"Από τα ποιήματα κρατιέμαι και τα δάκρυά τους..."

Στην Αγγλία, στην πόλη Shropshire, άνοιξε το πρώτο φαρμακείο ποίησης που «συνταγογραφεί» στίχους αντί για φάρμακα και  η πλειοψηφία των ανθρώπων που επισκέπτονται το κατάστημα αναζητούν βοήθεια για να αντιμετωπίσουν τα άγχη και την πίεση της σύγχρονης ζωής. 

Μπορεί να γιατρέψει η ποίηση έναν κόσμο που

"... μετακόμισε στο απάνθρωπο

βολεύτηκε σ' αυτή την προσφυγιά

πήρε μαζί του για εικονίσματα φωτογραφίες δημίων

όργανα βασανιστηρίων για φυλαχτά

μιλάει μόνο με σήματα

μέσ' στην οχλαγωγία της ερημιάς

στις φαντασμαγορίες του τίποτε

Έτσι κι εμείς αδειάσαμε

και μας ψέκασαν με αναισθητικό

έτσι που αποξενωθήκαμε απ' τον πόνο

- αυτό δα είναι κι αν είναι αποξένωση ...-

κι η ποίηση έγινε κραυγή έξω απ' τον πόνο..." ( Βύρων Λεοντάρης , Έτσι που τραύλισα...Ι)

και καθώς 

"... μπροστά μας έχουμε θανάτους

πέσαμε σε κακούς καιρούς και μέρες οργισμένες

χάνουμε τους δικούς μας και μας χάνουν

τρικυμισμένο μας αρπάει το χωματένιο πέλαγος..." ( Βύρων Λεοντάρης, Έτσι που τραύλισα...V)

Ίσως  να μπορεί η ποίηση να γίνει στήριγμα 

"Από τα ποιήματα κρατιέμαι και τα δάκρυά τους" ( Τάσος Πορφύρης , Βουστροφηδόν ΙΙ )

και να γιατρέψει 

" ...Αχ λίγο μέλι Θε μου

Για τις μέσα μας πληγές που περισσεύουν" ( Τάσος Πορφύρης , Οι μέσα μας πληγές)

Αρκεί μια μικρή δόση την ημέρα και 

"Υπομονή. Δεν τελείωσαν όλα.

Σ’ αυτή τη ζωή δεν τελειώνουν όλα.

Ούτε σε μια μέρα. Ούτε σε μια ζωή.

Στην άκρη της νύχτας – για σε το λέω, απελπισμένε –

στην άκρη της νύχτας, πάνω σε κάποιο κλαρί

κρέμεται μια ελπίδα…" ( Μενέλαος Λουντέμης , « Καθαρό πρόσωπο»)

  και ένα Χάρτη για συνταγολόγιο

" Θα' θελα να' χα έναν γεωφυσικό χάρτη της πατρίδας μου

Μ  Ε  Γ  Α  Λ  Ο  Ν

Να την αγκαλιάζει απ' άκρη σ' άκρη στηριγμένον γερά

Στους γρανίτες των βουνών της με καρφιά καταιγίδων

Ώστε τα ποτάμια και τα πελαγίσια νερά να μου

Εξασφαλίζουν πολύχρωμες ανοίξεις και πλωτά καλοκαίρια

Κι όπου ποιητής και μια αναπεπταμένη σημαία

Να χειροκροτεί τον άνεμο καθώς κρατάει άγρυπνα

Τ   Α     Π   Ο   Ι   Η    Μ   Α    Τ    Α

Στα προκεχωρημένα της καρδιάς μας φυλάκια. ( Τάσος Πορφύρης , Χάρτης)

Προσοχή όμως 

" Δύσκολο το εγχείρημα δεν μπορείς να

Περιορίσεις τα ποιήματα σε θεματικές

Ενότητες κάποιοι στίχοι θα περισσεύουν

Γιατί δεν το μπορούν το στρίμωγμα

- Και εν τοιαύτη περιπτώσει βρε αδερφέ

- Διατείνονται - άλλα εννοούμε εμείς

Κι άλλα εισπράττει ο ανθολόγος" ( Τάσος Πορφύρης, Απόπειρα Θεματικού Ανθολογίου)

Τάσος Πορφύρης, Οι μέσα μας πληγές, Ύψιλον / Βιβλία, Αθήνα 2015

Τάσος Πορφύρης, Ισόβια θλίψη, Ύψιλον/ Βιβλία, Αθήνα 2019

Βύρων Λεοντάρης, Εν γη αλμυρά, Έρασμος, Αθήνα 1996

Μενέλαος Λουντέμης, Οι εφτά κύκλοι της μοναξιάς" Άπαντα τα Ποιητικά, Πατάκης, Αθήνα 2010

Η ανάρτηση αφιερωμένη στην καλή μου φίλη Rosa Mund

Ποια τώρα απ' τις ψυχές...

