Συγχαρητήρια!

 
Η διεύθυνση του Τροφώνιου Ωδείου και όλοι οι καθηγητές συγχαίρουν τον μαθητή Αλέξανδρο Κομνά για την εισαγωγή του στο τμήμα ΜΟΥΣΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ του Ιονίου Πανεπιστημίου και πέμπτο στη σειρά επιτυχίας!

Του εύχονται το νέο μουσικό ταξίδι του να είναι γεμάτο γνώση, δημιουργία, χαρά και επιτυχία!

Βλέποντας τη Μουσική

Πώς θα ήταν η μουσική αν μπορούσαμε να τη δούμε; Η απορία αυτή λύθηκε – και μάλιστα με φαντασμαγορικό τρόπο – χάρη σε ένα νέο επιστημονικό «εργαλείο» που απεικονίζει τα κύματα των ήχων στην επιφάνεια του νερού.
Κάθε νότα – ακόμη και κάθε ανθρώπινος φθόγγος – φαίνεται να έχει το δικό της, μοναδικό αποτύπωμα, μια ξεχωριστή «υπογραφή». Το εντυπωσιακό είναι δε ότι σε πρόσφατα πειράματα φάνηκε ότι τα δελφίνια είναι σε θέση να αναγνωρίζουν λέξεις με βάση αυτές τις «υπογραφές», χρησιμοποιώντας τες κατά κάποιον τρόπο σαν ένα «αλφάβητο» άγνωστο – τουλάχιστον προς το παρόν – στους ανθρώπους.

Νότες και κύματα

Επιστολή του μουσικού Φίλιππου Τσαλαχούρη προς τον πρωθυπουργό

                    Τα παιδιά του Φίλιππα Τσαλαχούρη  παραδίδουν στην οικία του πρωθυπουργού την επιστολή του πατέρα τους...

Προς τον πρωθυπουργό της Ελλάδας      
                                                                                                            Κηφισιά 15 Ιουνίου 2013

κ. Αντώνη Σαμαρά
κ. Πρόεδρε,
Είναι περιττό να επαναλάβω, όπως τόσοι και τόσοι συνάδελφοι & συνάνθρωποί μου, το μέγεθος της λύπης και της ψυχικής φθοράς που μας/με συνοδεύει όλο αυτό το διάστημα που δοκιμαζόμαστε, αγωνιούμε, απογοητευόμαστε, ανακτούμε δυνάμεις ανακαλώντας, με προσπάθεια και συγκίνηση, γνώσεις και μνήμες, φοβόμαστε, όλο και πιο συχνά βλέπουμε χωρίς να διακρίνουμε, ελπίζουμε, υπερβαίνουμε, καταθέτουμε απροσδιόριστο αντίτιμο, κοιτάζουμε τα παιδιά μας και προχωρούμε άλλοτε δίνοντας εξηγήσεις κι άλλοτε όχι. Αποφάσισα να σας γράψω διότι τα όσα συνέβησαν και εξακολουθούν να συμβαίνουν στη Ραδιοφωνία μας πλήγωσαν όλους πολύ και βαθιά, τόσο που οι δικές μου δυνάμεις ένιωσα για πρώτη φορά πως δεν αρκούν, πως εξαντλούνται...
 Πέρα από τις προθέσεις, τις διαπιστώσεις, τις ανάγκες, τις αναμορφώσεις και τα σχεδιαγράμματα-οργανογράμματα υπάρχουν θεσμοί, άνθρωποι και αξίες.
Δεν με νοιάζει πλέον και τόσο η οικονομική δυσχέρεια, είναι κάτι που όλοι έχουμε συνηθίσει... που όλοι γνωρίζαμε από την πρώτη ημέρα που περάσαμε την πόρτα του Ωδείου... ήταν και είναι κάτι περισσότερο από πιθανότητα. Αυτό που με πληγώνει, κ. πρόεδρε, είναι η απομόνωση και η απουσία, η αναξιοπρέπεια, η απαξίωση και η διαρκής υποχρέωσή μας να απολογούμαστε, να παρακαλάμε, να αποδεικνύουμε

Με την πνοή του ανέμου

—του Γιώργου Τσακνιά—
Είναι κατασκευάσματα του ανθρώπου — αλλά ζωή τούς εμφυσά (κυριολεκτικά) ο άνεμος. Είναι μουσικά όργανα που δίνουν φωνή στη φύση. Είναι γλυπτά, είναι installations, εικαστικές παρεμβάσεις στο αστικό περιβάλλον, γέφυρες ανάμεσα στην πόλη και στην ύπαιθρο.
Οι αιολικές άρπες δεν κουράζονται. Παίζουν την υποβλητική, σχεδόν υπνωτιστική μουσική τους, μέρα νύχτα: αρκεί να φυσάει ο άνεμος, έστω και ελάχιστα, κατά το ομηρικό άμα πνοής ανέμοιο. Αρκεί ένα αόρατο άγγιγμα των συρμάτινων χορδών ή ένα ανεπαίσθητο πέρασμα μέσα από τις σωληνώσεις για να παραχθούν μαγικοί ήχοι, αλλεπάλληλες αρμονικές, που αλλάζουν με την παραμικρή μεταβολή στην ένταση ή στην κατεύθυνση του ανέμου. Η μουσική τους είναι απόλυτα ενταγμένη στο περιβάλλον — το φυσικό και το αστικό. Οι αιολικές άρπες κρατούν το ίσο μαζί με το μόνιμο βουητό της κίνησης της πόλης, στο βάθος περνά ένα αεροπλάνο, γαβγίζει ένα σκυλί, παιδιά παίζουν — κι ο θεατής-ακροατής απολαμβάνει ένα κονσέρτο εφήμερο και παντοτινό ταυτόχρονα, παιγμένο από τη μικτή συμφωνική της φύσης και του ανθρώπινου πολιτισμού, ένα έργο πολύ κοντά στο πνεύμα του John Cage, καθώς βασίζεται στο εξής παράδοξο: η μεν φύση παράγει με τυχαίο τρόπο τους «μουσικούς» —με τη στενή και παραδοσιακή έννοια— ήχους, τις αρμονικές της αιολικής άρπας, ο δε άνθρωπος, με επίσης τυχαίο τρόπο, παράγει τους απρόβλεπτους, τους «μη μουσικούς» ήχους. Στην πραγματικότητα, συνθέτης είναι ο ακροατής, είτε το αντιλαμβάνεται είτε όχι. Αρκεί να θέλει, συνειδητά ή ασυνείδητα, να ακούσει το έργο. Εξαρτάται από την ευαισθησία του αλλά και από τη διάθεση της στιγμής — η οποία, στο κάτω κάτω, αλλάζει κι αυτή, άμα πνοής ανέμοιο.
 Πηγή