Κριτικές για την" Κρητικοπούλα" του Σ.Σαμαρά που παρουσιάζεται στη Λυρική

Η «Κρητικοπούλα» κατόρθωσε να φέρει αισθήματα ευφορίας

Του Νικου Bατοπουλου

ΠΡΕΜΙΕΡΑ. Η ελληνική οπερέτα φαίνεται να κέρδισε άλλη μία νίκη στη Λυρική Σκηνή, με την «Κρητικοπούλα» του Σπυρίδωνος Σαμάρα, τη νέα παραγωγή, που έφερε ξανά στο προσκήνιο αυτό το ευφρόσυνο έργο του 1916. Πήγα επιφυλακτικός, αλλά με πολλή περιέργεια, για να δω πώς μπορεί να ανέβηκε αυτή η ενετο-κρητική «φαντασία», χωρίς να είναι κιτς, χωρίς να είναι καρικατούρα. Δύσκολο το στοίχημα του σκηνοθέτη Πέτρου Ζούλια. Αλλά από τα μέσα της πρώτης πράξης και μετά, καθώς είχα πλέον εξοικειωθεί με τη φολκλορική εικονογραφία, και την είχα αποδεχθεί ως πύλη σε έναν διασκεδαστικό κόσμο, αντιλήφθηκα ότι μπροστά μου ξετυλιγόταν ένα γαϊτανάκι χαράς.

Δύσκολα θα φανταζόμουν ότι δεν θα χόρταινα να ακούω την εύθυμη μουσική του Σαμάρα, να πλημμυρίζει τις αισθήσεις με τα υπέροχα χορωδιακά και ντουέτα. Και ακόμη πιο δύσκολο να φανταστώ ότι ένα έργο του 1916 θα έκανε το κοινό να φύγει με τόσα χαμόγελα. Είναι το «δώρο» που αφήνει η παράσταση στον κόσμο. Με έκανε να σκεφτώ ότι η αποκατάσταση του έργου (προϊόν μεγάλης έρευνας) ανοίγει δρόμους, όχι μόνο μουσικής παιδείας, αλλά εθνικής αυτογνωσίας. Δεν μπόρεσα να αποφύγω αυτή την απόχρωση.

Αλλά, η παράσταση της «Κρητικοπούλας» είναι πρωτίστως ένα καλλιτεχνικό και όχι ένα ιδεολογικό προϊόν. Αναπτύσσεται με σοφία, καθώς οι ήρωες είναι «ήρωες» και οι «αντι-ήρωες», αυτό που πρέπει. Στην πρεμιέρα, ο Γιάννης Χριστόπουλος ως Παύλος έδειξε ότι ξέρει να κρατάει τον πρώτο ρόλο, η φωνή του φθάνει με ωραίους κυματισμούς στο κοινό. Η Γεωργία Ηλιοπούλου, ως Αρετή, η Κρητικοπούλα που έγινε «παλικάρι», έγινε αγαπητή στη σκηνή, είχε και ρόλο αβανταδόρικο. Η Τζούλια Σουγλάκου, στον κωμικό ρόλο της Δούκισσας, τα έδωσε όλα. Η Μαρία Μητσοπούλου, στον κλασικό ρόλο της Κοντέσσας, ήταν ωραία παρουσία, το κομψό αντίβαρο στον τραχύ αλλά ερωτικό Παύλο. Αριστος Κρητίκαρος, ο Δημήτρης Σιγαλός ως Μιχάλης, συμπαθής ο Παύλος Μαρόπουλος ως αββάς, ευέλικτος και ευχάριστος, ο Γιώργος Ματθαιακάκης ως Δούκας. Ο Φουρλάνος του Κωστή Ρασιδάκη, με μεγάλη κομψότητα, χάρη και ερμηνευτική ικανότητα. Μαέστρος, ο έμπειρος Ηλίας Βουδούρης. Εξοχη η χορωδία υπό τη διδασκαλία του Νίκου Βασιλείου.

Η «Κρητικοπούλα» είναι ένα έργο που μιλάει για «τομές». Ενας Επτανήσιος γράφει για την Κρήτη, που είναι στο μεταίχμιο αυτοκρατοριών αλλά και πρόσφατα ενωμένη με την Ελλάδα, την εποχή που γράφτηκε το έργο (1916). Η «Κρητικοπούλα» ενώνει τη Δύση και την Ανατολή, δύο μουσικές παραδόσεις και ενδυματολογικούς κώδικες. Σατιρίζει «χοντροκομμένα» την εξουσία και ευτελίζει με χάρη τον «ηρωισμό». Υπογείως αλλά προοδευτικά στεντορείως, προχωρεί σε συμφιλίωση καθώς η αγάπη και το δόγμα ότι «οι άνθρωποι παραμένουν στη βάση τους ίδιοι» θριαμβεύουν. Στο τέλος, υπάρχει η ψευδαίσθηση πυροτεχνημάτων. Ευφορία.

