Για τον Χριστόφορο Μηλιώνη

 ΠΩΓΩΝΙ

Μνήμη Χριστόφορου Μηλιώνη

Τσιουγκρίσματα προπόσεις ευχές κι εμείς παράμερα

Στη γωνία - Χριστόφορε - πιάκαμαν το κιντόι

" ' Κούγω τον άνεμο π' αχάει μωρέ παπά Ντελή παπά

Τον ' κούγω να μαλώνει Ντελή παπά λεβέντη"

Κι έφτακαν στην πόρτα ανταριασμένες βελανιδιές

Η κοιλάδα του Γορμού στην αυλή - πώς χώρεσαν; -

Το ποτάμι ανοιξιάτικο με καραβίδες βίδρες

Πέστροφες κλαίουσες ανθισμένες ιτιές

Η λιάσα να τραμπαλίζεται ώσπου να

Φτάκομε αντίκρυ στ' αμπέλια για ράντισμα

Και φλαστολόγημα τα χωριά μας αντικρίζονταν

Μέγγουλη και Καξιός κι ανάμεσα ο 

Κασιδιάρης και ο Οζερός αρυτίδωτος

Να καθρεφτίζονται τα βουνά ένα γύρω

Κι οι τζιέρμποι ισορροπώντας στο ατέλειωτο

     Γαλάζιο

Τα δέντρα στο παραθύρι συλλογισμένα

Τα βουνά γερμένα στον ώμο τ' ουρανού

Κι ο Γορμός το ίσον κρατώντας - στο

Σακατεμένο πολυφωνικό - παίρνει

Βαθειές ανάσες

Απ' το γκρεμισμένο στήθος

Τάσος Πορφύρης, Ισόβια θλίψη, ύψιλον/βιβλία, Αθήνα 2019

Ο αγαπημένος Ηπειρώτης συγγραφέας Χριστόφορος Μηλιώνης έφυγε από τη ζωή στις 5 Ιανουαρίου 2017. 

"Από τα ποιήματα κρατιέμαι και τα δάκρυά τους..."

Στην Αγγλία, στην πόλη Shropshire, άνοιξε το πρώτο φαρμακείο ποίησης που «συνταγογραφεί» στίχους αντί για φάρμακα και  η πλειοψηφία των ανθρώπων που επισκέπτονται το κατάστημα αναζητούν βοήθεια για να αντιμετωπίσουν τα άγχη και την πίεση της σύγχρονης ζωής. 

Μπορεί να γιατρέψει η ποίηση έναν κόσμο που

"... μετακόμισε στο απάνθρωπο

βολεύτηκε σ' αυτή την προσφυγιά

πήρε μαζί του για εικονίσματα φωτογραφίες δημίων

όργανα βασανιστηρίων για φυλαχτά

μιλάει μόνο με σήματα

μέσ' στην οχλαγωγία της ερημιάς

στις φαντασμαγορίες του τίποτε

Έτσι κι εμείς αδειάσαμε

και μας ψέκασαν με αναισθητικό

έτσι που αποξενωθήκαμε απ' τον πόνο

- αυτό δα είναι κι αν είναι αποξένωση ...-

κι η ποίηση έγινε κραυγή έξω απ' τον πόνο..." ( Βύρων Λεοντάρης , Έτσι που τραύλισα...Ι)

και καθώς 

"... μπροστά μας έχουμε θανάτους

πέσαμε σε κακούς καιρούς και μέρες οργισμένες

χάνουμε τους δικούς μας και μας χάνουν

τρικυμισμένο μας αρπάει το χωματένιο πέλαγος..." ( Βύρων Λεοντάρης, Έτσι που τραύλισα...V)

Ίσως  να μπορεί η ποίηση να γίνει στήριγμα 

"Από τα ποιήματα κρατιέμαι και τα δάκρυά τους" ( Τάσος Πορφύρης , Βουστροφηδόν ΙΙ )

και να γιατρέψει 

" ...Αχ λίγο μέλι Θε μου

Για τις μέσα μας πληγές που περισσεύουν" ( Τάσος Πορφύρης , Οι μέσα μας πληγές)

Αρκεί μια μικρή δόση την ημέρα και 

"Υπομονή. Δεν τελείωσαν όλα.

Σ’ αυτή τη ζωή δεν τελειώνουν όλα.

