Για ποιο λόγο ο Τάισον Γουόρντ, ο παίκτης του Ολυμπιακού, έκλεισε τα social media του;

 

Σε μία κίνηση που κάνει τα τελευταία χρόνια με ευλάβεια, προχώρησε και φέτος ο Τάισον Γουόρντ.

Ο φόργουορντ του Ολυμπιακού αποφάσισε να κλείσει τους προσωπικούς του λογαριασμούς στα social media για τις επόμενες 40 ημέρες, με τον λόγο να είναι θρησκευτικός.

Ο 28χρονος Αμερικανός είναι καθολικός, πράγμα που σημαίνει ότι από τις 18 Φεβρουαρίου έως και τις 2 Απριλίου θα ακολουθήσει την καθιερωμένη νηστεία.

Στο πλαίσιο αυτής, λοιπόν, θα απέχει από κάθε διαδικτυακή πλατφόρμα επικοινωνίας, όπως ενημέρωσε ο ίδιος μέσα από story του.

ΠΗΓΗ: sport24.gr

Μαρτυρία του Μακαριστού Μητροπολίτου Αιτωλίας & Ακαρνανίας κυρού Κοσμά για τον ιερομόναχο Τύχωνα τον Ρώσο του οποίου έγινε η επίσημη αγιοκατάταξη από το Οικουμενικό Πατριαρχείο:

 

Συγχωρείστε με, δεν θέλω να μιλάω ποτέ για τις προσωπικές μου στιγμές. Αφού όμως μου ζητήθηκε να αναφέρω προσωπικές μου εμπειρίες από την επικοινωνία μου με τον άγιο Παΐσιο, θα αναφέρω απλά μερικά γεγονότα, μόνο και μόνο για να ωφελήσουν όλους μας […].

Νέος ιερεύς πλησίασα το Ιερό κελλί του Τιμίου Σταυρού της Καψάλας του Αγίου Όρους, όπου ασκείτο ο π. Παΐσιος, πριν εγκαταβιώσει στην Παναγούδα. Με πολύ φόβο πήγαινα για να τον γνωρίσω, αλλά και για να εναποθέσω τα προβλήματά μου. Έπλαθα μέσα μου μια εικόνα επισήμου μοναχού ο οποίος θα μας εντυπωσίαζε και θα μας εδίδασκε.

Όταν εισήλθαμε στο κελλί και μας υποδέχθηκε ο άγιος Παΐσιος, αντικρύσαμε όχι έναν επιβλητικό μοναχό, αλλά έναν απλό, ταπεινό, ευπρεπισμένο βέβαια, αλλά φτωχά ντυμένο μοναχό, ο οποίος έλαμπε από χάρη Θεού, σκορπούσε αγάπη, είχε λόγο άλατι ηρτυμένο και πνευματοφόρο. Μας υποδέχθηκε με ανοικτή την πνευματική του αγκάλη και μας ανέπαυσε. Με την πρώτη επίσκεψή μας και την επικοινωνία μας είδαμε να επαληθεύονται όλα εκείνα τα πολλά που είχαμε ακούσει.

Εκεί στην αυλή του κελλιού είδαμε έναν χώρο καλυμμένο από δεντρολίβανο. Εδώ είναι ο τάφος του γέροντός μου, του π. Τύχωνος του Ρώσου, μας είπε. Όντως ο π. Τύχων ήταν άγιος ιερομόναχος.

Για τον γέροντά του π. Τύχωνα, αργότερα, μου αποκάλυψε ο άγιος. Όταν λειτουργούσε ο π. Τύχων στο παρεκκλήσιο του κελλίου, εγώ έψαλλα. Όταν η Θ. Λειτουργία έφθανε στο χερουβικό, μου έλεγε ο π. Τύχων να βγω έξω στο διάδρομο. Εγώ όμως, από περιέργεια, προσπαθούσα κρυφά να δω τι έκανε ο παπά Τύχων. Τότε έβλεπα τον γέροντα να υπερίπταται του εδάφους, να υψώνει τα χέρια του στον ουρανό και να λέει «ελάτε Χερουβείμ, ελάτε Σεραφείμ».

Υψηλές, φοβερές καταστάσεις, τις οποίες εμείς θεωρούμε έως φανταστικές. Και όμως είναι αληθινές. Φανερώνουν το μεγαλείο της Θ. Λειτουργίας και καλούν όλους εμάς να αγαπήσουμε τη Θ. Λειτουργία και να εκκλησιαζόμαστε τακτικά και συνειδητά. […]

Αποσπάσματα από την εισήγηση του Μακαριστού Μητροπολίτου Αιτωλίας & Ακαρνανίας κυρού Κοσμά στην εκδήλωση του συλλόγου «Ενωμένη Ρωμιοσύνη» στο Παπαστράτειο Μέγαρο της Γυμναστικής Εταιρείας Αγρινίου. 

Πηγή: Περιοδικόν Συν-Οδοιπορία Αγάπης, τεύχος 7ον, Ιανουάριος – Ιούνιος 2022, σελ. 11 – 16.

Κ. Στούπας: «Σελφάροντας» το θάνατό μας

 

Η είδηση ότι ο Σκλαβενίτης αγόρασε το πρώην εργοστάσιο της ΠΙΤΣΟΣ στον Ρέντη για να παράγει έως και 250.000 μερίδες φαγητό την ημέρα δεν είναι απλώς μια επιχειρηματική κίνηση. Είναι μια καταγραφή μιας μεγάλης κοινωνικής μετάλλαξης. Και το –υποτίθεται υπερβολικό– σύνθημα «η ελληνική οικογένεια δεν θα μαγειρέψει ποτέ πια» δεν είναι αστείο· είναι περιγραφή κατάστασης.

Για δεκαετίες, τα σούπερ μάρκετ πουλούσαν πρώτες ύλες. Η κουζίνα του σπιτιού παρήγαγε αξία: χρόνο, φροντίδα, παράδοση, ενοχές. Σήμερα, το μοντέλο μετατοπίζεται. Το φαγητό μετατρέπεται από διαδικασία σε προϊόν και από προϊόν σε υπηρεσία. Food as a Service. Όπως ακριβώς συνέβη με την ενέργεια, τις μεταφορές, την ψυχαγωγία - και, γιατί όχι, με τις ανθρώπινες σχέσεις.

Η κίνηση Σκλαβενίτη πατάει σε στέρεο έδαφος. Διπλο - εργαζόμενα και μονοπυρηνικά νοικοκυριά, λιγότερα παιδιά, λιγότερος χρόνος, ακριβή ενέργεια. Το σπιτικό μαγείρεμα δεν είναι πια αυτονόητα φθηνότερο· είναι απλώς πιο κουραστικό. Και συχνά λιγότερο αποδοτικό από μια βιομηχανική κατσαρόλα που δουλεύει 24/7.

Είναι θέμα χρόνου να ακολουθήσουν και άλλες παρόμοιες κινήσεις. Θέμα χρόνου μοιάζει και τα καινούργια διαμερίσματα να πωλούνται χωρίς κουζίνα - όπως ακριβώς πουλιούνται σήμερα χωρίς αποθήκη, χωρίς πάρκινγκ και χωρίς αυταπάτες. Άλλωστε, γιατί να πιάνει χώρο κάτι που χρησιμοποιείται όλο και λιγότερο;

Ήδη τα μικρά διαμερίσματα για ένα άτομο έχουν υψηλότερες τιμές από εκείνα που κάποτε προορίζονταν για πολυμελείς οικογένειες. Η αγορά ξέρει. Και η αγορά δεν νοσταλγεί.