Παραστάσεις 19, 20/11 και 1, 4/12

Πηγή

Η επιστροφή της «Κρητικοπούλας»

Ηχοι ζωντανοί

Του ΓΙΑΝΝΗ ΣΒΩΛΟΥ

Περίπου ογδόντα χρόνια είχε να δοθεί ολόκληρη σε σκηνική μορφή «Η Κρητικοπούλα» του Σπύρου Σαμάρα (1861-1917). Γραμμένη σε κλίμα εθνικής ευφορίας μετά τους νικηφόρους Βαλκανικούς Πολέμους και την ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα, η χαριτωμένη κωμική 
πρωτοανέβηκε στο Δημοτικό Θέατρο της Αθήνας το 1916.

Μελαγχολία και αλπική τζαζ

Το ελληνικό σύνολο παλιάς μουσικής «Ex Silencio» παίζει στην Αγγλικανική Εκκλησία του Αγίου Παύλου (ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΑΛΕΞΑΚΗΣ)

Ηχοι ζωντανοί, Του ΓΙΑΝΝΗ ΣΒΩΛΟΥ

Η Αγγλικανική Εκκλησία του Αγίου Παύλου έχει προ πολλού καθιερωθεί στη συνείδηση των φιλόμουσων ως εστία παρουσίασης παλιάς μουσικής και όχι μόνον. Στο φιλόξενο χώρο της έχουμε παρακολουθήσει ουκ ολίγες ενδιαφέρουσες συναυλίες ολιγομελών συνόλων, καθώς επίσης ρεσιτάλ.

Οπως πέρυσι, έτσι και φέτος τον Σεπτέμβριο, το ελληνικό σύνολο παλιάς μουσικής «Ex Silencio» (ιδρ. 2001) πρόσφερε εκεί ένα διήμερο παλιάς μουσικής που περιλάμβανε συναυλίες, καθώς επίσης διαλέξεις και σεμινάρια παλιάς μουσικής. Μία υψίφωνος, ένας φλαουτίστας, ένας σολίστας εγχόρδων και ένας τσεμπαλίστας παρουσίασαν δύο προγράμματα υπό τον τίτλο «Melancholia». Το δραματουργικό άξονα του διημέρου εξέθεσε εύγλωττο κείμενο στο συνοδευτικό φυλλάδιο των εκδηλώσεων, υπογεγραμμένο από τον ιδρυτή του συνόλου, φλαουτίστα Δημήτρη Κούντουρα: «Η θεωρία του Ιπποκράτη, που ήθελε τη μελαγχολία να προκαλείται από τη μαύρη -μέλανα- χολή, πέρασε και στην Αναγέννηση, ενώ η μελαγχολική διάθεση, συνδεόμενη με το φιλοσοφικό στοχασμό, αποτελούσε μια αρετή των πνευματικών ανθρώπων με μεγάλη επίδραση στη μουσική και στην ποίηση του Μπαρόκ».

2 Ρεσιτάλ κιθάρας του Γιώργου Τοσικιάν

Παρασκευή 3 Δεκεμβρίου 2010
Αίθουσα συναυλιών Φίλιππος Νάκας, Ιπποκράτους 41, Αθήνα  Ώρα έναρξης 20:30
Εισιτήρια 12 E - 8 E (φοιτητικό)
Παρασκευή 10 Δεκεμβρίου 2010
Αίθουσα συναυλιών Φ. Νάκας, Ν. Πλαστήρα 47, Χαριλάου, Θεσ/νίκη Ώρα έναρξης 20:30
Είσοδος ελεύθερη
Ο κιθαριστής Γιώργος Τοσικιάν παρουσιάζει ένα πρόγραμμα βασισμένο στην πρώτη του δισκογραφική κατάθεση με τίτλο ''Guitar Music by Greek Composers'', η οποία εκδόθηκε πρόσφατα από την εταιρεία Motivo.Πρόκειται για μια έκδοση με συνθέματα ελληνικής μουσικής για κλασική κιθάρα, τα περισσότερα από τα οποία παρουσιάζονται σε πρώτη δισκογράφηση.
Τα έργα που έχουν επιλεγεί προέρχονται από ένα ευρύ φάσμα της λόγιας ελληνικής μουσικής. Περιλαμβάνονται, κατά σειράν, συνθέσεις του Θάνου Μικρούτσικου, του Γιώργου Βαρσαμάκη, του Νίκου Κυπουργού, του Νότη Μαυρουδή, του Θόδωρου Αντωνίου, του Ιάκωβου Κολανιάν, της Βασιλικής Λεγάκη, του Κώστα Γρηγορέα, του Γιώργου Κουρουπού και του Κυριάκου Τζωρτζινάκη.
Το πρόγραμμα ακρόασης τεκμηριώνει, εκτός των άλλων, και το εύρωστο της σύγχρονης ελληνικής δημιουργίας έργων για κλασική κιθάρα.