Ούτε σε μια μέρα. Ούτε σε μια ζωή.

Στην άκρη της νύχτας – για σε το λέω, απελπισμένε –

στην άκρη της νύχτας, πάνω σε κάποιο κλαρί

κρέμεται μια ελπίδα…" ( Μενέλαος Λουντέμης , « Καθαρό πρόσωπο»)

  και ένα Χάρτη για συνταγολόγιο

" Θα' θελα να' χα έναν γεωφυσικό χάρτη της πατρίδας μου

Μ  Ε  Γ  Α  Λ  Ο  Ν

Να την αγκαλιάζει απ' άκρη σ' άκρη στηριγμένον γερά

Στους γρανίτες των βουνών της με καρφιά καταιγίδων

Ώστε τα ποτάμια και τα πελαγίσια νερά να μου

Εξασφαλίζουν πολύχρωμες ανοίξεις και πλωτά καλοκαίρια

Κι όπου ποιητής και μια αναπεπταμένη σημαία

Να χειροκροτεί τον άνεμο καθώς κρατάει άγρυπνα

Τ   Α     Π   Ο   Ι   Η    Μ   Α    Τ    Α

Στα προκεχωρημένα της καρδιάς μας φυλάκια. ( Τάσος Πορφύρης , Χάρτης)

Προσοχή όμως 

" Δύσκολο το εγχείρημα δεν μπορείς να

Περιορίσεις τα ποιήματα σε θεματικές

Ενότητες κάποιοι στίχοι θα περισσεύουν

Γιατί δεν το μπορούν το στρίμωγμα

- Και εν τοιαύτη περιπτώσει βρε αδερφέ

- Διατείνονται - άλλα εννοούμε εμείς

Κι άλλα εισπράττει ο ανθολόγος" ( Τάσος Πορφύρης, Απόπειρα Θεματικού Ανθολογίου)

Τάσος Πορφύρης, Οι μέσα μας πληγές, Ύψιλον / Βιβλία, Αθήνα 2015

Τάσος Πορφύρης, Ισόβια θλίψη, Ύψιλον/ Βιβλία, Αθήνα 2019

Βύρων Λεοντάρης, Εν γη αλμυρά, Έρασμος, Αθήνα 1996

Μενέλαος Λουντέμης, Οι εφτά κύκλοι της μοναξιάς" Άπαντα τα Ποιητικά, Πατάκης, Αθήνα 2010

Η ανάρτηση αφιερωμένη στην καλή μου φίλη Rosa Mund

Τάσος Πορφύρης, Οφειλές

Εξήντα χρόνια καταχωνιασμένα

Κι όταν βρεθείς κοντά τους σε μεθούν

Μυρωδιές από θυμάρι ρίγανη δυόσμο

Δεντρολίβανο αγριομέντα και φλισκούνι

Που ξεφυτρώνουν ανάμεσα στα

" παράφορα οστά των Ελλήνων"

Δημήτρη

Τώρα rooms to let κασσιόπιτες

Πλαστικές βάρκες στο ποτάμι που 

Ακούει στο όνομα Βοϊδομάτης

Κατηφορίζοντας από το Πάπιγκο

Με καταρράχτες συλλογισμένες ιτιές

Και στα πλεμάτια - περασμένα

Μεσάνυχτα - οι κρεμασμένες υγρές

Νότες των αντάρτικων τραγουδιών

Ντμίτρι

" που ανάβαν μικρές πυργκαγιές για το Χάρη

Και πυρπολούσαν την ατίθαση νιότη μας"

Μανόλη.

Τάσος Πορφύρης, Ισόβια θλίψη. Με έξι σχέδια του Κυριάκου Ρόκου, Εκδόσεις ύψιλον/βιβλία, Αθήνα 2019

