Ώρες ατέλειωτες τη θάλασσα κοιτάζεις και τ’ άγρια κύματα να σκάνε στην ακτή. Σαν του χειμώνα τα πουλιά χρώματα αλλάζεις κι εγώ στους κύκλους των ματιών σου έχω κλειστεί. Άλλος γυρεύει άγκυρα κι άλλος πανί, ότι προσμέναμε δεν λέει να φανεί. Η νύχτα μάγισσα γριά χαμογελάει, νησιά κοράλλια μας πουλάει. Ποιος άλλαξε του χρόνου τη ροή, ποιος έλυσε της θάλασσας τα μάγια; Μη μου αρνηθείς αυτή την εκδρομή, κι ας είναι να γυρίσουμε ναυάγια. Άλλος γυρεύει βάλσαμο κι άλλος πληγή, ειν’ οι αλήθειες όσοι οι άνθρωποι στη γη. Η νύχτα μάγισσα γριά χαμογελάει, νησιά κοράλλια μας πουλάει. Στίχοι: Άλκης Αλκαίος Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος Ερμηνεία: Μανώλης Μητσιάς
Φυσάει ένας αέρας που σαρώνει ενθύμια παλιά και φυλακτά Οι ήρωες το σκάνε απ' την οθόνη ξυλάρμενοι τραβάνε στ'ανοιχτά
Πού μας πηγαίνει αυτό το τρεχαντήρι, δεν ξέρω γέμισε μου το ποτήρι πού μας πηγαίνει αυτό το τρεχαντήρι, δεν ξέρω γέμισε μου το ποτήρι
Τα μάρμαρα στο φως αντιφεγγίζουν σε ποιο ταξίδι σ' έχω ξαναδεί τυφλά πουλιά το τζάμι μου ραμφίζουν το πλένει στα φανάρια ένα παιδί κι ένας τελάλης σ' έρημη πλατεία τριάντα χρόνια ψάχνει την αιτία
Στους δρόμους καβαλάρηδες καλπάζουν και κυνηγούν τ' αδέσποτα σκυλιά και οι νοικοκυραίοι που τρομάζουν, ξορκίζουν μ' αγιασμό το σατανά
Δεν είναι εδώ Βαλκάνια, σου το 'πα εδώ είναι παίξε γέλασε και σώπα δεν είναι εδώ Βαλκάνια, σου το 'πα εδώ είναι παίξε γέλασε και σώπα
Φυσάει ένας αέρας που σαρώνει, μα εγώ είμ' ένα τραγούδι αλλοτινό στου δρόμου το λιοπύρι και το χιόνι αγύριστο κεφάλι θα γυρνώ
Στα χέρια σου αφήνω το τιμόνι κι η πιο μεγάλη νύχτα ξημερώνει Στα χέρια σου αφήνω το τιμόνι κι η πιο μεγάλη νύχτα ξημερώνει
Στίχοι: Άλκης Αλκαίος Μουσική: Μιλτιάδης Πασχαλίδης Πρώτη εκτέλεση: Μιλτιάδης Πασχαλίδης
Ταπεινό ρέκβιεμ για το μέλλον ή το άλλο πρόσωπο ενός αυτόνομου Στήνει στην πόλη ο άνεμος παγίδα σκορπιός που με δαγκώνει η αγωνία πέντε χειμώνες και καλό δεν είδα και λέω ν’ αλλάξω οπτική γωνία.
Πέφτει η ομίχλη στη χλομή λεωφόρο μια λάμια παζαρεύει τα φιλιά της μου ’μελλε αναίτιο να πληρώσω φόρο πριν να κλειστώ στ’ αυθαίρετα δεσμά της.
Ξερνάνε θάνατο τα ωραία φουγάρα κι εγώ θρηνώ από τώρα τη γενιά μου φουμάρω αγγλογαλλικά τσιγάρα κι έχω βηματοδότη στην καρδιά μου.
Πάω στο σταθμό σαν έρχεται το τρένο ξέχασα: φεύγω ή κάτι περιμένω κάποιος μιλάει για μέλλοντα επινίκια και μου γελάει πίσω από δεκανίκια. Άλκης Αλκαίος
Ένα email που πήρα σήμερα πολύ πρωί από μια καλή μου φίλη έγραφε: "αλκης αλκαιος το ψευδώνυμο του ποιητή από την Πάργα που σπούδαζε νομική στην Αθήνα όμως τον σακάτεψε από το ξύλο η χούντα του Παπαδόπουλου και σήμερα τον φροντίζουν στην Πάργα οι στενοί του συγγενείς. Ισως κάποια φορά κάνεις και γι’ αυτόν κάποια ανάρτηση ……και αν όχι ίσως σου αρέσουν τα ακούσματα " και με παρέπεμψε στοhttp://vorioionio.blogspot.gr/2012/07/blog-post_04.htmlόπου υπάρχουν δύο βίντεο στα οποία μιλάει ο Θάνος Μικρούτσικος για τον Άλκη Αλκαίο
Πολλές πληροφορίες δεν γνωρίζω. Ούτε και βρήκα κάτι ιδιαίτερο για τη ζωή του. Σεμνός και με πολύ περιορισμένες εμφανίσεις. Οι στίχοι του όμως πάντα με συγκινούσαν, γιατί τους χαρακτηρίζει η ποιότητα της γραφής και η ποιητικότητα.