Κριτική για το δίσκο,
απο τον Νίκο  Bατόπουλο  στην  εφημερίδα Καθημερινή

 Η άγνωστη και φωτεινή όψη της ελληνικής κιθάρας
Ο Γιώργος Τοσικιάν κάνει την έκπληξη με το πρώτο του άλμπουμ

ΑΛΜΠΟΥΜ. Ηταν έκπληξη η ακρόαση του πρώτου δίσκου του Γιώργου Τοσικιάν, από τους πλέον ταλαντούχους μουσικούς της νεότερης γενιάς που ασχολούνται με την κλασική κιθάρα. Το άλμπουμ με τίτλο «Guitar Music by Greek Composers» (κυκλοφορεί από την εταιρεία Motivo) παρουσιάζει μια εξαιρετική επιλογή από έργα ελληνικής μουσικής για κλασική κιθάρα, τα περισσότερα σε πρώτη δισκογράφηση. Δεν είναι, όμως, μόνο τα έργα αλλά, κυρίως, η γεμάτη πνευματική δύναμη, ευγένεια και έλεγχο, ερμηνεία του Γιώργου Τοσικιάν.

" 'Oπερα με πολιτική αιχμή"

Του ΓΙΑΝΝΗ ΣΒΩΛΟΥ
 Να, λοιπόν, που το Μπάιροϊτ κατάφερε να ξαναγίνει πρωτοσέλιδο με μια θετική είδηση, μονοπωλώντας τη δημοσιότητα! Πρώτη φορά μετά από χρόνια, φέτος το θέμα δεν ήταν ένα ακόμη επεισόδιο ίντριγκας των μελών της οικογένειας Βάγκνερ για τη διαδοχή στη διεύθυνση του θεσμού. Μετά τον πρόσφατο θάνατο του Βόλφγκανγκ Βάγκνερ, τα ηνία ανέλαβαν οι δύο ετεροθαλείς κόρες του, δισέγγονες του συνθέτη, και τα πράγματα ηρέμησαν.

Τους προβολείς, λοιπόν, έστρεψε στην επαρχιακή κωμόπολη της Βαυαρίας η νέα παραγωγή του «Λόενγκριν», σε σκηνοθεσία του ευφυούς όσο και αμφιλεγόμενου Χανς Νόιενφελς. Ο 69χρονος γερμανός σκηνοθέτης τοποθέτησε τη δράση σε ένα εργαστήριο με πειραματόζωα, για την ακρίβεια με λευκά και μαύρα ποντίκια. Ετσι έντυσε τη χορωδία, δηλαδή τους κατοίκους της Βραβάντης: φοβισμένα, κατατρεγμένα πλάσματα που προσαρμόζονται σε κάθε νέα κατάσταση και γνωρίζουν ενστικτωδώς να επιβιώνουν, ένας πολεμοχαρής λαός καιροσκόπων, που μισεί την αδυναμία και θαυμάζει την ισχύ. Ο Λόενγκριν μπαίνει στον κόσμο τους και τους δείχνει μια διέξοδο. Δεν είναι ιππότης, ούτε επιθυμεί να γίνει ήρωας, να φέρει σε πέρας κάποια ανώτερη αποστολή ως αρχηγός. Επιδιώκει μόνον να ορίσει ο ίδιος την τύχη του ως ελεύθερος άνθρωπος. Προσπερνώντας κάθε επιταγή, επενδύει μόνον στην ευτυχία με την Ελζα, μέσα από έναν έρωτα χωρίς όρους. Ξεχνώντας κάθε ρομαντικό, παραμυθένιο στοιχείο, παίρνοντας επίσης αποστάσεις από τις πατριωτικές/εθνικιστικές αιχμές της όπερας, ο Νόιενφελς προκάλεσε όσο και όπως αναμενόταν.