Αποχαιρέτα την οικογένεια που ήξερες.

Εκείνοι που το ‘’γάλα’’ το πνευματικό που θήλασαν, ακόμα κυλάει μέσα τους, ακόμα τους θρέφει…

 

Μέσα στο μισοσκόταδο αχνοφαινόταν το φως από το κινητό της.

Η εικόνα μιας νέας με το κινητό στο χέρι παραπέμπει που αλλού;

facebook, instagram κ.α

Καθώς η απόσταση όλο και μίκραινε ίσα-ίσα που αναγνώριζες ότι κάποιος μιλάει…..

Ήταν η Αγγελική φοιτήτρια Φ.Π.Ψ. δίπλα στην γιαγιά της…

Το σερφάρισμα και οι ψίθυροι όμως δεν σχετίζονταν με κάποιο gossip site

αλλά με τους Χαιρετισμούς στην Παναγία μας…

Παράξενη εικόνα ε; Όχι δεν φόραγε φούστα μέχρι τον αστράγαλο ούτε είχε μουστάκι, κότσο και καμιά 80 κιλά…

Είχε το concept το κοσμικό εκείνο (σκισμένο τζιν, σκουλαρίκια μπόλικα, βαμμένα νύχια και μαλλιά…..) που ελκύει όλα τα φαρισαϊκά βλέμματα που σε κεντάνε άνετα σταυροβελονιά, εντός και εκτός της εκκλησίας…

Βλέπεις υπάρχουν και αυτοί οι νέοι… Εκείνοι που το ‘’γάλα’’ το πνευματικό που θήλασαν ακόμα κυλάει μέσα τους ακόμα τους θρέφει….

Η γιαγιά που ήταν ασθενής διάβαζε στην μικρή τότε Αγγελικούλα διαρκώς στο προσκεφάλι της εικονογραφημένες ιστορίες από την ζωή των Αγίων και του Χριστού και τώρα νιώθει ότι είναι η σειρά της… παρά το γεγονός ότι είναι φορές που δεν την αναγνωρίζει…

Τη νομίζει για μια καλή νοσοκόμα που απλά της κάνει παρέα…

Υπήρξαν εκείνες οι γιαγιάδες και υπάρχουν και αυτοί οι νέοι…

Άνθη πανέμορφα με ρίζες δυνατές που παλεύουν στη δυσωδία τριγύρω μας, που νιώθεις να σε πνίγει, να σου τρώει τα σωθικά, να σκορπίσουν την ευωδιά τ’ "Ουρανού"…

π. Ιωάννης Παπαδημητρίου

πηγή:proskynitis

Δεν χωράει σε στόρι… ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

 

— Πάμε Παίδων;

— Σοβαρά τώρα; Στο Νοσοκομείο;

— Να πούμε κάλαντα, να δώσουμε δώρα. Χριστούγεννα. Φιλανθρωπία φάση. Είπαν, θα πάμε το απόγευμα με το σχολείο όσοι μπορούμε και να φέρουμε κι από ένα δωράκι.

Λίγο το 15μελές, λίγο ο σύλλογος καθηγητών και των γονέων, τελικά οργανώθηκε, και το Λύκειό μας γέμισε παιχνίδια.

Κάπως έτσι ξεκίνησε. Μαζέψαμε επιτραπέζια, σχολικά είδη, αυτοκόλλητα, άπειρα μπαλόνια, κουκλάκια κι ο,τι βρήκε ο καθένας. Βάλαμε και σκουφάκια κόκκινα, για να φτιάξουμε κλίμα. Όλοι παριστάναμε τους χαλαρούς, αλλά μέσα μας… παγωμένοι για το άγνωστο και τη συνάντηση με τον πόνο. Κανείς δεν είχε ιδέα τι θα συναντήσουμε.

Μαζευτήκαμε, καμιά τριάντα άτομα τελικά.

Μπαίνουμε. Διάδρομος άσπρος, μύριζε έντονα καθαριότητα και κάτι άλλο… που δεν το περιγράφεις. Τα βλέμματα των γονιών πονεμένα. Εμείς με τις σακούλες στα χέρια και τις καρδιές στο στομάχι.

— Εμείς είμαστε οι καλεσμένοι ή οι αμήχανοι;

— Λίγο και τα δύο, λέει η Μυρτώ.

Η ευλογία του χρόνου (σαν παραμύθι)

Μιὰ φο­ρὰ κι ἕ­ναν και­ρὸ – λέ­ει τὸ πα­ρα­μύ­θι – ὁ Θε­ὸς ἔ­σκυ­ψε ἀ­πὸ τὸν οὐ­ρα­νὸ κι ἔ­ρι­ξε ἕ­να βλέμ­μα στὴ γῆ. Δὲν ἔ­μει­νε ὅ­μως εὐ­χα­ρι­στη­μέ­νος μὲ ὅ­σα εἶ­δε ἐ­κεῖ. Οἱ ἄν­θρω­ποι, ἂν καὶ τοὺς εἶ­χε δώ­σει ὅ­λα τὰ κα­λά, εἶ­χαν γε­μί­σει τὴ ζω­ή τους μὲ προ­βλή­μα­τα. Ὁ Θε­ὸς στε­νο­χω­ρή­θη­κε πο­λύ, για­τὶ τοὺς ἀ­γα­ποῦ­σε καὶ ἤ­θε­λε νὰ εἶ­ναι ὅ­λοι κα­λά. Ἔ­πε­σε σὲ βα­θειὰ συλ­λο­γή. Τί ἄλ­λο θὰ μπο­ροῦ­σε νὰ κά­μει γιὰ νὰ τοὺς βο­η­θή­σει; Ποι­ὰ εὐ­λο­γί­α δὲν τοὺς ἔ­δω­σε ἀ­κό­μα; Σκέ­φθη­κε τό­τε νὰ ἐ­πι­στρα­τεύ­σει τὸν Χρό­νο. Θὰ τὸν ἔ­στελ­νε στοὺς ἀν­θρώ­πους, ὥ­στε νὰ ἔ­χουν κά­θε εὐ­και­ρί­α μὲ ὅ­λη τους τὴν ἄ­νε­ση νὰ φτιά­χνουν σω­στὰ τὴ ζω­ή τους.

Τὸν φώ­να­ξε λοιπὸν ἀ­μέ­σως κον­τά του, τὸν κα­θο­δή­γη­σε καὶ τὸν ἔ­στει­λε στὴ γῆ γιὰ νὰ βο­η­θή­σει τοὺς ἀν­θρώ­πους. Ὁ Χρό­νος, νε­α­ρὸ παλ­λη­κά­ρι γε­μά­τος ὄ­ρε­ξη, ξε­κί­νη­σε ἀ­μέ­σως τὸ ἔρ­γο του. Δὲν εἶ­χε και­ρὸ γιὰ χά­σι­μο. Ἔ­πρε­πε νὰ γυ­ρί­σει ὅ­λη τὴ γῆ κι αὐ­τό, ἂν τὸ κα­λο­σκε­φθεῖς,  δὲν ἦ­ταν κα­θό­λου εὔ­κο­λη καὶ ξε­κού­ρα­στη δου­λειά.

Στα­μά­τη­σε στὴν πρώ­τη πόρ­τα ποὺ συ­νάν­τη­σε μπρο­στά του καὶ χτύ­πη­σε. Τοῦ ἄ­νοι­ξε ἕ­νας συ­νο­μή­λι­κός του νε­α­ρός. Ὁ Χρό­νος τοῦ εἶ­πε:

-  Εἶ­ναι και­ρὸς νὰ ἀρ­χί­σεις.

