Εθνικός Δρυμός Αώου

Μια διαδρομή, τμήμα του εθνικού μονοπατιού Ο3 ξεκινά από την Κόνιτσα και ακολουθεί τη χαράδρα του Αώου μέχρι τη μονή Στομίου (πορεία 1.30'). Από εδώ, συνεχίζοντας με κατεύθυνση το Βρυσοχώρι φτάνουμε στο πέρασμα του Καρτερού και ανεβαίνουμε στη Γκαμήλα.

Διαδρομές προς τη Γκαμήλα και τη Δρακόλιμνη γίνονται και από τα χωριά Τσεπέλοβο, Βραδέτο, Βρυσοχώρι.

Η περιοχή είναι προσπελάσιμη όλο το χρόνο. Ιδανικότερες εποχές η Άνοιξη και το Φθινόπωρο, στη γέννηση και στο αποκορύφωμα της φύσης.

Αώος

Βοβούσα - Βρυσοχώρι - Κόνιτσα

Καλή προετοιμασία για μια κατάβαση με συνεχή περάσματα 4ου και 5ου βαθμού δυσκολίας στο πιο απαιτητικό ποτάμι της Ελλάδας. Αρχή, το πέτρινο γεφύρι της Βοβούσας και τέλος το όμορφο γεφύρι της Κόνιτσας. Το συγκεκριμένο κομμάτι του Αώου ποταμού περνά ανάμεσα από το 2ο ψηλότερο βουνό της Ελλάδας (Σμόλικας 2,637μ) και την Οροσειρά της Τύμφης (Γκαμήλα 2,497μ).

ΠΗΓΗ:   EpirusHotels Gr

Πηγές Βοϊδομάτη!

Σε μισή ώρα από τον Βίκο ή Βιτσικό, κατηφορίζεις στις πηγές του πιο καθαρού ποταμιού των Βαλκανίων. Ο ήχος του βουρβουρητού, του νερού που αναβλύζει από τα έγκατα του Παπιγκιώτικου βουνού, την Αστράκα (2436μ) σε ηρεμούν. Αν καθίσεις στις όχθες των πηγών, σα νανούρισμα θα ακούς το κελάρυσμα. Σίγουρος ο ύπνος κάτω από τα ήδη βαθύσκιωτα πλατάνια. 

 Από τρείς μεριές αναβλύζει το νερό. Οι δύο πρώτες από την πλευρά της Αστράκας και η άλλη, από την μεριά της Παναγίας. Νερό να το πιείς στην χούφτα, να σε ξεδιψάσει και να σε χορτάσει!

ΠΗΓΗ:  http://vradeto1340.blogspot.com/

Καζάρμα!

    Από τις 8 Ιουλίου σας είχα υποσχεθεί αφιέρωμα για την Καζάρμα (=Φυλάκιο). 

Επί Τουρκοκρατίας εκεί υπήρχαν φύλακες και ελέγχαν το μονοπάτι του Μέγα Λάκκου    "προστατεύοντας" τα ζωντανά των Ζαγορίσιων.

 Η θέα είναι φανταστική και προς τα βόρεια, προς τις Γκαμήλες, αλλά και . . . 

. . . προς τα νότιο δυτικά που ο Μέγα Λάκκος εκβάλλει στην χαράδρα του Βίκου. 

ΠΗΓΗ: http://vradeto1340.blogspot.com/

Περπάτημα

Ξανοίχτηκα στο περπάτημα σήμερα. Μια βόλτα στον Αυγερινό και η τεχνητή λούτσα γεμάτη και παγωμένη αντάμα. Τα περιμετρικά χιόνια λιώνουν και συγκεντρώνονται όλα τα νερά μαζί. 

Τα χιονισμένα γαργαρέλια διαγράφονται όμορφα, αλλά ακόμη απρόσιτα και λίγο επικίνδυνα για πεζοπορία. 