Ταυτόχρονα, όμως, αποστόμωσε τους επίδοξους επικριτές του εκπλήττοντας με μια από τις πιο λεπτομερώς επεξεργασμένες και συνεπείς δουλειές του. Η σκηνοθεσία του έγινε θετικά δεκτή από τη μεγαλύτερη μερίδα του τύπου. Αδιαφιλονίκητος αστέρας υπήρξε ο νέος γερμανός τενόρος Γιόνας Κάουφμαν στον επώνυμο ρόλο. Την καταλληλότητά του γι' αυτό είχε δείξει ήδη από πέρσι, τραγουδώντας πρώτη φορά Λόενγκριν στην Κρατική Οπερα της Βαυαρίας.

Η υπέροχη Μαντάμα Μπάτερφλαϊ και οι ...επτά νάνοι

Με τον εφιάλτη του ολέθρια -και αφρόνως- διογκωμένου χρέους της να τη στριμώχνει αλύπητα εν καιρώ εφιαλτικής οικονομικής κρίσης, τον Φεβρουάριο, η Εθνική Λυρική Σκηνή πρόσφερε δύο προτάσεις: ένα κοκτέιλ επτά μονόπρακτων λυρικών έργων του 20ού αιώνα (Ολύμπια) και τη «Μαντάμα Μπάτερφλαϊ» (Μέγαρο Μουσικής).

