Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς: Λόγος εις την Βʼ Κυριακή των Νηστειών

..Το πιο σπουδαίο πράγμα στο δρόμο τής σωτηρίας είναι να προσεγγίσουμε με πίστη την παρουσία τού Κυρίου, να τη νιώσουμε. 

Μερικές φορές έρχεται και μας αποκαλύπτεται ο ίδιος ο Κύριος. Έτσι πήγε στη Μάρθα και τη Μαρία στη Βηθανία, έτσι ξαφνικά εμφανίστηκε στον απόστολο Παύλο στο δρόμο προς τη Δαμασκό, σε άλλους αποστόλους στη θάλασσα της Γαλιλαίας και στο δρόμο προς τους Εμμαούς, στην οικία όπου μπήκε «κεκλεισμένων των θυρών», στη Μαρία τη Μαγδαληνή στον κήπο και σε πολλούς αγίους σε όνειρα ή οράματα. Μερικές φορές παρουσίασαν οι απόστολοι ανθρώπους στον Κύριο, όπως ο Ανδρέας έφερε τον Πέτρο κι ο Φίλιππος το Ναθαναήλ. Οι διάδοχοι των αποστόλων κι οι ιεραπόστολοι έφεραν στο Χριστό χιλιάδες, εκατομμύρια ανθρώπους κι άλλες φορές ο ένας πιστός έφερνε τον άλλο. Αλλά και άγνωστοι άνθρωποι μερικές φορές προσπάθησαν πο­λύ μόνοι τους να πλησιάσουν τον Κύριο, όπως στην περίπτωση των τεσσάρων που άνοιξαν την οροφή τού σπιτιού για να φέρουν τον παραλυτικό φίλο τους μπροστά Του.

Αυτοί είναι οι τρεις τρόποι με τους οποίους οι άνθρωποι μπορούν να παρουσιαστούν στον Κύριο. Εκείνο που πρέπει να κάνουμε εμείς είναι να προσπαθήσουμε πολύ και ν’ αγωνιστούμε για να βρεθούμε μπροστά Του, ώστε να μας βοηθήσει κι Εκείνος να τον προσεγγίσουμε και να μας φωτίσει. 

Πρέπει ν’ ακολουθήσουμε τους τρεις αυτούς τρόπους σε αντίθετη πορεία. Αυτό σημαίνει πως πρέπει με πίστη και ζήλο να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να βρεθούμε μπροστά στον Κύριο. Μετά ν’ ακολουθήσουμε την κλήση και τις εντολές τής αγίας αποστολικής Εκκλησίας, της Εκκλησίας των πατέρων και των διδασκάλων. Και τελικά, αφού θα έχουμε εκπληρώσει τους δύο πρώτους όρους, θα πρέπει να περιμένουμε με πίστη κι ελπίδα στο Θεό να μας παρουσιαστεί, κι η παρουσία Του να μας φωτίσει, να μας ενισχύσει, να μας θεραπεύσει και να μας σώσει...

όλος ο λόγος εδώ

Ο Αρχισυνάγωγος

Είναι λυπηρό και τραγικό. Ο Αρχισυνάγωγος της σημερινής ευαγγελικής περικοπής αντί να βλέπει την θαυμαστή ενέργεια του Θεού, να βλέπει την παράβαση του θείου νόμου! 

Μια από τις αιτίες της διαμαρτυρίας του ήταν ο φθόνος. Ήθελε ο ίδιος, όντας Φαρισαίος, να έχει το προβάδισμα στην εκτίμηση του κόσμου για την επίγεια δικαιοσύνη του. Έτσι μπροστά στην ουράνια δικαιοσύνη δείχνει την υποκριτική του διάθεση, την συκοφαντεί, αρνείται την πίστη και τη θεογνωσία...

Η ΔΙΑΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΕΓΩΙΣΜΟΥ

Κανένας δεν αγαπά τον υπερήφανο. Ουδείς προστρέχει στην συντροφιά του. Η παρουσία του, κουράζει, αποσυντονίζει, ταράσσει και εκνευρίζει. Χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή και ικανότητα αυτοκυριαρχίας κατά τη συναναστροφή και περισσότερο τη συνεργασία με έναν εγωιστή και υπερήφανο άνθρωπο, αφού είναι σχεδόν βέβαιο πως τις περισσότερες φορές, στο τέλος μεγαλύτερη θα είναι η πνευματική ζημιά και η ψυχική φθορά, παρά το οποιοδήποτε όφελος.