-  Ν᾿ ἀρ­χί­σω τί; ρώ­τη­σε μὲ φα­νε­ρὴ ἀ­πο­ρί­α ὁ νέ­ος.

-  Ὅ­λα τὰ ση­μαν­τι­κὰ ποὺ φτιά­χνουν τὴ ζω­ή σου. Τὰ σχέ­διά σου καὶ τὰ ὄ­νει­ρα ποὺ θὰ τῆς δώ­σουν ὀ­μορ­φιὰ καὶ νό­η­μα.

-  Μὰ εἶ­ναι πο­λὺ νω­ρὶς ἀ­κό­μα, ἀ­πάν­τη­σε ὁ νέ­ος. Ἔ­χω και­ρό. Τὸ μέλ­λον εἶ­ναι μπρο­στά μου.

-  Δὲν ξέ­ρεις κάν, ἂν θὰ ἔρ­θει πο­τὲ τὸ μέλ­λον, ἀ­πάν­τη­σε ὁ Χρό­νος. Δι­κός σου χρό­νος εἶ­ναι μό­νο αὐ­τὸς ποὺ τώ­ρα ζεῖς. Αὐ­τὸ ποὺ κρα­τᾶς μὲ σι­γου­ριὰ στὰ χέ­ρια σου εἶ­ναι μο­νά­χα τὸ πα­ρόν.

Μὰ ὁ νέ­ος δὲν πεί­σθη­κε.

-  Ὄ­χι, εἶπε. Νοι­ώ­θω πὼς εἶ­ναι πο­λὺ νω­ρὶς ἀ­κό­μα γιὰ ὁ­τι­δή­πο­τε. Θὰ πε­ρι­μέ­νω τὸ μέλ­λον.

Ὁ Χρό­νος δὲν μπο­ροῦ­σε νὰ ἐ­πι­μεί­νει πε­ρισ­σό­τε­ρο. Εἶ­χε πο­λὺ δρό­μο μπρο­στά του. Ἔ­φυ­γε στε­νο­χω­ρη­μέ­νος. Ἀ­πὸ πό­λη σὲ πό­λη, ἀ­πὸ χω­ριὸ σὲ χω­ριό, ἀ­πὸ σπί­τι σὲ σπί­τι, συ­νέ­χι­σε νὰ τρέ­χει πά­νω στὴ γῆ, νὰ συ­ναν­τή­σει ὅ­λους τοὺς ἀν­θρώ­πους.

Ὅ­ταν ἐ­πι­τέ­λους συμ­πλή­ρω­σε τὸ γύ­ρο της, ὁ Χρό­νος ἦ­ταν πιὰ ἕ­νας γέ­ρος μὲ χι­ο­νι­σμέ­να μαλ­λιά. Καὶ τό­τε βρέ­θη­κε ξα­νὰ μιὰ νύ­χτα στὸ ἴ­διο ση­μεῖ­ο, ἀ­π᾿ ὅ­που εἶ­χε ξε­κι­νή­σει: στὴν πόρ­τα τοῦ  νε­α­ροῦ ποὺ εἶ­χε πρω­το­συ­ναν­τή­σει. Μὰ τώ­ρα τοῦ ἄ­νοι­ξε ἕ­νας ἀ­σπρο­μάλ­λης γέ­ρος.

-  Πρό­λα­βες νὰ κά­νεις κά­τι σπου­δαῖ­ο στὴ ζω­ή σου; ρώ­τη­σε ὁ Χρό­νος.

-  Δυ­στυ­χῶς ὄ­χι, ἀ­πάν­τη­σε ὁ γέ­ρος σκυ­θρω­πός. Τὰ ἄ­φη­να πάν­τα ὅ­λα γιὰ τὸ μέλ­λον. Μὰ κά­πο­τε κα­τά­λα­βα, πὼς εἶ­ναι πιὰ πο­λὺ ἀρ­γὰ γιὰ ὁ­τι­δή­πο­τε. Τὸ μέλ­λον δὲν ὑ­πῆρ­χε πιὰ γιὰ μέ­να. Μὲ εἶ­χε προ­σπε­ρά­σει. Χω­ρὶς νὰ τὸ ἀν­τι­λη­φθῶ, ἡ ζω­ή μου ἔ­γι­νε σι­γὰ – σι­γὰ ἕ­να πα­ρελ­θόν. Δὲν πε­ρι­μέ­νω τί­πο­τε πιά.

-  Στα­μά­τα νὰ κοι­τᾶς αὐ­τὸ τὸ πα­ρελ­θόν, εἶ­πε ὁ Χρό­νος. Δὲν χά­θη­κε κά­θε ἐλ­πί­δα. Στὰ χέ­ρια σου κρα­τᾶς ἀ­κό­μα τὸ πα­ρόν. Γιὰ ὅ­σο ζεῖς, αὐ­τὸ θὰ ὑ­πάρ­χει. Καὶ εἶ­ναι δι­κό σου. Τὸ κά­νεις ὅ,τι θέ­λεις ἐ­σύ. Κα­νέ­νας δὲν μπο­ρεῖ νὰ σοῦ τὸ πά­ρει. Τὸ πα­ρόν, αὐ­τὸ μο­νά­χα εἶ­χες πάν­το­τε δι­κό σου. Τὸ μέλ­λον δὲν ἤ­ξε­ρες πο­τὲ ἂν θὰ σοῦ δι­νό­ταν. Τὸ πα­ρελ­θόν σου πά­λι δὲν γυ­ρί­ζει πί­σω. Μὰ τὸ πα­ρόν σου, καὶ τώ­ρα ἀ­κό­μα, εἶ­ναι ἐ­δῶ. Ἔ­χεις και­ρό, ἐκ­με­ταλ­λεύ­σου το.  Ἔστω καὶ τώρα μπορεῖς νὰ κάνεις μιὰ ἀρχή, νὰ χτίσεις τουλάχιστον τὴ σχέση σου μὲ τὸν Θεό. Ἀρ­κεῖ νὰ τὸ θε­λή­σεις μό­νο.

Μὰ ὁ γέ­ρος μόρ­φα­σε ἀ­παι­σι­ό­δο­ξα:

-  Πο­λὺ ἀρ­γὰ πιὰ γιὰ ὁ­τι­δή­πο­τε.

Τὸ ρο­λό­ι χτύ­πη­σε τρεῖς φο­ρὲς μέ­σα στὴ νύ­χτα.

-  Νά, αὐ­τὴ ἡ ὥ­ρα ἐκ­φρά­ζει ὅ­λη τὴ ζω­ή μου, ξαναμί­λη­σε ὁ γέ­ρος μελαγχολικά. «Τρεῖς τὴ νύ­χτα: πο­λὺ νω­ρὶς καὶ συ­νά­μα πο­λὺ ἀρ­γὰ γιὰ ὁ­τι­δή­πο­τε» (Ζὰν-Πὼλ Σάρτρ).

Ὁ Χρό­νος τό­τε κί­νη­σε νὰ φύ­γει.

«Μυ­στή­ριο πράγ­μα ὁ ἄν­θρω­πος», σκε­φτό­ταν. «Πῶς κα­τα­φέρ­νει νὰ χα­ρα­μί­ζει τὰ δῶ­ρα τοῦ Θε­οῦ, με­τα­στρέ­φον­τας τὴν εὐ­λο­γί­α σὲ κα­τά­ρα;»

Πηγή: ΛΥΧΝΙΑ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ, ἀρ. φ. 366, Ἰαν. 2014

Ματίας Λεσόρ: Δεν πιστεύω στον Άγιο Βασίλη αλλά στον Θεό...

