Τα κοντσέρτα του Μπετόβεν σε φορτεπιάνο. Συνέντευξη με τον Γιώργο Πέτρου.

από ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΒΩΛΟΣ από classicalmusic.gr

Το τριήμερο 12-14 Απριλίου, στην αίθουσα «Χρήστος Λαμπράκης» του Μεγάρου Μουσικής, η Καμεράτα υπό τον Γιώργο Πέτρου θα συνοδεύσει εννιά Έλληνες πιανίστες που θα παρουσιάσουν όλες τις συνθέσεις του Μπετόβεν για πιάνο και ορχήστρα. Μοιρασμένα σε τρεις βραδιές, θα ακουστούν τα πέντε γνωστά κοντσέρτα για πιάνο, το τριπλό κοντσέρτο για βιολί, τσέλο και πιάνο, η αυθεντική πιανιστική μεταγραφή του κοντσέρτου για βιολί από τον ίδιο τον Μπετόβεν, μια σύγχρονη ενορχήστρωση νεανικού κοντσέρτου του Μπετόβεν από Φίλιππο Τσαλαχούρη και η Φαντασία για πιάνο, ορχήστρα και χορωδία. Όλα τα έργα θα αποδοθούν σε όργανα εποχής, συνεπώς θα ηχήσουν όπως τα πρωτάκουσαν ο συνθέτης και το κοινό του πριν περίπου 200 χρόνια στην Βιέννη. Για το ιδιαίτερα ενδιαφέρον αυτό εγχείρημα μιλήσαμε αναλυτικά με τον αρχιμουσικό και πιανίστα Γιώργο Πέτρου.

Γιώργος Πέτρου

Ι.ΣΒΩΛΟΣ: Πότε ξεκίνησε να παίζει η Καμεράτα σε όργανα εποχής;
Γ.ΠΕΤΡΟΥ: Αν δεν κάνω λάθος, πριν τρία χρόνια, το 2009.
ΙΣ: Τότε θα’ λεγα ότι διατρέξατε μάλλον γρήγορα την απόσταση από τότε που οι συναυλίες σας με όργανα εποχής συνιστούσαν μια εκκεντρικότητα, ένα αξιοπερίεργο της ελληνικής μουσικής ζωής, στο να προτείνετε πλήρη προγράμματα, έως και ολόκληρους κύκλους όπως αυτός με τα πιανιστικά κοντσέρτα του Μπετόβεν.

Θανάσης Δρίτσας: Η μουσική αποτελεί ένα σημαντικό εργαλείο για την ανάπτυξη και την εκπαίδευση του ανθρώπινου εγκεφάλου

Ο διεθνώς αναγνωρισμένος, ως πρωτοπόρος για την κλινική και ερευνητική του δραστηριότητα στη χρήση της μουσικής ως …

θεραπευτικού μέσου (music medicine), διακεκριμένο μέλος της Ευρωπαϊκής Καρδιολογικής Εταιρείας (FESC), μέλος της Αμερικανικής Εταιρείας Μουσικοθεραπείας (ΑΜΤΑ) και της Διεθνούς Εταιρείας Μουσικής στην Ιατρική (ISMM), κος Θανάσης Δρίτσας, μιλά στη Στέλλα Τζίβα, για τη μουσική ως μέσο θεραπευτικής αγωγής, για τις επιστημονικές έρευνες πάνω στη μουσική του Mozart, για την ουσία και το νόημα της μουσικής, για την ανανεωμένη έκδοση του βιβλίου του «Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΩΣ ΦΑΡΜΑΚΟ», για την καινούργια δισκογραφική δουλειά του και μας εξηγεί γιατί είμαστε φτιαγμένοι σύμφωνα με τους νόμους της μουσικής αρμονίας….
 Αναδημόσίευση από culturenow.gr
 

Συνέντευξη: Στέλλα Τζίβα  

Culturenow: Κύριε Δρίτσα τί ακριβώς εννοούμε όταν μιλάμε για «Μουσικοθεραπεία»; ποιες είναι οι αρχές της; η μεθοδολογία της;  και σε ποιες περιπτώσεις ενδείκνυται;

Θανάσης Δρίτσας: H μουσικοθεραπεία αποτελεί μια ιδιαίτερη μορφή-διεθνώς αναγνωρισμένης επιστημονικά-θεραπευτικής προσέγγισης με πολλαπλούς στόχους και ενδείξεις. Θα πρέπει να γίνει ξεκάθαρο ότι μουσικοθεραπεία δεν σημαίνει απλώς ακούω κάποιες μουσικές που ασκούν μια μαγική επίδραση πάνω μου με σκοπό να μεταμορφώσουν λειτουργίες του σώματος ή της ψυχής. Μια από τις κατηγορίες μουσικοθεραπείας είναι και η ακρόαση προ-επιλεγμένης μουσικής για ατομική χρήση ή για εφαρμογές στο νοσοκομείο σε νοσηλευόμενους ασθενείς, αυτό λέγεται ιατρική μουσική ή μουσική φάρμακο (music medicine) και απευθύνεται π.χ. σε ασθενείς που νοσηλεύονται σε μονάδες εντατικής θεραπείας, σε ασθενείς μετά από χειρουργικές επεμβάσεις, σε ασθενείς κατά τη διάρκεια χειρουργικών επεμβάσεων με τοπική ή στελεχιαία αναισθησία, σε ασθενείς κατά τη διάρκεια οδοντιατρικών παρεμβάσεων, σε νεογνά ή πρόωρα βρέφη σε θερμοκοιτίδες, σε γυναίκες κατά τη διάρκεια του τοκετού. Αυτή η μορφή μουσικοθεραπείας με την μορφή της ακρόασης επιλεγμένης μουσικής μόνον (πχ μέσω ακουστικών) στοχεύει στην αντιμετώπιση του άγχους, στην ελάττωση του αισθήματος του πόνου, στην μυϊκή χαλάρωση και στην καταστολή των επιδράσεων από την αύξηση της αδρεναλίνης που κυκλοφορεί στο αίμα στα πλαίσια έντονου stress. Με τη βοήθεια μιας χαλαρωτικής μουσικής μπορεί πχ να πετύχει κανείς μια ευεργετική ελάττωση των καρδιακών παλμών και της αυξημένης αρτηριακής πίεσης σε ασθενείς που νοσηλεύονται σε καρδιολογικές ή καρδιοχειρουργικές μονάδες εντατικής θεραπείας, εδώ η μουσική μπορεί να υποκαταστήσει κατά κάποιο τρόπο το ρόλο καρδιολογικών φαρμάκων που λέγονται β-αναστολείς.

