Στις 28 Ιουλίου ο Ρικάρντο Μούτι έγινε 70 ετών – δύσκολο να το πιστέψει κανείς µε βάση το νεανικό παρουσιαστικό και τη φρενήρη δραστηριότητά του. Αρχηγοί κρατών και Εκκλησιών αλλά και εξέχουσες προσωπικότητες απ© όλο το φάσµα της δηµόσιας ζωής χαιρέτισαν τα γενέθλια του διάσηµου ιταλού αρχιµουσικού, δεκάδες τηλεοπτικοί και ραδιοφωνικοί σταθµοί σε ολόκληρο τον κόσµο τού αφιέρωσαν πολύωρα ή και 24ωρα προγράµµατα, «βροχή» νέων τιµητικών διακρίσεων και βραβείων ήρθε να προστεθεί στην ήδη εξόχως εντυπωσιακή συλλογή του, ενώ το ∆ιαδίκτυο κατακλύστηκε από µηνύµατα και αυτοσχέδια βίντεο χιλιάδων θαυµαστών. Στο πλαίσιο αυτό, η πρόταση ιταλών πολιτικών απ© όλο το πολιτικό φάσµα να ανακηρυχθεί ο µαέστρος γερουσιαστής διά βίου επανήλθε δριµύτερη στον Τύπο της χώρας του. Τα παραπάνω συνέβησαν στον απόηχο της διεθνούς αίσθησης που προκάλεσε ο Μούτι τον περασµένο Μάρτιο, όταν, µε την ευκαιρία µιας νέας παραγωγής του «Ναµπούκο» στην Οπερα της Ρώµης, έκανε µια συναισθηµατικά φορτισµένη έκκληση υπέρ της διάσωσης της κουλτούρας στην Ιταλία. Zωντανό σύµβολο στη χώρα του και «δηλωµένος» φιλέλληνας, πιστεύει ότι για ολόκληρο τον ευρωπαϊκό Νότο το «µυστικό» της ανάκαµψης κρύβεται στον πολιτισµό. Λίγο προτού «πετάξει» για Σικάγο προκειµένου να διευθύνει τις εφετινές εναρκτήριες συναυλίες της ορχήστρας του, της Συµφωνικής της «Πόλης των Ανέµων», και µε φόντο τη νέα του πρεµιέρα στην Οπερα της Ρώµης την 1η Νοεµβρίου µε τον «Μάκβεθ» του Βέρντι, ο «τελευταίος αυτοκράτορας του πόντιουµ» µιλά για όλους και για όλα: για την Ελλάδα και την Ευρώπη, για την κουλτούρα και την κρίση, αλλά και για τον τον ρόλο των media σε µια εποχή η οποία, όπως λέει, έχει ανάγκη από µια νέα πνευµατική επανάσταση...
- Μαέστρο, τι λέτε, ζούμε το τέλος μιας εποχής ή την αρχή μιας νέας;
«Δεν είµαι κοινωνιολόγος και ούτε µου αρέσει να εκφέρω άποψη επί παντός θέµατος. Νοµίζω ότι όσοι το κάνουν, περισσότερο µπερδεύουν τον κόσµο παρά συµβάλλουν στον ουσιαστικό διάλογο. Θα προσπαθήσω να σας απαντήσω λοιπόν ως ένας άνθρωπος ο οποίος, λόγω επαγγέλµατος, ταξιδεύει ανά τον κόσµο εδώ και περισσότερα από 40 χρόνια. Ανήκω και εγώ στους πολλούς που πιστεύουν ότι αυτή η πολυσυζητηµένη κρίση η οποία αγγίζει όλους τους τοµείς της ζωής δεν ξέσπασε ξαφνικά. Είναι το αποτέλεσµα µιας πολύχρονης στρεβλής πορείας. Η ταχύτητα µε την οποία εναλλάσσονται πρόσωπα και πράγµατα µε αποτέλεσµα να εξαντλούνται προτού καλά-καλά υπάρξουν, η έλλειψη οράµατος και κάθε έννοιας µακροπρόθεσµου σχεδιασµού, η “επένδυση” στο εφήµερο, η απληστία, είναι στοιχεία που κυριαρχούσαν στην κοινωνία µας εδώ και αρκετά χρόνια και, τελικά, µας έφεραν εδώ που µας έφεραν. Αν προσθέσει κανείς και τις χαµένες ευκαιρίες, τις σηµαντικές κατακτήσεις του ανθρώπινου νου οι οποίες, ενώ ξεκίνησαν εξαιρετικά φιλόδοξα και ελπιδοφόρα, κατέληξαν να αποτελούν την καταστροφή του σύγχρονου ανθρώπου, σκιαγραφεί µια εικόνα...».
