Ποιες και πόσες ήταν οι Μυροφόρες;

 

Η πρώτη Μυροφόρα είναι η Μαρία η Μαγδαληνή από την οποία ο Χριστός είχε βγάλει επτά δαιμόνια. Και γι΄ αυτή την ευεργεσία τον ακολουθούσε. Μετά την ανάληψη του Χριστού πήγε στη Ρώμη στον αυτοκράτορα Τιβέριο και θεράπευσε το μάτι του. Επίσης κατήγγειλε στον Τιβέριο τον Πιλάτο και τους αρχιερείς για την άδικη σταύρωση του Χριστού κι αυτός τους θανάτωσε. Η Μαρία η Μαγδαληνή πέθανε στην Έφεσο όπου την έθαψε ο Ιωάννης ο Θεολόγος. Αργότερα ο αυτοκράτορας Λέων ο Σοφός, πήρε τα λείψανά της στην Κωνσταντινούπολη.

Δεύτερη ήταν η Σαλώμη, κόρη του Ιωσήφ του Μνήστορος, η οποία αργότερα παντρεύτηκε τον μικρό Ζεβεδαίο.

Τρίτη μυροφόρος ήταν η Ιωάννα, η γυναίκα του Χουζά, ο οποίος ήταν επίτροπος και οικονόμος στο σπίτι του βασιλιά Ηρώδη.

Τέταρτη η Μαρία, η αδερφή του Λαζάρου, η οποία προηγουμένως είχε αλείψει τον Χριστό με το μύρο όπως γράφει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης.

Πέμπτη ήταν η αδερφή της η Μάρθα, η οποία υπηρετούσε τον Χριστό με πολλή προθυμία από την αρχή.

Έκτη είναι η Μαρία, η γυναίκα του Κλωπά. Αυτή τη Μαρία, ο ευαγγελιστής Ιωάννης ονομάζει «αδελφή της Θεοτόκου». Ο Ιωακείμ, ο πατέρας της Παναγίας είχε ένα αδελφό και όταν εκείνος πέθανε χωρίς να έχει παιδί, πήρε την γυναίκα του ως σύζυγο του σύμφωνα με τον Μωσαϊκό νόμο. Με αυτήν απέκτησε ένα παιδί, τη Μαρία.

Έβδομη Μυροφόρος ήταν η Σωσσάννα.

Υπήρχαν κι άλλες Μυροφόρες που βοηθούσαν τις παραπάνω, όπως λέει ο Ευαγγελιστής Λουκάς, αλλά τα ονόματά τους δεν αναφέρονται από τους Ευαγγελιστές γιατί δεν τις θεωρούσαν σημαντικές.

Η Εκκλησία μας εορτάζει τη μνήμη τους την Κυριακή των Μυροφόρων.

https://www.myrofores.gr/peri-ton-agion-myroforon/

Κυριακή των Μυροφόρων († Μητροπολίτης Σουρόζ Αντώνιος Bloom)

 

Θυμόμαστε σήμερα τὶς Μυροφόρες, τὸν Ἰωσήφ καὶ τὸν Νικόδημο, ἀνθρώπους ποὺ στὴν πορεία τοῦ Εὐαγγελίου μόλις καὶ ἀναφέρονται, ὅμως, ὅταν ὁ Χριστὸς εἶχε φαινομενικὰ ἡττηθεῖ, ὅταν ὁ θάνατος, ἡ ἀπόρριψη, ἡ προδοσία καὶ τὸ μῖσος εἶχαν ὑπερισχύσει, ἀπέδειξαν ὅτι εἶναι ἄνθρωποι μὲ πίστη καὶ κουράγιο, μὲ τὴν πίστη τῆς καρδιᾶς καὶ τὸ κουράγιο ποὺ μόνο ἡ ἀγάπη μπορεῖ νὰ γεννήσει. Τὴν ὥρα τῆς Σταύρωσης οἱ Ἀπόστολοι εἶχαν σκορπίσει, ἐκτὸς ἀπὸ τὸν Ἰωάννη ποὺ στὰθηκε δίπλα στὸν Σταυρὸ μὲ τὴν Μητέρα τοῦ Θεοῦ. Ὅλοι εἶχαν ἐγκαταλείψει τὸν Χριστό, μόνο μιὰ μικρὴ ὁμάδα γυναικῶν στάθηκε σὲ μικρὴ ἀπόσταση ἀπὸ τὸ Σταυρό, καὶ ὅταν ὁ Κύριος πέθανε, ἦλθαν νὰ μυρώσουν τὸ σῶμα Του ποὺ ὁ Ἰωσήφ ὁ ὁ ἀπὸ Ἀριμαθαίας εἶχε ζητήσει ἀπὸ τὸν Πιλᾶτο, δίχως νὰ φοβηθεῖ ὅτι θὰ τὸν ἀναγνωρίσουν ὡς μαθητὴ Του, ἐπειδὴ στὴ ζωή καὶ στὸ θάνατο, ἡ ἀγάπη καὶ ἡ πίστη εἶχαν νικήσει.

