Άγγελοι με ράσα

Του Αντώνη Μακατούνη - εφημ. "ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΛΗΘΕΙΑ"

Ήταν Τρίτη, εννέα και μισή το βράδυ, η θερμοκρασία στην παγωμένη Αθήνα έκανε βουτιά, η υγρασία τσάκιζε κόκαλα και το θερμόμετρο είχε κολλήσει στους 6 βαθμούς Κελσίου, «τσαλακώνοντας» τα πρόσωπα των περαστικών που διέσχιζαν βιαστικά τους δρόμους του κέντρου της πόλης.

Τίποτα όμως δεν πτόησε τους έξι κληρικούς και τους 30 εθελοντές με τη ζεστή καρδιά, στην πλειονότητά τους νέοι, που κάθε εβδομάδα έχουν μια ιερή αποστολή, να μοιράσουν τρόφιμα, νερό, κουβέρτες, είδη ρουχισμού και καθαρισμού στους αστέγους της πρωτεύουσας, οι οποίοι ανεβαίνουν καθημερινά τον δικό τους σύγχρονο γολγοθά.

Σημείο συνάντησης και εκκίνησης είναι η οδός Μητροπόλεως στο Μοναστηράκι (έξω από τον Μητροπολιτικό Ναό).

Επικεφαλής της ομάδας είναι κάθε Τρίτη ο υπεύθυνος του φιλοπτώχου της Αρχιεπισκοπής Αθηνών πατήρ Αλέξιος Γιαννιός, ο οποίος συγκεντρώνει με ηρεμία γύρω του όλους τους εθελοντές και τους προετοιμάζει ψυχολογικά, αφού πρόκειται να δουν σκληρές εικόνες καθημερινής επιβίωσης και ανέχειας, που δεν μπορούν όχι να υποψιαστούν, αλλά ούτε να φανταστούν.

Οι επόμενες δυόμισι ώρες θα αλλάξουν τη ζωή και τον τρόπο σκέψης τους για πάντα, αφού η δυστυχία που θα αντικρίσουν δεν μπορεί να αφήσει κανέναν ανεπηρέαστο.

Η κατάσταση χειροτερεύει συνεχώς και οι άνθρωποι που ζουν στον δρόμο καθημερινά πολλαπλασιάζονται ανησυχητικά. Λέει με έμφαση στους εθελοντές να προσφέρουν πέρα από το φαγητό, το χαμόγελό τους και την αγάπη τους.

Να μη φοβηθούν, να τους συμπαρασταθούν ψυχολογικά, να τους σφίξουν το χέρι, να μιλήσουν μαζί τους και να τους παρηγορήσουν, ενώ δεν παραλείπει να εκφράσει και τις ευχαριστίες του για τον χρόνο που διαθέτουν. Ανάμεσα στην ομάδα βρίσκεται και η «ορθόδοξη Αλήθεια», η οποία έγινε αυτόπτης μάρτυρας μιας σπουδαίας (αλλά και επικίνδυνης) προσπάθειας, που για πρώτη φορά καταγράφεται από μέσο ενημέρωσης.

«Οι άνθρωποι αυτοί έχουν άμεση ανάγκη από αυτά που τους προσφέρουμε, αλλά περισσότερο από όλα έχουν ανάγκη της παρουσίας του ανθρώπου και ιδιαίτερα των πατέρων που δείχνουν ότι η εκκλησία είναι έμπρακτα κοντά σε αυτούς τους συνανθρώπους μας» αναφέρει στην «ορθόδοξη Αλήθεια» ο πατήρ Αλέξιος, ενώ παράλληλα προκαλεί ανατριχίλα, ενθυμούμενος μία πρόσφατη ιστορία: «Οι γέροντες και οι γερόντισσες θα έπρεπε να είχαν διαφορετική αντιμετώπιση από την κοινωνία γιατί προσέφεραν στη ζωή τους.

Η καινοτόμος Ελλάδα μεταναστεύει

Αποκαλυπτικά στοιχεία παρουσίασε η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (30.11.14) αποτυπώνουν το μεγάλο πρόβλημα της μεγάλης φυγής των νέων και της «διαρροής εγκεφάλων» από την Ελλάδα, στηριζόμενη στα στοιχεία του Εθνικού Κέντρου Τεκμηρίωσης (ΕΚΤ) του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών και της έρευνας του καθηγητή του Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας κ. Λόη Λαμπριανίδη.

Συνολικά και σε όλους τους τομείς, πάνω από 100.000 Έλληνες επιστήμονες, στην πλειονότητα νέοι, βρίσκονται στο εξωτερικό, είτε έχοντας εδραιωθεί επαγγελματικά είτε αναζητώντας μία καλή θέση εργασίας. 

Επίσης, ακόμη 30.000 Έλληνες σπουδάζουν σε πανεπιστήμια του εξωτερικού, πολλοί εκ των οποίων προσβλέπουν σε αναζήτηση εργασίας ώστε να μείνουν μόνιμα στην ξένη χώρα. 

Ειδικότερα, πάνω από 100.000 Ελληνες επιστήμονες (γιατροί, μηχανικοί, οικονομολόγοι, νομικοί κ.ά.) έως 40 ετών βρίσκονται στο εξωτερικό. Ευρύτερα, σύμφωνα με τα στοιχεία του ΟΗΕ, ο αριθμός των Ελλήνων επιστημόνων κάθε ηλικίας οι οποίοι βρίσκονται στο εξωτερικό προσεγγίζει τις 150.000. 

Πιο συγκεκριμένα, η μετανάστευση των νέων επιστημόνων εντάθηκε την τελευταία πενταετία λόγω της οικονομικής κρίσης και της υψηλής ανεργίας, η οποία ξεπερνάει το 50% στους νέους έως 25 ετών, ενώ παραμένει ιδιαίτερα υψηλή στους νέους 25-29 ετών (40% ) και στην εξίσου δυναμική ηλικιακή ομάδα των 30-44 ετών (25,5%). 

Με βάση έρευνα του Πανεπιστημίου Μακεδονίας (Μονάδα Περιφερειακής Ανάπτυξης και Πολιτικής) οι νέοι που αναζητούν την τύχη τους στο εξωτερικό έχουν υψηλά ακαδημαϊκά προσόντα. Το 73% έχει μεταπτυχιακό τίτλο, το 51,2% διδακτορικό, το 41% έχει σπουδάσει σε πολύ καλό πανεπιστήμιο. 

Παράλληλα, το προσωπικό των πανεπιστημίων δεν ανανεώνεται. Ενδεικτικό είναι ότι, με βάση τα στοιχεία της ομοσπονδίας πανεπιστημιακών (ΠΟΣΔΕΠ) έως το 2016 θα αποχωρήσουν περίπου 1.100 πανεπιστημιακοί, δηλαδή ο ένας στους οκτώ από τους 9.149 σήμερα. Επίσης, υπάρχει κίνδυνος να μην πραγματοποιοηθεί μεγάλο μέρος του εκπαιδευτικού έργου, αφού έχουν περικοπεί δραστικά οι πιστώσεις για προσλήψεις συμβασιούχων νέων πανεπιστημιακών. Χαρακτηριστικά, το σχετικό κονδύλι, από 18 εκατομμυρία ευρώ που ήταν το 2011, μειώθηκε σε 5 εκατομμύρια για το 2013, ενώ για το ακαδημαϊκό έτος 2014-2015 υπάρχουν πιστώσεις μόνο για 100 συμβασιούχους.