 του ΓΙΑΝΝΗ ΣΒΩΛΟΥ 

Η διάσημη Κινέζα υψίφωνος Χούι Χε καθήλωσε το κοινό ως Μαντάμα Μπάτερφλαϊ Αναβίωση παλαιότερης παραγωγής σε σκηνοθεσία Πετρόπουλου (2005), η τελευταία αντικατέστησε την όπερα «Σαμψών και Δαλιδά» του Σεν-Σανς, που ακυρώθηκε για οικονομικούς λόγους όπως και ο βερντιανός «Χορός μεταμφιεσμένων», που αντικαταστάθηκε με άλλη παλαιότερη παραγωγή, επίσης σε σκηνοθεσία Πετρόπουλου, την «Τραβιάτα». Η προσθήκη της εξ αρχής προβλεπόμενης αναβίωσης του «Ριγολέτου» (Δεκέμβριος 2009) καθιστά την καλλιτεχνική περίοδο 2009-10 «Ετος Πετρόπουλου» στην ΕΛΣ.
Η ...επτάδυμη παράσταση περιλάμβανε τα έργα: «Ο θρύλος του παλαιού ναυτικού» (Μάρκο Σοφιανόπουλο, 2009), «Μια παρτίδα μπριτζ» (Μπάρμπερ, 1953), «Μπρος και πίσω» (Χίντεμιτ, 1927), τη μυθολογική τριλογία «Η εγκατάλειψη της Αριάδνης», «Η απελευθέρωση του Θησέα» και «Η αρπαγή της Ευρώπης» (Μιγιό, 1927) και «Η μάντισσα» (Σογκέ, 1932). Η πρώτη εξ αυτών ήταν παραγγελία της ΕΛΣ στον 58χρονο Σοφιανόπουλο, συνθέτη ελληνικής καταγωγής από την Τεργέστη, συντοπίτη του καλλιτεχνικού διευθυντή της ΕΛΣ, Τζοβάνι Πάκορ.
Οι εντυπώσεις ήσαν από κάθε άποψη μετριότατες. Αρχής γενομένης από τον «Θρύλο» του Σοφιανόπουλο, τα έργα ήσαν αδύναμα, συνεπώς η βραδιά δεν είχε κέντρο βάρους. Υστερα, τόσον οι ατελείς εκτελέσεις όσον και το στρίμωγμα επτά οπερών σε ένα δίωρο, όπου, μάλιστα, τα διαλείμματα για στήσιμο/ξεστήσιμο σκηνικών διάρκεσαν περισσότερο από τη μουσική αυτή καθεαυτή, βοήθησαν ελάχιστα. Επιπλέον, με λιγοστές, ξεκάθαρες εξαιρέσεις -π.χ. ο τενόρος Κωνσταντίνος Κληρονόμος ως Θησέας- οι διανομές υπήρξαν έκδηλα άνισες· το ίδιο και οι σκηνοθεσίες που, ειδικά στον Μιγιό, έμοιαζαν αναποφάσιστες ως προς το ακριβές μουσικοδραματικό στίγμα των έργων. Τέλος, αντιμέτωποι με μουσικές γραφές ευρύτατου στιλιστικού φάσματος οι 16 μονωδοί και η αυτοσχέδια ορχήστρα υπό τον διευθυντή Χορωδίας της ΕΛΣ, Νίκο Βασιλείου, απλώς ηττήθηκαν κατά κράτος· τέτοιες απόπειρες απαιτούν κεκτημένες επιδόσεις τελείως διαφορετικού επιπέδου και βάθους. Σε δύσκολους καιρούς περιμένει κανείς από τους υπεύθυνους ρεπερτορίου της ΕΛΣ να σέβονται διπλά την κρατική χρηματοδότηση περισώζοντας τα ουσιώδη αντί να εντρυφούν σε άνευ νοήματος ασκήσεις εκκεντρικότητας. Πόσο μάλλον όταν ακόμη δεν έχουμε ακούσει βασικές όπερες του 19ου και 20ού αιώνα ενώ «ξεχάσαμε» πάλι το μπαρόκ.
Προβληματική σκηνοθεσία, έξοχη πρωταγωνίστρια
Οσον αφορά στην παράσταση της «Μαντάμας Μπάτερφλαϊ» του Πουτσίνι, κατ' αρχάς θα παρακάμψουμε πλήρως το οπτικό μέρος: η προσαρμογή της σκηνοθεσίας/σκηνογραφίας του Πετρόπουλου στη μεγαλύτερων διαστάσεων σκηνή της αίθουσας «Τριάντη» απλώς επέτεινε τα εγγενή προβλήματα της αρχικής σύλληψής της: ανακόλουθη σκηνική απόδοση χώρων, επίπεδη χρωματική παλέτα, παντελώς ασυνάρτητοι φωτισμοί, μέτρια κίνηση, κακές λεπτομέρειες. Σε καθαρά μουσικό επίπεδο, όμως, μας αποζημίωσε η σφιχτή, δυναμική διεύθυνση του Λουκά Καρυτινού και, βεβαίως, η παρουσία της Κινέζας υψιφώνου Χούι Χε, που τον περασμένο Νοέμβρη μας είχε χαρίσει την εξαίρετη στραουσική Αριάδνη στο Ολύμπια.
Η ακμαία 38χρονη λυρική τραγουδίστρια από τη Σαγκάη έχει τραγουδήσει αναρίθμητες φορές την Τσο-Τσο-Σαν, κάτι που αισθανθήκαμε άμεσα στην έμπειρη, σκηνικά άνετη, δίχως ίχνος ρουτίνας ερμηνεία του ρόλου. Η υγιής φωνή της, μεγάλη, φωτεινή, σφιχτή, με όγκο, απολύτως άνετη στην υψηλή περιοχή αλλά και εύκαμπτη, υπηρέτησε τον εξουθενωτικό ρόλο με άκρα ευαισθησία και καλαισθησία. Πλασμένη με μαλακές γραμμές, υπέροχα ρευστή φραστική της αναπτυσσόταν αβίαστα σε καλοζυγιασμένες, γενναιόδωρες κορυφώσεις δυναμικής διαπερνώντας άνετα την ορχήστρα. Οι καρφωτές ψηλές νότες ήσαν πάντα εύστοχες και εύηχες, οι αποσβέσεις των φράσεων αιθέριες και ακριβείς, δίχως «ξέφτια»· όλ' αυτά στοιχειοθέτησαν ένα σπάνιας ποιότητας μάθημα πουτσίνειου τραγουδιού σε έναν ρόλο που εύκολα γίνεται πεδίο κυριαρχίας ευτελών ερμηνευτικών μανιερισμών.
Δίπλα της οι Ελληνες μονωδοί τραγούδησαν από καλά έως απλώς μέτρια. Τα σπάνια ξέφωτα μαλακών, λυρικών διατυπώσεων στην ερμηνεία του τενόρου Βαγγέλη Χατζησίμου (Πίνκερτον) ελάχιστα αποζημίωσαν για ένα τραγούδι γενικά αδρομερώς πλασμένο, με -ιδίως στο ξεκίνημα- πιεσμένες, σκληρές ψηλές νότες. Ο βαρύτονος Δημήτρης Τηλιακός ενσάρκωσε ένα μουσικά θαυμάσιο, σκηνικά ταιριαστά αποστασιοποιημένο Σάρπλες. Καλά, με πειστικές, συγκινητικές κορυφώσεις τραγούδησε τη Σουτζούκι η μεσόφωνος Μαρισία Παπαλεξίου. Μέτρια ήταν η απόδοση της Χορωδίας της ΕΛΣ.

Πέρα απ' τον Σοπέν των κοντσέρτων...