 

Ο Ματίας Λεσόρ, παίκτης της ομάδας μπάσκετ του Παναθηναϊκού, μετρά έναν χρόνο μακριά από τα γήπεδα μετά από έναν σοβαρό τραυματισμό του.

Σε συνέντευξή του στη NOVA (23.12.25) μεταξύ άλλων ανέφερε τα παρακάτω δίνοντας τη δική του θαυμαστή μαρτυρία...

"Αν ο Άγιος Βασίλης υπήρχε, τι γράμμα θα του έγραφες;

«Νομίζω πως όλοι ξέρουν τι θα του ζητούσα, αν μπορούσε να μου δώσει κάτι. Δεν πιστεύω στον Άγιο Βασίλη πλέον, αλλά πιστεύω στον Θεό. Προσεύχομαι κάθε μέρα, που με βοηθάει να το προσπερνάω όλο αυτό, που η οικογένειά μου είναι εδώ για μένα. Ο Θεός είναι εδώ επίσης για εμένα και με βοηθάει πολύ. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να προσεύχομαι για να με βοηθήσει και σε αυτή τη στιγμή. Ήταν δύσκολα όλο αυτόν τον καιρό, και ψυχικά και σωματικά, αλλά είμαι μεγάλος πιστός. Πιστεύω στον εαυτό μου, πιστεύω στον Θεό, πίστεψα στους ανθρώπους που ήταν γύρω μου και μακάρι να ανταμειφθώ σύντομα». 

Παναγιώτης Καραΐσκος: Ο αθλητής που πριν νικήσει 25.000 δρομείς στον Μαραθώνιο της Αθήνας, είχε νικήσει την ηρωίνη

 

Ο Παναγιώτης Καραΐσκος, ο μεγάλος φετινός νικητής του Μαραθωνίου, ποτέ δεν έκρυψε το παρελθόν του. 

Σε μια ζωή που πέρασε από διάφορα περίεργα μονοπάτια, πριν ο ίδιος κατασταλλάξει αρχικά στην προσπάθεια για απεξάρτηση από την ηρωίνη και τα μικρά καθημερινά βήματα, για να φτάσει μέχρι τα άλματα και τις μεγάλες νίκες (δύο πλέον) στο πιο σημαντικό δρομικό γεγονός στον κόσμο...

Από τα κατηχητικά έπεσε στα σκληρά ναρκωτικά και σήμερα ανέβηκε το πρώτο σκαλί του βάθρου.  

«Ήμουν ένα παιδί που είχα μεγαλώσει στο κατηχητικό, έπαιζα ποδόσφαιρο και ήμουν σε καλό επίπεδο στο τζούντο. Τα παράτησα όλα. Ξεκίνησα με χασίς, άρχισα φυσικά το κάπνισμα. Στην παρέα μου έκαναν χρήση ναρκωτικών. Σταδιακά ξεκίνησε η κατηφόρα...», θα πει ο Παναγιώτης...

Αυτός είναι ο νικητής του 40ου Μαραθωνίου. Στα 35 του χρόνια ο Παναγιώτης Καραΐσκος είναι ένα παράδειγμα για όλους μας, για την Ελλάδα και το παγκόσμιο δρομικό κίνημα. Είναι η δύναμη της θέλησης και του καλού ενάντια στο κακό και στο λάθος. Είναι ο άνθρωπος που όλοι θα θέλαμε να ακολουθήσουμε και κυρίως να μιμηθούμε στα δύσκολα και στα μεγάλα μας λάθη. 

Διαβάστε όλο το αφιέρωμα από το ΕΘΝΟΣ εδώ

Γιώργος Σεϊταρίδης για την πίστη του: Είναι σαν να σου γυρνάει τα μάτια προς τα μέσα ο Χριστός και να βλέπεις τα χάλια σου

 

Ο Γιώργος Σεϊταρίδης, παλιός ποδοσφαιριστής, μίλησε για τις αλλαγές που έφερε στη ζωή του η στροφή του στη θρησκεία.

Ο ηθοποιός, τον οποίο οι θεατές θα δουν στον θεατρικό σανίδι μετά από δώδεκα χρόνια απουσίας, εξομολογήθηκε πως μέσα από την πίστη του στον Θεό υιοθέτησε μια νέα κοσμοθεωρία που του έδωσε νόημα.  

Καλεσμένος στην εκπομπή «Στούντιο 4», το απόγευμα της Πέμπτης 13 Νοεμβρίου, ο Γιώργος Σεϊταρίδης εξήγησε ότι μεγαλώνοντας αναζητούσε απαντήσεις στα ερωτήματά του για τη ζωή. Αφού ακολούθησε διάφορους δρόμους, τελικά κατέληξε στην Ορθοδοξία.

«Έχω περάσει από διάφορες φάσεις, είμαι ένα παιδί που ακολουθούσα αυτό που μου έλεγε την καρδιά του. Μεγαλώνοντας, όταν ήρθε πιο πολύ η λογική, η ενσυναίσθηση και κατανοούσα λίγο καλύτερα τον κόσμο, δεν υπήρχε κανείς να μου δώσει μία απάντηση για το τι είναι η ζωή. Την απάντηση τη βρήκα με πολλούς τρόπους, γιατί είναι μία μεγάλη πορεία αναζήτησης. Διάβασα, αναζήτησα απαντήσεις σε θρησκείες, σε πνευματικότητα. Τελικά, κατέληξα στην Ορθοδοξία», είπε αρχικά.

Έτσι, μπόρεσε να βρει τρόπους διαχείρισης των φόβων και των ανασφαλειών του. «Αυτό που βρήκα στη θρησκεία δεν είναι κάτι που εξηγείται. Βρήκα τρόπο να διαχειρίζομαι τους φόβους μου, τις ανασφάλειές μου, το υπαρξιακό μου ζήτημα. Είμαι πιο ήρεμος και έχω περισσότερη ειρήνη μέσα μου. Έμαθα τη συγχώρεση και να είμαι πιο ανεκτικός με τους γύρω μου», σημείωσε.

Στη συνέχεια, περιέγραψε πώς στράφηκε στην ορθόδοξη πίστη. Όλα ξεκίνησαν, όπως ανέφερε, από μια επίσκεψη στο Άγιο Όρος: «Έγινε πολύ απλά. Κάποια στιγμή βρέθηκα στο Άγιον Όρος, ως βόλτα, αφού είχα πάει να μείνω μόνιμα στο Πήλιο. Εκεί βρέθηκα με έναν γέροντα και μιλήσαμε. Του λέω εγώ δε θέλω τους παπάδες, αγαπάω τον Χριστό από μικρό αλλά δεν θέλω τους παπάδες. Μου λέει “μπορεί να έχεις και δίκιο, τι σε νοιάζει εσένα. Απλά είναι τα πράγματα Τετάρτη και Παρασκευή φάει λαδερό, πήγαινε εξομολογήσου και άρχισε να κοινωνάς. Κάν’ το έναν μήνα από τη ζωή σου και αν σου δώσει κάτι συνέχισε, αν δεν σου δώσει μην ξαναπατήσεις στην εκκλησία”. Και μου έδωσε».