Στου έρωτα το πρώτο αχ καράβι κέντησα
πήρα το δρόμο του Σεβάχ τον κόσμο αρμένισα. Μαργαριτάρι και λωτός ήσουν στο Μόλυβο, μια στο βυθό να σε ζητώ και μια στον Όλυμπο.
Στο Τάζ Μαχάλ και στο Ντεπό άγκυρα έριξα, στη γέφυρα των στεναγμών τα δάκρυα μέτρησα. Στη αγκαλιά μιας ξωτικιάς αποκοιμήθηκα, ήπια νερό της λησμονιάς και σε θυμήθηκα.
Δωσ μου το ρίγος το παλιό δίχως καμώματα, κι αν θα μαι λίγος θα χαθώ τα ξημερώματα.
Ηρθε μια άνοιξη πικρή και μαραζιάρικη και στην εξέδρα τη χλομή λόγοι δεκάρικοι. Ξενυχτισμένες διαδρομές που πήγαν άδικα, για να κλειστούν στα ρετιρέ και στα τρελάδικα.
Κούκος μονός σ ένα ταμπλό τον πόνο ξόρκισα, χρόνια πληρώνω και χρωστώ και ας λες πως ξόφλησα. Βγάλε τα μαύρα σου γυαλιά να δω τη θάλασσα, άλλαξα μέτρα και στάγμα, καημό δεν άλλαξα.
Στιχοι:Αλκης Αλκαιος Μουσικη:Θανος Μικρουτσικος
Αυτό το βράδυ μη μ' αφήνεις μόνο Σ' ένα ναρκοπέδιο γυμνό Αυτό το βράδυ που σε πίνω και στεγνώνω ή θα σωθώ ή θα χαθώ
Μείνε ακόμα λίγο Μέχρι που να ξεφύγω Και κράτησέ με αν θες Όσο κρατάει ένας καφές Μείνε ακόμα λίγο Μέχρι που να ξεφύγω Κι ύστερα πες μου γεια Και πως θα 'ρθεις ξανά
Αυτό το βράδυ μη μ' αφήνεις μόνο Το μυαλό μου πάει στο κακό Αυτό το βράδυ παρηγόρα μου τον πόνο Ξεγέλασέ με αγάπη σαν μωρό
Μείνε ακόμα λίγο Μέχρι που να ξεφύγω Και κρατησέ με αν θες Όσο κρατάει ένας καφές
Μείνε ακόμα λίγο
Μέχρι που να ξεφύγω
Κι ύστερα πες μου γεια
Και πως θα 'ρθεις ξανά
Στίχοι: Άλκης Αλκαίος Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Μπρος στον καθρέφτη το πρωί το πρόσωπό σου, μυρίζει νύχτα, νικοτίνη και αλκοόλ. Όλοι σου λένε δεν προσέχεις τον εαυτό σου, πρέπει να κάνεις ένα ιατρικό κοντρόλ.
Κανονικά χτυπάς τη κάρτα στη δουλειά σου, μια μηχανή σε πρακτορεύει εφτά με τρεις. Δε σε χωράει το μεσημέρι η φωλιά σου, και κατεβαίνεις στο λιμάνι να σωθείς.
Στάζουνε σούρουπο στα ντοκ οι ναυτεργάτες, συνωστισμός στα καφενεία και ερημιά. Περνάνε δίπλα σου αθίγγανοι διαβάτες, και μια σκιά γράφει στον τοίχο μοναξιά.
Δίνουν παράσταση το βράδι οι θεατρίνοι, σ’ ένα κοινό φανταστικό. Και εσύ σαλπάρεις με το πλοίο του Φελίνι, σε σκοτεινό ωκεανό.
Στίχοι: Άλκης Αλκαίος Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος Πρώτη εκτέλεση: Διονύσης Θεοδόσης
Η νύχτα είναι μαγική πέφτει στον ουρανό ένα αστέρι μια μυστική θα κάνω ευχή (Αλίκη τι κρατάς στο χέρι)
Ένας διαβάτης προσπερνά κι απ το τραγούδι του μαντεύεις πόσο τρελά την αγαπά (Αλίκη πού να ταξιδεύεις)
Τρέχει η σελήνη η μικρή μες στους αιθέρες σαν ελάφι δρόμο να κάνει έχει μακρύ (Αλίκη δώσ μου το ξυράφι·) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Η νύχτα φεύγει μοναχή κι ο ραγισμένος μας καθρέφτης σού λέει με παγερή φωνή Αλίκη στο κενό μην πέφτεις