Ἄς προβληματιστοῦμε πάνω σ’αὐτό. Εἶναι εὔκολο νὰ εἴμαστε μαθητές τοῦ Χριστοῦ, ὅταν ὅλα πηγαίνουν καλά, στὴν ἀσφάλεια τῆς πατρίδας ὅπου δὲν ὑπομένουμε κάποια δίωξη, ἀπόρριψη, καμία προδοσία δὲν μπορεῖ νὰ μᾶς ὁδηγήσει στὸ μαρτύριο, ἤ ἁπλῶς νὰ γίνουμε θύματα χλευασμοῦ καὶ ἀπόρριψης.

Ἄς σκεφτοῦμε τὸν ἑαυτό μας, ὄχι σέ σχέση μὲ τὸν Χριστό, ἀλλὰ τὶς μεταξύ μας σχέσεις, ἐπειδὴ Ἐκεῖνος εἶπε ὅτι ὅ,τι κάνουμε στὸν ὁποιδήποτε ἀπὸ ἐμᾶς, στὸν πιὸ μικρὸ κι ἀσήμαντο, τὸ κάνουμε σ’ Ἐκεῖνον...

(Πηγή καί Ἀπόδοση στὴν νεοελληνική: agiazoni.gr)

Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς: Ἡ Πρώτη Κυριακή μετά τό Πάσχα

 

... Γιατί περίμενε ὁ Κύριος νὰ περάσουν ὀκτὼ μέρες; Γιατί δὲν ἐμφανίστηκε νωρίτερα; 

Πρῶτο, γιὰ νὰ εἶναι ὅλες οἱ συνθῆκες κι οἱ περιστάσεις ἀκριβῶς ἴδιες. Ὅπως τὴν πρώτη φορὰ πού ἐμφανίστηκε ἦταν Κυριακή, ἔτσι ἔπρεπε νὰ ἐμφανιστεῖ καὶ τώρα Κυριακή. 

Δεύτερο, ὥστε μὲ τὴν ἀναμονὴ νὰ γίνει μεγαλύτερη ἡ ἀπιστία τοῦ Θωμᾶ. 

Τρίτο, γιὰ νὰ μάθει στοὺς μαθητὲς Του τὴν ὑπομονὴ καὶ τὴν καρτερία στὴν προσευχή, προκειμένου νὰ μεταδώσουν στὸ φίλο τους τὴ δική τους πίστη, γιατί οἱ μαθητὲς σίγουρα θὰ προσεύχονταν νὰ ἐμφανιστεῖ ξανὰ ὁ Κύριος γιὰ χάρη τοῦ Θωμᾶ. 

Τέταρτο, γιὰ νὰ συνειδητοποιήσουν οἱ μαθητὲς τὴν ἀδυναμία τους νὰ πιστοποιήσουν τὴν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου χωρὶς τὴ δική Του βοήθεια. 