Αλλά το χειρότερο που μπορεί να πάθει ο άνθρωπος από την υπερηφάνεια είναι η ανεπανόρθωτη ζημιά, ο απόλυτος σκοτισμός του νοός ,που δεν, είναι παρά αυτός ο παραλογισμός. Και άνευ αντιρρήσεως, η αθεΐα αποδεικνύει παραλογισμό και ασθένεια βαρύτατη έως και ανίατη. Η δε υπερηφάνεια στον χώρο της πίστεως, αποκαλύπτει καταστάσεις “ψυχασθένειας” και δαιμονισμού.

Αρχιμ. Ιωήλ Κωνστάνταρος

Email: ioil.konitsa@gmail.com

Κόνιτσα

Απόστολος Θωμάς

Φίλοι μου, ο Απόστολος Θωμάς είναι πολύ περισσότερο κοντά μας απ΄όσο νομίζουμε.

Η ολιγοπιστία, ανεξαρτήτως του ψυχολογικού της υπόβαθρου ή της πνευματικής ρηχότητας, καιροφυλακτεί να εισχωρήσει στην καρδιά μας, στο κάθε βήμα της ζωής μας, εαν δεν παραμείνουμε άγρυπνοι και προσεκτικοί. Είναι δε τόσο λεπτή στην παρουσία της κάποιες φορές, που ούτε καν το φανταζόμαστε.

Βεβαίως, σε καθαρώς θεωρητικό επίπεδο, είναι αδύνατον ένας πιστός να τρέφει μέσα στην καρδιά του τον πειρασμό αυτόν. Όμως, σε άλλα επίπεδα, όπως της δειλίας, της εκφράσεως της χριστιανικής γνώμης και ιδιαιτέρως της αρνήσεως της Εκκλησιολογικής Ομολογίας, ότι δηλ. το Σώμα του Χριστού, η Ορθοδοξία μας, αποτελεί την Κιβωτό της Σωτηρίας, τούτο στην εποχή μας αποτελεί ολοφάνερη ολιγοπιστία. Και άνευ αντιρρήσεως, κάνει τον άνθρωπο να έρχεται αντιμέτωπος με τον ίδιο τον Ιησού.

Αρχμ. Ιωήλ Κωνστάνταρος
Κόνιτσα
email: ioil.konitsa@gmail.com

 

Β' Κυριακή των Νηστειών

Ας προσέξουμε διότι πάντοτε μεν, αλλά κυρίως στις ημέρες της αποστασίας που ζούμε, τα αντιαιρετικά κηρύγματα και ο αγωνιστικός βίος του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, αποκτούν εξαιρετική επικαιρότητα.

Η διαβολική νοοτροπία που εξισώνει την αλήθεια με την πλάνη, και που τείνει να κυριαρχήσει, είναι άνευ αντιλογίας ο μεγαλύτερος κίνδυνος της Ορθοδοξίας μας σήμερα. Το νεόκοπο και νεοεποχίτικο δόγμα ότι, παπικοί, προτεστάντες, μονοφυσίτες, ορθόδοξοι, όλοι είμαστε χριστιανοί και όλοι είμαστε ένα, αυτόν ακριβώς τον κίνδυνο που επισημαίνουμε αποκαλύπτει.

Οι κακόδοξοι λόγοι «ορθοδόξων ποιμένων» ότι τί σημασία έχουν οι μικροδιαφορές στις δογματικές διατυπώσεις και ότι ο Χριστός είπε να έχουμε αγάπη μεταξύ μας, αποδεικνύουν ότι το καρκίνωμα έχει προχωρήσει στον οργανισμό, περισσότερο απ΄όσο μπορούμε να φανταστούμε.

Δοθέντος δε ότι ο λαός μας, είναι και παραμένει δυστυχώς ακατήχητος, σιγά-σιγά, εντέχνως και υπούλως τείνει να πιστέψει ότι έτσι έχουν τα πράγματα. Ότι δηλ. επί της ουσίας όλοι είμαστε το ίδιο, αφού πιστεύουμε στον Θεό και πως όλη η υπόθεση των διαφορών δεν είναι παρά θέμα διατυπώσεων και σχολαστικών εκφράσεων.

Εάν τώρα προσθέσουμε και την «τεχνική οικονομική κρίση» που μαστίζει την κοινωνία και που έχει ως αποτέλεσμα οι άνθρωποι να πιστέψουν ότι «μόνον επ΄άρτον ζήσεται άνθρωπος», κατανοεί κανείς πώς γίνονται πιστευτές παρόμοιες θεωρίες περί «κοινού Θεού», κοινής Πίστεως και κοινών αγώνων.

