Το απόλυτο αυτί

Του Ευάγγελου Ασημακόπουλου

Ένας απρόσμενος καβγάς ξέσπασε πριν λίγες μέρες ανάμεσα σε τέσσερις κοπέλες, απόφοιτες Ωδείων. Η συζήτηση που ξεκίνησε ήρεμα και κατέληξε σε έντονη φιλονικία, περιστρεφόταν γύρω από το ‘απόλυτο μουσικό αυτί’. Συγκεκριμένα η μια εξ αυτών, που είναι και διπλωματούχος βιολιού, ισχυρίστηκε πως οι σπουδαστές της μουσικής που έχουν ‘απόλυτο αυτί’ διαθέτουν μεγαλύτερη μουσικότητα και μουσική αντίληψη από τους άλλους.  Οι υπόλοιπες κοπέλες διαφώνησαν με αυτή την άποψη, οι τόνοι σιγά-σιγά ανέβηκαν, ανταλλάχτηκαν κουβέντες με αιχμές και υπαινιγμούς σε σημείο που η συζήτηση πήρε κάποια στιγμή διαστάσεις έντονης αντιπαράθεσης ενώ παράλληλα δημιουργήθηκε ατμόσφαιρα μεγάλου εκνευρισμού.

Εμμένοντας η βιολονίστα στην θέση της, επικαλέστηκε το επιχείρημα πως οι Μπαχ, Μότσαρτ, Μπετόβεν κλπ. διέθεταν απόλυτο μουσικό αυτί, γι’ αυτό άλλωστε και άφησαν ανεξίτηλα τα ίχνη τους στο πάνθεον της μουσικής και κατέληξε πως το απόλυτο αυτί είναι το σημαντικότερο στοιχείο για κάποιον που θα αποφάσιζε να ακολουθήσει αυτό το επάγγελμα και πως ένα σωρό εκτελεστές, δάσκαλοι ή συνθέτες που δεν το διαθέτουν είναι χαμηλότερου επιπέδου μουσικοί από τους άλλους. Το συμπέρασμά της αυτό, έδωσε τροφή για καινούργιες εντάσεις και διαφωνίες με αποκορύφωμα κάποιες προσωπικές επιθέσεις και προσβολές και από τις δυο πλευρές που τελικά χάλασαν τη βραδιά.

Ο απόηχος του καβγά κράτησε κάμποσες ακόμα ημέρες και φαίνεται πως θεώρησαν σκόπιμο να αποταθούν σε μένα μήπως και η δική μου άποψη έδινε κάποια λύση στη διαφωνία τους.
Δεν σκέφτηκα καμιά στιγμή πως ήμουνα το καταλληλότερο πρόσωπο για να δώσω μια σφαιρική και εμπεριστατωμένη απάντηση. Ίσως ένας μουσικός αναλυτής ή ένας μουσικολόγος θα είχε μια εγκυρότερη άποψη από τη δική μου.

Γονείς και μουσική

του Ευάγγελου Ασημακόπουλου αναδημοσίευση από το TAR

[Με τη δική μου ματιά]

Γονείς και μουσική

Άκουγα πριν λίγες μέρες τα βάσανα διπλωματούχου μαθητή μου που τρέχει από σπίτι σε σπίτι για ιδιαίτερα μαθήματα και αηδίασα με τη συμπεριφορά ορισμένων γονιών.
Προσπαθούσε ο δυστυχής να ρυθμίσει την ώρα του μαθήματος έτσι ώστε να ταιριάζει και με το δικό του πρόγραμμα, η κυρία όμως που κι αυτή ρύθμιζε το ωράριο του 11χρονου γιού της ήταν ανυποχώρητη. Έχοντας στη συζήτηση το πάνω χέρι – όποιος πληρώνει έχει εξουσία βλέπετε – απαιτούσε από τον δάσκαλο να βρει κάποια συγκεκριμένη μέρα και ώρα της εβδομάδας έτσι ώστε το καμάρι της να κάνει το μάθημα της κιθάρας μια ώρα που δεν έπρεπε να συμπέσει με τα Αγγλικά του, τα Γερμανικά, το χαντ-μπολ, το κολυμβητήριο, το μπάσκετ, το τένις, τη γυμναστική και την ώρα με τους φίλους του. Με άλλα λόγια, το μάθημα της κιθάρας έπρεπε να βολευτεί κάπου μεταξύ όλων των άλλων της απασχόλησης ή της διασκέδασης, να είναι μια σφήνα δηλαδή “για να γεμίζει το παιδί τις ώρες του”. Για ώρα μελέτης στο όργανο ούτε λόγος…