Ακολουθώντας έναν τρόπο ζωής με βάση τις διδαχές της Ορθοδοξίας μπόρεσε να γίνει πιο υποχωρητικός και ανεκτικός με τους γύρω του και να καταλαβαίνει πότε σφάλλει. «Είναι μία άσκηση. Και εγώ τυπικά το έκανα στην αρχή. Σταμάτησα το κρέας, πήγα εξομολογήθηκα και άρχισα να κοινωνάω. Δεν εξηγείται αυτό που άλλαξε, είναι μυστήριο. Το μυστήριο δεν μπορώ να το εξηγήσω. Άρχισαν να αλλάζουν σιγά σιγά τα πάντα. Σαν να μπήκε ένα φίλτρο μπροστά στα μάτια μου και τα βλέπω όλα αλλιώς. Κατανοώ καλύτερα, είμαι πιο υποχωρητικός, καταλαβαίνω από τα λάθη μου», πρόσθεσε.

Ολοκληρώνοντας, υποστήριξε πως η πίστη στον Χριστό κάνει τον άνθρωπο να κοιτάξει μέσα του και να αναγνωρίσει τις ατέλειές του. «Είναι σαν να σου γυρνάει τα μάτια προς τα μέσα ο Χριστός και να αρχίσεις να βλέπεις τα χάλια σου. Πάντα όλοι και εγώ λένε ότι φταίνε οι άλλοι και όχι εμείς. Είναι ψέμα, εγώ φταίω», κατέληξε.

ΠΗΓΗ: ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ

Μόνο ψηλά...

 

Πόσες αντιθέσεις χωρούν σε μια εικόνα;

Ο Τσέντι Όσμαν καρφώνει δίχως έλεος στο ελληνικό καλάθι μπροστά στο πλήθος που τον αποθεώνει...

Λίγο πιο κάτω, ο Γιάννης Αντετοκούμπο, προσευχόμενος, μαγνητίζει τις κάμερες...

Και οι δύο θέλουν την κορυφή...

Αλήθεια, ποιος έφθασε πραγματικά ψηλότερα;

Αλέξανδρος Κ. Κολλιόπουλος: Μια σημαντική μαρτυρία (με αφορμή την συμπλήρωση 30 ετών από την φωτιά στην ΑΓΚΥΡΑ, 1995-2025)

 

ΜΙΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ

Με αφορμή τα 30 έτη από την καταστροφική πυρκαγιά στις κατασκηνώσεις «Άγκυρα» της Παναγοπούλας, παραθέτουμε μια μαρτυρία από την κατά σάρκα μητέρα μου κυρά-Ιωάννα Κολλιοπούλου.

Συνδέετο η οικογένειά μας με την οικογένεια του κυρ-Ευθυμίου Γ..... και της συζύγου του, κυρά-Τασίας, επρόκειτο για μια ευλογημένη οικογένεια και γι΄ αυτό τα τέκνα τους και τα εγγόνια τους πρόκοψαν πνευματικά.

Ο κυρ-Ευθύμιος ήτο μέλος της Χριστιανικής Εστίας Πατρών και κάθε καλοκαίρι εργάζετο στις κατασκηνώσεις. Μάλιστα είχε αναλάβει το ρόλο του τροφοδότη (ρουχισμό, τρόφιμα κ.α.).

Όταν επληροφορήθη το συμβάν με τις φλόγες στη κατασκήνωση, έφυγε ασθμαίνοντας για τη προβλήτα του Ρίου, εκεί όπου αναμένοντο οι κατασκηνωτές και οι εθελοντές που είχαν επιβιβασθεί στα φέρυ-μπωτ τα οποία είχαν σπεύσει για να τους σώσουν.

Ο κυρ-Θύμιος από την αγωνία του και τη ταραχή -μήπως και κάποιος έπαθε κάτι κακό- του επιδείνωσε τη νόσο πάρκισον που  ευρίσκετο στο αρχικό της στάδιο με αποτέλεσμα να επιδεινωθεί επικίνδυνα.

Όταν ξεκίνησαν οι διαδικασίες αποκατάστσης των ζημιών, και ενώ η κατάσταση της υγείας του ήτο άσχημη, λέει στην κυρα-Τασία τη σύζυγό του.

"Τασία, η Τεσσαράκοντα Μάρτυρες είναι εδώ, κάνε πέρα να περάσουν!". Το πρόσωπό του έλαμψε (σύμφωνα με τη κυρ-Τασία) και μετά από λίγες ημέρες πήγε στο πετραχήλι του παπα-Γαβριήλ Αθανασιάδη για να εξομολογηθεί.

Την ερώτησε για την υγεία του κυρ-Θύμιου και αυτή του απήντησε ότι έχει παραισθήσεις. Μάλιστα πάτερ μου -του είπε- τη τάδε ημέρα το απόγευμα έβλεπε τους Τεσσαράκοντα Μάρτυρες στο σπίτι μας.

Και ο μακαριστός Γέροντας σκέφτηκε για λίγο και της είπε: "Τασία μου την ημέρα αυτή, το απόγευμα, πήραμε απόφαση ώστε ο κατασκηνωτικός Ναός να φέρει το όνομα των εν λόγω Αγίων Μαρτύρων".

 Δεν αναφέρουμε το επίθετο της οικογένειας. Αλλά είμαι ευλογημένος που τη γνώρισα και ως βρέφος μπουσούλαγα στο σπίτι τους!

Αλέξανδρος Κ. Κολλιόπουλος

Δημοσιεύτηκε στον ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΟ της 6.9.2025

Ζήτω η Πάφος!!!

 

Η ποδοσφαιρική ομάδα της Πάφου διαπρέπει φέτος στα ευρωπαϊκά γήπεδα έχοντας τραβήξει πάνω της τους προβολείς των φιλάθλων της Ευρώπης. 

Πολλοί ίσως να αναρωτιούνται ποιο είναι το πρόσωπο που απεικονίζεται στο σήμα της. Αυτός δεν είναι άλλος από τον Ευαγόρα Παλληκαρίδη, έναν Παφίτη αγωνιστή - μέλος της ΕΟΚΑ, ο οποίος κρεμάστηκε από τους Άγγλους στα 18 του χρόνια επειδή μαχόταν για την αποτίναξη της βρετανικής κυριαρχίας από την Κύπρο.

Εκτελέστηκε στη Λευκωσία το 1957 και μέχρι σήμερα αποτελεί εθνικό ήρωα και σύμβολο αυτοθυσίας.

Μετά τη φωτιά...

 

Διαβάσαμε στο dete.gr, αγαπητοί φίλοι ότι:

"Στα Καμίνια της Πάτρας µια μικρή εκκλησία (Κοίμηση της Θεοτόκου) στάθηκε όρθια ανάμεσα σε δεκάδες στρέμματα που κάηκαν από την πυρκαγιά που έπληξε την περιοχή. Παρά την σφοδρότητα της φωτιάς το εκκλησάκι σώθηκε από τις φλόγες και η εικόνα αυτή που καταγράφηκε από τον φακό του Reuters. 

Κάτι ανάλογο συνέβη και στα Μποζαΐτικα της Πάτρας, όπου όλα γύρω είχαν καεί από την άλλη μεγάλη φωτιά που έπληξε την περιοχή και το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία παρέμεινε άθικτο".

Θα προσθέσουμε και το εκκλησάκι του προφήτη Ελισσαίου αλλά και τον Ι. Ν. του Τιμίου Σταυρού στον Αλισσό που έμειναν ανέπαφα από την καταστρεπτική φωτιά. Ευλογητός ο Θεός!

«Συνέχεια στὸ Νοσοκομεῖο σας γυρίζει» | ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

 

Περ. Ο ΣΩΤΗΡ, Τ. 2336 (1 & 15 Αυγούστου 2025)

 

Καθόμασταν ένα απόγευμα στο μικρό μπαλκόνι της Ιεράς Μονής Αγίου Διονυσίου, μετά το απόδειπνο και την προσκύνηση των λειψάνων. 