 Και η χιονότρυπα καλυμμένη, ως έπρεπε από το χιόνι. 










ΠΗΓΗ:  http://vradeto1340.blogspot.com/

ΔΙΑΣΧΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟ ΦΑΡΑΓΓΙ ΤΟΥ ΒΙΚΟΥ 22-23/8/07

Υπάρχουν τόποι που σε μαγεύουν με την ιδιαιτερότητά τους. Τόσο, ώστε σε κάνουν σκλάβο τους παντοτινό και αέναο ταξιδευτή τους. Σίγουρα το Ζαγόρι είναι ένας από αυτούς. Σαν περιηγητές ή σαν ορειβάτες δεν μπορούμε να αντισταθούμε στη γοητεία του και συχνά δίνουμε το παρόν παραβλέποντας την κούραση του πολύωρου μέχρι εκεί ταξιδιού. Έτσι, λίγες μόλις ημέρες μετά την ανάβαση στην Γκαμήλα, νάμαστε πάλι εδώ για να διασχίσουμε αυτή τη φορά το φαράγγι του Βίκου. Το πιο γνωστό φαράγγι της χώρας μας, μαζί με αυτό της Σαμαριάς. Διάσημο για το βάθος του, αλλά κυρίως για την ομορφιά του. Οδός επικοινωνίας των χωριών του κεντρικού Ζαγορίου παλαιότερα αλλά και δίοδος προς την Κόνιτσα και τον κάμπο της, σε συνδυασμό με το πολύ μικρότερο φαράγγι του Βοϊδομάτη. Σήμερα που αμαξιτοί δρόμοι ζώνουν την περιοχή, το φαράγγι είναι στην αποκλειστική διάθεση των πεζοπόρων και μαζί με αυτό του Αώου αποτελεί τον Εθνικό Δρυμό Βίκου – Αώου που ιδρύθηκε το 1973.
Η πιο συνηθισμένη πρόσβαση γίνεται από το χωριό Μονοδένδρι από όπου απαιτείται πορεία 5 ωρών περίπου μέχρι τον Βίκο. Αυτά τα δύο χωριά είναι τα μόνα που βρίσκονται μέσα στον πυρήνα του Εθνικού Δρυμού. Για περισσότερο περπάτημα μπορεί κανείς να ξεκινήσει από το Βραδέτο, το Κουκούλι ή τη Βίτσα. Παρακάμπτοντας το Βίκο μπορεί να καταλήξει στο Πάπιγκο. Η διάσχιση είναι ασφαλής το καλοκαίρι που στην κοίτη του Βίκου δεν υπάρχει σταγόνα νερό. Αυτή που ξεκινά από το Μονοδένδρι είναι ασφαλής και τον υπόλοιπο χρόνο αφού δεν συναντά σχεδόν καθόλου την κοίτη του φαραγγιού. Αυτή επιλέξαμε και εμείς λόγω της μικρότερης διάρκειάς της, αφού η ζέστη των ημερών ήταν αφόρητη.