Καὶ τελευταῖο, ἴσως ἐπειδὴ ὁ ἀριθμὸς ὀκτὼ ὑποδηλώνει τὶς ἔσχατες μέρες, τὴν παραμονὴ τῆς δεύτερης ἔλευσης τοῦ Χριστοῦ, τότε πού ἄνθρωποι σὰν τὸν Θωμὰ θὰ εἶναι πολὺ ἀδύναμοι καὶ χλιαροὶ στὴν πίστη, θὰ καθοδηγοῦνται μὲ βάση τὶς αἰσθήσεις τους καὶ θὰ πιστεύουν μόνο ἐκεῖνα πού ἀντιλαμβάνονται μ’ αὐτὲς (τὶς αἰσθήσεις τους). Τότε οἱ ἄνθρωποι θὰ λένε, ὅπως κι ὁ Θωμᾶς : Ἂν δὲν ἰδῶ, δὲ θὰ πιστέψω. «Καὶ τότε κόψονται πᾶσαι αἱ φυλαὶ τῆς γῆς καὶ ὄψονται τὸν υἱόν τοῦ ἀνθρώπου» (Μάτθ. κδ’ 30).

«Εἶτα λέγει τῷ Θωμᾷ· φέρε τὸν δάκτυλόν σου ὧδε καὶ ἴδε τὰς χεῖράς μου, καὶ φέρε τὴν χεῖρά σου καὶ βάλε εἰς τὴν πλευράν μου, καὶ μὴ γίνου ἄπιστος, ἀλλὰ πιστός» (Ἰωάν. κ’ 27). Κι ὁ Θωμᾶς τοῦ ἀπάντησε: Ὁ Κύριός μου καὶ ὁ Θεός μου!

(Ἀπό το βιβλίο: «Ἀναστάσεως Ἡμέρα» Ἐκδόσεις, Πέτρου Μπότση)

Lev Gillet: Ο Θωμάς

 

... Το περιστατικό με τον Θωμά υπονοεί και κάτι ακόμη. Μπορούμε σήμερα να αγγίξουμε με τα χέρια μας την πληγωμένη σάρκα του Σωτήρος; Εμείς, που δεν έχουμε τη δυνατότητα να Τον δούμε, μπορούμε να βεβαιωθούμε ότι δεν λατρεύουμε ένα φάντασμα, αλλά τον Ζωντανό Θεό; Ναι, αυτή η δυνατότητα έχει δοθεί σε όλους τους ανθρώπους.

Ο Ιησούς ζει με τρόπο αόρατο αλλά πραγματικό στο πρόσωπο όλων των ανθρώπων που, με σάρκα και οστά, μας περιβάλλουν. Τις πληγές Του από τη σταύρωση μπορούμε να τις ψηλαφήσουμε και να τις προσκυνήσουμε στο πρόσωπο των αρρώστων, των φτωχών, όλων των ανθρώπων που υποφέρουν και που δι’ αυτών παρατείνεται η αγωνία του Χριστού. Είναι τα μέλη του μυστικού Του Σώματος, τα οποία μετέχουν στο Πάθος της θείας Κεφαλής τους. Ο Ιησούς μάς λέει: «Αν αμφιβάλλεις ότι σταυρώθηκα και αναστήθηκα για σένα, σκύψε προς τα μέλη μου που υποφέρουν. Ψηλάφησέ με, απλώνοντας προς αυτούς χέρι βοηθείας. Προσφέροντας σ’ αυτούς, θα με βρεις. Κάνε γι’ αυτούς κάτι που σου στοιχίζει. Θυσίασε κάτι γι’ αυτούς. Και να, εκεί θα με ανακαλύψεις. Θα σου απαντήσω με περίσσια Χάριτος. Θα με νιώσεις ζωντανό και παρόντα. Θα γευτείς την πραγματικότητα, τη δύναμη της Αναστάσεως μου».

Δεν μου έχει δοθεί η δυνατότητα να βλέπω συνεχώς το Άγιο Πρόσωπό Του, αλλά θα μου εμφανιστεί πίσω από τα πρόσωπα των αδελφών μου· μέσα από τη συμπάθεια θα ξανασμίξω με το Πάθος. Θα αγγίξω τον αδελφό μου που πονά και θα πω: «Ὁ Κύριός μου καὶ ὁ Θεός μου, δόξα σοι».

