Θα σας αγαπούν ακόμα και τα θηρία! - ΓΕΧΑ Αιγίου

 

Μέγας Αντώνιος: «Σε όποιον ο νους υγιαίνει, σε αυτόν δεν είναι αναγκαία τα γράμματα»

 

... Όταν άλλοι από αυτούς τον συνάντησαν προς το όρος το έξω και νόμισαν ότι θα τον χλευάσουν επειδή δεν είχε μάθει γράμματα, είπε προς αυτούς ο Αντώνιος: “Εσείς τι λέτε; Ποιο είναι πρώτο, ο νους ή τα γράμματα; και ποιο είναι αίτιο ποίου, ο νους των γραμμάτων, ή τα γράμματα του νου;” 

Όταν αυτοί απάντησαν ότι πρώτος είναι ο νους και αυτός είναι ο εφευρέτης των γραμμάτων, τους είπε ο Αντώνιος: “Σε όποιον λοιπόν ο νους υγιαίνει, σε αυτόν δεν είναι αναγκαία τα γράμματα”. Με αυτό και τους παρόντες και αυτούς εξέπληξε. Απήλθαν λοιπόν θαυμάζοντας, επειδή τόση πολλή σύνεση έβλεπαν σε αγράμματο άνθρωπο. Και επειδή δεν είχε άγριο το ήθος, λόγω του ότι ανατράφηκε στο όρος και εκεί εγέρασε, αλλά ήταν γεμάτος χάρη και κοινωνικός. Και τον λόγο τον είχε νοστιμίσει με το θείο αλάτι, έτσι ώστε κανείς δεν τον φθονούσε, αλλά να χαίρονται με αυτόν, όλοι όσοι έρχονταν προς αυτόν...

Απόσπασμα από τον Βίο του αγίου Αντωνίου του Μεγάλου που συνέγραψε ο Μέγας Αθανάσιος

Πρόσεξε τον θησαυρό που σου έστειλε η Παναγία! – ΓΕΧΑ Αιγίου

 

Ο άγιος Νικηφόρος (κατά κόσμον Νικόλαος Τζανακάκης) γεννήθηκε στο Σηρικάρι Χανίων. Σε μικρή ηλικία έμεινε ορφανός και από τους δύο γονείς και, όταν έγινε δεκατριών ετών, ο παππούς του τον πήγε σε ένα κουρείο στα Χανιά για να εργαστεί. Λίγο καιρό αργότερα εμφανίστηκαν τα πρώτα σημάδια της λέπρας. Για να μην τον κλείσουν στη Σπιναλόγκα, έφυγε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Εκεί γνωρίστηκε με την ελληνική παροικία και έγινε γρήγορα αγαπητός σε όλους. Όταν πλέον ήταν αδύνατο να κρύψει τα σημάδια της ασθένειας, βρέθηκε σε πολύ δύσκολη θέση. Ένας επίσκοπος του Πατριαρχείου, στον οποίο εμπιστεύτηκε το πρόβλημά του, τον έστειλε στο λεπροκομείο της Χίου. Εκεί ήταν εφημέριος ο άγιος Άνθιμος, με τον οποίο συνδέθηκε πνευματικά ο Νικόλαος και έφτασε σε μεγάλα μέτρα αρετής. Ύστερα από τρία χρόνια εκάρη μοναχός και έλαβε το όνομα Νικηφόρος.

Όταν έκλεισε το λεπροκομείο της Χίου, ο άγιος Νικηφόρος, σε προχωρημένο στάδιο της νόσου, μεταφέρθηκε μαζί με άλλους ασθενείς στον Αντιλεπρικό Σταθμό Αθηνών. Εκεί, στο παρεκκλήσι των Αγίων Αναργύρων, ήταν εφημέριος ο άγιος Ευμένιος. Ο άγιος Άνθιμος έγραψε τότε στον άγιο Ευμένιο: «Πρόσεξε τον θησαυρό που σου έστειλε η Παναγία, διότι έχεις πολλά να ωφεληθείς από εκείνον». Ο άγιος Ευμένιος τον φρόντισε και τον είχε πνευματικό πατέρα. Πλήθος κόσμου συνέρρεε στο ταπεινό κελί του λεπρού μοναχού Νικηφόρου, που ήταν πλέον τυφλός, για να πάρει την ευχή του.

Ο άγιος Νικηφόρος κοιμήθηκε στις 4 Ιανουαρίου 1964.

Από τον βίο του αγίου Σπυρίδωνος (Β’)

 

Κάποιος από την Τριμυθούντα, ιδιοκτήτης πλοίου, χρειάστηκε χρήματα για το εμπόριο και πήγε να ζητήσει από τον άγιο Σπυρίδωνα. Αυτός, για να εκπληρώσει, μαζί με τις άλλες εντολές, και εκείνη που λέει: «Αν κάποιος θέλει να του δανείσεις, μην του το αρνηθείς», (Ματθ. 5:42) του έδωσε πρόθυμα τα λίγα που είχε για τις ανάγκες της Επισκοπής. Ο άνθρωπος τα πήρε, ταξίδεψε καλά, γύρισε με κέρδος και πήγε στον άγιο να αποδώσει το χρέος. Αυτός, χωρίς να ελέγξει καθόλου και χωρίς να τα μετρήσει, όπως κάνουν οι πολλοί, τον πρόσταξε να πάει ο ίδιος και να τα βάλει στο χρηματοκιβώτιο εκείνο από το οποίο τα είχε πάρει προηγουμένως.

Ο έμπορος τότε, από σεβασμό προς την καλοσύνη και την αθωότητα του δανειστή, έβαλε τα χρυσά νομίσματα εκεί που προστάχτηκε. Και όποτε είχε ανάγκη, με την ίδια ευκολία τα έπαιρνε και με την ίδια τιμιότητα τα έβαζε στη θέση τους. Αφού αυτό έγινε πολλές φορές, ο έμπορος κυριεύτηκε από το πάθος της φιλαργυρίας και αποφάσισε να φερθεί δόλια και πονηρά σε εκείνον που του έδειχνε εμπιστοσύνη, και να τον εξαπατήσει. Για το κακούργημα εκμεταλλεύτηκε την ελευθερία κινήσεων που είχε· υποκρίθηκε δηλαδή ότι βάζει τα χρήματα στη θέση τους, δεν έβαλε όμως τίποτε, αλλά κλείδωσε άδειο το χρηματοκιβώτιο και έφυγε.