Τσέλια Κοστέα: «Ο έρωτας και η αυταπάρνηση της Τόσκα πάντα θα εμπνέουν»

Ενσαρκώνοντας την Τόσκα, σε μια από τις δημοφιλέστερες όπερες παγκοσμίως, η Τσέλια Κοστέα μιλά στο click@Life για τους λόγους που υπερασπίζεται μέχρι θανάτου τον αγαπημένο της.

Σάββατο, 28 Ιουλίου 2012

Η δεύτερη μεγάλη καλοκαιρινή παραγωγή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής (ΕΛΣ), η ιδιαιτέρως αγαπητή όπερα σε τρεις πράξεις, «Τόσκα», του Τζάκομο Πουτσίνι, σε μουσική διεύθυνση του Καλλιτεχνικού Διευθυντή της ΕΛΣ, Μύρωνα Μιχαηλίδη, και σκηνοθεσία του διάσημου Αργεντινού σκηνοθέτη Ούγκο Ντε Άνα, παρουσιάζεται στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού έως τις 29 Ιουλίου, στις 9 το βράδυ.

Στη Ρώμη, ο βαρόνος Σκάρπια, επικεφαλής των δυνάμεων κατοχής, ζητά από την όμορφη και ερωτευμένη Φλόρια Τόσκα, μια ντίβα της όπερας, μερικές στιγμές έρωτα, σε αντάλλαγμα για τη ζωή του αγαπημένου της Μάριο Καβαραντόσσι, ενός ιδεαλιστή επαναστάτη.

Στριμωγμένη, σε άμυνα, η Τόσκα θα σκοτώσει τον Σκάρπια, χωρίς, όμως, να μπορέσει να σώσει τον σύντροφό της από τον θάνατο. Όταν το έγκλημά της αποκαλύπτεται, προκειμένου να διαφύγει από εκείνους που την κυνηγούν, η Τόσκα καταφεύγει σε μία τραγική λύση.

Η Τσέλια Κοστέα, η αγαπημένη του ελληνικού κοινού, που εντυπωσίασε με την πρόσφατη ερμηνεία της στον Τροβατόρε, μας μιλά για την «Τόσκα» και για τα δικά της καλλιτεχνικά βήματα.

Για ποιους λόγους η «Τόσκα» βρίσκεται πάντα στις πρώτες επιλογές των λυρικών θεάτρων;

Η «Τόσκα» είναι δημοφιλής, γιατί περιγράφει μια ρομαντική ιστορία. Το πρωταγωνιστικό ζευγάρι είναι αρχετυπικό και οι διαστάσεις της ιστορίας -πολιτικές και θρησκευτικές- εγείρουν ζητήματα που μας αφορούν διαχρονικά. Επιπλέον, ο συνθέτης και ο λιμπρετίστας έχουν φτιάξει έναν μαγικό συνδυασμό μουσικής και λόγου.

Μην παραβλέπουμε, επίσης, ότι πολλοί άνθρωποι συνδέονται με τα συναισθήματα των πρωταγωνιστών. Ο έρωτας και η αυταπάρνηση της Τόσκα πάντα θα εμπνέουν.

Ποια είναι τα στοιχεία του βερισμού, του οποίου η «Τόσκα» αποτελεί αντιπροσωπευτικό είδος;

Λεωνίδας Καβάκος: Η Ελλάδα σήμερα δεν ξέρει ποια είναι

 «Η ανθρωπότητα αξίζει ό,τι περνάει σήμερα. Δεν μπορώ να διανοηθώ πως ένας πολιτισμένος, υποτίθεται, κόσμος επιτρέπει να υπάρχει ένα σύστημα ολόκληρο το οποίο λειτουργεί ποντάροντας στη δυστυχία άλλων ανθρώπων» λέει ο Λεωνίδας Καβάκος

 

 Συνέντευξη στην Ισμα Μ. Τουλάτου 

Η πολιτική και η τέχνη, το παρελθόν και το μέλλον, εμείς και ο κόσμος. Ο διεθνούς φήμης βιολονίστας, ο οποίος ετοιμάζεται να παρουσιάσει στο Μέγαρο Μουσικής όλες τις σονάτες για βιολί του Μπετόβεν, σε μια συζήτηση χωρίς φόβο αλλά με πολύ πάθος