 

Με αφορμή την επέτειο των 200 χρόνων από τη γέννηση του Φρεντερίκ Σοπέν η Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης τίμησε την  προηγούμενη Παρασκεύη 22 Ιανουαρίου 2010  τον μεγάλο μουσικό με μία συναυλία-αφιέρωμα.

Στο πρώτο μέρος της συναυλίας, που  πραγματοποιήθηκε στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης , ο Eλληνοκύπριος πιανίστας  Μαρτίνος Τιρίμος και η ΚΟΘ υπό τη διεύθυνση του Αμος Ταλμόν  τίμησαν  τη επέτειο του Σοπέν, παρουσιάζοντας λιγότερο γνωστά έργα του. Η βραδιά έκλεισε με τους ήχους της 2ης Συμφωνίας του Ρόμπερτ Σούμαν (200 χρόνια απο την γέννησή του) .Για την συναυλία αυτή έγραψε στην Ελευθεροτυπία ο Γιάννης Σβώλος ("Ήχοι Ζωντανοί") και το αναδημοσιεύουμε...

Πέρα απ' τον Σοπέν των κοντσέρτων

Του ΓΙΑΝΝΗ ΣΒΩΛΟΥ
Απολύτως ταιριαστό, ευπρόσδεκτα εκτός πεπατημένης φόρο τιμής στη φετινή επέτειο του Σοπέν (1810-1849) αποτέλεσε η συναυλία της Κρατικής Ορχήστρας Θεσσαλονίκης υπό τον Αμώς Τάλμον με συμμετοχή του πιανίστα Μαρτίνου Τιρίμου στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης (22/1/2010).
Δομημένο με φιλέρευνο πνεύμα, το πρόγραμμα προσπέρασε τα χιλιοπαιγμένα, δημοφιλή κοντσέρτα, αντιπροτείνοντας τρεις ελάσσονες, σπάνια παρουσιαζόμενες συνθέσεις για πιάνο και ορχήστρα: το «Rondo a la Krakowiak», τη «Φαντασία επάνω σε πολωνέζικους σκοπούς» και το «Andante spianato et Grande Polonaise».

Ο 68χρονος, διεθνούς φήμης Κύπριος πιανίστας πρόσφερε ερμηνείες που δικαίωσαν κατά γράμμα παλαιότερη σύγκρισή του από Βρετανό δημοσιογράφο με πιανίστες-θρύλους όπως οι Αράου, Σνάμπελ, Ρούμπινσταϊν. Πεμπτουσιακά σοπενικό δίχως ποτέ να καταντά μελίρρυτο, θηλυπρεπές ή να εκτρέπεται σε μανιερισμούς που αλλοιώνουν την ευγένεια της μουσικής μορφής, το παίξιμό του υπήρξε φορέας ζηλευτού πλούτου έκφρασης. Στις εκτενείς εισαγωγές και τα αργά λυρικά μέρη ασύλληπτο εύρος διαβαθμίσεων δυναμικής και άκρας ευαισθησίας αυξομειώσεις ταχυτήτων συνδυάστηκαν αριστοτεχνικά -και με αψεγάδιαστη καλαισθησία- στη διάπλαση ρευστής μελωδικής φραστικής με εκφραστικές φωτοσκιάσεις και εκλεπτύνσεις τραγουδιού. Αντίθετα, στους χορευτικούς σκοπούς κυριάρχησαν κομψότητα και νευρώδης, αιθέρια κινητικότητα. Οι πιο σύνθετες γρήγορες ρυθμικές παραλλαγές δόθηκαν με εγρήγορση, αθλητικά παιγνιώδη ένταση και θαυμαστή καθαρότητα.
Το εκφραστικό φάσμα συμπλήρωσαν συναρπαστικές μεταπτώσεις, αντιπαραθέσεις και εναλλαγές, καίριοι χρονισμοί και άψογος συντονισμός με την ορχήστρα. Η συναυλία ολοκληρώθηκε με την ομοίως σπάνια παρουσιαζόμενη «Συμφωνία αρ. 2» του Σούμαν, έργο αγέλαστο αλλά ενδιαφέρον, οι δύσκολες αρετές του οποίου απαιτούν ικανή ορχήστρα και εμπνευσμένη προσέγγιση. Με εξαίρεση κάποια ολισθήματα κυρίως στα ξύλινα πνευστά, οι μουσικοί της ΚΟΘ ανταποκρίθηκαν με πειθαρχία και εγρήγορση στις οδηγίες του Ισραηλινού αρχιμουσικού, προσφέροντας μια καλή ανάγνωση με ουκ ολίγες δυνατές στιγμές, όπως η εύστοχα αγχωτική απόδοση του νευρικού Scherzo, το μαλέρειας νοσταλγίας Adagio espressivo -εδώ το άριστο σώμα εγχόρδων της ΚΟΘ θαυματούργησε!- και το συμπυκνωμένης δριμύτητας, καταληκτικό Allegro molto vivace. 
Ήχοι ζωντανοί 

Κριτικές...