Τα χρήματα αυτά τα ξόδεψε έπειτα σε άσκοπες δαπάνες και, αφού βρέθηκε στην ανάγκη, θυμήθηκε πάλι την προηγούμενη συνήθειά του και πήγε στον άγιο ζητώντας τα χρήματα που δεν είχε αφήσει, σαν να τα είχε αφήσει. Ο άγιος, χωρίς να αγνοεί την κλοπή, του είπε με πραότητα να πάει όπως πάντα και να τα πάρει. Αυτός, σαν να μην είχε κάνει τίποτε κακό και μικροπρεπές, πήγε να πάρει αυτά που είχε δήθεν αφήσει. Ανοίγοντας το χρηματοκιβώτιο και βρίσκοντάς το άδειο, όπως ακριβώς το είχε αφήσει, το ανέφερε στον άγιο, νομίζοντας ότι δεν το ήξερε, εκείνος όμως του είπε να ψάξει πιο προσεκτικά, προσθέτοντας: «Αφότου τα άφησες εσύ, δεν τα πήραν άλλα χέρια». Αυτός προσποιήθηκε πάλι ότι ψάχνει, επειδή όμως είναι αδύνατο να υπάρχει το ανύπαρκτο, έκανε τον ανήξερο και είπε ότι δεν βρίσκει απολύτως τίποτε. Τότε ο καλός και πράος εκείνος άνθρωπος του απάντησε: «Αν τα είχες πραγματικά βάλει στη θέση τους, αγαπητέ μου, εύκολα θα τα έβρισκες. Αν όμως, αυτά που κράτησες εσύ, τα ζητάς τώρα από εμένα, να το ξέρεις ότι τον εαυτό σου μάλλον κοροϊδεύεις και όχι εμένα».

Όταν το άκουσε αυτό ο έμπορος, καθώς είχε ταυτόχρονα και τον κρυφό έλεγχο της συνείδησης, δεν άντεξε πια, αλλά έπεσε αμέσως στα πόδια του αγίου και ζήτησε συγγνώμη. Εκείνος τον συγχώρησε πριν ολοκληρώσει τον λόγο του, και τον συμβούλεψε, από εκεί και πέρα να μην επιθυμεί με τέτοιον τρόπο τα ξένα και να μη μολύνει τη συνείδησή του με απάτες και ψέματα. Γιατί αυτό που βγαίνει από αυτά, όπως είπε, καθόλου δεν είναι κέρδος αλλά καθαρή ζημιά.

[Από το βιβλίο: ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΣ, τόμος Β’, Υπόθεση ΛΗ’ (38), Από τον βίο του αγίου Σπυρίδωνος, σελ. 324. Εκδόσεις “Το Περιβόλι της Παναγίας”, Θεσσαλονίκη 2003)

Το εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου που προστάτευσε το θωρηκτό «Αβέρωφ»

 

Ο Άγιος Νικόλαος θεωρείται ο προστάτης των ναυτικών, καθώς στον βίο του αναφέρονται θαύματα που έχουν σχέση με τη θάλασσα. Δεν είναι τυχαίο που στα πλοία, εμπορικά και πολεμικά, υπάρχει η εικόνα του. Στο θωρηκτό «Αβέρωφ» όμως βρίσκεται ένα εκκλησάκι αφιερωμένο στον Άγιο Νικόλαο.

Για κάποιους αυτό προστάτευσε το πλοίο και ήταν ο λόγος που δεν έχασε ούτε μία μάχη. «Τα χριστιανικά αισθήματα της τότε ελληνικής κοινωνίας αλλά και οι προσωπικές πεποιθήσεις των αξιωματικών του Πολεμικού Ναυτικού και όχι μόνο του Π. Κουντουριώτη φρόντισαν ώστε στο νέο εύδρομο του στόλου, το θωρηκτό «Γ. Αβέρωφ», να υπάρχει εκκλησία επί του καταστρώματος, παρότι δεν προβλεπόταν από τα αρχικά σχέδια του πλοίου, τα οποία προσαρμόστηκαν κατόπιν σχετικής επιθυμίας και παραγγελίας του Πολεμικού Ναυτικού» εξηγεί ο αρχιμανδρίτης Ιουστίνος Μαρμαρινός, συνταγματάρχης (ΣΙ) ιερέας ΓΕΝ.

Το εκκλησάκι τοποθετήθηκε στο σημείο που ήταν σχεδιασμένη η πυριταποθήκη.

Πρόκειται για το μοναδικό πολεμικό πλοίο με ναό και μάλιστα πάντοτε υπηρετούσε ιερέας, που ήταν ο τρίτος στην αρχαιότητα σε βαθμό.

«Η Εκκλησία του Αγίου Νικολάου επέδρασε ουσιαστικά στην ψυχολογία του πληρώματος και συνετέλεσε στην επιτυχία της αποστολής του. Καθ’ όλη τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων, επέβαινε του πλοίου στρατιωτικός ιερέας ως κανονικό μέλος του πληρώματος και λειτουργούσε Κυριακές και γιορτές».

Στο παρεκκλήσιο του Αγίου Νικολάου τελέσθηκαν και μυστήρια, όπως γάμοι και βαπτίσεις, ιδιαίτερα παιδιών ομογενών κατά τα ταξίδια του θωρηκτού στη βόρεια Αφρική.

περισσότερα εδώ

Ο Άγιος Νικόλαος - ο προστάτης των ναυτικών

 H εικόνα του Αγίου Νικολάου, με λεπτομερείς σκηνές από το βίο του, όπως φυλάσσεται στο Ελληνικό Ινστιτούτο της Βενετίας

Ο Άγιος Νικόλαος, θεωρείται ο κατ' εξοχήν προστάτης των Ναυτικών καθώς και του ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού και Λιμενικού Σώματος, γιατί στον βίο του αναφέρονται θαύματα που έχουν σχέση με τη θάλασσα. 

Για τον λόγο αυτό, όλα τα πλοία του πολεμικού ναυτικού, καθώς και όλα τα εμπορικά, φέρουν την εικόνα του. Επίσης θεωρείται και προστάτης της πόλης του Αγίου Νικολάου Κρήτης όπου η 6η Δεκεμβρίου είναι επίσημη αργία σε όλη την πόλη. 

Παρεκκλήσια που φέρονται επί πλοίων είναι αφιερωμένα στον Άγιο Νικόλαο, όπως και εκείνο στο ιστορικό Θ/Κ Γ. Αβέρωφ. Επίσης πολλά πλεούμενα παίρνουν το όνομά του και ως προστάτης των ναυτικών αναφέρεται και σε πολλά νησιώτικα τραγούδια.

Η ημέρα τιμής του Αγίου Νικολάου είναι επίσημη αργία σε όλα τα ελληνικά πλοία, λιμένες, Υπηρεσίες λιμένων και ναυτιλιακές εταιρείες. Επίσημη επίσης αργία είναι για το Πολεμικό Ναυτικό, το Υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας και το Λιμενικό Σώμα.

 

φορητή εικόνα του 15ου αιώνα, Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών

Αφιέρωμα στον Άγ. Πορφύριο τον Καυσοκαλυβίτη-Μητρ. Μεσογαίας κ.Νικόλαος, π.Χριστόδουλος Χατζηθανάσης

 

Η ομιλία πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο των Συνάξεων Νέων της Ι. Μητροπόλεως Μεσογαίας και Λαυρεωτικής. 