   Ξημέρωμα κατηφορίσαμε το πέτρινο μονοπάτι που ξεκινά από τα 1060 μέτρα της πλατείας του χωριού για να κατεβεί μέχρι τα 620 μέτρα της κοίτης του Βίκου.                                      Τεράστιες στρογγυλεμένες πέτρες κατακλύζουν τον ξεροπόταμο. Πόσο ορμητικά πρέπει να ήταν παλιότερα τα νερά του ώστε να μεταφέρουν όλα αυτά τα αγκωνάρια που το καθένα τους ζυγίζει τόνους ολόκληρους και να τα αποθέσει μπροστά σε ένα από τα στενότερα σημεία του φαραγγιού που έχει πλάτος λίγες δεκάδες μέτρα. Κάθετα υψώνονται μπροστά μας τα τοιχώματα και εκεί που νομίζαμε ότι δεν υπάρχει οδός διαφυγής, το μονοπάτι ξεγλιστρά σκαρφαλώνοντας ψηλά πάνω από τον πέτρινο χείμαρρο κρυμμένο σε πυκνή βλάστηση. Είναι σκιασμένο το μεγαλύτερο τμήμα του προστατεύοντας τον πεζοπόρο από την ζέστη που σ΄ αυτόν τον κόσμο της πέτρας είναι ανελέητη.
Περνάμε μέσα από γαλαρίες πρεμνοφυών, μια ζυγώνουμε στην κοίτη και μια απομακρυνόμαστε από αυτήν, διασχίζουμε χαλιάδες, κομμάτια σκιερά πλάι στον Βίκο και άλλα γυμνά κάτω από τα πελώρια τείχη του φαραγγιού. Παντού τα ίχνη του ανθρώπου που αιώνες τώρα χρησιμοποιεί αυτή τη στράτα. Εκκλησάκια, πηγές, λιθόστρωτα, μια σιδερένια σκάλα για ασφαλέστερη διέλευση. Ο ήλιος ροδίζει τις άκρες των πέτρινων πύργων. Μυρωδιά καμένου φέρνει ο αέρας από τη μεγάλη πυρκαγιά που μαίνεται στο Μιτσικέλι.
Μετά από τρίωρη πορεία το φαράγγι ανοίγει. Είμαστε πλέον εκτεθειμένοι στον ήλιο που πυρώνει τα βράχια. Μακριά μπροστά μας μια πυκνή συστάδα από πλατάνια δηλώνει νερό. Οι πηγές του Βοϊδομάτη; Θα δούμε. Καπέλα, μερικές γουλιές νερό και αρκετή υπομονή. Η διαδρομή εξακολουθεί να είναι υπέροχη μέσα στην αγριάδα του τοπίου. Οξυκόρυφοι σχηματισμοί σαν γιγάντιες βελόνες ζώνουν τους πύργους του Πάπιγκου. Διαβρωμένοι ασβεστόλιθοι με παράξενες μορφές κεντρίζουν τη φαντασία μας για να τους δώσει ονόματα

Μιας ώρας πορεία χρειαστήκαμε μέχρι το σημείο που μια δεξιά παράκαμψη μας οδηγεί στην αρχή του Βοϊδομάτη. Μέσα στο βούρκο μικροί νερόλακκοι σημαδεύουν τις πηγές του. Βρώμικα, στάσιμα σχεδόν νερά που σε τίποτα δεν προϊδεάζουν για το υπέροχο θέαμα της λίμνης με τη γαλαζοπράσινη θωριά που συναντάμε σε πέντε λεπτά. Παγωμένα νερά με θερμοκρασία λίγο πάνω από το μηδέν. Με τις χούφτες πίνουμε αχόρταγα από το καθαρότερο ποτάμι της Ευρώπης. Όπως παλιά που τα ποτάμια ξεδιψούσαν τους ανθρώπους, πριν αυτοί για αντάλλαγμα τα βρωμίσουν για πάντα. Βγάζουμε τα παπούτσια και βυθίζουμε στο ποτάμι τα κουρασμένα πόδια μας. Δυο τρία λεπτά είναι αρκετά για να πονέσουν από το κρύο μέχρι και τα νύχια μας. Σίγουρα εδώ είναι το ομορφότερο σημείο της διαδρομής γι αυτό και του αφιερώνουμε πολύ από το χρόνο μας πριν πάρουμε τη γυμνή, απότομη ανηφόρα που σε σαράντα λεπτά θα μας οδηγήσει στον οικισμό του Βίκου.
Μα δεν τελειώσαμε με το φαράγγι. Θα αναζητήσουμε τώρα τα σημεία εποπτείας του από ψηλά. Επιστρέφοντας στο Μονοδένδρι μέσω Ελαφότοπου οδηγούμε τα αυτοκίνητά μας μέχρι τη θέση «Οξιά» ψηλά πάνω από το χωριό. Πρόκειται για ένα φυσικό μπαλκόνι που προσφέρει ανεπανάληπτη θέα στο μεγαλύτερο μέρος του φαραγγιού. Ακριβώς απέναντί μας η θέση Μπελόη πάνω από το Βραδέτο. Στις κορυφές θεόρατων πέτρινων πύργων προσφέρουν το θέαμα που μόνο τα μάτια ενός αετού μπορούν να αντικρύσουν. Από τους τελευταίους που απέμειναν να γυροπετούν πάνω από το φαράγγι.