Παμβώτιδος νέο Μαρτυρολόγιο

Λίμνη ως σ' αγναντεύω λέω πως είναι ψέματα κι ο βυθός σου
Ανθίζει όπως η όψη σου ηλιόλουστο κυριακάτικο πρωινό 
το κάστρο
Λικνίζεται αγκυροβολημένο στα νερά σου τα πουλιά  κόβουν 
λωρίδες το 
Γαλάζιο για τις φρέσκες πληγές μας αυτά θέλω να σκέφτομαι
αλλά
Δεν μ' αφήνουν οι Αλή-τες της ιστορίας που τροφοδότησαν με
Θρύλους τα σκοτεινά νερά ποντάροντας στη μεγαλοψυχία σου
Όμως καιρός να πετάξεις το σαλιωμένο δεφτέρι με τα λαθραία
Γεγονότα και στο καινούργιο να περάσεις το νέο Μαρτυρολόγιο
Αρχίζοντας από το Γιωσέφ Ελιγιά μισόν Εβραίο κι ολόκληρον 
Έλληνα που σου ' γραφε ποιήματα από το Κιλκίς και το 
Αργυρόκαστρο
" Ρίχνοντας τα στον αποχωρισμό για να  γεμίσει ": " Ω εσύ γλαυκή 
Παμβώτιδα που πλάι σου αναμετρούσα όλους τους χτύπους της
καρδιάς
Και τους ρυθμούς της πλάσης" έφυγε στα τριάντα του αφήνοντας
Ορφανή τη Μάνα να θρηνεί για τον μονογενή της κι ο Σαμπεθάι
Καμπιλής Άννας και Καϊάφας ούτε καν Πιλάτος κι από κοντά
Βάλε και το Σιούλα τον Ταμπάκο κι όλους τους Ταμπάκους που τα
Δάκρυά τους αλμύρισαν τα νερά σου και τον Γιάννη Μπεράτη
Να σε πλουτίζει με το "πλατύ ποτάμι" του και κράτα ενός
Πρωινού σιγή να περάσουν στην αιωνιότητα η Ευτυχία Πρίντζου
Με τους συντρόφους της η λιανή Μαργαρίτα Περδικάρη καθώς
Πατώντας στις μύτες των ποδιών της γράφει το σύνθημα στον 
τοίχο
Του ετοιμόρροπου αιώνα: " Καληνύχτα ντε!" Κι ο Λεωνίδας
Ράφτης
Ατενίζοντας απ' το Μπιζάνι τα Φραστανά αξημέρωτα να τα 
βυζαίνει
Η Νεμέρτσκα μισοκρυμμένα στον κόρφο της και μιαν έναστρη
Νύχτα στείλε τα παρόχθια νερά σου στην πολιτεία ανηφορίζοντάς
την
Αβέρωφ να χαθούν στην Ανεξαρτησίας και στα γύρω σοκάκια με
τα
Γκαλντερίμια τα σιδεράδικα τ' ασημουργεία κι ύστερα ας
φθάσουν ως το
Χάνι του Κώτσιο - Λάμπρου να προλάβουν τον Ρόβα που ξεκινάει
για
Τη Βλαχιά - μισοτραβηγμένες κουρτίνες στον οντά και κλαρίνο
για τον
Αποχωρισμό - το πρωί τ' αφεντικά βγάζοντας τα κεπέγκια των 
μαγαζιών τους
Θ' αναρωτιούνται: πού βρέθηκε τόση υγρασία μια τέτοια ξάστερη 
νύχτα;

Τάσος Πορφύρης , Έρημα [2008] από τη συλλογή Νεμέρτσκα , Ποίηματα (1961 -2011) με εννέα σχέδια της Μαργαρίτας Βασιλάκου, Οι Εκδόσεις των Φίλων , Αθήνα 2013

Το σπίτι

Εκείνο το εγκαταλειμμένο σπίτι
Μένει ξάγρυπνο τις νύχτες και τραγουδάει.
Έντομα και ερπετά το κατοικούν και πληθαίνουν
Εξασφαλίζοντας του μια μοναξιά μεγάλη
Σαν τη λευτεριά ή την αγάπη σ' άλλους καιρούς.
Την ημέρα οργανώνει την άμυνά του
Γνωρίζοντας πως όπου νάναι θα φανεί ο ξένος.
Πρώτα τα σκαλοπάτια θα ξυπνήσουν τρομαγμένα
Τα παράθυρα, οι πόρτες θα σφαλίσουν αθόρυβα
Κι όταν φτάσει η στιγμή μια ανάσα πριν απ' τη νίκη
Θα σωριαστεί με πάταγο, παρασέρνοντάς τον.

Τάσος Πορφύρης, Το εγκαταλειμμένο σπίτι, Ποιήματα, Θεσμός, Αθήνα 1968