«Το κατά πόσο είναι γνωστά τα έργα του Μπετόβεν, που ούτως ή άλλως είναι αφού αποτελούν διαρκή σημεία αναφοράς, δεν έχει για μένα κύρια σημασία. Το ποιοι τα έχουν ερμηνεύσει στο παρελθόν, ούτε κι αυτό με απασχολεί. Αν θεωρούσα ότι δεν έχω κάτι προσωπικό να δώσω δεν θα ασχολιόμουν καν, τουλάχιστον δεν θα τα παρουσίαζα ολοκληρωμένα. Αυτό που είναι το πιο βασικό είναι η ίδια η μουσική, το μήνυμά της, η προσωπικότητα του ανθρώπου αυτού ο οποίος, αν και αντιμετώπισε προβλήματα ακοής από νωρίς, κατόρθωσε να σφραγίσει με τη δημιουργία του την ανθρωπότητα μέσα στους αιώνες».

Μιλώντας για τις Σονάτες για βιολί του Μπετόβεν που παρουσιάζει στο σύνολό τους (δέκα τον αριθμό) σε έναν κύκλο τριών συναυλιών στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών - αλλά και σε σχεδόν ολόκληρη την Ευρώπη την καλλιτεχνική περίοδο 2012-2013 - ο Λεωνίδας Καβάκος εκφράζεται με δέος και ενθουσιασμό. Με αυτές τις φράσεις ξεκίνησε η δίωρη, περίπου, κουβέντα μας πριν από μερικές ημέρες, σε ένα σύντομο διάλειμμα του 44χρονου διεθνούς φήμης βιολονίστα από τις επαγγελματικές του υποχρεώσεις σε Βιέννη και Λονδίνο.

Πληθωρικός και χειμαρρώδης, από τα πρώτα κιόλας λεπτά η ροή του λόγου του με «υποχρέωσε» να ανατρέψω το πλάνο ερωτήσεων που είχα ετοιμάσει ακολουθώντας τον σε μια ελεύθερη συζήτηση χωρίς φόβο αλλά με πάθος πραγματικό.

Σε μια εποχή όπως η σημερινή, πιστεύετε πως η ανάγκη επιστροφής στις κλασικές αξίες, στη μουσική του Μπετόβεν εν προκειμένω, είναι πιο επιτακτική;

«Δεν πιστεύω πως είναι θέμα συγκεκριμένης εποχής. Τα μεγάλα επιτεύγματα της τέχνης και της επιστήμης είναι για μένα οι δύο φάροι που πρέπει να οδηγούν και να καθοδηγούν τους ανθρώπους και την εξέλιξή τους διαρκώς. Είναι σταθερό σημείο αναφοράς για τις επόμενες γενιές. Και δεν μιλώ μόνο για τα θετικά, αλλά και για τα αρνητικά. 

Σπύρος Ραυτόπουλος "Από τη μουσική σύνθεση, στην κοινωνική και πολιτική κριτική"

Ανδημοσίευση από το TAR
Ο Σπύρος Ραυτόπουλος είναι ίσως ευρύτερα γνωστός από τη συγγραφή (από κοινού με τον πιανίστα της jazz Μάρκο Αλεξίου) του περίφημου διδακτικού εγχειριδίου για την jazz που ήλθε για να ταράξει τα λιμνάζοντα ύδατα της ελληνικής βιβλιογραφίας επί του θέματος πριν από αρκετά χρόνια.
Είναι όμως ακόμη γνωστός από την πολύχρονη θητεία του στον χώρο της μουσικής εκπαίδευσης, (καθηγητής, διευθυντής και ιδρυτής ωδείων, πρόεδρος της Ένωσης Ιδιοκτητών Αναγνωρισμένων Μουσικών Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων), αλλά και ως αρχιμουσικός και ενορχηστρωτής της Ορχήστρας Σύγχρονης Μουσικής της ΕΡΤ.
Το δημιουργικό του έργο κινείται ανάμεσα στην σύνθεση (έργα για σόλο όργανα και ποικίλα ενόργανα σύνολα), την jazz arrangement, τη συγγραφή (στο ενεργητικό του υπάρχει ένα ακόμη βιβλίο: «Αρμονία, αντίστιξη  και δομή στη μουσική του J. S. Bach για πληκτροφόρο – Οι Αγγλικές και Γαλλικές Σουίτες» Αθήνα 2002, εκδ. Οδυσσέας – από κοινού με τον Μιχάλη Γκαρτζόπουλο) τις μουσικές εφαρμογές της πληροφορικής, αλλά και την μουσική αρθρογραφία.
Διαβάστε περισσότερα

Μαρία Φαραντούρη: Η τέχνη θέλει αφοσίωση και γνώση

Με αφορμή τη συναυλία της μεγάλης ερμηνεύτριας με τον σαξοφωνίστα Charles Loyd στις 9 Νοεμβρίου, η Μ. Φαραντούρη μιλά στην Αυγή για τη σχέση της με την τζαζ, για την τέχνη και το αίτημα για μια νέα πολιτική έκφραση.

Μαρία Φαραντούρη: «Το θαύμα της μουσικής και συνολικά της τέχνης δεν έχει σύνορα...»