Τέλος, η ανησυχία είναι έκδηλη, καθώς η χρηματοδότηση από τον τακτικό προϋπολογισμό προς τα ΑΕΙ για έρευνα μειώνεται (από 321,2 εκατ. ευρώ το 2012 σε 253,7 το 2013) και η βασική πηγή είναι τα ευρωπαϊκά κονδύλια μέσω ΕΣΠΑ (από 49,8 εκατ. ευρώ το 2012 αυξήθηκαν στα 114,1 εκατ. το 2013). «Εως τώρα, τα δύο πρώτα χρόνια μετά την έναρξη κάθε νέας περιόδου ΕΣΠΑ είχαμε μικρές απορροφήσεις. Ετσι, το ζητούμενο είναι να ξεκινήσει γρήγορα η απορρόφηση κονδυλίων από το νέο ΕΣΠΑ», λέει η κ. Εύη Σαχίνη από το ΕΚΤ.

Mια πατρική φωνή για τις αυτοκτονίες - Ιερώνυμος, Αρχ. Αθηνών και πάσης Ελλάδος

Η κρίση που ταλανίζει κάποια χρόνια τώρα τον τόπο μας σημαδεύτηκε και από μια εξόχως τραγική διάσταση. Tην αύξηση των αυτοκτονιών. Oσων τουλάχιστον γίνονται γνωστές, αφού οι ειδικοί πιστεύουν ότι πάντοτε ο αριθμός τους είναι κατά πολύ μεγαλύτερος. Θεωρώ αναγκαίο μέρος της πατρικής μου αποστολής το να αρθρώσω κάποιο σχετικό λόγο.

Mαθαίνουμε από τους ψυχιάτρους και ψυχολόγους πως η αφαίρεση της ίδιας της ζωής κάποιου λαμβάνει χώρα όταν αυτός χάνει την ελπίδα ότι θα αλλάξει κάτι. Oταν αισθάνεται αβοήθητος και ανίκανος να έχει κάποιον έλεγχο πάνω στα γεγονότα που κατέκλυσαν τη ζωή του. Oταν στενεύει ο «γνωστικός του ορίζοντας», όταν δηλαδή παραμορφώνεται η ικανότητα σκέψης και έτσι ο άνθρωπος αδυνατεί να διακρίνει εναλλακτικές λύσεις. Aλλά επίσης συνυπάρχει το διάβημα αυτό και με μια κίνηση οιονεί καταγγελίας και «τιμωρίας» εκείνων οι οποίοι έφεραν τα πράγματα σε αυτό το σημείο. Συνδέεται ακόμη και με μιαν απόπειρα συμβολικής «αποκατάστασης» της αξίας κάποιου, αφού από «αποτυχημένος» έναντι του κύκλου του γίνεται πάλι με την απώλειά του οδυνηρά ακριβός και ποθητός.

Oι ψυχολογικές ερμηνείες μάς είναι πολύτιμες διότι μας επιτρέπουν να κατανοήσουμε την πολυπλοκότητα των κινήτρων, όμως δεν εξαντλούν τις αιτίες και τη δυναμική των αυτοκτονιών. Στο βάθος τους μπορούμε να διακρίνουμε την απώλεια στήριξης στο Πρόσωπο του Θεού, την αποτυχία μιας προσωπικής σχέσης μαζί Tου (αν αυτή υπήρξε ποτέ), ή ακόμη και τον θυμό εναντίον Tου. Προς έναν Θεό, όμως, –ας μην το ξεχνάμε– ο Oποίος έγινε άνθρωπος, όχι για να μας λύσει τα βιοτικά προβλήματα (δεν υποσχέθηκε κάτι τέτοιο) αλλά για να εμφυσήσει νέες υπαρξιακές προοπτικές και νέο νόημα ζωής. Nόημα το οποίο να έχει τη δύναμη να διαπερνά (και τελικά να ξεπερνά) την ίδια την απελπισία και τον θάνατο. Γι’ αυτό και, μελετώντας τη ζωή των αγίων μας, βλέπουμε ότι με την πίστη τους δεν είδαν να λύνονται οι οικονομικές τους δυσχέρειες, αλλά τους μεταγγίζεται αγάπη και δύναμη ουράνια.

Ἡ ἑλληνική κοινωνία ἀργοπεθαίνει

Ἡ εἴδηση, βεβαιωμένη μὲ τὸ στόμα τοῦ κ. Πρωθυπουργοῦ, δημοσιεύθηκε στὰ Μέσα Ἐνημερώσεως στὶς ἀρχὲς Σεπτεμβρίου ἔτσι ἁπλά: Μέχρι τὸ τέλος τοῦ 2014 ἀπολύονται 15.000 δημόσιοι ὑπάλληλοι· 4.000 τὸ 2013 καὶ 11.000 τὸ 2014. Ἐπιβαλλόμενη, λένε, ἐνέργεια, ἀφοῦ οἱ δημόσιοι ὑπάλληλοι εἶναι ὑπεράριθμοι, ἡ οἰκονομία τοῦ τόπου ἔχει καταβαραθρωθεῖ καὶ ἡ Τρόικα τῶν ἐκπροσώπων τῶν δανειστῶν μας ἀπαιτεῖ δραστικὰ μέτρα ἐξυγιάνσεως τῆς οἰκονομίας. Τὴν ἴδια ὥρα οἱ ἐπιχειρήσεις κλείνουν ἡ μία μετὰ τὴν ἄλλη, ἡ ἀνεργία ἔχει ἐκτιναχθεῖ σὲ ὕψη δυσθεώρητα – στὴν κορυφὴ τῆς Εὐρώπης – καὶ τώρα ἄλλοι 15.000 θὰ προστεθοῦν στὸ ἄθλιο καραβάνι τοῦ ἑνάμισι καὶ πλέον ἑκατομμυρίου ἀνέργων ποὺ παραδέρνει ἀπελπισμένο στὴν ἁλμυρὴ ἔρημο τῆς παγκοσμιοποιημένης οἰκονομίας. Ἀπολύονται λοιπὸν 15.000. Γιὰ τοὺς δημοσιογράφους ἡ εἴδηση τελειώνει σ᾿ αὐτὸ τὸ σημεῖο. Ὅπως τελειώνουν καὶ ὅλες οἱ παρόμοιες εἰδήσεις· γιὰ τὰ 60.000 π.χ. λουκέτα καταστημάτων μέσα στὸ 2013, γιὰ τὸ κλείσιμο πλήθους ἐπιχειρήσεων, τὴν κατάργηση δημόσιων ὀργανισμῶν. 