Ο π. Χριστόδουλος Χατζηθανάσης είναι γιατρός και πνευματικό τέκνο του Αγίου Πορφυρίου και διακονεί ως ιερέας στην Ι. Μητρόπολη. 

Πνευμ. Κέντρο Ι. Μητροπόλεως - Σπάτα, 26/11/2023

Με 70 τσεκουριές - ΓΕΧΑ Αιγίου

 

70 τσεκουριές, μία για κάθε έναν που άφησε την Εβραϊκή θρησκεία και βαπτίσθηκε Χριστιανός

Τῇ αὐτῇ ἡμέρα, ὁ Ἅγιος ἔνδοξος Νέος Ἱερομάρτυς Φιλούμενος ὁ Κύπριος, [...] τὸ Ἱερὸν Προσκύνημα τοῦ Φρέατος Ἰακώβ διαφυλάσσων εὐλαβῶς καὶ πιστῶς ἐν Ἁγίοις Τόποις, καὶ ἑβδομήκοντα ψυχῶν ἐξ Ἑβραίων τὴν Βάπτισιν τελέσας, ἑβδομηκοντάκις διὰ πελέκεως τὴν κεφαλήν πλήττεται ὑπὸ φανατικοῦ Ἑβραίου καὶ μαρτυρικῶς τελειοῦται, ἐν ἔτει χιλιοστῷ ἐννεακοσιοστῷ ἑβδομηκοστῷ και ἐννάτῳ (1979). Τὸ δὲ ἱερὸν αὐτοῦ σκῆνος ἀνακομισθὲν εὑρέθη ἄφθορον καὶ εὐωδιάζον, διατηρούμενον ἄχρι τοῦ νῦν ἀδιαλώβητον ἐν τῇ Ἁγίᾳ Πόλει  (Συναξαριστής της 29ης Νοεμβρίου).

Από τη γενέτειρά του Κύπρο, ο εικοσάχρονος Σοφοκλής βρέθηκε καλεσμένος από τον Έξαρχο του Παναγίου Τάφου στην Αγία Γη, μαζί με το δίδυμο αδελφό του Αλέξανδρο. Τέσσερα χρόνια μετά δέχεται το αγγελικό σχήμα παίρνοντας το όνομα Φιλούμενος. Ο Αλέξανδρος, που επίσης εκάρη μοναχός, ονομάστηκε Ελπίδιος.

45 χρόνια έμεινε στα Ιεροσόλυμα ο Φιλούμενος. Η τελευταία του διακονία, από το Μάιο του 1979 ήταν στο φρέαρ του Ιακώβ. Οι φανατικοί Εβραίοι όμως, είχαν άλλα σχέδια. Ήθελαν πάση θυσία να μετατραπεί το χριστιανικό προσκύνημα σε Ιουδαϊκό. Απείλησαν ευθέως τον ταπεινό και πράο αρχιμανδίτη ότι θα τον σκοτώσουν αν δεν έφευγε. Εκείνος δεν κάμφθηκε.

Το απόγευμα της 29ης Νοεμβρίου 1979 μπήκε στο ναό για να τελέσει τον εσπερινό. Γρήγορα κατάλαβε πως δεν ήταν μόνος του. Οι δολοφόνοι του επιτέθηκαν με τσεκούρι. Τον χτύπησαν αλύπητα. Ξανά και ξανά. Με μανία. Εβδομήντα ψυχές είχαν φύγει από τα δίχτυα τους και είχαν βαπτισθεί Ορθόδοξοι Χριστιανοί. Για κάθε ψυχή που έχασαν, μια τσεκουριά δέχεται το άγιο σώμα του μάρτυρα.

«Αδελφέ μου με σκοτώνουν προς δόξαν Θεού. Σε παρακαλώ μην αγανακτήσεις!» Εκατοντάδες μίλια μακριά, ο αδελφός του Ελπίδιος ακούει τη φωνή του Φιλούμενου και σαστίζει.

Οι δολοφόνοι αφού χτυπούν αλύπητα το πρόσωπό του, ακρωτηριάζουν τα δάχτυλα του δεξιού του χεριού και φεύγοντας, βεβηλώνουν το ναό και αποτελειώνουν το έργο τους με μια χειροβομβίδα.

Στην εξόδιο ακολουθία που γίνεται πέντε μέρες αργότερα, είναι παρόντες εκτός από τους Αγιοταφίτες πατέρες και τους συγγενείς, πλήθος κόσμου, όχι μόνο ορθοδόξων αλλά και ετεροδόξων και μουσουλμάνων. Το μαρτυρικό σώμα εξακολουθεί να παραμένει ζεστό και εύκαμπτο.

Τέσσερα χρόνια μετά, κατά την ανακομιδή των λειψάνων, το σώμα του μάρτυρος είναι άφθορο και ευωδιάζων, ως άνωθεν επισφράγιση της ένταξής του «εν σκηναίς Αγίων». Ο τάφος κλείνεται και ανοίγει ξανά το 1984. Η ίδια ευωδία ...

Το ιερό σκήνωμα μεταφέρθηκε αρχικά στο Ιερό Βήμα του ναού της Αγίας Σιών και το 2008 στον τόπο του μαρτυρίου του. Ένα χρόνο μετά, στις 29 Νοεμβρίου 2009 γίνεται η επίσημη Αγιοκατάταξη του Αγίου από τη Σύνοδο του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων. 

Συγκινητική επικοινωνία με τον π. Ιουστίνο από το Φρέαρ του Ιακώβ για τον Άγιο Φιλούμενο***

https://www.youtube.com/watch?v=FzFUNp8-Dk0

Ακούστε ακόμα:

Τον Λυκούργο Μαρκούδη

στη ραδιοσυχνότητα της Πειραϊκής Εκκλησίας

να μιλά για τον άγιο Φιλούμενο.

"Άγιέ μου, τώρα θα δυσκολέψεις λίγο

που δεν έχουμε άνδρες να σηκώσουν την λάρνακα

κατά την μετακομιδή των λειψάνων του"

μαρτυρά ο Μητροπολίτης Μόρφου

"Σκεπάσαμε τη λάρνακα μ' ένα ύφασμα

και ξεκινήσαμε μ' ένα αυτοκίνητο...

Το σκήνωμα άρχισε να ευωδιάζει ...

Όταν πλησιάσαμε το εβραϊκό οδόφραγμα,

φοβηθήκαμε πολύ ...

Ένας στρατιώτης μας ρώτησε πού πηγαίνουμε ...

Ο π. Κυπριανός ήξερε εβραϊκά...

Τι μεταφέρετε εκεί;

Είναι νεκρός;

Αν άνοιγαν οι στρατιώτες τη λάρνακα ...

Στιγμές σιωπής και προσευχής ...

Τι θα λέγαμε;

Ο Εβραίος στη συνέχεια ...

Αρχίσαμε να διαβάζουμε τους Χαιρετισμούς ...

Εν τω μεταξύ ο π. Ιουστίνος περίμενε με συγκίνηση το σκήνωμα.

Σκέπασαν τη λάρνακα με σημαία ...

