Κλασική τέχνη και λόγια ελληνική δημιουργία…
Από την αρχή αυτού του θεματικού κύκλου, μιλήσαμε για τις αντιξοότητες αλλά και τη συναρπαστική πορεία της Έντεχνης Ελληνικής Μουσικής. Αναφερθήκαμε στα ρεύματα και στις τάσεις που κατά καιρούς ανέδειξαν οι αισθητικές επιταγές, αλλά και στις κοινωνικοπολιτιστικές αξίες και παραδόσεις. Παράλληλα παρουσιάσαμε αρκετούς δημιουργούς τού χθες. Γι’ αυτούς που η ιστορία της μουσικής μίλησε και μας έδωσε αδιάσειστα στοιχεία και ντοκουμέντα κρίσης.
Για το σήμερα όμως, που τα μουσικά πράγματα είναι εν τω γίγνεσθαι, είναι εφικτή άραγε η σκιαγράφηση του μουσικού παρόντος; Και επιπροσθέτως, αφού η μουσική δημιουργία είναι άρρηκτα δεμένη με την ακρόασή της, πώς είναι δυνατόν να τη γνωρίσουμε όταν τα μουσικά μας σύνολα, σχεδόν στην πλειονότητά τους, την απαξιώνουν;
Ζητήσαμε από έναν σύγχρονο Έλληνα συνθέτη να μας εκφράσει την άποψή του, να μας μιλήσει για το έργο του και κατά πόσο αυτό είναι φιμωμένο εκ των πραγμάτων, ή όχι. Ο Χάρης Βρόντος έχει το λόγο.
Η δόξα είναι του περιέχοντος
Σήμερα δεν υπάρχουν εξωτερικά κίνητρα για να συνθέσει κανείς συμφωνίες, κοντσέρτα ή όπερες. Αν συμβαίνει να γράφονται ακόμη τέτοια έργα, είναι γιατί η ανάγκη κάποιων μουσικών να μιλήσουν για τον καιρό τους βρίσκει την ολοκλήρωσή της σε αυτές τις μορφές. Έτσι μόνο επιβιώνουν καλλιτεχνικά. Γράφω λοιπόν κι εγώ τώρα την πέμπτη όπερά μου σε λιμπρέτο δικό μου με τίτλο Υπόθεση Ζακόπουλος. Δυστυχώς, στη χώρα μας σχεδόν κανείς πια δεν παραγγέλνει στους συνθέτες έργα για ορχήστρα ή όπερες. Ούτε η ΕΡΤ ούτε η Λυρική Σκηνή ούτε οι Κρατικές Ορχήστρες Αθηνών και Θεσσαλονίκης ούτε το Ελληνικό Φεστιβάλ ούτε το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, που αρκείται σε ελάχιστες παραγγελίες για σύνολα μουσικής δωματίου.