Ο πάτερ Χαρίτων, όπως συνήθιζε, είχε έρθει να μας κάνει λίγη παρέα. Μιλούσε με απλότητα και σοφία για πνευματικά θέματα.

 Για την προσευχή, την ταπείνωση, τη μετάνοια. 

Και, όπως συχνά έκανε, δεν παρέλειψε να αναφερθεί και στο τσιγάρο.

– Το τσιγάρο, έλεγε, κάνει κακό στον άνθρωπο. 

Όχι μόνο στο σώμα, αυτό το ξέρουν όλοι, αλλά κυρίως στην ψυχή. Είναι δέσιμο. Πάθος.

Δεν κρατήθηκα. 

Του λέω:

– Πάτερ Χαρίτων, γιατί κυνηγάς με τέτοια μανία όσους καπνίζουν; 

Μόλις δεις κάποιον με τσιγάρο, αμέσως τρέχεις να του πεις να το σβήσει. 

Ακόμα και στην αυλή, αν πάει κανείς να καπνίσει, 

ξαφνικά εμφανίζεσαι και τον μαλώνεις. 

Γιατί, καλέ μου πάτερ; 

Κυνηγάς τον κόσμο μερικοί σκανδαλίζονται.

Με κοίταξε ήρεμα, με βλέμμα βαθύ, και μου είπε:

– Άκου, Πασχάλη μου! θα σου πω. 

Εδώ, στο μοναστήρι μας, ένας αδελφός  μοναχός είχε μια φοβερή εμπειρία. 

Μια μέρα πήγαινε να ετοιμάσει τον ναό για την ακολουθία. 

Και εκεί, είδε αισθητά – με τα μάτια του – την Παναγία μέσα στην εκκλησία να κλαίει.

Την πλησίασε ταραγμένος και της είπε:

– Παναγιά μου, γιατί κλαις;

Κι εκείνη, με λυγμό, του αποκρίθηκε:

– Παιδί μου, πριν από λίγο ήρθε εδώ ο διάβολος και με κορόιδευε. Μου είπε: 

«Οι προσκυνητές σου έρχονται, ναι… για προσκύνημα. Όμως εμένα θυμιάζουν με τα τσιγάρα τους».

Ο πάτερ Χαρίτων σταμάτησε για λίγο. 

Έσκυψε το κεφάλι του, σαν να το ξαναζούσε μέσα του.

– Από τότε, συνέχισε σιγανά, δεν το αντέχω. 

Όχι από αυστηρότητα. Όχι από σκληρότητα. Αλλά από πόνο. 

Από αγάπη για Εκείνη… και για τους ανθρώπους.

Πάρα πολλοί που γνώρισαν τον πατέρα Χαρίτων με την συμβουλή του και τις προσευχές του έκοψαν το τσιγάρο... 

Απελευθερώθηκαν από αυτό το βρωμερό πάθος και η ζωή τους έγινε καλύτερη και κάποια προβλήματα οικογενειακά λύθηκαν (όπως έλεγε) εάν θα έκοβαν το τσιγάρο.

Αυτό που κατάλαβα εγώ είναι ότι ο μοναχός που είδε την Παναγιά μας αλλά δεν το αποκάλυψε...

ήταν ο ίδιος ο πατήρ Χαρίτων.

Ήταν άγιος, έκρυβε την αγιοσύνη του...

Πίσω από την απλότητα ενός απλού μοναχού βοηθούσε όποιον είχε σοβαρό πρόβλημα. Με τις συμβουλές του γίνονταν θαύματα. 

Πιστεύω κάθε ένας που γνώρισε τον πατέρα Χαρίτων θα είχε να μας πει και μία θαυμαστή εμπειρία.

Ας έχουμε την αγία ευχή του!

Να μεσιτεύει για εμάς στον καλό θεό μας.

γράφει ο Βασίλειος Στυλιανέσης στο FB

ΠΗΓΗ:

Ο δια Χριστόν… κλέφτης!

 

Στην Πνευματική ζωή, είναι ανάποδα τα πράγματα.

Άμα κρατάς εσύ το άσχημο, τότε νοιώθεις όμορφα. Άμα το δίνεις στον άλλον, τότε νοιώθεις άσχημα. Όταν δέχεσαι την αδικία και δικαιολογείς τον πλησίον σου, δέχεσαι τον πολυαδικημένο Χριστό, στην καρδιά σου. Τότε ο Χριστός μένει με το ενοικιοστάσιο [1], μέσα σου και σε γεμίζει με ειρήνη και αγαλλίαση. Για δοκιμάστε, βρε παιδιά, να ζήσετε αυτήν την χαρά! Να μάθετε να χαίρεσθε με αυτήν την πνευματική χαρά, όχι με την κοσμική. Πάσχα θα έχετε τότε κάθε μέρα.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαρά από την χαρά που νοιώθεις, όταν δέχεσαι την αδικία. Μακάρι να με αδικούσαν όλοι οι άνθρωποι! Ειλικρινά, σας λέω, την γλυκύτερη πνευματική χαρά την ένοιωσα μέσα στην αδικία. Ξέρετε πόσο χαίρομαι, όταν κάποιος με πει πλανεμένο; «Δόξα σοι ο Θεός, λέω, από αυτό έχω μισθό, ενώ αν με πουν άγιο, χρωστάω». Γλυκύτερο πράγμα από την αδικία δεν υπάρχει!

Ένα πρωί στο καλύβι χτύπησε κάποιος το σιδεράκι στην πόρτα. Κοίταξα από το παράθυρο να δω ποιος είναι, γιατί δεν ήταν ακόμα η ώρα να ανοίξω. Είδα έναν νέο με φωτεινό πρόσωπο και κατάλαβα ότι είχε βιώματα πνευματικά, αφού τον πρόδιδε η Χάρις του Θεού. Γι’ αυτό, αν και ήμουν απασχολημένος, διέκοψα αυτό που έκανα, άνοιξα την πόρτα, τον πήρα μέσα, του πρόσφερα νερό και με τρόπο άρχισα να τον ρωτάω για την ζωή του, γιατί έβλεπα ότι είχε πνευματικό περιεχόμενο.

«Τι δουλειά κάνεις, παλληκάρι;» τον ρώτησα.

«Τι δουλειά, πάτερ; μου λέει. Εγώ στην φυλακή μεγάλωσα. Τα περισσότερα χρόνια της ζωής μου εκεί τα πέρασα. Τώρα είμαι είκοσι έξι χρονών».

«Καλά βρε παλληκάρι, τι έκανες και σε έκλειναν φυλακή;», τον ρώτησα. Κι εκείνος μου άνοιξε την καρδιά του:

«Από μικρός, μου είπε, πονούσα πολύ, όταν έβλεπα δυστυχισμένους ανθρώπους. Ήξερα όλους τους πονεμένους, όχι μόνον από την ενορία μου αλλά και από άλλες ενορίες. Επειδή ο παπάς της ενορίας μας με τους επιτρόπους μάζευαν συνέχεια χρήματα και έφτιαχναν κτήρια, αίθουσες κτλ, ή έκαναν διάφορους εξωραϊσμούς, είχαν παραμεληθεί τελείως οι φτωχές οικογένειες. Εγώ δεν κρίνω εάν ήταν απαραίτητα αυτά που έφτιαχναν, αλλά έβλεπα να υπάρχουν πολλοί δυστυχισμένοι άνθρωποι. Πήγαινα λοιπόν κρυφά και έκλεβα από τα χρήματα που μάζευαν από τους εράνους. Έπαιρνα αρκετά, δεν τα έπαιρνα όλα. Ύστερα αγόραζα τρόφιμα, διάφορα πράγματα, τα άφηνα κρυφά έξω από τα σπίτια των φτωχών και αμέσως, για να μην πιάσουν άλλον άδικα, πήγαινα στην αστυνομία και έλεγα: «Εγώ έκλεψα τα χρήματα από την εκκλησία και τα ξόδεψα», χωρίς να πω τίποτε άλλο.