Τελικώς, αυτό τώρα που ενώνει τις κοινωνίες, δεν είναι ο μοναδικός Θεός (ποτέ άλλωστε δεν ήταν). Αυτό, μάλλον αυτά που φέρνουν πιο κοντά και συναδελφώνουν σε παγκόσμιο επίπεδο τις ψυχές είναι η λεγόμενη «οικονομική κρίση», η «μόλυνση του περιβάλλοντος», η «ενεργειακή κρίση», οι «τεχνιτές ασθένειες» και τόσα άλλα που κλείνουν ερμητικώς την θύρα στον αυθεντικό τρόπο ζωής, ενώ ανοίγουν διάπλατα τις πύλες σ΄όσους «αγαπητικώ τω τρόπω» κηρύσσουν παγκόσμια θρησκεία κάτω από έναν «πρωτόθρονο αδελφό». Και φυσικά ο «πρωτόθρονος αδελφός» δεν θα έχει καμμία αντίρρηση και για ένα παγκόσμιο νόμισμα και οπωσδήποτε μια κυρίαρχη παγκόσμια κυβέρνηση... 

Αρχ. Ιωήλ Κωνστάνταρος

 Email: ioil.konitsa@gmail.com  

 

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΑΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ - του Μητρ. Πατρών κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

Ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία κάθε στιγμή τήν θεωρεῖ ὡς «ἐσχάτη»  καί γιά τόν λόγο αὐτό καλεῖ σέ ἐγρήγορση τούς ἀνθρώπους. Τό κάθε δευτερόλεπτο τῆς ζωῆς μας πρέπει νά ἀξιοποιῆται κατά τρόπο πνευματικό, ὥστε νά ἀποφέρῃ καρπούς κατά Θεόν, ὠφελίμους γιά μᾶς, ἀλλά καί γιά τούς συνανθρώπους μας. Ὁ καλός ἀγῶνας δέν γίνεται ἕνεκα τοῦ φόβου γιά τά ἔσχατα, ἤ λόγῳ τοῦ τρόμου τῆς ἐλεύσεως τοῦ Κυρίου, ἀλλά γιά τήν χαρά τῆς κοινωνίας μέ τόν Θεό, γιά τήν ἀγάπη Ἐκείνου, ὁ ὁποῖος ἐσταυρώθη δι’ ἡμᾶς καί μᾶς ἐφώτισε μέ τήν ἀλήθεια, ὄντας ὁ ἴδιος τό Φῶς καί ἡ Ἀλήθεια 

Ἡ σωτηρία πραγματοποιεῖται στό «νῦν», στό τώρα, ἀφοῦ «ἰδού νῦν καιρός εὐπρόσδεκτος, ἰδού νῦν ἡμέρα σωτηρίας» (Β’ Κορ. στ’. 2). 

Όλο το κείμενο εδώ

 

Κατάλυση της νηστείας - Κυριακή των Απόκρεω

Και επειδή βρισκόμαστε στα προπύλαια του ενδόξου σταδίου της ευλογημένης μας νηστείας, τονίζουμε ότι είναι εντελώς απαράδεκτον και όντως αποτελεί σκάνδαλον και μάλιστα «μεγάλου βεληνεκούς» αν οι πιστοί (δεν κάνουμε λόγο εδώ βεβαίως για αθέους και απίστους και αιρετικούς) καταλύουν δημοσίως, έστω κι αν υφίσταται σοβαρός λόγος υγείας.

Αλλά, δεν προλάβαμε να ολοκληρώσουμε την φράση μας και ήδη βλέπετε ξεκίνησαν τώρα οι «διακριτικοί» να μας λιθοβολούν με τον λίθο του αναθέματος. Σπεύδουμε το λοιπόν ευθύς αμέσως να εξηγήσουμε το τι ακριβώς εννοούμε. Αφού, όπως μας διδάσκουν και οι Άγιοι Πατέρες μας, δεν είμαστε «σωματοκτόνοι, αλλά παθοκτόνοι».

Αντιμετωπίζεις αδελφέ μου κάποιο πρόβλημα με την σωματική σου υγεία; Θα καταλύσεις. Ναι, θα κάνεις την ορισμένη δίαιτα που σου επιβάλλει ο θεράπων ιατρός σου, βεβαίως. Όμως αυτό θα γίνεται όχι δημοσίως, αλλά θα καταλύεις κλεισμένος μέσα στην οικία σου. Όχι στο εστιατόριο και φανερά, αλλά κατά μόνας και να το γνωρίζουν μόνο τα πρόσωπα της οικογενείας σου, ακριβώς λόγω της ανάγκης.