Ο άγιος επέστρεψε στην αγία Σιών".

Τα Εισόδια

 

Η αγιασμένη τυφλή Κρητικοπούλα

 

Εἶναι γνωστὴ σὲ ὅλους τοὺς Ἕλληνες ἡ Μονὴ τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου στὴν Αἴγινα. Πρόκειται γιὰ τὸ μοναστήρι ποὺ ἵδρυσε ὁ Ἅγιος τοῦ 20ου αἰῶνα μὲ δέκα νέες ποὺ τὸν ἀκολούθησαν ἀπὸ τὴν Ἀθήνα. Ἀνάμεσα σ᾿ αὐτὲς ξεχώριζε ἡ Χρυσάνθη Στρογγυλοῦ, μία τυφλὴ Κρητικοπούλα.

Γεννήθηκε τὸ 1867 στὰ Χανιὰ τῆς Κρήτης, ὅταν ἔβραζε ἡ κρητικὴ ἐπανάσταση γιὰ τὴν ἀπαλλαγὴ ἀπὸ τὸν τουρκικὸ ζυγό. Σὲ ἡλικία ἐννέα μηνῶν ἔχασε τὸ φῶς της ἀπὸ μηνιγγίτιδα. Οἱ γονεῖς τῆς Νικόλαος καὶ Μαρία, εὐσεβεῖς ἄνθρωποι τὴν φώτισαν μὲ τὸ χριστιανικὸ φῶς. Ἔτσι ὅταν ἡ τυφλὴ Χρυσάνθη ἦρθε στὴν Ἀθήνα, φιλοξενήθηκε ἀπὸ εὐσεβεῖς οἰκογένειες καὶ χάρη στὴν πνευματική της καλλιέργεια ἀγαπήθηκε ἀπ᾿ ὅλους. 

Πήγαινε τακτικὰ στὴν Ἐκκλησία, στοὺς Ταξιάρχες, στὸ Πολύγωνο. Φοροῦσε καλογερικά. Ἐκεῖ τὴ συναντοῦσε ἡ Αἰκατερίνα Ματθοπούλου, εὐσεβὴς καὶ εὔπορη. Ἦταν νύφη τοῦ π. Εὐσεβίου Ματθοπούλου. Ἐκεῖ σύχναζε ἡ εὐσεβὴς κόρη ὅπου καὶ ἐγνώρισε τὸν Ἅγιο Νεκτάριο, ποὺ εἶχε ἐπισκεφθεῖ τὸν σπίτι τῆς κ. Ματθοπούλου μετὰ ἀπὸ ἕνα μνημόσυνο. Ἀπὸ τότε ἡ κ. Χρυσάνθη μὲ μιὰ ὁμάδα καλῶν κοριτσιῶν εἶχαν γιὰ πνευματικὸ τοὺς πατέρα τὸν Ἅγιο Νεκτάριο. Οἱ πνευματικὲς συναντήσεις αὐτὲς γίνονταν στὸ σπίτι τῆς νύφης τοῦ π. Εὐσεβίου Ματθόπουλου. Τὶς ἀφοσιωμένες αὐτὲς καρδιὲς τὶς πυρπολοῦσε ὁ πόθος τῆς ὁλοκληρωτικῆς ἀφιερώσεως στὸ Θεό. Τὸ 1904 ὁ Σεβ. Νεκτάριος διάλεξε ἕνα μέρος στὴ θέση Ξάντος στὴν Αἴγινα ὅπου ὑπῆρχε ἄλλοτε ἡ Μονὴ τῆς Ζωοδόχου Πηγῆς. Ἐκεῖ ἀποφάσισαν νὰ μείνουν ὁ Ἅγιος με τὶς 10 νέες.

Μὲ τὴν πνευματικὴ διαύγεια ποὺ διέκρινε τὸν Ἅγιο, ὅρισε γιὰ ἡγουμένη τὴν τυφλὴ Χρυσάνθη ποὺ μετονομάστηκε Ξένη μοναχή.

Ὑπάρχουν προφορικὲς μαρτυρίες πιστῶν Αἰγινητῶν, ὅπου καταδεικνύεται ὁ θαυμαστὸς βίος, τὸ προφητικὸ καὶ προορατικὸ χάρισμα τῆς γερόντισσας, ὅπως καὶ ἡ ἐκ μέρους τῶν συμμοναζουσῶν της βαθιὰ ἐμπιστοσύνη καὶ ἀφοσίωση ὡς πρὸς τὴν ὁσία. Οἱ ἐνθυμήσεις ποὺ ἔχουν διασωθεῖ εἶναι ἀπολύτως χαρακτηριστικές, παραθέτουμε ἐνδεικτικὰ ὁρισμένες ἀπὸ αὐτές:

«Ἦταν ἡ πρώτη ἡγουμένη τοῦ Μοναστηρίου» ἔλεγε ἡ Εὐαγγελία Μπέση. «Ἁγία γυναῖκα. Ἦταν προικισμένη μὲ πολλὲς ἀρετές. Ἐφάρμοζε κατὰ γράμμα τὶς συμβουλὲς τοῦ Σεβασμιότατου καὶ βοηθοῦσε καὶ τὶς ἀδελφὲς νὰ τὶς ἐφαρμόσουν καὶ αὐτές. Τὴν σέβονταν ὅλες. Εἶχε καὶ θαυμάσιο ποιητικὸ τάλαντο. Ἦταν θρησκευτικὴ ποιήτρια. Ἔγραφε ὕμνους στὸ Χριστό, στὴν Παναγία, στοὺς Ἁγίους. Ὑπέροχη ψυχή. Ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ».

Παρεμφερεῖς εἶναι καὶ οἱ ἐνθυμήσεις τοῦ Σωτηρίου Οἰκονόμου, μαθητοῦ τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου στὴν Ριζάρειο Σχολή, διηγεῖται μὲ ἔμφαση: «Ἁγία ψυχή! Μάλιστα ἀπορῶ πῶς δὲν τὴν ἀνακήρυξαν καὶ αὐτὴν ἁγία».

Ἡ Πετρούλα Βότση-Γιαννακοπούλου ἀφηγήθηκε προσωπική της ἐμπειρία: «Ἦταν Ἅγιος ἄνθρωπος! Χαριτωμένος. Εἶχε καὶ χάρισμα προορατικό. Ἐκεῖ ποὺ εἶναι σήμερα τὸ ἐξομολογητήριο, ἦταν παλιὰ πορτίτσα μισή - μισὴ πάνω μισὴ κάτω. - Καλημέρα Γερόντισσα, τῆς ἔλεγα. -Καλῶς τὴν Πετρούλα, ἀποκρινόταν καλοσυνάτα. Ὅποιος καὶ ἂν τὴν πλησίαζε, δίχως φυσικὰ νὰ βλέπει, οὔτε μία ἀκτῖνα φῶς, ἐπικοινωνοῦσε μαζί του σὰν νὰ ἔβλεπε κανονικά. Λέτε καὶ δὲν ἦταν τυφλή. Εἶχε χάρισμα...».