ΠΗΓΗ:  www.trikalasport.gr

Φωτογραφίες από Αστράκα-Γκαμήλα-Δρακόλιμνη.

Αστράκα

Οι φωτογραφίες στην παρούσα ανάρτιση είναι από τις κορυφές Αστράκα και Γκαμήλα της Πίνδου καθώς επίσης και από την Δρακόλιμνη της Πίνδου. Τις βρήκα στην σελίδα  pindos.blogspot.com, στην οποία ο διαχειριστής έχει ανηρτημένες πολύ όμορφες φωτογραφίες από την  ορεινή Ελλάδα.

Γκαμήλα

Αστράκα

Οι πύργοι της Αστράκας

Το ορειβατικό καταφύγιο Αστράκας

Στη Δρακόλιμνη της Γκαμήλας

Στην κλίμακα της Γκαμήλας

Αστράκα 2004 στην Πανελλήνια Ορειβατική Συνάντηση

Αστράκα 2004 στην Πανελλήνια Ορειβατική Συνάντηση

Οι μαθητές γνωρίζουν τον Βίκο - Αώο

Με την βοήθεια του Κέντρου Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης Κόνιτσας
Το Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης Κόνιτσας, στα πλαίσια των δράσεών του για την ανάπτυξη διεθνών συνεργασιών, υποδέχτηκε μαθητές και εκπαιδευτικούς από την Πολωνία, την Ισπανία, την Ιταλία και την Ελλάδα που συμμετέχουν στο ευρωπαϊκό πρόγραμμα ανταλλαγής μαθητών