O Πίτερ Μπρουκ εξηγεί στο Βήμα γιατί επέλεξε να ανεβάσει τη δική του εκδοχή πάνω στον «Μαγικό αυλό»

Πίτερ Μπρουκ: «Εχουµε ανάγκη την ποιότητα, είναι δύσκολο να τη βρούµε»

Της Ισμα Μ. Τουλάτου 

Μαγειρεύει µε κρέµα, αίµα και µπαχαρικά. Οσοι αρέσκονται στο ψωµί και στο νερό θα πρέπει να στραφούν αλλού» έγραφε το 1953 ο θεατρικός κριτικός και συγγραφέας Κένεθ Τάιναν για τον νεαρό τότε Πίτερ Μπρουκ.
Στα 86 του χρόνια σήµερα ο βετεράνος βρετανός σκηνοθέτης εξακολουθεί να προκαλεί τις «νεκρές παραδόσεις». Ωστόσο, και ειδικά από τότε που ανέλαβε την καλλιτεχνική διεύθυνση του θεάτρου Bouffes du Nord στο Παρίσι το 1974 – το «τιµόνι» του οποίου άφησε το 2008 –, τα υλικά που χρησιµοποιεί είναι διαφορετικά: καθαρότητα, ελαφράδα και αποσταγµένη κοµψότητα. Η εν λόγω «συνταγή» αντικατοπτρίζεται κρυστάλλινα στην παράσταση «Ενας µαγικός αυλός» που παρουσιάζεται στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών έχοντας ήδη διαγράψει µια εντυπωσιακή διεθνή διαδροµή και κατακτήσει το Βραβείο Μολιέρος για το 2011 ως η καλύτερη παραγωγή µουσικού θεάτρου: ο σκηνοθέτης επέλεξε να «πειράξει» ελαφρώς τον τίτλο της τελευταίας όπερας του Μότσαρτ υπογραµµίζοντας µε τον τρόπο αυτόν ότι προτείνει απλώς µια διαφορετική εκδοχή.
Γιατί, άραγε, ο Μπρουκ θέλησε να αναµετρηθεί µε τον «Μαγικό αυλό» τη συγκεκριµένη χρονική στιγµή;  
«Η απάντηση σε αυτή την ερώτηση είναι τόσο µυστηριώδης όσο και η ίδια η όπερα» λέει στο «Βήµα» ο σκηνοθέτης. «Στην καριέρα µου ασχολήθηκα µε διαφορετικά έργα τη στιγµή ακριβώς που ένιωθα ότι ήταν η σωστή. Η εµπειρία µου τόσο στο Theatre des Bouffes du Nord όσο και στις περιοδείες απέδειξε πόσο βαθιά είναι η ανάγκη για επαφή µε την ποιότητα, την οποία δεν µπο ρεί κανείς να βρει στην καθηµερινή συσσώρευση προβληµάτων και δυστυχίας τού σήµερα. Η µουσική του Μότσαρτ µπορεί να εξηγήσει το ανεξήγητο. Προχωρεί πέρα από τις λέξεις και µας ανοίγει µια πόρτα στην κατάπληξη. Ανοίγει νέους δρόµους και προοπτικές».

Μακροχρόνια σχέση µε την όπερα

Η σχέση του Πίτερ Μπρουκ µε την όπερα είναι µακροχρόνια. Τη δεκαετία του 1940, από τη θέση του διευθυντή παραγωγής στο Κόβεντ Γκάρντεν, ήρθε σε επαφή µε τα συντηρητικά ήθη και τους περιορισµούς που επέβαλλε το «κατεστηµένο» των προβών το οποίο ίσχυε στη µεταπολεµική Βασιλική Οπερα της Αγγλίας.

Φρέσκος αέρας στην Κρατική Ορχήστρα

Συνέντευξη του Βασίλη Χριστόπουλου διευθυντή της ΚΟΑ στη Σαντρα Bουλγαρη (Καθημερινή)
«Θα ήθελα η Κρατική Ορχήστρα Αθηνών να εδραιωθεί στη συνείδηση μιας μεγάλης μερίδας του κόσμου ως ένα εξαίρετο ορχηστρικό σύνολο που παίζει με κέφι συναρπαστικά προγράμματα για όλους. Θα ήθελα οι συναυλίες της να γεμίζουν ασφυκτικά. Και θα ήθελα, μεσοπρόθεσμα, η ΚΟΑ να αυξήσει τη διεθνή της παρουσία και να κατακτήσει τη θέση που της αξίζει ανάμεσα στις σημαντικές ορχήστρες των ευρωπαϊκών πρωτευουσών». O Βασίλης Χριστόπουλος, νέος καλλιτεχνικός διευθυντής της ΚΟΑ από τον Μάιο του 2011 είναι μόλις 35 χρόνων. Χαμογελαστός, αισιόδοξος και πολύ δυναμικός ανανεώνει και μόνο με την παρουσία του την πολύπαθη, κορυφαία ορχήστρα της χώρας μας. «Πιστεύω ότι στην Ελλάδα το νεανικό κοινό που παρακολουθεί κλασική μουσική είναι μεγαλύτερο απ’ ό,τι σε άλλες ευρωπαϊκές πόλεις», είχε πει όταν τοποθετήθηκε στη νέα του θέση και μας είχε εκπλήξει.

Ρικάρντο Μούτι: «Ευρώπη χωρίς Ελλάδα ίσον βαρβαρότητα...»