(“Πασχαλινή κατάνυξη”, εκδ. “Ακρίτας”, Αθήνα, 2009)

Πειραιώς Σεραφείμ: «Καλούμεθα να επιτελέσουμε μία έξοδο ζωής»

 

«Καλούμεθα όχι να μιμηθούμε τον όχλο των Ιεροσολύμων που δοξάζει σήμερα τον μεγάλο ευεργέτη, τον Κύριο των Απάντων και που αύριο θα κράξει κάτω από το Πραιτώριο για τη Σταύρωσή Του, αλλά να επιτελέσουμε τώρα, πριν από την Αγία και Μεγάλη Εβδομάδα, αυτή την έξοδο, η οποία έξοδός μας θα είναι μία μίμηση της εξόδου του λαού του Ισραήλ από την Αίγυπτο προς την γη Χαναάν. 

Έξοδος από τα πάθη, έξοδος από τις μικρότητες, έξοδος από την υφέρπουσα στην ζωή μας αμαρτωλότητα. Και ακόμη, αυτή η έξοδος πρέπει να προβλέπει και μία δυνατή συνάντηση. Ο Κύριος έρχεται ταπεινός, πράος. Έρχεται μειλίχιος, αλλά και με σταθερή απόφαση να προσφέρει τον εαυτόν Του. Και καλεί όλους μας να Τον συναντήσουμε. Και η μόνη ευλογία αυτής της συναντήσεως είναι η συμπόρευση μαζί Του»...

Κυριακή των Βαΐων 2026

Κυριακή των Βαΐων: Ας φέρουμε στον Κύριο τους κλάδους των αρετών († Αρχ. Γεώργιος Καψάνης, Προηγούμενος Ι. Μ. Γρηγορίου Αγίου Όρους)

 

Η θριαμβευτική είσοδος του Κυρίου στην αγία πόλη της Ιερουσαλήμ είναι ένα γεγονός ιστορικό, που έχει όμως και συμβολική σημασία. Οι άγιοι Πατέρες ερμηνεύουν όλους τους συμβολισμούς της σημερινής ημέρας.

Έτσι μεταξύ άλλων λέγουν, ότι εμείς αντί κλάδων φοινίκων και βαΐων και ελαιών ας φέρουμε στον Κύριο τους κλάδους των αρετών, τις αρετές. Ας τον υποδεχθούμε με τις αρετές. Και αντί να στρώσουμε τα ενδύματά μας, που είναι εύκολο να το κάνουμε, να κάνουμε κάτι άλλο που είναι δύσκολο και θέλει αγώνα: Να στρώσουμε τα πάθη μας, δηλαδή να αποβάλουμε τα πάθη μας, ώστε ο Κύριος να μας ελευθερώσει από αυτά.

Μας λέγουν οι ιεροί Ευαγγελιστές και Υμνωδοί, ότι αυτή η υποδοχή έγινε, διότι ο λαός ήθελε να επευφημήσει εκείνον που νίκησε τον θάνατο, που ανέστησε τον Λάζαρο (Ιω. 12:18). Δεν είχε ξαναγίνει αυτό. Τετραήμερο νεκρό δεν είχε αναστήσει κανείς ποτέ. Είχε αναστήσει ο προφήτης Ηλίας (Γ’ Βασ. 17:19-24), αλλά όχι τετραήμερο νεκρό «οδωδότα», που μύριζε ήδη.

Αυτός ήταν ο καημός των ανθρώπων όλων των γενεών· ότι ο θάνατος κατέτρωγε τους ανθρώπους. Και ο αληθινός Μεσσίας και ελευθερωτής θα ήταν εκείνος ο οποίος θα νικούσε τον θάνατο. Είδαν λοιπόν οι άνθρωποι ότι φάνηκε κάποιος που νικάει τον θάνατο, και γι’ αυτό έτρεξαν να τον επευφημήσουν. Και μάλιστα αυτή η νίκη ήταν μία πρώτη νίκη, μία μικρότερη νίκη εκείνης που επρόκειτο να ακολουθήσει μετά από λίγες ημέρες, όταν αυτός ο Ιησούς θα νικούσε και τον δικό Του θάνατο και αυτοδυνάμως θα ανίστατο εκ των νεκρών.