Νέοι ταλαντούχοι Ελληνες μουσικοί

Του Νικου Α. Δοντα

Εντυπωσιακή ήταν και στην φετινή της εμφάνιση με την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών (ΚΟΑ) η νεαρή Δανάη Παπαματθαίου - Μάτσκε. Ως σολίστ στη συναυλία της 13ης Νοεμβρίου στην Αίθουσα Φίλων της Μουσικής απέδωσε με κλασικό τρόπο το γιγάντιο όσο και απαιτητικό Κοντσέρτο για βιολί του Μπραμς. Εξέπληξε ιδιαίτερα το ρωμαλέο, μυώδες παίξιμο, απαραίτητο στην παρτιτούρα αυτή του ώριμου ρομαντισμού. Επιπλέον, η 21χρονη μουσικός διέθετε ωραίο, μεστό ήχο, τονική ακρίβεια και μεγάλη σιγουριά. Η μουσικότητά της, όχι μόνον στο αργό μέρος αλλά και στα γοργά, έδωσε όση πλαστικότητα ήταν δυνατόν στην ερμηνεία, καθώς η ορχήστρα περιορίστηκε σε συμβατική συνοδεία.

Διηύθυνε ο Στέφανος Τσιαλής, Ελληνας αρχιμουσικός που σταδιοδρομεί στη Γερμανία. Ως εναρκτήριο έργο επέλεξε τα «Φαιδρά καμώματα του Τιλ Οϊλενσπηγκελ» του Ρίχαρντ Στράους, προδόθηκε όμως από την ορχήστρα που δεν διαθέτει την απαραίτητη ακρίβεια ώστε το έργο να αποδοθεί με την δεξιοτεχνική ελαφράδα, την ευελιξία, τη ρευστότητα και την κομψότητα που του πρέπει. Καλύτερα ήχησε η «Ημιτελής» του Σούμπερτ, της οποίας τον γενναιόδωρο μελωδικό πλούτο ανέδειξε ο Τσιαλής με επιτυχία.

Κουαρτέτο «Τετρακτύς»

Στις 10 Νοεμβρίου, το νέο στον χώρο Κουαρτέτο «Τετρακτύς» πραγματοποίησε μία ακόμα συναυλία, αυτή την φορά στον «Παρνασσό». Από τα απαιτητικά προγράμματα που σταθερά προτείνει, διακρίνει κανείς μια βιασύνη να κατακτηθεί η κορυφή. Οι ικανότητες των τεσσάρων μουσικών είναι αδιαμφισβήτητες και το δέσιμο μεταξύ τους κάθε φορά και καλύτερο. Ωστόσο, έργα όπως του Κουαρτέτο «των Διαφωνιών» του Μότσαρτ, το 1ο από τα Κουαρτέτα «Ραζουμόφσκι» του Μπετόβεν και το Κουιντέτο για κλαρινέτο του Μπραμς απαιτούν μεγαλύτερη τριβή και εμπειρία.

Πιο επιτυχημένα ερμηνεύτηκε το τελευταίο έργο, όπου οι «Τετρακτύς» συνέπραξαν με τον δεξιοτεχνικά ασφαλή και εκφραστικό κλαρινετίστα Διονύση Γραμμένο. Από το εκτενές κουαρτέτο του Μπετόβεν ξεχώρισε το ποιητικό αργό μέρος, όπου ο Γιώργος Παναγιωτίδης (α΄ βιολί) φάνηκε περισσότερο χαλαρός, επομένως πιο σίγουρος και εκφραστικός. Στα ζωηρότερα μέρη εκτιμήθηκε η αυξημένη αυτοπεποίθηση του Κωνσταντίνου Παναγιωτίδη (β΄ βιολί), του Αλί Μπαζεγκμέτσλερ (βιόλα) και κυρίως του τσελίστα Δημήτρη Τραυλού: Οι τρεις τους συνέβαλαν αποφασιστικά στην ανάδειξη των διαφορετικών φωνών της γραφής, της αντίστιξης και του μεταξύ τους διαλόγου. Τα στοιχεία αυτά που λειτούργησαν με επάρκεια στην πρωτίστως εγκεφαλική γραφή του Μπετόβεν δεν ήσαν αρκετά για τον Μότσαρτ. Διέφυγε η άμεσα επικοινωνιακή διάσταση της μουσικής του, που απευθύνεται εξ ίσου στο συναίσθημα. Αν είχε βρεθεί το κατάλληλο ύφος, γλυκύ όσο και διορατικό, θα προσπερνούσε κανείς ευκολότερα τα μικροπροβλήματα ορθοτονίας ή την περιορισμένη διαφοροποίηση ανάμεσα στα τέσσερα μέρη του έργου