Comenius. Η επίσκεψη πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη, 30 Μαρτίου 2011, στις εγκαταστάσεις του, στη Μαθητική Εστία Κόνιτσας. Το πρόγραμμα Comenius, που βοηθά τα σχολεία να αναπτύξουν συνεργασίας και να ανταλλάξουν εμπειρίες οργανώθηκε και υλοποιήθηκε από το Λύκειο Κατσικάς σε συνεργασία με σχολεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Πολωνία, Ισπανία & Ιταλία).
Κατά την επίσκεψη, μαθητές και Εκπαιδευτικοί αρχικά, ενημερώθηκαν για τις δράσεις του ΚΠΕ Κόνιτσας, για το φυσικό και το πολιτισμικό περιβάλλον της περιοχής. Στη συνέχεια, συμμετείχαν σε πρόγραμμα περιβαλλοντικής εκπαίδευσης με αντικείμενο: «Ο Εθνικός Δρυμός Βίκου- Αώου» Το πρόγραμμα με την καθοδήγηση των εκπαιδευτικών του Κέντρου Περιβαλλοντικής Κόνιτσας περιελάμβανε εργασίες στο χώρα του ΚΠΕ και στο πεδίο. Προηγήθηκε ενημέρωση με προβολή σχετικού με το θέμα εκπαιδευτικού υλικού και παρουσίαση των ταμπλό της μόνιμης έκθεσης του Κέντρου.
Κατά τη μετάβαση στο πεδίο με το λεωφορείο, οι συμμετέχοντες είχαν τη δυνατότητα να παρατηρήσουν την πόλη και τον κάμπο της Κόνιτσας, την κοιλάδα του Αώου, τις ζώνες βλάστησης και το γύρω ανάγλυφο.
Στο πεδίο, στη γέφυρα Κλειδωνιάς επί του Βοϊδομάτη ποταμού, που βρίσκεται στον πυρήνα του Εθνικού Δρυμού Βίκου - Αώου, το πρόγραμμα περιελάμβανε παρατήρηση του χώρου ως συνόλου, μελέτη των πινακίδων με τα μέτρα προστασίας του Δρυμού, ενημέρωση για το τοξωτό πέτρινο γεφύρι και το αρδευτικό έργο, περιβαλλοντική διαδρομή εντός του πυρήνα, έλεγχο της ποιότητας των νερών του Βοϊδομάτη, καταγραφή της βιοποικιλότητας, περιβαλλοντικά παιχνίδια και εργασίες ομάδων.
Στο πρόγραμμα αξιοποιήθηκαν υλικά και όργανα μελέτης πεδίου, όπως θερμόμετρα, βαλιτσάκια με χρήση αντιδραστηρίων για τον έλεγχο της ποιότητας του νερού, ΡΗάμετρα, μετροταινίες, μεγεθυντικοί, φακοί, κλείδες, πυξίδα και κιάλια.
Οι μαθητές είχαν τη δυνατότητα να αφουγκραστούν τους ήχους και τις μυρωδιές της άγριας φύσης, να χαρούν τα χρώματα, τις παραξενιές τα μυστήριά της, τα φυτά της, που κάποια από αυτά αξιοποιήθηκαν από τους Βικογιατρούς να αναζητήσουν ίχνη της ανθρώπινης παρουσίας από to παρελθόν (βραχοσκεπές των προϊστορικών ανθρώπων) ως και σήμερα, να εξερευνήσουν, να παρατηρήσουν, να κάνουν μετρήσεις, να συγκρίνουν, να αθληθούν, να εκφραστούν και να αντιληφθούν την αναγκαιότητα για την προστασία της φύσης από τις επιβλαβείς ανθρώπινες δραστηριότητες.
Οι μαθητές εξέφρασαν τον ενθουσιασμό τους για τη συμμετοχή τους στο πρόγραμμα. Οι συνοδοί εκπαιδευτικοί εκφράστηκαν θετικά για τις εμπειρίες που αποκόμισαν, ανέφεραν ότι δεν έχουν βιώσει, κάτι αντίστοιχο στη χώρα τους και χαρακτήρισαν το θεσμό των Κέντρων Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης στην Ελλάδα ως πρωτοποριακό.

ΠΗΓΗ:  haberi.gr

Άνθρωπος και φύση στη Β. Πίνδο

Στη Β. Πίνδο, τόπος και άνθρωπος, δηλαδή φυσικός γεωγραφικός χώρος, ιστορία, κοινωνία, οικονομία, ήθη και έθιμα, συνυφαίνονται σε ένα άρτιο σύνολο πολιτιστικής έκφρασης.

Το Εθνικό Πάρκο της Β. Πίνδου, περιλαμβάνει τέσσερις διακριτές ανθρωπογεωγραφικές ενότητες. Τα χωριά στα δυτικά του νομού Γρεβενών, την Κόνιτσα, το Ζαγόρι και το Μέτσοβο . Στο πέρασμα του χρόνου, η σχέση του ανθρώπου με τη φύση διαμόρφωσε το τοπίο με τέτοιο τρόπο, ώστε φυσικό περιβάλλον και πολιτισμός, να αποτελούν αδιάσπαστη ενότητα. Το τοπίο , το πλούσιο μωσαϊκό βλάστησης και καρποφόρων φυτών διαμορφώθηκε σημαντικά και από τις πολιτισμικές ιδιαιτερότητες και τους διαφορετικούς τρόπους εκμετάλλευσης και χρήσης της γης από τους νομάδες κτηνοτρόφους. Υπό αυτές τις συνθήκες, δεν είναι τυχαία η ύπαρξη της αρκούδας, στον ορεινό όγκο της Β Πίνδου. Η σημερινή παρουσία της αρκούδας, αλλά και άλλων ειδών άγριας πανίδας, ταυτίζεται αρκετά με τη ζώνη της νομαδικής κτηνοτροφίας- και πιο συγκεκριμένα με τις θερινές ζώνες- κατά την περίοδο 1850-1950.