Με άρχιζαν στο ξύλο και στο βρισίδι, «αλήτη, κλέφτη», εγώ σιωπούσα. Με έκλειναν μετά στην φυλακή. Αυτή η δουλειά γινόταν για χρόνια. Όλη η πόλη όπου έμενα – τριάντα χιλιάδες κάτοικοι – και άλλες πόλεις με είχαν μάθει, και «αλήτη» με ανέβαζαν, «κλέφτη» με κατέβαζαν. Εγώ σιωπούσα και ένοιωθα χαρά. Κάποτε μάλιστα με είχαν κλείσει στην φυλακή τρία ολόκληρα χρόνια. Μερικές φορές με έκλειναν άδικα στην φυλακή και, όταν έπιαναν τον ένοχο, με άφηναν. Αν δεν τον έπιαναν καθόμουν μέσα, όσο έπρεπε να καθίσει εκείνος. Γι’ αυτό σου είπα, πάτερ μου, ότι τα περισσότερα χρόνια της ζωής μου τα πέρασα στις φυλακές».

Αφού τον άκουσα με προσοχή, του είπα: «Βρε παλληκάρι, όσο καλά και αν φαίνεται αυτό, δεν είναι καλό και να μην το ξανακάνης. Άκου τι θα σου πω. Θα με ακούσης;».

«Θα σε ακούσω πάτερ» μου λέει. «Να απομακρυνθείς από αυτή την πόλη, του λέω, να πας σε άγνωστο περιβάλλον, στην τάδε πόλη, και εγώ θα φροντίσω να συνδεθής με καλούς ανθρώπους. Να εργάζεσαι και να βοηθάς, όσο μπορείς, τους πονεμένους από το υστέρημα σου, επειδή αυτό έχει μεγαλύτερη αξία. Αλλά, και όταν κανείς δεν έχει τίποτα να δώσει σε έναν φτωχό και πονάει η καρδιά του, τότε κάνει ανώτερη ελεημοσύνη, διότι κάνει ελεημοσύνη με το αίμα της καρδιάς του. Γιατί εάν είχε κάτι και το έδινε, θα αισθανόταν και χαρά, ενώ, όταν δεν έχει να δώσει, αισθάνεται πόνο στην καρδιά».

Μου υποσχέθηκε ότι θα ακούσει την συμβουλή μου και έφυγε χαρούμενος.

Έπειτα από επτά μήνες παίρνω ένα γράμμα από τις φυλακές Κορυδαλλού, στο οποίο έγραφε τα εξής; «Ασφαλώς, πάτερ μου, θα απορήσεις που σου γράφω πάλι από την φυλακή μετά από τόσες συμβουλές που μου έδωσες και μετά τις υποσχέσεις που σου έδωσα. Μάθε ότι αυτή την φορά υπηρετώ μία φυλάκιση την οποία είχα υπηρετήσει, κάποιο λάθος έγινε. Ευτυχώς που δεν υπάρχει ανθρώπινη δικαιοσύνη, γιατί θα αδικούνταν οι πνευματικοί άνθρωποι επειδή θα έχαναν τον ουράνιο μισθό».

Όταν διάβασα αυτά τα τελευταία λόγια, θαύμασα αυτόν τον νέο, που είχε πάρει τόσο ζεστά την πνευματική ζωή και είχε συλλάβει τόσο βαθιά το βαθύτερο νόημα της ζωής!

Δια Χριστόν κλέφτης! Μέσα του είχε Χριστό. Δεν μπορούσε να φρενάρει τον εαυτό του από την χαρά που ένοιωθε. Θεία παλαβομάρα, πανηγύρι είχε!

– Γέροντα, από το ρεζίλι ερχόταν η χαρά;

– Από την αδικία ερχόταν η χαρά. Κοσμικός άνθρωπος ήταν, ούτε συναξάρια, ούτε Πατερικά είχε διαβάσει και, ενώ έτρωγε άδικα ξύλο, τον έκλειναν στην φυλακή, τον είχαν μέσα στην πόλη για αλήτη, για παλιόπαιδο, για κλέφτη, γινόταν ρεζίλι, αυτός δεν μιλούσε και τα αντιμετώπιζε όλα τόσο πνευματικά! Νέος άνθρωπος, και δεν φρόντιζε να αποκατασταθή, αλλά πώς να βοηθήσει τους άλλους! Τους μεγάλους κλέφτες πολλές φορές δεν τους κλείνουν ούτε μία φορά στη φυλακή, ενώ αυτόν τον δόλιο τον φυλάκισαν για την ίδια κλοπή δύο φορές και για άλλες κλοπές τον φυλάκισαν άδικα, μέχρι να βρουν τον πραγματικό κλέφτη! Την χαρά όμως που είχε αυτός δεν την είχαν όλοι οι κάτοικοι της πόλης. Τριάντα χιλιάδες χαρές δεν συμπλήρωναν την δική του χαρά.

Γι’ αυτό λέω ότι ένας πνευματικός άνθρωπος δεν έχει θλίψεις. Όταν η αγάπη αυξηθεί και καεί η καρδιά από τον θείο έρωτα, δεν μπορεί να σταθεί πλέον η θλίψη. Η μεγάλη αγάπη προς τον Χριστό υπερνικά τους πόνους και τις ταλαιπωρίες που του προξενούν οι άνθρωποι.

[1] «Ενοικιοστάσιο»: Νομική διάταξη σύμφωνα με την οποία οι ενοικιαστές στέγης για κατοικία η επαγγελματική δραστηριότητα έχουν το δικαίωμα να παρατείνουν την διαμονή τους και μετά την λήξη της μισθώσεως.

Γ. Παϊσίου Αγιορείτου, «Λόγοι», τ. Γ’, σελ. 74-77, Β’ Εκδοση, Εκδοση Ι. Ησυχαστήριο «Ευαγγελιστής Ιωαννης ο Θεολόγος». Δια Χριστόν κλέφτης

Πηγή: Ορθόδοξη Ομάδα Δογματικής Έρευνας

Έδωσε στον ληστή που την κράτησε σε ομηρία με τον σύζυγό της μια εικόνα της Παναγίας «για να τον βοηθήσει» – Η απάντησή του

 

Ένα ζευγάρι στον Άλιμο έζησε τρεις ώρες τρόμου όταν ένοπλοι ληστές εισέβαλαν στο σπίτι τους και τους κράτησαν ομήρους, αναζητώντας χρήματα και κοσμήματα. Η απίστευτη ψυχραιμία της γυναίκας και μία αναπάντεχη πράξη πίστης σημάδεψαν τη δραματική νύχτα.

... Οι δράστες τελικά εγκατέλειψαν το σπίτι μόλις κατάλαβαν ότι σε λίγο θα επέστρεφε η κόρη του ζευγαριού. Πριν φύγουν, η γυναίκα έδωσε στον έναν ληστή μια εικόνα της Παναγίας, όπως του είχε υποσχεθεί.