Οἱ δανειστές μας θὰ ἐκφράσουν ἱκανοποίηση γιὰ τὰ «σωστὰ» μέτρα καὶ οἱ πολιτικοὶ τῆς χώρας θὰ συνεχίσουν τὸ μακάβριο παραλήρημά τους, ἐπιρρίπτον τας τὶς εὐθύνες τῆς καταστάσεως ὁ ἕνας στὸν ἄλλο καὶ ἀδυνατώντας νὰ ἔλθουν ἔστω καὶ σὲ στοιχειώδη συνεννόηση γιὰ τὰ προβλήματα τοῦ τόπου. Καὶ εἶναι ἀφόρητη ὀδύνη νὰ ἀκούει κανεὶς τὴν παγερὴ ξύλινη γλώσσα τους, τόσο ξένη καὶ ἀπόμακρη ἀπὸ τὰ προβλήματα τῶν ἀνθρώπων· τραγικὰ προβλήματα! Διότι ἡ παραπάνω εἴδηση σημαίνει ὅτι πολλὲς ἀπὸ τὶς 15.000 οἰκογένειες τῶν ἀπολυομένων θὰ μείνουν ξαφνικὰ χωρὶς εἰσόδημα· οἰκογένειες μὲ παιδιά, μὲ ὑποχρεώσεις, μὲ ἐνοίκια, χρέη, φορο λογικὰ βάρη. Πῶς θὰ ζήσουν ὅλοι αὐτοί; Θὰ βροῦν ἐργασία στὰ καταστήμα τα ποὺ κλείνουν; 

Σὲ καταστήματα ποὺ ὁ ὑπουργὸς καὶ ἡ Βουλὴ νομοθέτησαν ἀσεβῶς νὰ ἀνοίγουν τὴν Κυριακή; Ἂν ἦταν λάθος ἡ ὑπεράριθμη πρόσληψη τόσων ἀνθρώπων, αὐτὸ δὲν διορθώνεται μὲ τὴν ψυχρὴ ἀπόλυση. Δὲν πρέπει νὰ ὑπάρξει κάποια μέριμνα γιὰ ὅλους αὐτούς; Δὲν εἴμαστε ζούγκλα ἄγριων θηρίων, εἴμαστε κοινωνία ἀνθρώπων. Ἡ κοινωνία ἀργοπεθαίνει, οἱ νέοι ἀδυνατοῦν νὰ δημιουργήσουν οἰκογένεια... Οἱ πολιτικοί μας, ἂν δὲν μποροῦν νὰ βγοῦν ἔξω ἀπὸ τὸν ψεύτικο κόσμο τῆς κούφιας ψευδολογίας, τὴν ὁποία ἔχουν συνηθίσει νὰ χρησιμοποιοῦν, τουλάχιστον ἂς σιωποῦν μπροστὰ στὴν ἀνείπωτη τραγωδία στὴν ὁποία ἔχουν ὁδηγήσει τὴ χώρα.

Πῶς μποροῦν ἀκόμη νὰ φωνασκοῦν καὶ νὰ χασκογελοῦν; Δὲν εἶναι ἄνθρωποι; Τί εἶναι; Ἄψυχες τροϊκανὲς μηχανές;

osotir.org

 

Ἡ ἑλληνικὴ οἰκογένεια πεθαίνει!

 

Ἔπειτα ἀπὸ τὰ τόσα χτυπήματα ποὺ δέχθηκε στὸν τόπο μας τὶς τελευταῖες δεκαετίες ὁ θεοΐδρυτος ἱερὸς θεσμὸς τῆς οἰκογένειας, δὲν χρειαζόταν παρὰ τὴ χαριστικὴ βολὴ γιὰ νὰ ὁδηγηθεῖ στὸ θάνατο. Καὶ αὐτὴ ἴσως θὰ τῆς δοθεῖ τώρα.

Τὸ γνωστὸ εἰδησιογραφικὸ πρακτορεῖο Reuters (Ρώυτερς) τὸ διατύπωσε αὐτὸ στὸν χαρακτηριστικότατο τίτλο του τῆς 21ης Φεβρουαρίου: «Οἱ Ἕλληνες κόβουν τοὺς θρησκευτικοὺς γάμους καὶ τὶς κηδεῖες λόγῳ κρίσης», ἔγραψε.

Ὅπως ἀναφέρει τὸ δημοσίευμα, «ὁλοένα καὶ λιγότεροι Ἕλληνες πραγματοποιοῦν μεγάλες καὶ πολυέξοδες γαμήλιες τελετές, καθὼς δὲν ὑπάρχει πλέον ἡ οἰκονομικὴ δυνατότητα.

Μὲ βάση στοιχεῖα τῆς Ἑλληνικῆς Στατιστικῆς Ὑπηρεσίας ὁ ἀριθμὸς τῶν ζευγαριῶν ποὺ ἀνέβηκαν τὰ σκαλιὰ τῆς ἐκκλησίας ἔφθασε μόλις τὰ 28.000 τὸ 2011, ἐνῶ τὸ 2008 ἦταν περίπου 40.000. Ταυτόχρονα ὑπῆρξε πολλαπλασιασμὸς τῶν πολιτικῶν γάμων, καθὼς αὐξήθηκαν στὶς 26.000 τὸ 2011, ἀπὸ 8.000 τὴν προηγούμενη δεκαετία.

Ἡ συνεχιζόμενη ὕφεση ἔχει ἐπίδραση καὶ σὲ μιὰ ἀκόμη τελετή, σεβαστὴ ἀπὸ ὅλους τοὺς Ἕλληνες, τὴν κηδεία· μὲ ὅλο καὶ πιὸ πολλοὺς Ἕλληνες νὰ μὴν μποροῦν πλέον νὰ καλύψουν τὰ ἔξοδα μιᾶς κηδείας.

Ἔτσι μερικοὶ δὲν παραλαμβάνουν τοὺς ἀγαπημένους νεκρούς τους ἀπὸ τὰ Νοσοκομεῖα, γιὰ νὰ μὴ χρειαστεῖ νὰ πληρώσουν γιὰ τὴν κηδεία. Ἄλλοι ἀδυνατοῦν νὰ πληρώσουν μιὰ παραδοσιακὴ μαρμάρινη ταφόπλακα καὶ ἀφήνουν τὸν τάφο μὲ τὰ χώματα».

Αὐτὰ ἐπιλεκτικὰ ἀπὸ τὸ δραματικὸ δημοσίευμα τοῦ Ρώυτερς. Ἀλλὰ τὸ ἀκόμη δραματικότερο ζήτημα εἶναι τοῦτο: Τελικὰ ὅλη αὐτὴ ἡ ἱστορία μὲ τὴν οἰκονομικὴ κρίση μόνο τυχαία δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι. Ἀποτελεῖ σχεδιασμὸ μακροχρόνιο μυστικῶν σκοτεινῶν ὀργανώσεων ποὺ ματαίως εἶχαν ἐπιχειρήσει στὸ παρελθὸν νὰ ἐπιβάλουν ὑποχρεωτικὸ τὸν πολιτικὸ γάμο καὶ ἐπιδίωκαν κατάργηση τῆς ἐκκλησιαστικῆς κηδείας. Μὲ τὴν κρίση δείχνουν νὰ τὰ πετυχαίνουν καὶ τὰ δύο μὲ πλάγιο τρόπο.