Η διατήρηση μεγάλου αριθμού κτηνοτροφικών ζώων, ζωντανών ή νεκρών, αποτελούσε βασική πηγή τροφής για τα μεγάλα σαρκοφάγα (αρκούδα-λύκος).

Η γεωργία, επίσης, έπαιξε σημαντικό ρόλο στη διατήρηση πολλών ειδών πανίδας, με τις μικρές ορεινές καλλιέργειες που πρόσφεραν συμπληρωματική τροφή όπως π.χ. στις αρκούδες.

Τα τοξωτά πέτρινα γεφύρια, τα μαντριά, οι μικρές καλλιέργειες, τα οπωροφόρα και τα αμπέλια, με τον μεγάλο ορεινό όγκο να τα περιβάλλει, συνθέτουν το σκηνικό της Β. Πίνδου, που λίγο άλλαξε με το πέρασμα των αιώνων, αφού διατηρεί, μέχρι σήμερα, αξιόλογη έκταση και φυσικότητα. Τα ξωκλήσια και μνημεία, διάσπαρτα στο χώρο, ήταν τα σημάδια που οδηγούσαν τον περασμένο αιώνα τους αγωγιάτες και τα καραβάνια που έφευγαν με προορισμό τα μεγάλα εμπορικά κέντρα. Η απουσία ανθρώπινης δραστηριότητας, κατά το κρίσιμο για την επιβίωση της αρκούδας 7μηνο Νοέμβριος - Μάιος, βοήθησε σημαντικά στη διατήρηση του πληθυσμού της. Αλλά και κατά το 5μηνο Ιούνιος -Οκτώβριος, ο τύπος των ανθρώπινων δραστηριοτήτων ήταν τέτοιος, που άφηνε περιθώριο στην αρκούδα να βρίσκει διόδους μετακίνησης, κενά και καταφύγια. Η φύση αφέθηκε ανεμπόδιστη στο έργο της και σ' αντάλλαγμα, βοήθησε τον άνθρωπο να επιβιώσει στις δύσκολες εποχές. Η συστηματική συρρίκνωση του πληθυσμού, που ξεκίνησε από τα μέσα του 20 ου αι, άλλαξε την κατάσταση.

Οι κάτοικοι που απέμειναν είναι ως επί το πλείστον υπέργηροι και δεν ασχολούνται με παραγωγικές δραστηριότητες. Οι χρήσεις της γης έχουν μεταβληθεί και πλέον μόνο το 1% της συνολική έκτασης, καταλαμβάνει η γεωργική γη. Ωστόσο, τα δάση παραμένουν στα ίδια περίπου ποσοστά, 58% το 1991, έναντι 60% το 1961.Μακροπρόθεσμα, όμως, η δημογραφική συρρίκνωση, η κοινωνική και οικονομική υποχώρηση προαναγγέλλουν βαθιές τομές και ρήξεις στις πολιτιστικές δομές και συνακόλουθα, επιπτώσεις για τα ορεινά οικοσυστήματα.

ΠΗΓΗ ΚΕΙΜΕΝΟΥ:  www.callisto.gr

ΦΩΤΟ:  Από προσωπικό αρχείο

Βοϊδομάτης

Τραχείς βράχοι, παγωμένα νερά και ολόδροσα πλατάνια στήνουν ένα αλη­σμόνητο σκηνικό, που γίνεται μοναδικό, αν προσθέσεις τα υπέροχα χωριά πάνω από το φαράγγι του Βίκου.

Ο τόπος είναι ιστορικός και υπέροχος. 