Ἰδιαιτέρως σημαντικὴ εἶναι καὶ ἡ μαρτυρία τῆς ἀνιψιᾶς της, Μαρίας Στρογγυλοῦ: «Ὅταν προσευχόταν, νόμιζες πῶς δὲν πατοῦσε στὴ γῆ! Ὅτι βρισκόταν στὸν οὐρανό!»

Ἡ Αἰγηνίτισσα μοναχὴ Νεκταρία ἔλεγε γι᾿ αὐτή: «Ἦταν ἁγία γυναῖκα! Εὐωδιάζουν τὰ ὀστᾶ της! Πολλὰ βράδια στὸ ἀπόδειπνο -ἀφοῦ εἶχε κοιμηθεῖ ὁ Ἅγιος- ἔβλεπε ἕνα Γεροντάκι μὲ τὸ σκουφάκι του τὸ μαῦρο καὶ περιφερόταν γύρω-γύρω, τὴν ὥρα τῆς ἀκολουθίας. Δὲν ἔβλεπε καθόλου. Ἀλλὰ τὰ πάντα «ἔβλεπε». Ὅταν ἔμπαινε στὸ Ναὸ ἔλεγε: -Γιατί παιδιά μου ἔχουν σκόνη οἱ Εἰκόνες αὐτές; Μιὰ μέρα μοῦ εἶπε: -Γιατί Ζηνοβία φορᾷς τόσο κοντὸ φουστανάκι, ἀφοῦ θὰ γίνεις μοναχή;»

Τὸν Ἅγιο τὸν ξενύχτησαν πολλοὶ στὸ Μοναστήρι. Ἡ Γερόντισσα Ξένη γύριζε γύρω-γύρω καὶ παρηγοροῦσε τὸν κόσμο ποὺ ἔκλαιγε. Τὸ ἀπόγευμα πρὶν κοιμηθῇ ὁ Δεσπότης, οἱ καλόγριες πῆραν τηλεγράφημα ποὺ ἔλεγε ὅτι πάει καλύτερα στὸ Ἀρεταίειο. Χάρηκαν. Ἡ Ξένη ὅμως δὲν χάρηκε. Τὸν εἶχε δεῖ στὴν αὐλὴ τοῦ Μοναστηριοῦ καὶ τῆς εἶπε: -Ἦρθα νὰ σᾶς χαιρετίσω. Ἀναχωρῶ! Ὕστερα ἀπὸ λίγη ὥρα μάθαμε τὰ μαντάτα. Ὁ Δεσπότης κοιμήθηκε.

Στὶς ἑκατὸν τριάντα ἕξι σῳζόμενες ἐπιστολὲς τοῦ ἁγίου Νεκταρίου, οἱ ἑκατὸν δέκα περίπου ἀποστέλλονται πρὸς τὴν «ὁσιωτάτην ἐν Κυρίῳ ἀγαπητὴν ὁσίαν Ξένην». Ἡ ὁσία παρὰ τὴν ἀσθενικήν της κράση ἐβίαζε τόσον ἑαυτὴν προσευχομένη καὶ νηστεύουσα, ὥστε ὁ ἴδιος ὁ ἅγιος νὰ αἰσθάνεται τὴν ἀνάγκη νὰ τῆς ὑπενθυμίζῃ ὅτι δὲν πρέπει νὰ ἐκθέτῃ τὴν ὑγεία της σὲ κίνδυνο. Ἄλλοτε πάλι, τῆς ἔγραφε «νὰ ὀλιγοστεύσῃ τὰ κομβοσκοίνια». Ἐκείνη, βεβαίως, πειθαρχοῦσε, διότι ἦτο ἄνθρωπος ὑπακοῆς, ἐγνώριζε, ἐξ ἄλλου, καλῶς τί θὰ ἀπαντοῦσε ὁ ἅγιος ὅταν ὁποιαδήποτε μοναχὴ παρήκουε τὶς νουθεσίες του: «Φυλάξατε τὰς συνθήκας τοῦ ἁγίου σχήματος καὶ τοὺς νόμους Του». 

Αγ. Νεκτάριος: ...τη συκοφαντία και την προσβολή και την περιφρόνηση έφτασα να τ΄ αγαπήσω. Απορείς;

 

"Στα σαράντα τέσσερά μου χρόνια ο Θεός μου φανέρωσε αυτό, που θα με κράταγε μέχρι τέλους τής ζωής μου σταθερό στη στενή και τεθλιμμένη οδό, που είχα επιλέξει:

Το της «ατιμίας πόμα καθάρσιον» που λέει και ο Άγιος Ιωάννης ο Σιναϊτης.

Από τότε μέχρι την τελευταία μου αναπνοή ούτε στιγμή δε μ΄ άφησε η συκοφαντία, η προσβολή, η περιφρόνηση.

Δε θέλω να σου μιλήσω ούτε για περιστατικά, ούτε για πρόσωπα.

Μπορεί να σε σκανδαλίσω με λογισμούς αγανάκτησης και κατάκρισης.

Δε θα μπορέσεις έτσι να καταλάβεις, ότι και τη συκοφαντία και την προσβολή και την περιφρόνηση έφτασα να τ΄ αγαπήσω. Απορείς;

Κι όμως, έμαθα να τα βλέπω σαν τα καρφιά του σταυρού μου.

Αυτή ήταν η οδός τής ανάστασής μου.

Να ΄ναι ευλογημένα.

Με μάθαν ν΄ αγαπώ, απαλλαγμένος από την αγωνία να αρέσω, να γοητεύω, να τιμώμαι.

Με μάθαν να στρέφω το βλέμμα στους ταπεινούς και καταφρονεμένους, στους απλούς, καθημερνούς και ανώνυμους ανθρώπους, στο χρυσάφι της γης".

Άγιος Νεκτάριος

ΠΗΓΗ

Γιατί είναι προστάτης της Πολεμικής Αεροπορίας ο Αρχάγγελος Μιχαήλ

 

Ο Αρχάγγελος Ταξιάρχης Μιχαήλ, ως ο φρουρός των Ουρανών, έχει επιλεγεί – στις 11 Ιουνίου του 1954 – από την Πολεμική Αεροπορία ως ο Προστάτης Άγιός της. 

Τα χαρακτηριστικά του, δηλαδή το ότι μετακινείται ταχύτατα, ηγείται του τάγματος των Αγγέλων, φέρνει σε πέρας δύσκολες αποστολές είναι κάποια από τα χαρακτηριστικά του Αρχάγγελου με βάση τα οποία επιλέχθηκε από την Πολεμική Αεροπορία ως ο προστάτης Άγγελός της.

Οι Αρχάγγελοι Μιχαήλ και Γαβριήλ, θεωρούνται οι επικεφαλής των Αγγελικών δυνάμεων, άρχουν του Τάγματος των Αγγέλων και για αυτό και τους αποκαλούμε και Ταξιάρχες ενώ η γιορτή τους είναι αυτή των Ταξιαρχών.