 Συνέντευξη στην ΙΣΜΑ ΤΟΥΛΑΤΟΥ

Στις 28 Ιουλίου ο Ρικάρντο Μούτι έγινε 70 ετών – δύσκολο να το πιστέψει κανείς µε βάση το νεανικό παρουσιαστικό και τη φρενήρη δραστηριότητά του. Αρχηγοί κρατών και Εκκλησιών αλλά και εξέχουσες προσωπικότητες απ© όλο το φάσµα της δηµόσιας ζωής χαιρέτισαν τα γενέθλια του διάσηµου ιταλού αρχιµουσικού, δεκάδες τηλεοπτικοί και ραδιοφωνικοί σταθµοί σε ολόκληρο τον κόσµο τού αφιέρωσαν πολύωρα ή και 24ωρα προγράµµατα, «βροχή» νέων τιµητικών διακρίσεων και βραβείων ήρθε να προστεθεί στην ήδη εξόχως εντυπωσιακή συλλογή του, ενώ το ∆ιαδίκτυο κατακλύστηκε από µηνύµατα και αυτοσχέδια βίντεο χιλιάδων θαυµαστών. Στο πλαίσιο αυτό, η πρόταση ιταλών πολιτικών απ© όλο το πολιτικό φάσµα να ανακηρυχθεί ο µαέστρος γερουσιαστής διά βίου επανήλθε δριµύτερη στον Τύπο της χώρας του. Τα παραπάνω συνέβησαν στον απόηχο της διεθνούς αίσθησης που προκάλεσε ο Μούτι τον περασµένο Μάρτιο, όταν, µε την ευκαιρία µιας νέας παραγωγής του «Ναµπούκο» στην Οπερα της Ρώµης, έκανε µια συναισθηµατικά φορτισµένη έκκληση υπέρ της διάσωσης της κουλτούρας στην Ιταλία. Zωντανό σύµβολο στη χώρα του και «δηλωµένος» φιλέλληνας, πιστεύει ότι για ολόκληρο τον ευρωπαϊκό Νότο το «µυστικό» της ανάκαµψης κρύβεται στον πολιτισµό. Λίγο προτού «πετάξει» για Σικάγο προκειµένου να διευθύνει τις εφετινές εναρκτήριες συναυλίες της ορχήστρας του, της Συµφωνικής της «Πόλης των Ανέµων», και µε φόντο τη νέα του πρεµιέρα στην Οπερα της Ρώµης την 1η Νοεµβρίου µε τον «Μάκβεθ» του Βέρντι, ο «τελευταίος αυτοκράτορας του πόντιουµ» µιλά για όλους και για όλα: για την Ελλάδα και την Ευρώπη, για την κουλτούρα και την κρίση, αλλά και για τον τον ρόλο των media σε µια εποχή η οποία, όπως λέει, έχει ανάγκη από µια νέα πνευµατική επανάσταση... 
- Μαέστρο, τι λέτε, ζούμε το τέλος μιας εποχής ή την αρχή μιας νέας;
«Δεν είµαι κοινωνιολόγος και ούτε µου αρέσει να εκφέρω άποψη επί παντός θέµατος. Νοµίζω ότι όσοι το κάνουν, περισσότερο µπερδεύουν τον κόσµο παρά συµβάλλουν στον ουσιαστικό διάλογο. Θα προσπαθήσω να σας απαντήσω λοιπόν ως ένας άνθρωπος ο οποίος, λόγω επαγγέλµατος, ταξιδεύει ανά τον κόσµο εδώ και περισσότερα από 40 χρόνια. Ανήκω και εγώ στους πολλούς που πιστεύουν ότι αυτή η πολυσυζητηµένη κρίση η οποία αγγίζει όλους τους τοµείς της ζωής δεν ξέσπασε ξαφνικά. Είναι το αποτέλεσµα µιας πολύχρονης στρεβλής πορείας. Η ταχύτητα µε την οποία εναλλάσσονται πρόσωπα και πράγµατα µε αποτέλεσµα να εξαντλούνται προτού καλά-καλά υπάρξουν, η έλλειψη οράµατος και κάθε έννοιας µακροπρόθεσµου σχεδιασµού, η “επένδυση” στο εφήµερο, η απληστία, είναι στοιχεία που κυριαρχούσαν στην κοινωνία µας εδώ και αρκετά χρόνια και, τελικά, µας έφεραν εδώ που µας έφεραν. Αν προσθέσει κανείς και τις χαµένες ευκαιρίες, τις σηµαντικές κατακτήσεις του ανθρώπινου νου οι οποίες, ενώ ξεκίνησαν εξαιρετικά φιλόδοξα και ελπιδοφόρα, κατέληξαν να αποτελούν την καταστροφή του σύγχρονου ανθρώπου, σκιαγραφεί µια εικόνα...».

«Ο κόσμος προχωρεί με σκέψεις, λέξεις και φωτιά»

ΤΟΥ ΦΩΤΗ ΑΠΕΡΓΗ (apergis@enet.gr)

Πώς είναι ν' ακούει κανείς στις ειδήσεις για την αναδιάρθρωση χρέους και τα σπρεντ κι έπειτα να τραγουδά στίχους που ισορροπούν ανάμεσα στο σουρεαλισμό και τη δημοτική παράδοση και μιλούν για τη Μυρτιά, την Περιμπανού, τον Γιάννη το Φονιά;  

«Ανακουφιστικό!», απαντά ο Αλκίνοος Ιωαννίδης, που μεθαύριο Τρίτη θα εμφανιστεί στο Ηρώδειο τραγουδώντας Γκάτσο πλάι στη Μαρία Φαραντούρη με μαέστρο τον Μίλτο Λογιάδη, θα διαθέσουν μάλιστα τα έσοδα στο θεραπευτικό πρόγραμμα απεξάρτησης ΚΕΘΕΑ/ΝΟΣΤΟΣ.