Οἱ κρυφοὶ δολοφόνοι ἔχουν ἤδη ὁδηγήσει τὴν οἰκογένεια σὲ ἀργὸ θάνατο καὶ ἑτοιμάζονται γιὰ τὴ χαριστικὴ βολή. Πρὶν τραβήξουν τὴ σκανδάλη, εἶναι ἀνάγκη οἱ κυβερνῆτες μας νὰ συνέλθουν! Ἡ οἰκογένεια πεθαίνει καὶ μαζί της ἡ Ἑλλάδα! Πῶς μποροῦν νὰ τὸ ἀνέχονται αὐτό;

Πηγή: osotir.org

Το συγκλονιστικό μήνυμα πιλότου της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας

Σαν αντικρίσω το άσπρα άλογα του Αιγαίου, χάνεται η σκέψις μου στον Ουρανό του Θείου, του Ωραίου του Αληθινού !

Δεν είμαι ημίθεος, δεν είμαι άτρωτος, δεν είμαι καν ήρωας !

Έχω τους φόβους μου, έχω τις αναστολές μου, έχω τις ανασφάλειες μου !

Μπορεί να μην είναι σε θέση να ζητήσω από την έρμη Πατρίδα κάτι το καλύτερο για μένα, για τα παιδιά μου, μπορεί να μην είμαι καν ικανός για αυτά που παίρνω !

Όλες αυτές οι σκέψεις που περνάνε από το μυαλό μου, σφίγγουν το λαιμό και ξεραίνουν το στόμα μου !

Καημένη Πατρίδα έχεις όλους τους άχρηστους στην πλάτη σου έχεις και μένα. Μπορεί να ήξερα πόσο επικίνδυνο και ανούσιο ίσως και 'άχρηστο για πολλούς εκεί κάτω να είναι αυτό που κάνω !

Πώς να μοιράσω το ψωμί; (αληθινή ιστορία)

Τούτες τις μέρες που την πατρίδα μας τη δέρνει η φτώχεια και η πείνα, η Χρυσούλα, μεγάλη ώριμη γυναίκα με δική της τώρα οικογένεια, φέρνει στο νου της τη συγχωρεμένη τη γιαγιά της. Χρυσούλα την έλεγαν κι εκείνη, με παππού ιερέα ευλαβικό τον ονομαστό παπα-Γιώργη τον Διακουμάτο στην περιοχή της Οιτύλου στη Λακωνία.

Απ' το στόμα του παπα-Γιώργη έβγαινε πάντα χρυσάφι ο θείος λόγος του Ευαγγελίου. Αυτόν έσπερνε παντού και γλύκαινε τους πονεμένους. Στη μικρή του τη Χρυσούλα έκανε μαθήματα μέσα από την Αγία Γραφή, το Οκτωήχι και το Ψαλτήρι. Τι στιγμές ήταν εκείνες! Σμίλευε ο ακούραστος λευΐτης με τη σμίλη του Πνεύματος την άκακη και αθώα ψυχή της εγγονούλας του, την μάθαινε να αγαπά τον Θεό, να συγχωρεί τους ανθρώπους, να σκορπίζει καλοσύνες σε εχθρούς και φίλους. Ποτέ δεν ξεχνούσε -η μακαρίτισσα τώρα- γιαγιά τη μεγάλη μορφή του ιερέα παππού της που για το χωριό δεν ήταν μόνο παπάς αλλά και δάσκαλος και συμφιλιωτής και παρηγορητής, άγγελος ήταν για όλο το χωριό τους ο παπα-Γιώργης.

Μεγάλωσε κάποτε η μικρή Χρυσούλα. Έκανε τη δική της οικογένεια, και έμενε στο Ελαιοχώρι. Τέσσερα κορίτσια και ένα αγόρι της είχε χαρίσει ο Πανάγαθος. Μικρά ήταν όλα τότε. Πού να τ' αφήσει; Τα χωράφια τους είχαν απαιτήσεις. Ήθελαν χέρια δυνατά και σκληρά να τα δουλεύουν. Και κείνα άμειβαν. Και δίναν πλούσιο τον καρπό τους για να τρέφουν τη φτωχή οικογένειά τους.

Μεταξύ φίλων - Δ. Πάνου

Πολλά ψέματα είπαμε… (2)

Αναφέραμε προηγουμένως μια σειρά από ευρύτατα διαδεδομένα στερεότυπα, τα οποία σημάδεψαν τη γενιά που απέρχεται και καταδίκασαν τη γενιά που «είναι στα πράγματα». Δεν ήταν τα μόνα:

- Παρόμοιας φύσεως ήταν και η επαγγελία για μια σειρά από εύλογες και αναγκαίες εκδοχές της κοινωνικής πρόνοιας. Δωρεάν υγεία και παιδεία, συντάξεις και μέριμνα για όλους, υπήρξαν αιτήματα που ανταποκρίνονταν σε μια κοινωνία αλληλεγγύης και αμοιβαιότητας – με πρότυπο τα επιτυχημένα μεταπολεμικά «κοινωνικά κράτη» της δυτικής Ευρώπης. Τι ωραιότερο; Πράγματι, αρκεί να μη στηρίζεται σε πήλινα πόδια: Δωρεάν παιδεία – αλλά με εκατοντάδες ευρώ κάθε μήνα για παραπαιδεία και άλλες μορφές υποκατάστασης της υποβαθμισμένης βασικής δημόσιας παιδείας∙ δωρεάν φοίτηση, αλλά με φοιτητικές εστίες για λίγους και, από ένα σημείο και μετά, άντρο κάθε λογής παρανομίας∙ δωρεάν υγειονομική περίθαλψη, αλλά με το φακελάκι να αποτελεί προϋπόθεση για να προσφερθεί έγκαιρα ή ποιοτικά η ιατρική μέριμνα∙ σύνταξη για όλους, αλλά με τρόπο ανορθολογικό και άνισο, με σπατάλη τεράστια και μη ανταποδοτική, με το σύστημα να λειτουργεί χωρίς δικλείδες ασφαλείας και έλεγχο ποιότητας. Το κοινωνικό κράτος δεν κατέρρευσε: κατέρρευσε ο μύθος ότι το κοινωνικό κράτος κάλυπτε τις ανάγκες μας∙ δεν τις κάλυπτε και τώρα αποκαλύφθηκε το ψέμα!

- Ακόμη μεγαλύτερη ήταν η φενάκη της «οικονομικής ανάπτυξης». Για 10-15 χρόνια η χώρα μας απολάμβανε ρυθμούς ανάπτυξης μεγαλύτερους από τους ευρωπαίους εταίρους – ανάπτυξη για ποιους, όμως, και από ποιους; Δεν ήταν η παραγωγική ανάπτυξη αυτό που ζούσαμε ούτε ο εκσυγχρονισμός των δομών της χώρας σε βάθος και διάρκεια, αλλά μια μεγέθυνση στηριγμένη σε δάνειες δυνάμεις: μεγέθυνση της κατανάλωσης και των μη παραγωγικών επενδύσεων (σπίτια, αυτοκίνητα, διακοπές…), μεγέθυνση με εισαγόμενο χρήμα (δανεικό συνήθως) και εξαγόμενο συνάλλαγμα (για καταναλωτικά προϊόντα που ούτε στο όνειρό μας δεν είχαμε φανταστεί). Ο λογαριασμός από το φαγοπότι έρχεται κάποια στιγμή∙ κι αν νομίζαμε ότι δεν θα έρθει, δεν μας φταίει κάποιος – οι δανειστές δανείζουν για να βγάλουν κέρδος στον κόσμο που ζούμε, και μόνο αφελείς και απαίδευτοι δεν το καταλαβαίνουν…

Από την κρίση στην ελπίδα - Αρχ. Γ. Καψάνης

"...Τα εφετινά Χριστούγεννα βρίσκουν τον λαό μας σε κρίσιμη ακόμη κατάσταση. 