Επιμένουμε στον "Λυρικό" Yann Tiersen

Στη  χώρα μας ήρθε για τρίτη φορά ο Γιάν Τιερσέν για 3 συναυλίες (Αθήνα -Πάτρα -Θεσσαλονίκη)
Χθές βράδυ 14/11 έδωσε την πρώτη του στο Fuzz Club  στην Αθήνα
H συναυλία είχε  ροκ προσανατολισμό. O  ίδιος ήταν πάνω στην σκηνή τραγουδώντας και παίζοντας με τον δικό του ιδιαίτερο  τρόπο κιθάρα και βιολί, ενώ η μπάντα που τον συνόδευε  αποτελούταν  από έναν μπασίστα, έναν ντράμμερ, έναν κιθαρίστα. Την ορχήστρα την συμπλήρωνε  το Martenot?s wave. Τα περισσότερα κομμάτια  που έπαιξαν ήταν απο τον καινούργιο άλμπουμ (που αναμέμεται να εκδοθεί το 2010) το " DUST LANE"
Κατα τη γνώμη μας  ούτε  οι επιλογές αλλά  ούτε και ο ίδιος ο συνθέτης ενθουσίασε ,  δεν είχε αμεσότητα καθόλου  με το κοινό Οι όμορφες μελωδίες του χάθηκαν μέσα στο θόρυβο...  
 Το κοινό  αμήχανο περίμενε να τον ακούσει να παίζει  τις   γνωστές συνθέσεις του ή να παίζει πιάνο,ακκορντεον...
Οπως έχει γραφτεί όταν  είχε εμφανιστεί στην Εθνική Λυρική Σκηνή πριν απο 8 χρόνια είχε συνεπάρει το αθηναϊκό κοινό με τις μοναδικές ποιητικές μελωδίες του.
Τον ίδιο ενθουσιασμό συνάντησε και μερικά χρόνια αργότερα, όταν εμφανίστηκε στο Θέατρο του Λυκαβηττού, στο πλαίσιο της Retrouvailles Tour.
Δυστυχώς δε συνέβη το ίδιο και χθές βράδυ .....

   Παρόλα αυτά επιμένουμε να τον θεωρούμε έναν απο τους σύγχρονους λυρικούς Ευρωπαίους συνθέτες,  επιμένουμε στον "Λυρικό" Γιαν Τίερσεν,  επιμένουμε στον συνθέτη της κινηματογραφικής μουσικής στον συνθέτη των ταινιών   "Αμελί" και «Goodbye Lenin» των εξαιρετικών  cd "Absente" και "C' Etait Ici....
 Πολλοί υποστηρίζουν  ότι ειναι αξιος  διάδοχος της αισθητικής των Nino Rota, Nicola Piovani, Eric Satie. Γεννημένος στη Βρετάνη, σπούδασε από μικρός πιάνο και βιολί. Οσο κι αν τον είλκυε όμως η κλασική μουσική, στην εφηβεία του γνωρίζει το ροκ εν ρολ και γοητεύεται από τον Ιγκι Ποπ. Ολα αυτά τα ακούσματα μαζί με τη μουσική των δρόμων του Παρισιού δίνουν στον Τίερσεν μια απολύτως προσωπική γραφή. 

                                                               φωτογραφία  απο συναυλία

Δείτε το video  απο την πιο ωραία στιγμή της συναυλίας ...(fuzz club 14/11/09)

 

video απο άλλες συναυλίες

 

Στην αρχή της συναυλίας ανέβηκαν στη σκηνή το ελληνικό συγκρότημα "Your Hand In Mine". 
Ηταν εξαιρετικοί, οι  μελωδίες τους ήταν  όμορφες .σε χαμηλούς τόνους κινηματογραφικές . Έπαιζαν με ακουστικά όργανα αλλά και με  κάποια άλλα, δικής τους κατασκευής. χρησιμοποιώντας και την  τεχνολογία ...Μας προετοίμαζαν για κάτι που όμως  δεν ήρθε!!

 O Yann Tiersen εν μέσω 50ου Φεστιβάλ