Αν τώρα προβάλλει κάποιος την ένσταση ότι τούτο αποτελεί υποκρισία, και ότι το σωστό θα είναι τα πάντα να γίνονται δημοσίως, απαντούμε. Αυτό σε καμμία των περιπτώσεων δεν αποτελεί υποκρισία. Αντιθέτως μάλιστα  αποτελεί πράξη ευσεβείας και διακρίσεως, λόγω του ότι σεβόμαστε την αδυναμία, την συνείδηση και το δίκαιο των αδελφών, οι οποίοι δεν γνωρίζουν τα περί της ασθενείας. Αλλά και αν γνώριζαν, και πάλι ο αυτοσεβασμός, η διάκριση, η ευγένεια και ο σεβασμός στον ευλογημένο θεσμό της νηστείας, όλ' αυτά και άλλα πολλά, επιβάλλουν όχι την δημοσιότητα, αλλά την προσοχή και την σιωπή της αδυναμίας. 

Αρχ. Ιωήλ Κωνστάνταρος

Email: ioil.konitsa@gmail.com

Κόνιτσα

ΤΟ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟΤΕΡΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ

      Τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου

      Πατρῶν κ.κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

 

Ἡ παραβολή τοῦ ἀσώτου υἱοῦ (Λουκ. ιε’. 11-32) εἶναι τό συγκλονιστικότερο κείμενο ὅλων τῶν ἐποχῶν, τό ὁποῖο εἶναι σέ θέση, νά ἀλλοιώσῃ μέ τήν δυναμική του καί τίς πλέον σκληρές καρδιές.

 

Ὁ νεώτερος γυιός «ἐπαναστατεῖ», θέλει νά «ἀπελευθερωθῇ» ἀπό τά οἰκογενειακά δεσμά καί ἀπό τήν πατρική κηδεμονία. Θέλει, ὅπως λένε οἱ νέοι σήμερα, νά κάνῃ τήν ζωή του. Γνωρίζει ὅτι εἶναι ἐλεύθερος καί ἐπιθυμεῖ νά κάνῃ χρήση τῆς ἐλευθερίας του, ὅπως αὐτός ἀντιλαμβάνεται τήν ἔννοια τοῦ ὅρου.

 

Ὅμως, τί κρῖμα! Ὑπάρχει ἕνα ἐμπόδιο. Ὁ Πατέρας... ζεῖ. Δέν ἔχει μοιράσει ἀκόμη τήν περιουσία. Καί... ἀργεῖ. Δέν ἔρχεται ἡ ὥρα του νά... φύγῃ. Ἔτσι λοιπόν ὁ γυιός «σκοτώνει» τόν Πατέρα. «Πατέρα δέν μπορῶ νά περιμένω ἄλλο. Δός μου τό μερίδιό μου, τό μερτικό μου, (ὅπως θά λέγαμε ἐμεῖς σήμερα). Θέλω νά ζήσω τή ζωή μου».  

 

Ὁ Πατέρας δέν μπορεῖ νά κάνῃ διαφορετικά, σφίγγει τήν καρδιά του καί μοιράζει τό βιός του.

Ἀπό τώρα ἀρχίζει ὁ πόνος τοῦ Πατέρα γιά τόν χαμό τοῦ παιδιοῦ, ὄχι γιά τήν ἀπώλεια τῆς περιουσίας. Τό παιδί..., ἡ ψυχή τοῦ ἑνός, τοῦ ἀπολωλότος προβάτου.

 

Ὅμως ἀρχίζει καί ἡ περιπέτεια τοῦ παιδιοῦ. Ἡ ἐλευθερία, τό ὡραιότερο δῶρο τοῦ Πατέρα. Ἀλλά πρέπει νά ξέρῃς, νά σέβεσαι αὐτό πού ἔχεις, γνωρίζοντας ποιός σοῦ τό ἔδωσε, καί τί σημασία ἔχει γιά τήν ζωή σου. «Καί κατέφαγε τόν βίον αὐτοῦ ζῶν ἀσώτως...». Τραγική διαπίστωση καί ὀδυνηρός ὁ τρόπος πού παρουσιάζεται.

«Τά ὀψώνια τῆς ἁμαρτίας θάνατος», θά εἴπῃ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος (Ρωμ. στ’. 23). Ὁ γυιός «πεθαίνει», ἀφοῦ ἔχασε τά προνόμια καί τά ἀγαθά πού τοῦ ἔδωσε ὁ Πατέρας.