Οι επικυρίαρχοι δανειστές μας, μάς επιβάλλουν όλο και πιο δυσβάστακτες φορολογίες. Οι νέοι μας μαστίζονται από την ανεργία. Οι ηλικιωμένοι βιώνουν πρωτοφανή ανασφάλεια. Για πολλούς χάθηκε η ελπίδα. Συνάνθρωποί μας δεν αντέχουν πλέον την οικονομική δυσπραγία. Οι περισσότεροι αγωνιούν για περαιτέρω συνέπειες. Κάποιοι απελπίζονται και, δυστυχώς, ορισμένοι αυτοκτονούν...

Στην προσπάθεια να δοθή κάποια λύσις γίνονται πολιτικές, οικονομικές και άλλες αναλύσεις, για να βρεθή τι φταίει, τι μας οδήγησε μέχρις εδώ.

Οι πιστοί άνθρωποι όμως θέτουν αλλοιώς το ερώτημα: 

Άραγε, τι θέλει ο Θεός από εμάς; Γιατί επέτρεψε αυτή την δοκιμασία; 

Καί αναζητούν την αιτία με ελπίδα σε Εκείνον που προνοεί με αγάπη για τον κόσμο του.

 

Ποιος κυβερνά την ιστορία - Ηλίας Σκόνδρας (Ε - τελευταίο)

 

Τι πρέπει να γίνει:
 
α) Να μην απογοητευόμαστε. Δεν έχει σημασία η τωρινή καταστροφική μανία του κακού. Αυτή είναι πρόσκαιρη. Ο Κύριος το αφήνει να καταστρέψει για να κτίσει πάνω στα ερείπια έναν καλύτερο κόσμο, φωτισμένο από το δικό Του φως. Μην τα χάνουμε, μη μελαγχολούμε, μην επηρεαζόμαστε. Ο Χριστός θα νικήσει όχι ο διάβολος. Η χειρότερη δυστυχία δεν είναι η φτώχεια, αλλά η απελπισία.
 
β) Να έχουμε απόλυτη πεποίθηση ότι ο Κύριος είναι μαζί μας σε όλες τις περιστάσεις της ζωής μας. Είναι μαζί μας, διότι είναι αναστημένος και έχει λάβει εξουσία επί όλων των κόσμων. Μη λησμονούμε ποτέ την τελική Του διαβεβαίωση: «Ιδού εγώ μεθ’ ημών ειμι πάσας τας ημέρας, έως της συντελείας του αιώνος». Εγώ θα είμαι μαζί σας πάντοτε!
Χρειάζεται να έχουμε πίστη. Πίστη στην αιώνια νίκη του Χριστού μας, ο Οποίος είναι ο Κύριος της ιστορίας. «Επί τω Κυρίω πεποιθα,(Ψαλ.10,1)  εν τω Θεώ ποιήσομεν δυνάμιν»(Ψαλ.59,14)
 
Αυτή η πίστη στην αιώνια νίκη του  Κυρίου δεν είναι τόσο δύσκολη σήμερα όσο ήταν τότε. Και δεν είναι τόσο δύσκολη, διότι σήμερα η πίστη μας έχει ιστορία 20αιώνων.
 

Ποιος κυβερνά την ιστορία; - Ηλίας Σκόνδρας (Δ)

ΠΡΟ ΧΡΙΣΤΟΥ
 
1. Οι  μαίες των Αιγυπτίων διατάχθηκαν από τον Φαραώ να σκοτώνουν κάθε  αρσενικό παιδί που γεννούσαν οι γυναίκες  των Ισραηλιτών. Ωστόσο οι θαρραλέοι μαίες, επειδή φοβούνταν το θεό, άφηναν τα παιδιά να ζουν κι έτσι οι Ισραηλίτες συνέχιζαν να αυξάνονται. Αλλιώς πως θα γινόταν η έξοδος από την Αίγυπτο και όλα τα άλλα που ακολούθησαν μέχρι να έρθει ο Μεσσίας. Η περίπτωση  με τις μαίες  δείχνει ότι ο Θεός ευδοκεί να προσλαμβάνει συνεργούς- στην εκτέλεση  του θελήματος Του- ανθρώπους από κάθε φύλο ή φυλή. Οι ίδιες οι μαίες ευεργετήθηκαν από το Θεό να δημιουργήσουν  ευτυχισμένες οικογένειες. Και ο Μωυσής που έγινε ο ελευθερωτής του Ισραήλ  αποτελεί παράδειγμα ότι ο Θεός  κυβερνάει την ιστορία. Διεσώθη ως εκ θαύματος από τη θυγατέρα  του Φαραώ και, ενώ μεγάλωνε στο ανάκτορο του Φαραώ, επέτρεψαν στη Μητέρα του να το θηλάζει και να το περιποιείται επί αρκετό χρόνο. Εκεί είχε την ευκαιρία η μητέρα του να του διδάξει το Θεό του Αβραάμ, του Ισαάκ,του Ιακώβ. Έτσι η Θεία Πρόνοια ετοίμασε τον ηγέτη, που απελευθέρωσε το λαό του Ισραήλ από τη δουλεία της Αιγύπτου και τον οδήγησε στη Γη της Επαγγελίας.
 
2. Ο Θεός καθοδηγεί και κατευθύνει το λαό του, διορίζοντας για το σκοπό αυτό τους απεσταλμένους του προφήτες, ιερείς και βασιλείς. Τα τρία αυτά αξιώματα παρέχονται με ειδική τελετή, τη χρίση. Χρίονται οι προφήτες για να αποκαλύψουν το σχέδιο του Θεού και να διδάξουν το θέλημα του στο λαό του; Οι αρχιερείς για να ιερουργούν τις θυσίες και να εξιλεώνουν τον Θεό για τις αμαρτίες του λαού  και οι βασιλείς για να διοικούν το λαό στο θεοκρατικό πολίτευμα του Ισραήλ. Οι τρείς αυτές τάξεις, προφήτες, ιερείς και βασιλείς, αναφέρονται στην Παλαιά Διαθήκη με το όνομα «χριστοί Κύριοι», διότι τους «έχριε», τους διόριζε ο Κύριος.
 

Ποιος κυβερνά την ιστορία; - Ηλ. Σκόνδρας (Γ)

Μετά την πτώση των πρωτοπλάστων… «είπεν Κύριος ο Θεός τω όφει…  και έχθραν θήσω  ανά μέσον σού και αναμέσον της γυναικός και αναμέσον του σπέρματός σου και αναμέσον του σπέρματος αυτής. Αυτός σου τηρήσει κεφαλήν και συ  τηρήσεις αυτού την πτέρναν» (Γεν.3,15): Θα θέσω  εχθρότητα ανάμεσα σε σένα και τη γυναίκα, ανάμεσα στους απογόνους σου και τους απογόνους αυτής. Ένας σε απογόνους της γυναίκας μόνης, αυτός θα σου συντρίψει την κεφαλή και συ θα κεντήσεις αυτού την πτέρνα.