Ομως ο Ιωαννίδης, με το συγκρότημά του τούτη τη φορά, θα εμφανιστεί στις 5 Σεπτεμβρίου και στο Γκάζι και στις 11 Σεπτεμβρίου στο Μύλο στη Θεσσαλονίκη. Αρκετές αφορμές για μια συνέντευξη, που μιλά για αναίσθητους καιροσκόπους και «ευαίσθητους ληστές», για νεοελληνικούς μύθους αλλά και παιδικά παραμύθια:
- Οι στίχοι του Γκάτσου για το «Μάνα μου Ελλάς», που μελοποίησε ο Ξαρχάκος, μοιάζουν πιο επίκαιροι παρά ποτέ. Ποιος ευθύνεται περισσότερο, πιστεύετε: Εκείνοι που μας έλεγαν «τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα» ή εμείς που τους ψηφίζαμε για να τ' ακούμε;
«Ολοι μέσα στο ίδιο ψέμα ήμασταν. Και το ξέραμε πως είναι ψέμα, είτε το λέγαμε, είτε το ακούγαμε. Βέβαια, αυτός που το λέει έχει πάντα μια ευθύνη παραπάνω απ' τον άλλο που το χάφτει ευχαρίστως».
- Στον «Κεμάλ», πάλι, του Χατζιδάκι, ο ίδιος ο Αλλάχ εμφανίζεται να λέει στον «άμυαλο» αμφισβητία ότι «δεν αλλάζουν οι καιροί/ με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί». Συμφωνείτε;
«Η ιστορία χιλιάδων χρόνων, από τον επαναστάτη φαραώ Ακενατόν μέχρι τον Βελουχιώτη κι από τον Σπάρτακο στον άγνωστο έλληνα αναρχικό επαναστάτη του Μεξικού Πλωτίνο Ροδοκανάκη, αυτό λέει. Πρόσφατα, κάποια παιδιά δεκαοχτώ και είκοσι χρόνων, "που νόμισαν ότι μπορούν ν' αλλάξουν τον κόσμο", γίναν "ευαίσθητοι ληστές", ξεκίνησαν "κακό να κάνουν στους κακούς", "με το 'να χέρι στο σπαθί και τ' άλλο στο Βαγγέλιο", και κατέληξαν στις 19 Ιουλίου με -κατά γενική ομολογία- υπερβολικά βαριές ποινές στη φυλακή. Τι σημασία έχει αν συμφωνώ; Θέλω όμως πάντα να πιστεύω, ίσως και για να δικαιολογώ και να τρέφω τη βολή μου, πως ο κόσμος προχωρεί και με τις λέξεις, τις νότες, τις σκέψεις και τα αγγίγματα».

Αλέξανδρος Μυράτ «Η Ελλάδα δεν είναι πίσω, είναι απλώς αλλού»

συνέντευξη στην ΙΣΜΑ Μ. ΤΟΥΛΑΤΟΥ

Ο Αλέξανδρος Μυράτ στη διάρκεια πρόβας με την Καμεράτα στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών Η συνάντησή μας με τον Αλέξανδρο Μυράτ έγινε το μεσημέρι της περασμένης Τρίτης. Είχε μόλις ολοκληρώσει την πρόβα του με την Καμεράτα, ωστόσο η κούραση της ημέρας έμεινε έξω από την κουβέντα μας. Για περισσότερες από δύο ώρες μιλήσαμε για πολλά: για την τέχνη και την κοινωνία, για εμάς και τους άλλους, για ελπίδες που διαψεύστηκαν και για όνειρα που περιμένουν ακόμη να πραγματοποιηθούν. Και όταν έκλεισα το κασετόφωνο, συνεχίσαμε να μιλάμε για διάφορα, χωρίς να λείπουν και οι αναφορές από μέρους του στον 15χρονο γιο του, τον Δημήτρη. «Με έχει πια ξεπεράσει στο μπόι» μου είπε κάποια στιγμή με ένα πλατύ χαμόγελο και βλέμμα γεμάτο καμάρι.