Πηγή: Newsbomb.gr

Πάντα παρών μαζί σου ο Άγγελός σου...

 

Αυτός, είναι ακοίμητος (δεν κοιμάται ποτέ)

και απαραλόγιστος (δεν μπορεί κανείς να τον ξεγελάσει).

Στέκεται πάντοτε μαζί σου, τα βλέπει όλα

και δεν εμποδίζεται από το σκοτάδι (για να μην βλέπει).

Όπως ο Άγγελος (που είναι δημιούργημα Θεού),

έτσι και ο Θεός (που έφτιαξε τους Αγγέλους),

γνώριζε ότι υπάρχει σε κάθε τόπο.

Και δεν υπάρχει κανένας τόπος ή καμμιά ύλη,

μέσα στην οποία να μην είναι ο Θεός.

Εφόσον Αυτός, είναι απ’ όλους και απ’ όλα μεγαλύτερος

και όλους τους περικλείει στο χέρι Του».

Μέγας Αντώνιος

Παγκόσμια Ύψωση του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού (14 Σεπτεμβρίου)

 

Σήμερα η Εκκλησία εορτάζει την παγκόσμια ύψωση του τιμίου και ζωοποιού Σταυρού. Η γιορτή είναι αρχαιότατη και μια από τις Δεσποτικές γιορτές, τις γιορτές δηλαδή τις αφιερωμένες στο Δεσπότη Χριστό. Η γιορτή συνδέεται με μεγάλα ιστορικά γεγονότα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, γι’ αυτό έχει πανηγυρικό χαρακτήρα. Συγχρόνως όμως αναφέρεται στη σταύρωση και το θάνατο του Κυρίου, γι΄ αυτό και τιμάται με αυστηρή νηστεία, όπως η Μεγάλη Παρασκευή. Το Ευαγγέλιο, που διαβάζεται στη θεία Λειτουργία, είναι το ίδιο που διαβάζεται και τη Μεγ. Παρασκευή. Μέχρι πριν λίγα χρόνια η εορτή της Υψώσεως του τιμίου Σταυρού ήταν ημέρα γενικής αργίας, αλλά μετά τον πόλεμο οι εργάσιμες ημέρες της εβδομάδας, ενώ από έξη έγιναν πέντε, η εορτή του Σταυρού είναι εργάσιμη ημέρα.

Το 326, ένα χρόνο μετά την πρώτη οικουμενική Σύνοδο, η αγία Ελένη πήγε στα Ιεροσόλυμα, να προσκυνήσει τους αγίους τόπους και να ευχαριστήσει το Θεό, για τις νίκες και τις θριαμβευτικές επιτυχίες του παιδιού της και πρώτου χριστιανού αυτοκράτορα Κωνσταντίνου. Τότε έκτισε διάφορους ναούς, όπως στο όρος των Ελαιών και στο σπήλαιο της Βηθλεέμ. Με διαταγή του Κωνσταντίνου ανέλαβε να κτίσει μεγάλο ναό στο λόφο του Γολγοθά, εκεί που σταυρώθηκε ο Ιησούς Χριστός. Εκεί, πριν από διακόσια χρόνια, ο αυτοκράτορας Αδριανός, για να εμποδίσει τους χριστιανούς να προσκυνούν τον άγιο τόπο, είχε αναγείρει ναό αφιερωμένο στην Αφροδίτη. Η άγια Ελένη κατεδάφισε τον ειδωλολατρικό ναό, ξεκαθάρισε τον τόπο, εξακρίβωσε τη θέση που σταυρώθηκε ο Κύριος και βρήκε τον τίμιο Σταυρό.

Η είδηση ότι βρέθηκε ο τίμιος Σταυρός διαδόθηκε σ’ όλο τον τότε χριστιανικό κόσμο. Έτρεξαν λοιπόν όλοι, και μάλιστα οι πιστοί της Παλαιστίνης, για να προσκυνήσουν το τίμιο ξύλο. Όταν τελείωσε ο ναός της Αναστάσεως, που έκτισε η αγία Ελένη πάνω στο λόφο του Γολγοθά, στις 14 Σεπτεμβρίου του 336 έγιναν επίσημα και με κάθε λαμπρότητα τα εγκαίνια. Τότε ο Πατριάρχης των Ιεροσολύμων Μακάριος, επειδή το πλήθος του λαού ήταν πολύ, για να δουν όλοι και να προσκυνήσουν, ανέβηκε στον άμβωνα, που ήταν στη μέση του ναού και ύψωσε τον τίμιο Σταυρό. Οι πιστοί προσκυνούσαν, κάνοντας το σταυρό τους κι έλεγαν «Κύριε, ελέησον». Αυτή λοιπόν την ύψωση του τιμίου Σταυρού γιορτάζει σήμερα η Εκκλησία και υψώνει τον τίμιο Σταυρό στη μέση του ναού. 

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός: Ένας δάσκαλος και 3 μαθητές

 

Στην Αντιόχεια του τρίτου αιώνα μ. Χ. διετέλεσε επίσκοπος ο άγιος ιερομάρτυς Βαβύλας, ο οποίος γιορτάζει στις 4 Σεπτεμβρίου. Ο Ρωμαίος αυτοκράτορας, άνθρωπος χωρίς ήθος, θυσίαζε ανθρώπους στα είδωλα και θέλησε να εισέλθει στον καθεδρικό ναό των χριστιανών, την ημέρα του Πάσχα, για να τον μετατρέψει σε ειδωλολατρικό. Ο άγιος Βαβύλας, ενδεδυμένος τα αρχιερατικά άμφια, στάθηκε μπροστά στον αυτοκράτορα και στους στρατιώτες του και τον εμπόδισε να εισέλθει. Εκείνος φοβήθηκε επανάσταση από την πλευρά των χριστιανών και έκανε πίσω. Την επομένη, συνέλαβε τον άγιο, τον οποίο ακολούθησαν στη φυλακή και τρία παιδιά, μαθητές του, ο Ουρβανός, ο Πριλιδιανός και ο Επολόνιος, οι οποίοι ήταν αδέλφια. Όλοι βρήκαν μαρτυρικό τέλος. Έναν αιώνα αργότερα, ο αυτοκράτορας Γάλλος μετέφερε το λείψανο του αγίου Βαβύλα από την πόλη της Αντιόχειας στο προάστιο της Δάφνης, όπου βρισκόταν ναός και μαντείο του Απόλλωνα. Χτίστηκε ναός. Όταν ο αυτοκράτορας Ιουλιανός ο Παραβάτης θέλησε να επαναφέρει την ειδωλολατρία, το μαντείο  δεν μπορούσε να δώσει κανέναν χρησμό και το δαιμόνιο που επικαλούνταν οι ειδωλολάτρες ομολόγησε ότι το λείψανο του αγίου εμπόδιζε να επανέλθει ο παγανισμός. Ο Ιουλιανός διέταξε να φύγει ο Άγιος, τον οποίο οι χριστιανοί μετέφεραν στην πόλη λιτανεύοντάς το. Τότε κεραυνός έπεσε στο ειδωλολατρικό τέμενος και συνέτριψε το ειδωλείο και το άγαλμα του Απόλλωνα, με αποτέλεσμα, κατησχυμμένος ο αυτοκράτορας να φύγει από την Αντιόχεια. Σχετικό ποίημα έχει γράψει ο μεγάλος μας ποιητής Κ.Π.Καβάφης («Εις τα περίχωρα της Αντιοχείας»).

Ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι τρία παιδιά έγιναν μαθητές σε έναν δάσκαλο, ο οποίος δεν τους δίδασκε μόνο γράμματα, αλλά  «του Θεού  τα πράγματα». Τους έμαθε την αλήθεια της πίστης. Τους έμαθε να είναι ασυμβίβαστοι μπροστά στο ψέμα και το κακό. Να μην φοβούνται ούτε θάνατο, ούτε διωγμό, ούτε θλίψη, ούτε στενοχώρια, αρκεί να παραμένανε πιστοί στην αγάπη του Χριστού. Και οι μαθητές δέθηκαν με τον δάσκαλό τους τόσο, που τον ακολούθησαν στη φυλακή, στην ομολογία της πίστης, στο μαρτύριο, στη βασιλεία του Θεού και στην αγιότητα.

Μία τέτοια παιδεία θα ήταν αληθινή επανάσταση στους καιρούς μας. Παλεύουμε για την παιδεία της γνώσης, των δεξιοτήτων, της κοινωνικής αρμονίας, του ανθρωπισμού, της συμπερίληψης, αλλά δεν παλεύουμε για την παιδεία της αλήθειας, του νοήματος της ζωής που ξεπερνά το παρόν και την επιβίωση. Παλεύουμε για μια παιδεία διακρίσεων, όχι όμως για μια παιδεία ταπεινώσεως, προσφοράς, αγάπης. Παλεύουμε για μία παιδεία του παρόντος χρόνου, όχι όμως αναστάσεως. Και στο όνομα του σεβασμού της γνώμης και της ταυτότητας των άλλων, ξεχνούμε τη δική μας ταυτότητα και παράδοση, σαν να είναι κάτι ξεπερασμένο, απόμακρο, άχρηστο.

Μια τέτοια παιδεία προϋποθέτει δασκάλους με όραμα που να μην περιορίζεται στον τύπο και στο ωράριο, αλλά να περνά στην έμπνευση και την αγάπη για τα παιδιά και την κοινωνία. Αναζητητές πίσω από την εικόνα του κόσμου τού τι είναι αληθινό, συνδεδεμένους με μια πίστη ζωής και όχι στειρότητας. Με θάρρος απέναντι σε ένα σύστημα που μηρυκάζει αξίες, χωρίς να τις έχει χωνέψει και να τις ζήσει αυθεντικά.

Τέτοια παιδεία  προϋποθέτει γονείς που δεν θα περιορίζουν τον ρόλο τους στα σχολικά είδη και στην εξασφάλιση δραστηριοτήτων για τα παιδιά τους, αλλά θα επιμένουν μαζί τους για καλλιέργεια ψυχής, για σύγκρουση με το ψεύτικο και το ελλιπές, που θα δίνουν αίμα για να λάβουν Πνεύμα.

Μια τέτοια παιδεία προϋποθέτει μια Εκκλησία όχι ρητορείας, κηρυγμάτων ή απόρριψης του κόσμου, αλλά κατάθεσης με συνέπεια  της πρότασης της ελπίδας και της ελευθερίας, που η αγάπη του Χριστού προσφέρει.

Ας αφυπνιστούμε! 

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Δημοσιεύθηκε στην «Ορθόδοξη Αλήθεια»

στο φύλλο της Τετάρτης 3 Σεπτεμβρίου 2025

Δεν είπε "όλοι σας κλέβουν, κλέψτε κι εσείς!" - ΓΕΧΑ Αιγίου

 

Άγιε του Θεού πρέσβευε υπερ ημών - ΓΕΧΑ ΑΙΓΙΟΥ

 

Μνήμη Αγ. Χριστοφόρου

 

Ο Άγιος Μεγαλομάρτυς Χριστόφορος καταγόταν από ημιβάρβαρη φυλή και ονομαζόταν Ρεμπρόβος, που σημαίνει αδόκιμος, αποδοκιμασμένος, κολασμένος. Πιθανότατα έζησε κατά τους χρόνους του αυτοκράτορα Δεκίου (249 - 251 μ.Χ.), όταν στην Αντιόχεια Επίσκοπος ήταν ο Άγιος Ιερομάρτυς Βαβύλας (τιμάται 4 Σεπτεμβρίου).

Ο Άγιος ως προς την εξωτερική εμφάνιση ήταν τόσο πολύ άσχημος, γι' αυτό και αποκαλείτο «κυνοπρόσωπος».

Η μεταστροφή του στον Χριστό έγινε με τρόπο θαυμαστό. Συνελήφθη αιχμάλωτος σε μάχη, που διεξήγαγε το έθνος του με τα Ρωμαϊκά αυτοκρατορικά στρατεύματα. Κατατάγηκε στις Ρωμαϊκές λεγεώνες και πολέμησε κατά των Περσών, επί Γορδίου και Φιλίππου.

Όταν ήταν ακόμη κατηχούμενος, για να ευχαριστήσει τον Χριστό, εγκαταστάθηκε σε επικίνδυνη δίοδο ποταμού και μετέφερε δωρεάν επί των ώμων του εκείνους που επιθυμούσαν να διέλθουν τον ποταμό. Μια μέρα παρουσιάσθηκε προς αυτόν μικρό παιδί, το οποίο τον παρακάλεσε να τον περάσει στην απέναντι όχθη. Ο Ρεμπρόβος πρόθυμα το έθεσε επί των ώμων του και στηριζόμενος επί της ράβδου του εισήλθε στον ποταμό. Όσο όμως προχωρούσε, τόσο το βάρος του παιδιού αυξανόταν, ώστε με μεγάλο κόπο κατόρθωσε να φθάσει στην απέναντι όχθη. Μόλις έφθασε στον προορισμό του, κατάκοπος είπε στο παιδί ότι και όλο τον κόσμο να σήκωνε δεν θα ήταν τόσο βαρύς. Το παιδί του απάντησε: «Μην απορείς, διότι δεν μετέφερες μόνο τον κόσμο όλο, αλλά και τον πλάσαντα αυτόν. Είμαι Εκείνος στην υπηρεσία του Οποίου έθεσες τις δυνάμεις σου και σε απόδειξη αυτού φύτεψε το ραβδί σου και αύριο θα έχει βλαστήσει», και αμέσως εξαφανίσθηκε. Ο Ρεμπρόβος φύτεψε την ράβδο και την επομένη την βρήκε πράγματι να έχει βλαστήσει. Μετά το περιστατικό αυτό βαπτίσθηκε Χριστιανός από τον Άγιο Ιερομάρτυρα Βαβύλα, ο οποίος τον μετονόμασε σε Χριστόφορο. Η άκτιστη θεία Χάρη, που έλαβε την ώρα του βαπτίσματος και του Χρίσματος, μεταμόρφωσε όλη του την ύπαρξη. Και αυτή ακόμα η δύσμορφη όψη του φαινόταν φωτεινότερη και ομορφότερη.

