.050), κοντά στην κορυφή Γκαμήλα.

3 Ιουλ 2011

Πεζοπορία στον καταρράκτη Ηλιοχωρίου!

   Σάββατο  2 Ιουλίου  και  η  εκδρομή στον καταρράκτη Ηλιοχωρίου πραγματοποιήθηκε.  Μικρή η συμμετοχή αλλά δεν πειράζει. Όσοι δεν ήρθαν, αυτοί έχασαν. Η θερμοκρασία σταθερά πάνω από τους 24 βαθμούς αλλά μέσα στο δάσος έφτανε τους 19. Παρκάραμε στο Ηλιοχώρι και κατηφορίσαμε στον καταρράκτη. Ξεκίνησε και η κατασκευή του καλντεριμιού και ελπίζουμε να το φτιάξουν μέχρι τα νερά.


Ο όγκος του νερού έχει μειωθεί αλλά δεν σταματά να ρέει στις οβίρες. Η ηλιοφάνεια ήταν μεγάλη και η ζέστα μας ωθούσε να κολυμπήσουμε για να δροσιστούμε. Το νερό παγωμένο από την μια , η δροσιά του από την άλλη και μεις αναποφάσιστοι. Να μπούμε, να μην μπούμε, προσπαθούσαμε αλλά κρυώναμε . . . 




. . . ώσπου το γλίστρημα στον βράχο μας βούτηξε για τα καλά. Και μετά σιγά μην βγαίναμε. Μια ώρα μπάνιο στα πεντακάθαρα, παγωμένα νερά. Ξανανιώσαμε με το κολύμπι, αυτό και ανανεώσαμε το ραντεβού σε καμιά βδομάδα για μπάνιο πάλι!

9 Ιουν 2011

Δρακόλιμνη!

Το Σάββατο 28 Μαΐου 2011 πραγματοποιήθηκε η προγραμματισμένη πεζοπορία στην Δρακόλιμνη! Ώρα εκκίνησης από τον Αυγερινό του Βραδέτου η 07:20. Η παρέα μου στο σύνολο επτά (7) άτομα ανηφορήσαμε. Πρώτο σημείο το πέρασμα στο ζωνάρι. Σύμμαχος ο καιρός με ηλιοφάνεια.
 Σχεδόν σε δύο ώρες (συμπεριλαμβανόμενες και οι στάσεις) η λούτσα Ρομπόζι στα μισά της διαδρομής μας. Το χιόνι των δυο εβδομάδων πρίν είχε λιώσει.



 Ακολούθως στάση στην πηγή "Ρωμιόβρυση". Το νερό κάθε φορά αναβλύζει σε διαφορετικό μέρος λόγω των συχνών κατολισθήσεων βράχων από την Αστράκα.



  . . και μάλιστα το νερό είναι μπόλικο και φυσικά δεν μπορείς να πιείς απευθείας, είναι παγωμένο. Έγιναν κάποιες προσπάθειες αλλά για μια δυο γουλιές.



 Περάσαμε την Ξερολούτσα και την στάνη Τσουμάνη και ανηφορίσαμε για την Δρακόλιμνη.       
Ο ήλιος "βαρούσε" αλύπητα αλλά . . . 



 . . . αλλά η θέα της Δρακόλιμνης και των "δράκων" της, μας αντάμειψε ευχάριστα.