Τα Ζαγοροχώρια δεν χρειάζονται ιδιαίτε­ρες συστάσεις . Ούτε και το φαράγγι του Βίκου, άλλωστε, το ελληνικό Γκραν Κάνιον, όπως λέγεται. Το φαράγγι, που οι πλαγιές του σε ορισμένα σημεία φτάνουν τα 1000 μέτρα, μαζεύει το νερό από τις γύρω θεόρατες βουνοκορφές. Το καλοκαίρι, που τα νερά χαμηλώνουν και η ορ­μητικότητα τους έχει μειωθεί σημαντι­κά, ο Βοϊδομάτης προσφέρεται για μύη­ση στο ράφτινγκ ή για καγιάκ.

Η διαδρομή της 1,5 ώρας, περί τα 10 χλμ.. που αρχίζει από τη γέφυρα της Αρί­στης, τερματίζει στην υπέροχη γέφυρα της Κλειδωνιάς. Οι γύρω ταβέρνες θα σας εξασφαλίσουν την ταχύτατη αναπλήρω­ση των θερμίδων που κάψατε. Το τοπίο είναι μοναδικό υπέροχα κρύα νερά που αναβλύζουν, καταπράσινα πλατάνια, κι από πάνω υψώνονται οι αιώνιες γκρίζες κορυφές, φύλακες και απόρθητα τείχη. Τόσο απόρθητα, που βάφτισαν την πε­ριοχή με το όνομα «Πέρα από το βουνό» - γιατί αυτό σημαίνει Ζαγόρι.

Περιπλανηθείτε στα μονοπάτια που παλιά αποτελούσαν τη μοναδική σύνδεση με τον έξω κόσμο για τα περισσότε­ρα από τα 46 χωριά. Αναπνεύστε το οξυ­γόνο του εθνικού δρυμού Βίκου, Αώου. Ρεμβάστε στις πλακόστρωτες πλατείες των χωριών, θαυμάζοντας τα υπέροχα πέτρινα κτίρια. Πάπιγκο, Τσεπέλοβο, Βραδέτο, Αρίστη, ονόματα χωριών που φύ­τρωσαν στο βράχο, άνθησαν από τον κόπο των κατοίκων τους, οι οποίοι ταξίδευαν σαν εργατικές μελισσούλες στα Βαλκά­νια, φυλλορρόησαν από την αστυφιλία και την εγκατάλειψη, αλλά κατάφεραν να ξανασταθούν στα πόδια τους χάρη στην ομορφιά τους και την επινοητικό­τητα των νέων κατοίκων τους. Τα καλο­καιρινά πανηγύρια δίνουν την ευκαιρία στους ξενιτεμένους να ξανασυναντηθούν και να γιορτάσουν στον τόπο τους. Μη χάσετε την ευκαιρία για κλαρίνα ηπει­ρώτικα στο φυσικό τους περιβάλλον.

ΠΗΓΗ ΚΕΙΜΕΝΟΥ: http://voltagr.

ΦΩΤΟ:  Από προσωπικό αρχείο

Αστρακα 27-28 Νοεμβριου 2010

Ξεκινήσαμε από Θεσσαλονίκη με ψιλόβροχο. Μετά τα διόδια του Πολύμυλου η βροχή γινόταν πιο έντονη ενώ φτάνοντας μετά τα Γρεβενά, στην Πίνδο αστραπές έπεφταν δεξιά κι αριστερά. Φτάσαμε Γιάννενα Παρασκευή βράδυ εν μέσω καταιγίδας έντονης. Ποτάμια οι δρόμοι. Μας υποδέχτηκε ένας φίλος ιντερτενικός και με οδηγό τον ίδιο ξεκινήσαμε λίγο αργότερα για Τσεπέλοβο. Εγώ ήταν η πρώτη φορά που πήγαινα στην περιοχή και δεν ήξερα τους δρόμους. Φυσικά μες τη νύχτα δεν είδα τίποτα από το τοπίο.
Φτάσαμε εν μέσω βροχής και μας υποδέχτηκαν με κοψίδια και τσίπουρα και κρασιά δίπλα στο τζάκι. Αφού φάγαμε πέσαμε υποτίθεται για ύπνο αργά τη νύχτα με σκοπό να ξυπνήσουμε εν μέσω νύχτας πάλι (στις 4 και μισή) για να πάμε στο Μικρό Πάπιγκο νωρίς νωρίς με σκοπό να ανεβούμε στην Αστράκα.

