Anaparastasis

Σήμερα 26/9/12 προβάλεται στο φεστιβάλ "Νύχτες Πρεμιέρας" η ταινία του Κωστή Ζουλιάτη "Anaparastasis",για τον συνθέτη Γιάννη Χρήστου στον κινηματογράφο "Δαναό" στις  7.30 μ.μ. 

 

Ο Γιάννης Χρήστου (1926-1970) συγκαταλέγεται στις μεγάλες μορφές της μουσικής πρωτοπορίας του 20ου αιώνα, αν και ουσιαστικά αποτελεί σήμερα έναν μεγάλο άγνωστο. Το έργο του χαρακτηρίζεται από σπάνια ενότητα και συνέπεια, τόσο ως προς τις πρωτοποριακές τομές που εισήγαγε στον κόσμο των ήχων και στα καινοτόμα μουσικά συστήματα, όσο και ως προς το φιλοσοφικό του σύμπαν το οποίο εμπνέει και διαπνέει τις συνθέσεις του: ο μύθος, το υπερβατικό, ο μυστικισμός, το αρχέγονο, η τελετουργία, το απρόσιτο, ο πανικός, η υστερία... Ακόμα περισσότερο, κάθε ξεχωριστό έργο του Χρήστου, αναπαριστά ένα αγωνιώδες κάλεσμα αρχέγονων ενστίκτων του Ανθρώπου και απελευθερώνει ένα πλατύ εύρος συναισθημάτων, εξαναγκάζοντας όλους τους κοινωνούς της τέχνης του σε σχεδόν ακραίες αντιδράσεις, αναφορικά με τον ενεργειακό αντίκτυπο που οι εκτελέσεις των έργων του έχουν ανά τον κόσμο. Με τον πρόωρο θάνατό του σε τραγικό δυστύχημα την 8η Ιανουαρίου του 1970, ανήμερα των γενεθλίων του, ο κόσμος της σύγχρονης μουσικής στερείται ένα από τα πλέον συναρπαστικά και προκλητικά ταλέντα του. 



Το ντοκιμαντέρ αποπειράται να σκιαγραφήσει την προσωπικότητα και το ιδιαίτερο πνεύμα αυτού του μεγάλου στοχαστή της τέχνης και να ακολουθήσει τη διαδρομή της σύντομης ζωής του, η οποία ήταν πάντοτε συννυφασμένη με την τέχνη του και την προσφορά του στην ανθρωπότητα και τον πολιτισμό. Μέσα από την παρουσίαση της εργογραφίας του συνθέτη, με σπάνια οπτικοακουστικά ντοκουμέντα, αλλά και συνεντεύξεις με σχεδόν όλο το δημιουργικό και φιλικό κύκλο με τον οποίο συνδέθηκε, το φιλμ αγωνιά να μας φέρει πιο κοντά στο μυστήριο που άφησε πίσω του ο σπουδαίος δημιουργός και να μας κάνει να αναρωτηθούμε για όλες τις μεγάλες στιγμές της τέχνης που συνήθως οι εποχικές συγκυρίες κρύβουν στη σκιά τους.

 http://anaparastasis.info/gr

"Σαν σήμερα στη μουσική... Γιάννης Χρήστου "

Σαν σήμερα το 1926 γεννιέται ο Γιάννης Χρήστου, ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες συνθέτες και φιλοσόφους της μουσικής του 20ού αιώνα, διεθνώς γνωστός ως Jani Christou.

Κύριο χαρακτηριστικό της ζωής και του έργου του ήταν οι έντονες φιλοσοφικές και μεταφυσικές του ανησυχίες, τις οποίες συσχέτιζε άμεσα με την μουσική, προσπαθώντας να αναδείξει την πανανθρώπινη θρησκευτική, μεταφυσική και μυστικιστική της διάσταση, πέραν από ιστορικές περιόδους, τεχνοτροπίες, πολιτισμούς και συγκεκριμένα θρησκευτικά δόγματα. Πέθανε επίσης σαν σήμερα το 1970 σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα.

διαβάστε περισσότερα

"Ο Μπετόβεν στην Κινσάσα'

της Μαρίας Χούκλη

Μου αρέσει πολύ να ανακαλύπτω «διαμάντια στη λάσπη». Ακολουθείστε με…

Στην Κινσάσα, την πρωτεύουσα του Κονγκό, όπου η ίδια η επιβίωση είναι άθλος, μια ομάδα ανθρώπων καθημερινά ξοδεύει ώρες για να ταξιδέψει από το ένα άκρο της πόλης στο άλλο, προκειμένου να βρει χώρους όπου θα κάνει πρόβες κλασσικής μουσικής.

Ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι που ζουν σε μια από τις φτωχότερες πόλεις του κόσμου και κάνουν ένα μακρύ, χαοτικό ταξίδι μετά από μια δύσκολη μέρα σκληρής δουλειάς για να συγκεντρωθούν σε μια ασφυκτική αυλή, όπου κάθονται με τις ώρες και κάνουν πρόβες Handel και Orff – μουσική που δεν έχει σχέση με την παράδοση του Κονγκό και φαντάζει το ίδιο εξωτική όπως το γκολφ;

 Η ομάδα των μουσικών είναι μέλη της Orchestre Symphonique Kimbanguiste, της μόνης συμφωνικής ορχήστρας που υπάρχει σε ολόκληρη την κεντρική Αφρική. Παίζει Ευρωπαϊκή κλασσική μουσική. Μέχρι τώρα δεν έχει δεχθεί καμία πρόσκληση για να δώσει παραστάσεις αλλά τα μέλη της δεν το βάζουν κάτω. Σε μια χώρα που παράγει αφρικανικούς ρυθμούς, ποπ, ρούμπα και ρεγκε, η Orchestre Symphonique Kimbanguiste επιμένει στο όνειρο της. Σε πείσμα των ήχων της πόλης τους όπου παντού ακούγεται μονότονα η δυστυχία αλλά μια δυστυχία τρυφερή: σαν τις φωνές των παιδιών που παίζουν σε βρώμικες αλάνες. Σαν το θόρυβο που κάνουν τα γυμνά πόδια πάνω στη ξεραμένη λάσπη και το ξύσιμο του κουταλιού στα άδεια πιάτα. Ή σαν τα μουρμουρίσματα ανδρών και γυναικών σε μισοσκότεινα διαμερίσματα, όπως το διαμέρισμα της Nathalie Bahati στη λεωφόρο Yassa. Η Bahati είναι 34 ετών και φλαουτίστα, μια τους 200 μουσικούς της παράξενης αυτής μπάντας.

Οι σκηνές σουρεαλιστικές.
 Στον κεντρικό δρόμο της Κινσάσα πηγαινοέρχονται σκουριασμένα λεωφορεία χωρίς πόρτες βγάζοντας πνιχτούς ήχους που μπερδεύονται με τις φωνές των πραματευτάδων: όλοι σαν ζωντανές διαφημίσεις διαλαλούν τα φτηνοπράγματά τους, χτυπώντας τα χέρια ή αυτοσχέδιες κουδουνίστρες, ξύλα και άδεια κιβώτια. Ένα υπαίθριο μάθημα στην τέχνη της ακρόασης.

          

                                          

Σαν σήμερα στη μουσική... Γιάννης Χρήστου

Σαν σήμερα το 1926 γεννιέται ο Γιάννης Χρήστου, ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες συνθέτες και φιλοσόφους της μουσικής του 20ού αιώνα, διεθνώς γνωστός ως Jani Christou. Κύριο χαρακτηριστικό της ζωής και του έργου του ήταν οι έντονες φιλοσοφικές και μεταφυσικές του ανησυχίες, τις οποίες συσχέτιζε άμεσα με την μουσική, προσπαθώντας να αναδείξει την πανανθρώπινη θρησκευτική, μεταφυσική και μυστικιστική της διάσταση, πέραν από ιστορικές περιόδους, τεχνοτροπίες, πολιτισμούς και συγκεκριμένα θρησκευτικά δόγματα. Πέθανε επίσης σαν σήμερα το 1970 σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα.

 

Βιογραφικά στοιχεία
Ο Γιάννης Χρήστου γεννήθηκε στη συνοικία «Ηλιούπολις» του Καΐρου στις 8 Ιανουαρίου του 1926 και μεγάλωσε στην κοσμοπολίτικη Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, όπου πήρε και τα πρώτα μαθήματα πιάνου σε ηλικία πέντε ετών. Ο πατέρας του, Ελευθέριος (Τέρης) Χρήστου, ήταν εύπορος βιομήχανος της ελληνικής παροικίας, ιδιοκτήτης εργοστασίου σοκολατοποιίας, και η μητέρα του, Καλλιόπη (Λιλίκα) Ταβερνάρη, κυπριακής καταγωγής, ήταν ποιήτρια αλλά και πνευματίστρια, γεγονός που συνέβαλε στις μετέπειτα καλλιτεχνικές, φιλοσοφικές και μεταφυσικές του ανησυχίες. Ο μουσικοκριτικός και μουσικολόγος Γιώργος Λεωτσάκος καταφέρεται με μένος εναντίον της μητέρας του συνθέτη και υποστηρίζει ότι η προσωπικότητά της ήταν «προβληματικότατη», τραυματίζοντας καθοριστικά τον ψυχισμό και των δύο παιδιών της  ...συνέχεια εδώ

Προσθέτουμε ένα άρθρο του Δημήτρη Γκιώνη "O μουσικός των πάντων! "