Αργύρης Κουνάδης: Η διακριτική αποχώρηση ενός αυτόφωνου

Του Κ.Λουκάκου
(αναδημοσίευση απο Αυγή)

Με το χάραμα της 22ας Νοεμβρίου ήλθε το άγγελμα: ο Αργύρης Κουνάδης δεν βρισκόταν πλέον ανάμεσά μας. Έσβησε γαλήνια την αμέσως προηγούμενη νύχτα διασφαλίζοντας οριστικά, αυτή τη μέρα των Εισοδίων της Θεοτόκου, τη δική του ακώλυτη και οφειλόμενη πρόσβαση στα Ηλύσια της Ιστορίας. Η αλήθεια είναι ότι ο Κουνάδης ήταν απών από το ελληνικό προσκήνιο εδώ και χρόνια. Ο θάνατος τον συνάντησε στο Φράιμπουργκ της νοτιοδυτικής Γερμανίας, όπου ήταν εγκατεστημένος από μακρού, πέρα από την άστοργη πατρογονική γη και την επιλεκτική λήθη της. Μοναδική εξαίρεση στην ελληνική σιγή η βράβευση του σημαντικού αυτού δημιουργού με το Μεγάλο Βραβείο της Μουσικής από την Ένωση Ελλήνων Θεατρικών και Μουσικών Κριτικών, τον περασμένο Δεκέμβριο, στην αίθουσα «Δημήτρης Μητρόπουλος» του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών.

Ο έπαινος των σοφιστών, λοιπόν, ως ταπεινό φύλλο συκής της οργανωμένης διαχείρισης του Πολιτισμού από το νεοελληνικό κράτος. Δίκαιη τότε η απορία του, κατά την τηλεφωνική μας συνομιλία για την αναγγελία του γεγονότος, πώς και τον είχε θυμηθεί η Ελλάδα.

Έτος Μάλερ από το Φεστιβάλ Αθηνών 2011

του Κ.Λουκάκου
Η πλημμυρίδα συναυλιών με επίκεντρο τα έργα του Gustav Mahler (1860 - 1911) τις τελευταίες δύο δεκαετίες θα υπερέβαινε και την πλέον τολμηρή προσδοκία των πιονιέρων του Αυστροούγγρου μουσουργού και αρχιμουσικού. Οι απαιτητικές σε αρχιτεκτονική δόμηση και όγκο δυνάμεων συμφωνίες του -που παλιότερα διεκδικούσαν σποραδικά οι πρωτοπόροι Κλέμπερερ, Βάλτερ, Φριντ, Άντλερ, Φλίπσε ή Μητρόπουλος-, αναβιώνουν πλέον, με ανησυχητική συχνότητα και παρήγορες αξιώσεις, ακόμη και στις πλέον απομεμακρυσμένες γεωγραφικές συντεταγμένες.
Η εν έτει 2011 συμπλήρωση 100 χρόνων από την εκδημία του επιβεβαίωσε την τεράστια βιωματική απήχηση της αποκαλυπτικής εσχατολογικής δήλωσης του Μάλερ σε πλήθη ακροατών πολύ ευρύτερα του τακτικού κοινού της «σοβαράς μουσικής». Και, όπως είναι φυσικό, η παραστατική επαναφορά ανεβάζει δραματικά τον πήχυ των απαιτήσεων για κάθε νέα διεκδίκηση του ρεπερτορίου αυτού. Το Φεστιβάλ Αθηνών αντιμετώπισε γενναιόδωρα τη μνήμη του Μάλερ, αντιπαραθέτοντας δημιουργικά την 6η και 2η του συμφωνία σε αναγνώσεις από ένα διεθνούς φήμης και έναν εγχώριας σημασίας μουσικό σχηματισμό.
Με βαθιά χαραγμένο στο υποσυνείδητο τον συνειρμό του ακαριαίου θανάτου του Δημήτρη Μητρόπουλου (2/11/1960) κατά τη διάρκεια δοκιμής της 3ης συμφωνίας στη Σκάλα του Μιλάνου και με διαρκή τον καταλυτικό αντίκτυπο της 6ης που ο Έλληνας είχε διευθύνει για τη Ραδιοφωνία WDR της Κολωνίας, υποδεχθήκαμε -στις 26 Ιουνίου στο Ωδείον Ηρώδου του Αττικού- την οργανωτικά αυτονομημένη σε νεώτερους καιρούς Filarmonica della Scala και μάλιστα, κατά μιαν ακόμη σύμπτωση, με αρχιμουσικό τον εκ Λένινγκραντ ορμώμενο Semyon Bychkov (γεν. 1952), που επί πολλά χρόνια συμπορεύθηκε με την -τόσο αγαπητή στον κοσμοπολίτη και κοσμοκαλόγερο Μητρόπουλο- δυτικογερμανική ορχήστρα.