Η αντίδραση του ληστή ήταν συγκινητική και απροσδόκητη:

«Η κίνηση αυτή τον ξάφνιασε. Μου είπε φεύγοντας: “εάν με βοηθήσει η Παναγία, στο υπόσχομαι ότι θα έρθω μία μέρα χωρίς τη μάσκα να σου συστηθώ και να σου ζητήσω συγγνώμη”»...

Κατάφερες τo 3 ώρες off; Μήπως το δοκίμασες και ήσουν πολύ κοντά;

 

Είναι το μόνο που μου χρειάζεται. Όταν βγαίνω από το σπίτι, είναι το μόνο που παίρνω μαζί μου. Με βοηθάει σε όλα: με αυτό πληρώνω, μου λέει την ώρα, τον καιρό, το επόμενο λεωφορείο, τις ειδήσεις, πόσο έληξε το ματς χθες το βράδυ. Θα μου θυμίσει να κάνω γυμναστική, να πιώ νερό και ίσως έχει και κάποιες προσευχές για να διαβάζω. Καλά μέχρι εδώ.

Χωρίς αυτό, βαριέμαι. Αυτό έχει πάντα να μου πει κάτι που μου τραβάει την προσοχή. 5 δευτερόλεπτα για το πως να καθαρίζω εύκολα τις ζάντες στο νέο tesla, 7 δευτερόλεπτα για ανάποδες βουτιές από τον βατήρα. Έχει κι άλλα να μου πει, αλλά άστο καλύτερα. Ο αντίχειράς μου ταξιδεύει με άνεση πάνω στην οθόνη. Τα βίντεο πέφτουν το ένα μετά το άλλο. 2 δευτερόλεπτα για να μου τραβήξει την προσοχή. 5 δευτερόλεπτα βλέπω με ενδιαφέρον και μετά αναρωτιέμαι πότε τελειώνει. Λογικά, το επόμενο θα είναι καλύτερο. Πάντα βρίσκει κάτι που με ενδιαφέρει περισσότερο.

Με ενημερώνει για όλα. Στην ομαδική της τάξης συζητάμε για κάτι. Στην ομαδική του μπάσκετ για κάτι άλλο, στην ομαδική του χορού έχουμε άλλο θέμα. Μαθαίνω όλα τα νέα. Σε κάθε notification τινάζομαι: είναι πάλι κάτι άσχετο ή θα έρθει επιτέλους αυτό που περιμένω; Ελέγχω την οθόνη. Την είχα ελέγξει και πριν από δύο λεπτά. Τίποτα. Αλλά, μισό λεπτό, τι είπαμε περιμένω;

——————————————————

3 ώρες off . Ας πάει για ύπνο. Ας κρυφτεί στο συρτάρι της κουζίνας ή στην εργαλειοθήκη ή στην τσάντα της γιαγιάς ή στο πατάρι ή… Να ελευθερωθώ, έστω για τρεις ώρες. Να μη νιώθω ότι έχω και κάτι άλλο να δω ή να μάθω. Να μην περιμένω άλλη ειδοποίηση, άλλη κουβέντα, άλλο emoji , άλλο… Να κοιτάξω έξω από το παράθυρο, να ονειρευτώ ελεύθερα, να σκεφτώ καθαρά. Να μη δω άλλα βίντεο. Να ψάξω με τα μάτια μου το δρόμο ή τα πρόσωπα των ανθρώπων ή τον ουρανό.

3 ώρες off, να ζήσω λίγο αλήθεια, επιτέλους!

Αδαμαντίνη

Περιοδικό «ΠΡΟΣ ΤΗ ΝΙΚΗ», Ιανουάριος 2025

Τρία φίλτρα

 

Στην αρχαία Ελλάδα, ο Σωκράτης, αναγνωρισμένος για την τεράστια σοφία του, δέχτηκε ένα άτομο που, με μεγάλο ενθουσιασμό, του είπε:

– Σωκράτη! Ξέρεις τι άκουσα μόλις για τον φίλο σου;

Ο φιλόσοφος, ήρεμα, απάντησε:

– Μια στιγμή. Πριν μου πεις, ας δούμε τι εννοείτε με τρία φίλτρα.

✓ Πρώτο Φίλτρο: Η Αλήθεια.

Έχεις ελέγξει αν αυτό που θα μου πεις είναι αλήθεια;

- Όχι, απλά το άκουσα εκεί πέρα.

✓ Δεύτερο φίλτρο: Καλοσύνη.

– Είναι κάτι καλό που θα μου πεις για τον φίλο μου;

- Όχι, ακριβώς το αντίθετο.

✓ Τρίτο φίλτρο: η χρησιμότητα.

– Είναι χρήσιμο που το ξέρω αυτό;

- Όχι, όχι πραγματικά.

Ο Σωκράτης, με γαλήνη, κατέληξε:

- Αν αυτό που θες να μου πεις δεν είναι αλήθεια, δεν είναι καλό, δεν είναι χρήσιμο... γιατί το λες;

Το Ρολόι του Χρόνου

 

Κάποτε, σε ένα μικρό χωριό, ζούσε ένας ωρολογοποιός, ο Νικόλας, γνωστός για την τέχνη και την ακρίβειά του. 

Ο Νικόλας είχε περάσει ολόκληρη τη ζωή του φτιάχνοντας ρολόγια. 

Τα ρολόγια του δεν ήταν απλά μηχανισμοί. 

Ήταν μικρά έργα τέχνης που μετρούσαν τον παλμό του χρόνου.

Ένα χειμωνιάτικο πρωινό, ένας νέος άνδρας μπήκε στο μαγαζί του. 

"Θέλω ένα ρολόι," είπε. "Όχι ένα συνηθισμένο. Θέλω ένα που να μου θυμίζει πώς να ζήσω τη ζωή μου."

Ο Νικόλας χαμογέλασε και έφτιαξε για τον άνδρα ένα μοναδικό ρολόι. 

Στο καντράν του, αντί για αριθμούς, χάραξε λέξεις:

Στις 12, η λέξη "Αρχή."

Στις 3, η λέξη "Ευγνωμοσύνη."

Στις 6, η λέξη "Συγχώρεση."

Στις 9, η λέξη "Αγκαλιά."

Όταν ο άνδρας τον ρώτησε γιατί το έκανε έτσι, ο Νικόλας απάντησε:

"Το ρολόι αυτό θα σου θυμίζει πως κάθε μέρα μπορεί να είναι μια νέα αρχή. Ότι η ευγνωμοσύνη σου δίνει δύναμη να προχωράς. Ότι η συγχώρεση είναι για την ψυχή σου, όχι για τους άλλους. Και ότι καμία στιγμή δεν είναι ολοκληρωμένη χωρίς μια αγκαλιά – πραγματική ή μεταφορική."

Ο άνδρας έφυγε, κρατώντας το ρολόι του σαν θησαυρό. Κάθε φορά που το κοίταζε, του θύμιζε πως ο χρόνος δεν είναι εχθρός αλλά δώρο.

Μέχρι το τέλος της ζωής του, ο άνδρας έλεγε πως εκείνο το ρολόι δεν μετρούσε λεπτά και ώρες, αλλά στιγμές που άξιζε να ζήσει.

To ηθικό δίδαγμα της ιστορίας αυτής ; 

Ο χρόνος δεν είναι κάτι που ξοδεύουμε· είναι κάτι που γεμίζουμε με νόημα. 

Φτιάξε τη ζωή σου σαν το δικό σου μοναδικό ρολόι: γέμισέ τη με αρχές, ευγνωμοσύνη, συγχώρεση, και αγάπη.