Είμαστε στο σημείο μηδέν της ιστορίας του ανθρώπινου γένους. Η ιστορία μας αρχίζει από την παρακοή  των πρωτόπλαστων, που έφερε στον άνθρωπο την απώλεια του παραδείσου και τη δια-στροφή της φύσεώς του προς το κακό. Επιπλέον παρέσυρε και την κτίση στη φθορά. Εκείνη τη στιγμή ο Θεός αναλαμβάνει να σώσει τον άνθρωπο και παρουσιάζει το σχέδιο της θείας οικονομίας.

 Αυτή η κίνηση του Θεού στον παράδεισο φανερώνει πρώτα και πάνω από όλα την μοναδική κ ασύλληπτη θεϊκή αγάπη. Ο Θεός μας αγάπησε χωρίς εμείς να τον αγαπάμε. Ο Θεός αγαπά έναν κόσμο διεφθαρμένο. «Ούτως ηγάπησεν  ο Θεός τον κόσμον…» (Ιωάν.3,16): τόσο πολύ! Τόσο πολύ! Δεν μπορούσε να τον αγαπήσει λιγότερο! Μόνο απεριόριστα μπορεί να αγαπά και θέτει σε εφαρμογή το Σχέδιο της Σωτηρίας των ανθρώπων, αποστέλλοντας τον Μονογενή Του Υιό όχι μόνο να σαρκωθεί αλλά και να σταυρωθεί. Εάν είχε πολλούς υιούς και έδινε έναν  κι αυτό μεγάλο θα ήταν, αλλά ο Θεός έστειλε τον Μονογενή του. Δεν λυπήθηκε τον Υιόν Του, γιατί λυπήθηκε εμάς. Ποιος μπορεί  να εισέλθει στο νου του Θεού… Η ασύλληπτη αγάπη εκφράζεται με την ασύλληπτη θυσία επί του Σταυρού, γιατί με το άχραντο  αίμα τον καθαρίζει και εξαλείφει  από την ψυχή την αμαρτία. 

Ποιος κυβερνά την ιστορία; - Ηλ. Σκόνδρας (Β)

ΤΙ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

1) Πολλοί νομίζουν ότι τα πράγματα τα ελέγχει ο διάβολος και αυτός τα οδηγεί, όπως θέλει και όπου θέλει. Λάθος μεγάλο! Τολμούν κάποιοι να υποστηρίζουν ότι οι δαίμονες κυβερνούν τις υποθέσεις μας. Τι να κάνω, φωνάζει ο ιερός Χρυσόστομος, που έχεις φιλάνθρωπο Δεσπότη, ο Οποίος προτιμάει να βλασφημείται από σένα με τα λόγια αυτά, παρά να αναθέσει στους  δαίμονες τις υποθέσεις σου και να σε πείσει έτσι πάνω στα πράγματα με ποιο τρόπο διοικούν οι δαίμονες. Τότε θα μάθαινες καλά την κακία τους, θα είχες προσωπική εμπειρία γι’ αυτό.
 
Ο Ευαγγελιστής. Ιωάννης στο 12, 31 γράφει κάτι πολύ ελπιδοφόρο: «Νυν κρίσις εστί του κόσμου, νυν ο άρχων του κόσμου τούτον εκβληθήσεται έξω». Τώρα θα γίνει δικαίωση αυτού του κόσμου έναντι του διαβόλου. Τώρα ο άρχων αυτού του κόσμου θα πεταχθεί έξω και θα χάσει την εξουσία του. Τώρα που θα σταυρωθώ θα έρθει η δικαίωση, η λύτρωση, η σωτηρία. Και επειδή με τη σταυρική θυσία ο κόσμος σώζεται, ο αντίδικός μας ο διάβολος εκβάλλεται έξω, δένεται, λαφυραγωγείται και ξεγυμνωμένος σύρεται πίσω από το άρμα του Σταυρού. Ο διάβολος υφίσταται  πανωλεθρία, ενώ ο Χριστός θριαμβεύει Αφαιρείται από αυτόν η μια ψυχή  μετά την άλλη και η πρόοδος της ιεραποστολής όλο  και θα απλώνεται μέχρι την τελευταία ημέρα της ιστορίας.Λέγει ο Κύριος «εγώ εάν υψωθώ, πάντα ελκύσω  προς εμαυτόν»
 
Άρα δεν κυβερνάει ο διάβολος αυτός πόλεμο κάνει , πειρασμούς βάζει, παγίδες στήνει.
Αυτός, που ούτε στα γουρούνια  δεν μπορεί να εισέλθει χωρίς την άδεια του Χριστού, δεν μπορεί  να κυριαρχήσει  πάνω στους πιστούς. Ο Διάβολος είναι τύραννος και καταστροφέας, επίβουλος και ανθρωποκτόνος.
 
2) Άλλοι πίστευαν ότι την ιστορία την κυβερνάνε οι διάφοροι ηγέτες του κόσμου--μέχρι και πλανητάρχης ονομάστηκε και κάποιος-- ή κάποιοι οικονομικοί παράγοντες οι οποίοι νομίζουν - ανοηταίνοντες - ότι μπορούν να διοικούν τους λαούς σύμφωνα με τις αρρωστημένες και εφάμαρτες νοοτροπίες τους και να ρυθμίζουν τις τύχες των λαών ανάλογα με τα οικονομικά, πολιτικά ή και εθνικά συμφέροντα.
 

Ποιος κυβερνά την ιστορία; - Ηλ. Σκόνδρας (Α)

Η εντεινόμενη οικονομική κρίση, που μαστίζει  τον τόπο μας,  είναι φυσικό να μας ανησυχεί και να μας επηρεάζει. Παράδειγμα το κύμα ανεργίας…

Η διαρκώς αυξανόμενη αδιαφορία για την πρόνοια του θεού  (απόδειξη η έξαρση αυτοκτονιών…) και ο προγραμματισμένος  παραγκωνισμός της εκκλησίας είναι επίσης φυσικό να μας δημιουργεί αμφιβολίες και ερωτήματα για το μέλλον του καθενός χωριστά και της πατρίδας μας γενικά.
 
Και επειδή  υπάρχουν στιγμές που το κακό ξεπερνάει κάθε μέτρο και γίνεται θρασύ, προκλητικό, υβριστικό, αλαζονικό και επεκτείνεται όλο και περισσότερο η αναστάτωση, η αμηχανία και η αγωνία για το τι θα μας ξημερώσει (τι τέξεται η επιούσα), αναφύεται και διατυπώνεται το  αδυσώπητο  ερώτημα:

Ποιος κυβερνάει την ιστορία; είμαστε παραδομένοι σε σχέδια σκοτεινά και δυνάμεις ανεξέλεγκτες; Ο αρχέκακος διάβολος κυβερνάει; Στο  ερώτημα «ποιος κυβερνάει την ιστορία» η ορθόδοξη διδασκαλία απαντά με σαφήνεια και κατηγορηματικότητα: Ο Κύριος μας και ο Θεός μας!