Στην Ορθόδοξη αγιογραφία ο Άγιος εικονίζεται να μεταφέρει στον ώμο του τον Χριστό. Εξ' αφορμής ίσως του γεγονότος αυτού θεωρείται προστάτης των οδηγών και στο Μικρόν Ευχολόγιον και συγκεκριμένα στην Ακολουθία «επί ευλογήσει νέου οχήματος» υπάρχει, πρώτο στη σειρά, το απολυτίκιό του.

Κατά τον τότε εναντίον των Χριστιανών διωγμό, λίγο μετά την βάπτισή του, είδε Χριστιανούς να κακοποιούνται από τους ειδωλολάτρες. Από αγανάκτηση επενέβη και έκανε δριμύτατες παρατηρήσεις προς αυτούς, διέφυγε δε τη σύλληψη χάρη στο γιγαντιαίο του παράστημα και την ηράκλεια δύναμή του. Καταγγέλθηκε όμως στον αυτοκράτορα και διατάχθηκε η σύλληψή του. Για τον σκοπό αυτό απεστάλησαν διακόσιοι στρατιώτες. Αυτοί, αφού ερεύνησαν σε διάφορα μέρη, τον βρήκαν κατά την στιγμή την οποία ετοιμαζόταν να γευματίσει ένα κομμάτι ξερό ψωμί. Κατάκοποι οι στρατιώτες και πεινασμένοι ζήτησαν από τον Άγιο Χριστόφορο να τους δώσει να φάγουν και ως αντάλλαγμα του υποσχέθηκαν ότι δεν θα τον κακομεταχειρίζονταν. Ένας από τους στρατιώτες, βλέποντας ότι πλην του ξερού άρτου δεν υπήρχε καμία άλλη τροφή, ειρωνευόμενος τον Χριστόφορο, του είπε ότι ευχαρίστως θα γινόταν Χριστιανός, εάν είχε την δύναμη να τους χορτάσει όλους με το κομμάτι εκείνο του άρτου. Τότε ο Άγιος, αφού γονάτισε, άρχισε να παρακαλεί τον Χριστό να πολλαπλασιάσει το κομμάτι εκείνο του άρτου, όπως πολλαπλασίασε τους πέντε άρτους στην έρημο, για να χορτάσουν οι πεινώντες στρατιώτες και να φωτισθούν στην αναγνώριση και ομολογία Αυτού. Η παράκληση του Αγίου εισακούσθηκε και το τεμάχιο του άρτου πολλαπλασιάσθηκε. Βλέποντας οι στρατιώτες το θαύμα αυτό, προσέπεσαν στα πόδια του Αγίου και τον παρακαλούσαν να τους γνωρίσει καλύτερα τον Θεό του. Ο Άγιος εξέθεσε με απλότητα τη Χριστιανική διδασκαλία και αφού όλοι εξέφρασαν την επιθυμία να γίνουν Χριαστιανοί, τους οδήγησε προς τον Επίσκοπο Αντιοχείας Βαβύλα, ο οποίος, αφού τους κατήχησε, τους βάπτισε. Όταν ο αυτοκράτορας Δέκιος πληροφορήθηκε το γεγονός, τους μεν στρατιώτες συνέλαβε και αποκεφάλισε, τον δε Χριστόφορο προσπάθησε με υποσχέσεις και κολακείες να μεταπείσει, αλλά οι προσπάθειές του προσέκρουσαν στην επίμονη άρνηση αυτού. Κατόπιν τούτου έστειλε προς αυτόν δύο διεφθαρμένες γυναίκες, την Ακυλίνα και την Καλλινίκη, ελπίζοντας ότι με τα θέλγητρά τους θα τον σαγήνευαν και θα τον παρέσυραν. Οι δύο γυναίκες, αφού άκουσαν την προτροπή του Αγίου, για να επανέλθουν στον δρόμο της αγνότητας και της αρετής, έγιναν Χριστιανές και, αφού παρουσιάσθηκαν ενώπιον του αυτοκράτορα Δεκίου, ομολόγησαν τον Χριστό. Γι' αυτό και βρήκαν μαρτυρικό θάνατο.

Στη συνέχεια ο Άγιος Χριστόφορος υποβλήθηκε σε φρικτά βασανιστήρια και τέλος υπέστη τον δι' αποκεφαλισμού θάνατο το 251 μ.Χ.

ΠΗΓΗ: https://www.saint.gr/1496/saint.aspx

Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος και Βαπτιστής

 

Η Εκκλησία μας τιμά πολλές φορές κατά τη διάρκεια του έτους τον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο. 

23 Σεπτεμβρίου εορτάζεται η Σύλληψις του Τιμίου Προδρόμου από τους γονείς του Ζαχαρία και Ελισάβετ. 

24 Ιουνίου εορτάζεται το Γενέθλιόν του. 

29 Αυγούστου εορτάζεται η αποτομή της Τιμίας Κεφαλής του.  

24 Φεβρουαρίου εορτάζεται η Α’ και η Β’ Εύρεσις της Τιμίας  Κεφαλής του. 

25 Μαΐου εορτάζεται ακολούθως η Γ’ Εύρεσις της Τιμίας Κεφαλής του. 

7 Ιανουαρίου εορτάζεται η Σύναξις του Τιμίου Προδρόμου.

Στην βάπτιση του Ιησού Χριστού, ο Ιωάννης ο Πρόδρομος αξιώθηκε από τον Θεό να ακούσει την φωνή του Πατρός, να δει το Άγιο Πνεύμα και να ακουμπήσει το χέρι του στην κεφαλή του Θεανθρώπου.

Ο Τίμιος Πρόδρομος ονομάστηκε Πρόδρομος διότι είχε ως αποστολή να προετοιμάσει και να προλειάνει τις καρδιές των ανθρώπων να δεχθούν τον Ιησού Χριστό. Προπορευόταν του Κυρίου λέγοντας ότι «Εγώ σας βαπτίζω με νερό, αλλά Εκείνος θα σας βαπτίσει με Πνεύμα Άγιο και φωτιά» (Ματθ. γ,11).

Επίσης ονομάστηκε Ιωάννης, διότι κατόπιν εντολής του Θεού, Άγγελος Κυρίου είπε στον Ζαχαρία ότι θα δώσεις το όνομα αυτό που σημαίνει Δώρο Θεού.

Άγιε Νικόλαε, βοήθησε αυτούς που κλυδωνίζονται στη ζωή ετούτη...

 

Κι εμάς τους ταλαίπωρους...

Πηγή: https://amfoterodexios.blogspot.com/