- Κύριε Μυράτ,έχουν γραφτεί και ειπωθεί πολλά για το θέμα αλλά θα ήθελα να ξεκινήσουμε με τη συναυλία στον Αγιο Παντελεήμονα. Τώρα που έχει περάσει αρκετός καιρός,πώς αποτιμάτε την εμπειρία;
«Σαφώς θετικά. Ως μουσικός θεωρώ εξαιρετικά σημαντικό το γεγονός ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία άνοιξε τις πύλες της σε μια δυτική ορχήστρα. Εύχομαι το εγχείρημα να έχει συνέχεια». - Για τα επεισόδια που έγιναν τι γνώμη έχετε;
«Προσωπικά εκείνη την ώρα δεν τα αντιλήφθηκα γιατί μας είχε εξασφαλιστεί ατμόσφαιρα ηρεμίας.
Τα πληροφορήθηκα από τον Τύπο. Δεν νομίζω όμως ότι είχαν στόχο τη συναυλία, ήταν απλώς η αφορμή. Ασφαλώς δεν είναι όλα πολιτικά αλλά πολιτική υπάρχει παντού. Μια συναυλία σε μια περιοχή πληγωμένη από ακρότητες είναι οπωσδήποτε μια πολιτική πράξη. Τα επεισόδια τώρα θεωρώ πως εντάσσονται στο πλαίσιο της Βαβέλ που ζούμε σήμερα σε αυτή τη χώρα».
- Δηλαδή; «Τώρα μόλις αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε τι συμβαίνει με το μεταναστευτικό και προσπαθούμε να το αντιμετωπίσουμε κάπως. Στα χρόνια του πλούτου και των ολυμπιακών έργων οι μετανάστες ήταν καλοί. Αργότερα άρχισαν να μας ενοχλούν. Από την άλλη, όταν δημιουργείται μια τέτοια κατάσταση σε μια τόσο κλειστή χώρα όσο η Ελλάδα, καταλαβαίνω πως υπάρχει ζήτημα. Προσωπικά πιστεύω ότι αυτοί οι άνθρωποι είναι πλούτος, δεν είναι πρόβλημα. Ωστόσο, για να επανέλθω στο θέμα της συναυλίας, είμαι πραγματικά χαρούμενος που η ορχήστρα βρέθηκε και πάλι στο επίκεντρο μέσω μιας τέτοιας πρωτοβουλίας».

«Λέμε όχι στην παραίτηση... »

Ιστορίες για Κρουστά

Ο Βασίλης Βασιλάτος μιλά, με αφορμή τη συναυλία του με το συγκρότημα «Ιστορίες για Κρουστά», στις 21/1, στο Μέγαρο Μουσικής

Σ' ένα πρόγραμμα γεμάτο τραγούδια, ρυθμό, παλμό και παράδοση, προσκαλούν ο Βασίλης Βασιλάτος και το συγκρότημα «Ιστορίες για Κρουστά», στις 21 του Γενάρη (9μμ), στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών.
«Πρόθεσή μας είναι να κάνουμε μια συναυλία που ξεκινάει σαν μια γιορτή, σαν ένας θίασος ανθρώπων που στήνουν κάπου μια σκηνή και αρχίζουν να λένε μια ιστορία με τα τραγούδια τους», αναφέρει ο Β. Βασιλάτος. «Θέλουμε να κάνουμε τον κόσμο να συμμετέχει σε μια βραδιά που θα καταλήξει σ' ένα πανηγύρι όπου θα παίζουμε όλοι μαζί μουσική». Με σπουδές στη μουσική και στα συμφωνικά κρουστά και εξειδίκευση στα λάτιν, παραδοσιακά και έθνικ κρουστά, ο Β. Βασιλάτος έχει συνεργαστεί με Ελληνες και ξένους μουσικούς, συνθέτες και τραγουδιστές, τόσο δισκογραφικά όσο και σε συναυλίες, στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Εχει συμμετάσχει σε γκρουπ τζαζ, αβανγκάρντ, λάτιν και φλαμένκο - ανάμεσά τους και οι «Συνήθεις Υποπτοι» των οποίων υπήρξε βασικό μέλος - ενώ είναι ιδρυτής και επικεφαλής του πρωτοποριακού σχήματος «Ιστορίες για Κρουστά». Με αφετηρία και επίκεντρο τα κρουστά, η ελληνική και η βαλκανική παράδοση συναντιούνται με το ελληνικό τραγούδι και τους ήχους της παγκόσμιας μουσικής και φιλτράρονται μέσα από τον προσωπικό ήχο του γκρουπ. Συνδυάζοντας κάθε λογής κρουστά με άλλα όργανα και φωνές, δημιουργούν μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα, μέρος της οποίας γίνεται και το κοινό.
Το συγκρότημα απαρτίζουν:
Κλαρινέτο - φωνή: Ελλη Βασιλάτου, Ακορντεόν: Νίκος Παπαναστασίου, Βιολί: Claudia Rossini, Κιθάρα - φωνή: Γιάννης Σιφναίος, Μπάσο: Σταύρος Ράπτης, Κρουστά: Βασίλης Βασιλάτος. Percussion System: Ξένια Κατσικοκέρη, Παναγιώτης Βρυζάλας, Χάρης Νείλας, Νικολέττα Ρουσογιάννη, Ιράνα Σάμιτα, Στράτος Κρυσταλλίδης. Συμμετέχει: Χαρίτωνας Χαριτωνίδης (γκάιντα)

.

«Θα παρουσιάσουμε αυτό το πανηγύρι που κάνουμε στις συναυλίες μας», λέει ο Β. Βασιλάτος.

"Οι ορχήστρες δεν ξέρουν αν θα υπάρχουν σε ένα χρόνο"

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ME TON ΣΥΝΘΕΤΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟ ΛΥΓΝΟ
Επιμέλεια: Λιάνα Μαλανδρενιώτη απο την "Εποχή"