Πρόσκληση διά-λόγου μεταξύ φίλων... - Δ. Πάνου

Terror vacui…

Θρηνούν πολλοί - και δικαίως – για την απότομη και κάθετη πτώση του βιοτικού επιπέδου μας. Κανείς δεν το περίμενε, ζωές και προσδοκίες διαμορφώθηκαν πάνω σε μια επίπλαστη ευημερία, και τώρα… κλάμα!

Ασφαλώς και δεν είναι καθόλου αστείο να σχεδιάζεις μια ζωή με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και όλα αυτά που είχες κατά νουν να χάνονται και να σου μένουν μόνο… οι υποχρεώσεις ή οι ελπίδες που διαψεύστηκαν. Το σοκ δεν είναι μικρό, και η αντιμετώπισή του, όπως έχουν διαπιστώσει αρκετοί από εμάς, δεν είναι καθόλου εύκολη. Για την ακρίβεια, δεν είναι εύκολη γιατί δεν αφορά μόνο τα οικονομικά μεγέθη της απώλειας, αλλά κυρίως τις ψυχικές και ηθικές παραμέτρους της.

Η ελληνική κοινωνία σε μεγάλο βαθμό εξακολουθεί να προσποιείται ότι έχει καταπτοηθεί από την οικονομική απώλεια: έτσι είχε μάθει τόσα χρόνια, να σταθμίζει τα πάντα με όρους οικονομικούς, αγνοώντας ότι υπάρχουν και άλλες διαστάσεις στην προσωπική και συλλογική ευημερία. Και τώρα που θα χρειαζόταν να αντλήσει δυνάμεις από κάτι διαφορετικό, πέρα από το «πόσα κονομάω, πού διασκεδάζω, τι αμάξι αγοράζω», άρχισαν τα δύσκολα. Οι κοινωνικές και ατομικές δυνάμεις που μπορούσαν στο πρόσφατο παρελθόν (για να αναφερθούμε σε εμπειρίες ανθρώπων που ακόμη ζουν) να στηρίξουν την υπομονή απέναντι στη φτώχεια, την επίμονη αντίσταση απέναντι στον ισχυρό εχθρό ή κατακτητή, το όραμα της δημιουργίας μετά τον πόλεμο, την ικανότητα να ξεκινά κανείς από το μηδέν μετά από απρόοπτα και καταστροφές, έχει αντικατασταθεί σήμερα από μια αδιανόητη παθητικότητα που συνοψίζεται στο «τι κάνουν οι άλλοι για μένα» και όχι στο «τι κάνω εγώ για τον εαυτό μου» - για να μην αναφερθούμε στην απουσία του «τι κάνω ή τι θυσιάζω εγώ για τους άλλους»…

Ας πάψουμε να είμαστε λωτοφάγοι - Ν. Βασιλειάδης

Ο γνωστός ιστορικός, φιλόλογος και λόγιος Σαράντος Καργάκος σε μια συνέντευξή του στην εφημερίδα "Ο Φιλελεύθερος" Κύπρου (26.2.2012, σελ.16) αναφερόμενος στην κρίση της χώρας μας είπε και τα εξής: 

Οι Έλληνες πιστέψαμε ότι μπορούσαμε να ζήσουμε χωρίς δουλειά, μόνο με δανεικά. Τα περίφημα προγράμματα, οι περίφημες επιδοτήσεις και χορηγήσεις της Ε.Ε. ήταν ο λωτός - για να προσφύγουμε στον πατέρα μας τον Όμηρο - που μας έκανε να ξεχάσουμε ότι το πρώτο κεφάλαιο της ευτυχίας και της επιτυχίας είναι η εργασία. Η οποιαδήποτε εργασία (...). Στην Ελλάδα ζήσαμε τουλάχιστον για μια 20ετία τη φτώχεια ενός δανεικού πλούτου. Κάναμε τον πλούσιο με δανεικά λεφτά και τώρα ζούμε με δανεική ψυχή.
 
Πολύ επιτυχημένο το παράδειγμα των λωτοφάγων του περίφημου Έλληνα επικού ποιητή, του Όμήρου. Για όσους αγνοούν τούς λωτοφάγους, διότι ο Όμηρος είναι σχεδόν άγνωστος στα σύγχρονα ελληνικά σχολεία, σημειώνουμε τούτο: Οι λωτοφάγοι, για τους οποίους ο Όμηρος κάνει λόγο στο ι΄ της Οδύσσειας (στίχ. 92-105), ήταν νησιώτικος λαός της ελληνικής μυθολογίας, φιλόξενος και ειρηνικός. Το νησί τους τοποθετείται στις ακτές της Β. Αφρικής στον κόλπο της Σύρτης (Τυνησία).

Μετά το τέλος των ιδεολογιών - Δ. Πάνου

Ένα κείμενο του φίλου Δ. Πάνου, φιλολόγου, γραμμένο στα μέσα της δεκαετίας του 90, παρουσιάζουμε αγαπητοί φίλοι. Τραγικά επίκαιρο σήμερα που και αποδεδειγμένα οι ιδεολογίες έχουν καταρρεύσει, τα αδιέξοδα έχουν πληθύνει και επικρατεί σε πολλά επίπεδα το χάος και η ανασφάλεια. Μήπως όμως τα παραπάνω γεννούν και πιο έντονα την ανάγκη για αναζήτηση της αλήθειας;

 

Αφουγκραζόμαστε διαρκώς τη σύγχρονη κατάσταση των ιδεών, έτσι όπως έχει στους χώρους, όπου εμείς καθημερινά κινούμαστε, στα «στέκια» όπου αφήνουμε ώρες από τη ζωή μας. Κι η διαπίστωση είναι εκπληκτική και πικρή συνάμα: Εκεί όπου παλιότερα κυριαρχούσαν οι ιδέες των διαφόρων «-ισμών» ή των πολιτικών, παντός χρώματος, ιδεολογιών, εκεί σήμερα επικρατεί η αβεβαιότητα, το χάος και η ψευδαίσθηση.

Χάος και το ένα, χάος και το άλλο, θα πει κανείς. Ο κόσμος μας αλλάζει, τα πολιτικά και ιδεολογικά δεδομένα του παρελθόντος μεταβάλλονται, τείχη και σύνορα πέφτουν. Ζούμε, είπαν κάποιοι, στην εποχή του «τέλους των ιδεολογιών». Ο άνθρωπος, το μόνο που θα κάνει πλέον θα είναι να διεκπεραιώνει τη ζωή του, έτσι ώστε να είναι κατά το δυνατόν «καλύτερη» γι’ αυτόν. Τόσο απλά. Πώς διεκπεραιώνει κανείς τις καθημερινές του υποχρεώσεις, μέσα στη ρουτίνα και τη βιασύνη, στην αναζήτηση της «καλύτερης λύσης»; Έτσι ακριβώς. Χωρίς οράματα κι αγώνες. Η ζωή μας ξεκινά από εδώ και φτάνει ακριβώς στο εδώ. Ούτε βήμα παραπάνω. Αυτή είναι η αλήθεια μας. Με τα ονόματα και τις φωνές που η καθημερινή πρακτική αποκαλύπτει.