Όντως μες τη νύχτα και εν μέσω έντονης βροχής φτάσαμε στο Μικρο Παπιγκο πάνω από το οποίο δεσπόζουν οι πύργοι της Αστράκας (μεγάλα κάθετα βράχια ύψους εκατοντάδων μέτρων). Εκείνη την ώρα περίπου ξημέρωνε και μαζευτήκαμε στην αυλή της εκκλησίας του χωριού με τα σακίδια και τον εξοπλισμό μας.

Η βρόχα έπιπτε στρει θρου (που έλεγε κι ο Ζαμπέτας) οπότε συγκρατηθήκαμε απ το να αρχίσουμε να τρέχουμε στις πλαγιές σαν τρελοί. Είπαμε να περιμένουμε κάποιες ώρες ώστε να κόψει η βροχή και να ξημερώσει λίγο.
Πήγαμε στο μεγάλο Πάπιγκο που είναι ελάχιστα χιλιόμετρα πριν και βρήκαμε ένα καφενείο για να πιούμε καφέ.
Κατά τις 9 είχε κόψει η βροχή αρκετά και μόνο ψιχάλιζε, οπότε πέφτει η ιδέα να προχωρήσουμε προς τα πάνω και βλέπουμε.





Στα πρώτα μέτρα μέσα στο μονοπάτι υπό βροχή. Γίναμε μούσκεμα μέχρι το κόκκαλο αν και είχαμε αντίστοιχα ρούχα.



χ



Λίγο αργότερα ο καιρός γύρισε σε χιόνι το οποίο αυξάνονταν συνεχώς σε ποσότητα όσο ανεβαίναμε πιο πάνω.








Λίγο πριν φτάσουμε στο καταφύγιο.


Και εδώ στο καταφύγιο.


Μια παγωμένη λίμνη σε υψόμετρο 1900 μέτρα.
Το καταφύγιο είναι στα 2000 μέτρα.





Ένας καταρράκτης μες τα χιόνια!!


Η θέα από κει πάνω εντυπωσιακή. Με τον αέρα να λυσσομανά στα 7 -8 μποφόρ, όλα παγωμένα δεν μπορούσες να την απολαύσεις και πάρα πολύ. Αφιλόξενο τελείως το περιβάλλον.

Το Μεγάλο Πάπιγκο όπως φαινόταν κατά την κατάβαση.





Την ώρα που φτάσαμε κάτω ο ήλιος έδυε και φώτιζε τα χιονισμένα βράχια της Αστράκας. Μαγευτικό θέαμα πραγματικά.




Ακολούθησς απαραίτητο γεύμα σε ταβέρνα με σούπες και μπριζόλες και τονωθήκαμε λιγάκι. Όλοι μας κατεβήκαμε μουσκίδι παπούτσια. Όλοι είχαν όμως μαζί τους δεύτερα παπούτσια, εκτός από εμ'ενα που τα χα αφήσει στον ξενώνα. Έβγαλα τις κάλτσες και ξυπόλητος έτρωγα στην ταβέρνα...Πολύ πλάκα.

Την άλλη μέρα είδαμε το Τσεπέλοβο υπό το φως του ήλιου επιτέλους. 'Ηπιαμε πρωινό καφέ στον ήλιο που είχε βγει και στο δρόμο της επιστροφής για Γιάννενα σταματήσαμε σε ένα γεφύρι που λέγεται Γεφύρι του Κόκκορη.




 
 ΠΗΓΗ:   http://amankaipote.blogspot.com