Στη διάρκεια της αντίξοης αλλά και συναρπαστικής πορείας τής Έντεχνης Ελληνικής Μουσικής, από τα ελευθέρα Επτάνησα αρχικά και στη συνέχεια στο ελεύθερο ελληνικό κράτος, αναδύθηκαν κινήματα, ρεύματα και τάσεις, ανάλογα με τις αισθητικές επιταγές της δυτικής μουσικής αλλά και με τις εγχώριες κοινωνικοπολιτιστικές αξίες και παραδόσεις. Στη δημιουργία τους συμμετείχαν πολλοί και σημαντικοί έλληνες συνθέτες, με έργα, που σύντομα έφθασαν και ξεπέρασαν πολλές φορές τη μακρόβια δυτική μουσική. Η γνωριμία μας, όμως, η κατανόηση και η απόλαυση αυτών των έργων οφείλεται στους ερμηνευτές και εν πολλοίς στους μουσικολόγους μελετητές που ενδελεχώς μελετούν ανακαλύπτουν και φέρνουν στο φως πολύτιμες σελίδες του μουσικού μας πολιτισμού. Κάθε έργο είναι άρρηκτα δεμένο με την εκτέλεσή του, για να επιτευχθεί η ακρόασή του στο κοινό.
Εύλογα, λοιπόν, σήμερα σε καιρό γενικευμένης κρίσης, όχι μόνο οι φιλόμουσοι αλλά και όλοι όσοι ενδιαφέρονται για το μουσικό μας πολιτισμό αναρωτιούνται για την τύχη των ελληνικών έργων: μένουν στο συρτάρι, εκτελούνται, τι τύχη έχουν οι εκτελεστές, τι γίνεται με τις ελληνικές ορχήστρες;

Για όλα αυτά και πιο συγκεκριμένα για της Ελληνικές Ορχήστρες και τα ελληνικά έργα, η «Εποχή» συνομίλησε με τον συνθέτη και εκδότη του περιοδικού της Ένωσης Ελλήνων Μουσουργών «μουσικής Πολύτονον».

Στην εποχή της κρίσης που ζούμε, πώς βλέπετε τη σημερινή πραγματικότητα της ελληνικής μουσικής;
Η κρίση σίγουρα παίζει το ρόλο της, όμως το θέμα της ελληνικής μουσικής δημιουργίας πρέπει να το δούμε και ανεξάρτητα από αυτή. Τα τελευταία δέκα με είκοσι χρόνια έγιναν πολλά, αλλά νομίζω ότι πρέπει να γίνουν ακόμα περισσότερα. Υπάρχουν συσσωρευμένα χρόνια προβλήματα -κυρίως θεσμικά- που κάποτε επιτέλους πρέπει να λυθούν, αν θέλουμε πραγματικά να πούμε ότι αφήσαμε οριστικά πίσω μας την εποχή της μιζέριας όπου η λεγόμενη «λόγια» μουσική στη χώρα μας φυτοζωούσε μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Βέβαια οι στιγμές που περνάμε δεν είναι και οι πιο εύκολες για να γίνει κάτι τέτοιο.

"Μπερλουσκονικό-κορλεονικό παραλήρημα"

Ο συνθέτης Χαράλαμπος Γωγιός, που με τις «Οπερες των ζητιάνων» όχι μόνο πέτυχε αλλά απέδειξε περίτρανα ότι γίνεται να ανεβάσεις όπερα χαμηλού κόστους σε αντισυμβατικούς χώρους («Τροβατόρε στο Bios, «Πληγή» στο Φεστιβάλ Αθηνών, «Κασσάνδρα» στο «Θησείον») σχολιάζει τη συνέντευξη του προέδρου της ΕΛΣ Νίκου Μουρκογιάννη («Καθημερινή», 31/10).

«Δεν είναι μαγαζάκι του κ. Μουρκογιάννη το κρατικό λυρικό θέατρο» υποστηρίζει ο Χαράλαμπος Γωγιός
«Με αντιμαχόμενα αισθήματα οργής και δυσπιστίας διάβασα το μπερλουσκονικό-κορλεονικό παραλήρημα του προέδρου του διοικητικού συμβουλίου της Εθνικής Λυρικής Σκηνής και η ανάγνωση μου στέρησε τον ύπνο.
Οσο κι αν θα ήθελα να ερμηνεύσω τα πλείστα όσα εξωφρενικά γραφόμενα ως το ναρκισσιστικό ντελίριο ενός παραφουσκωμένου παλιάτσου, φοβάμαι πως η πραγματικότητα είναι πιο σοβαρή, και πως ο κ. Μουρκογιάννης αποτελεί απλώς την πιο ξεδιάντροπη εκδοχή ενός μοντέλου σκέψης και δράσης που, τελευταία, κερδίζει έδαφος με ανησυχητικούς ρυθμούς, ακόμη και στην κατ' όνομα "ανθρωπιστικότερη" Ευρώπη.

"Είδος πολυτελείας η κλασική μουσική για το ελληνικό δημόσιο"

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΜΟΥΣΙΚΟΛΟΓΟ ΓΙΑΝΝΗ ΣΑΜΠΡΟΒΑΛΑΚΗ 
από Εποχή
Είναι κοινή διαπίστωση ότι, τη γνωριμία, την κατανόηση και την απόλαυση της έντεχνης ελληνικής δημιουργίας, την οφείλουμε στους δημιουργούς, στους ερμηνευτές και εν πολλοίς στους μουσικολόγους μελετητές που ενδελεχώς μελετούν, ανακαλύπτουν και φέρνουν στο φως πολύτιμες σελίδες του μουσικού μας πολιτισμού. Μια σπουδαία γενιά πολυτάλαντων μουσικών που έχουν τιμήσει και ξεπεράσει τα όρια της χώρας μας δημιουργεί σήμερα την καινούργια μουσική πραγματικότητα. Ανάμεσα τους ξεχωρίζει ο Γιάννης Σαμπροβαλάκης.