 

Ποια τώρα απ' τις ψυχές που παραδέρνουν στον τεφρό ουρανό

ποια τώρα απ' τις ψυχές θα συγχωρέσει

το σώμα της που χάθηκε θέλοντας να την σώσει...

Για χάρη της ψυχής μαζί της βασανίζεται το σώμα

σε αγώνες σε μαρτύρια και οράματα

αλλά στο έσχατο άλμα την εγκαταλείπει

φρίττουσαν και βοώσαν κύκλοις ιπταμένη πάνω από γκρεμούς σωσμένη

κι αυτό ολομόναχο γκρεμίζεται στην πτώση

για τη δική του αθανασία

- μια πανταχού απουσία στο χρόνο

Μέσα στην άνοιξη σκοτώθηκε το καλοκαίρι

Μπερδεύτηκαν το πριν και το μετά στις πράξεις και στα λόγια

Και μη μου λες πως ε ί χ α  τ ό τ ε  δίκηο

Το δίκηο το' χει πάντα η αδικία

Για να μπορείς εσύ να με σκοτώνεις τ ό τ ε

και να' ρχεσαι μετά στα λόγια μου

να με ξανασκοτώνεις τ ώ ρ α γιατί ε ί χ α  τ ό τ ε δίκηο

με το δικό σου σάλιο να βρωμίζεις τη δική μου τη φωνή

και να περνάς με το σταχτί μελάνι σου από πάνω τα δικά μου τα γραπτά

Έτσι λοιπόν ο ειπωμένος λόγος

έτσι ο γραμμένος χρόνος

- ιστορία...

Είναι ένας λόγος αυτός το λογικό να χάσει το μυαλό του

το φως να τυφλωθεί απ' το φως του

η φωνή να πνιγεί μέσ' στη φωνή της

αλλά η ψυχή πώς να χάσει την ψυχή της

Βύρων Λεοντάρης, Εν γη αλμυρά ( Στιχομαντεία), Έρασμος, Αθήνα 1996

Ἅ γ ο ς καί ἄ γ ο ς

Ἅ γ ο ς καί ἄ γ ο ς

Τό δεύτερο ἀντιθέτου σημασίας πρός τό πρῶτο

καί διά τοῦτο ἀκριβῶς συνεφύρθη γραφικῶς πρός ἐκεῖνο,

ὅθεν πολλάκις ἐδασύνθη μέν καί τοῦτο, ἐψιλώθη δέ καί ἐκεῖνο

καί ἐθεωρήθησαν μία καί ἡ αὐτή λέξις...



Γιά τούς λεξικογράφους τέτοιες διακρίσεις

ὄχι γιά μᾶς πού κύλησε ἡ ζωή μας ὅλο συμφυρμούς

πού ἐδασύνθημεν καί ἐψιλώθημεν ἀμέτρητες φορές

πού ὅποιες σημασίες κι ἄν πήραμε καμμιά τους δέ μᾶς ταίριαζε



Καί διά τοῦτο ἀκριβῶς

γιά μᾶς

καί ἅγος καί ἄγος

καί ἁγίασμα κι ἀγιάζι

καί ἀγώνας καί ἀγωνία

τό ἴδιο ἄγχος καί Ἄουσβιτς τοῦ λόγου καί τῆς ὕπαρξης

ΒΥΡΩΝ ΛΕΟΝΤΑΡΗΣ, ενότητα Στιχομαντεία, συλλογή Εν γη αλμυρά, Έρασμος , Αθήνα 1996

Ευχαριστώ την καλή φίλη που μου το έστειλε και έτσι θυμήθηκα και το θάνατο του Βύρωνα Λεοντάρη  τον  Αύγουστο του 2014.
Ο Βύρων Λεοντάρης ήταν ποιητής και κριτικός δοκιμιογράφος της δεύτερης μεταπολεμικής γενιάς. Άρχισε να δημοσιεύει τα γραπτά του το 1954. Το 1997 βραβεύτηκε με  το Κρατικό Βραβείο ποίησης για το έργο του «Εν γη αλμυρά». Μια σημαντική λυρική φωνή, της ελληνικής λογοτεχνίας.