Για ποια χρεοκοπία θα πρέπει να φοβάμαι, για ποια Άλωση;

Επιτρέψτε μου μια τέτοια μέρα…

 

Κλείστε παρακαλώ τα μάτια. Αφουγκραστείτε τον Θρήνο της Αλώσεως, από τα βάθη των αιώνων, καθώς διατρέχει τις αγωνίες και τα οράματα, τις πτώσεις και τους συντριμμούς, το θρύλο και την ιστορία του «καημού της Ρωμιοσύνης»…

Μετράμε το μπόι των κρίσεων αναλογιζόμενοι το βάρος του σταυρού που μας έλαχε. Λογίζουμε τις δυσκολίες συναισθανόμενοι την αδυναμία των ώμων που καλούνται να τον σηκώσουν… Λυγίζουμε.

Και δεν διακρίνουμε μέσα στην αργόσυρτη διαχρονία του Γένους ανάλογα διλήμματα και εκβιασμούς, θυσίες και ολοκαυτώματα, «προστάτες» και κερκόπορτες.

Ακούγοντας τον Χρόνη Αηδονίδη δεν συγκινούμαι τόσο για το πάρσιμο της Πόλης ούτε γι’ αυτά που είχαμε και χάσαμε… Άλλωστε «ούκ έχομεν ώδε μένουσαν πόλιν, αλλά την μέλλουσαν επιζητούμεν».

Συγκινούμαι περισσότερο με τον Λαό που έδινε μάχες ακόμη κι όταν ήταν χαμένες. Θαυμάζω τον πολιτισμό που βρήκε τον τρόπο να θρηνωδεί τις μεγάλες του απώλειες και τις ήττες με τη λεβεντιά και τη μεγαλοσύνη που τους έπρεπε.

Λυπάμαι το κρατίδιο Ελλάδα που υποκλέπτει τη σύνταξη της απόμαχης γιαγιάς την ώρα που χρυσοπληρώνει την αποστολή της Eurovision. Και τους συνέλληνες που έχασκαν προχθές στις γιγαντοοθόνες των σουβλατζίδικων τον τελικό της μουσικής υποκουλτούρας με …εθνική  υπερηφάνεια.

Με τόσα «ψέματα που ντύθηκαν οι λέξεις» πες μου, σε παρακαλώ,  για ποια χρεοκοπία θα πρέπει να φοβάμαι, για ποια Άλωση;

γ.μ.

ΠΗΓΗ:  http://www.manifestomag.gr/

Τι φέρνει το Χριστό στην κρίση μας;

 

Ετούτο τον καιρό της κρίσης, κάπως συχνότερα λένε πολλοί πως βλέπουν το Χριστό να τριγυρίζει στους μεγάλους διαδρόμους με τα προϊόντα, στα απέραντα σούπερ μάρκετ.

Πώς να βρέθηκε άραγε Αυτός μες στους ναούς του κέρδους, που χρόνια τώρα υπηρετούσαν και συντηρούσαν την ακόρεστη επιθυμία μας να καταναλώνουμε; Μες στους ναούς του κέρδους, που απέμειναν τώρα χαμένοι καταναλωτικοί παράδεισοι για τον έκπτωτο καταναλωτή της εποχής του ΔΝΤ, τι φέρνει το Χριστό;

Τον φέρνουν οι φωνές, οι προσευχές. Τώρα στα δύσκολα αρχίσαμε και πάλι να Του ζητάμε να παρέμβει, να Του ζητάμε όπως άλλοτε το θαύμα.

–Βοήθα, Χριστέ μου, για να θρέψω τα παιδιά μου.

–Βοήθα σε αυτή την ξένη πόλη να τα βγάλω πέρα…

Οι γονείς, οι μετανάστες, οι απολυμένοι, οι συνταξιούχοι.

Και βαδίζει ο Χριστός, ανάμεσα στα κατάφορτα από αγαθά ράφια. Ανάμεσα στους ηλικιωμένους που κρατούν σφιχτά το πορτοφόλι τους, στις νοικοκυρές που αναζητούν την καλύτερη τιμή, στους άνεργους που μετράνε τα ψιλά τους.

Βαδίζει ανάμεσα στα ράφια ο Χριστός. Σαν σε βυζαντινή εικόνα ξετυλιγμένο το ειλητάριο στο χέρι του:

“Ζητεῖτε πρῶτον τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν δικαιοσύνην αὐτοῦ, καὶ ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν“.

Και ύστερα γεμίζει ράφια και καλάθια. Στη θέση των προϊόντων καθαρισμού, βάζει την άφεση. Στα τρόφιμα, την προσευχή. Αντί για νερό, το Λόγο του κι αντί για μέσα επικοινωνίας την Κοινωνία του Αγίου Πνεύματος.

Κι αντί για άλλες “προσφορές” προσφέρεται ο Ίδιος, ολόκληρος, αθέατος.
 

Στο ταμείο, δε ζητά αντίτιμο. Πάνε δυο χιλιάδες χρόνια τόσα τώρα, που τα ΄χει όλα αυτά με το Αίμα του εξαγοράσει.

Πού και πού (ξέρεις Εκείνος πότε), χορταίνει τους πεντακισχιλίους. “Οἱ δὲ ἐκζητοῦντες τὸν Κύριον οὐκ ἐλαττωθήσονται παντὸς ἀγαθοῦ“.

Ε.Κ.  Φοιτήτρια Αγγλικής Φιλολογίας Παν/μίου Αθηνών

 “Η Δράση μας”,Τεύχος Μαΐου 2012

Απλές καρδιές, γενναίες, σαν τον κύριο Γιώργο

Tου Nικου Γ. Ξυδακη (ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

Απ’ το παράθυρο ξεπροβάλλει ο τρούλος των βυζαντινών Αγίων Θεοδώρων. Ο ήλιος μετά τη βροχή χύνεται στο ραφείο του κύριου Ν. και το μεταμορφώνει μαγικά σε περίτεχνη installation: τις στολές ναυάρχων στην κρεμάστρα, τις παροπλισμένες ραπτομηχανές, το τεράστιο άδειο χρηματοκιβώτιο, κληρονομιά του προηγούμενου ενοίκου, το γκαζάκι, τα φλιτζανάκια Illy, το σακουλάκι του καφεκοπτείου Αρμενάκου. Ο ευγενέστατος οικοδεσπότης, με γραβάτα, γιλέκο και κασκόλ, σερβίρει φρεσκοψημένο καφέ. Στο αυτοσχέδιο σαλονάκι, ο κύριος Γιώργος, μέγας καλλιτέχνης στο ψαλίδι, από τους τελευταίους τεχνίτες της ραπτικής, χαμογελάει - όπως πάντα. Τουίντ σακάκι, πουλόβερ, γραβάτα, μουστάκι. Κάνει μια περίληψη της ζωής του, περίληψη της μεταπολεμικής Ελλάδας:

Δουλεύω από δώδεκα χρονώ κι είμαι εβδομήντα εφτά, Σάββατο τέλειωσα το σχολείο, Δευτέρα πρωί έπιασα δουλειά.