Άρα ο λαός φωτιζόμενος από το Άγιο Πνεύμα, και τα παιδιά της Ιερουσαλήμ και αυτά φωτιζόμενα από το Άγιο Πνεύμα, πήγαν να επευφημήσουν και να δοξάσουν Αυτόν που νίκησε τον θάνατο στον Λάζαρο και Αυτόν που επρόκειτο να νικήσει τον θάνατο στον εαυτό Του.

Ο Λάζαρος, ο φίλος του Χριστού (Σεβ. Μητροπολίτης Μάνης Χρυσόστομος Γ’)

 

... Ἔπειτα γεννᾶται τό ἐρώτημα: Γιατί ἡ ἀνάσταση τοῦ Λαζάρου ἔγινε τέσσερεις ἡμέρες μετά τόν θάνατό του; Ἡ ἀπάντηση εἶναι ἡ κατωτέρω: Πρῶτον γιά νά φανερωθεῖ στούς ἀπίστους Ἰουδαίους, ὅτι ἐφ’ ὅσον Αὐτός, ὁ Χριστός, εἶχε τήν δύναμη νά ἀναστήσει ἕνα νεκρό τεσσάρων ἡμερῶν, πόσο βεβαιότατα ἔχει τήν δύναμη καί ἐξουσία ν’ ἀναστήσει τόν Ἑαυτό Του στίς τρεῖς ἡμέρες. Δεύτερον, γιά νά ἀποδειχθεῖ ἡ κυριαρχική ἐξουσία τοῦ Χριστοῦ πάνω στή φθορά, ἀφοῦ μέ τό θαῦμα πού ἔκανε ἀνέκοψε τήν ἀποσύνθεση, τήν σήψη τοῦ σώματος, πού ἤδη εἶχε ἀρχίσει νά παρουσιάζεται ὅταν ἡ Μάρθα τοῦ εἶπε: «Κύριε, ἤδη ὄζει˙ τεταρταῖος γάρ ἐστι» (Ἰω. 11,39).

Γράφει ὡραιότατα ὁ ἅγ. Ἀμφιλόχιος Ἰκονίου: «Μή οὐκ εἶδες τόν Λάζαρον πάλιν καθάπερ ὕπνον τόν θάνατον ἀποσεισάμενον; Εἶδες πῶς σύν αὐταῖς κηρίαις ἐβάδιζε, τό Δεῦρο ἀκούσας; Εἶδες πῶς ἠκολούθησε τῷ προστάγματι ὁ νεκρός, καί ὁ δεσμός οὖν ἐκώλυσεν; Εἶδες πῶς ἥρμοσεν ἡ φωνή τῷ τόν διαλυθέντα θανάτῳ; Ὁ ἐκεῖνα δυνηθείς, καί ταῦτα δυνήσεται˙ ὁ τόν δοῦλον ἀναστήσας, αὐτός πολλῷ μᾶλλον ἐγείρεται. Ὁ ζωογονήσας τόν σεσηπότα, οὐκ ἐάσει νεκρόν ἑαυτόν» (Εἰς τήν ἡμέραν τοῦ Ἁγίου Σαββάτου, Λόγος Ε’, PG 39, 92-93). Καί τρίτον γιά νά καταφανεῖ ὅτι, ἀφοῦ ὁ Χριστός ὡς Θεός ἔχει τήν δύναμη ν’ ἀναστήσει τόν τεταρταῖο Λάζαρο, μπορεῖ ν’ ἀναστήσει καί τούς νεκρούς ἀνθρώπους, τῶν ὁποίων τά σώματα ἔχουν ἤδη διαλυθεῖ. Ὡς λέγει ὁ ἅγ. Κύριλλος Ἀλεξανδρείας: «Ἀπαρχή γάρ τῶν κεκοιμημένων ὁ Κύριος καί πρωτότοκος ἐκ νεκρῶν, λειοτάτην ὥσπερ τοῖς μεθ’ ἑαυτόν ἀποτελῶν διά τῆς ἰδίας Ἀναστάσεως τήν εἰς ἀφθαρσίαν ἀναδρομήν» (Εἰς Ἰωάν. 18, 7-9, PG 74, 585)...

Όλο το κείμενο εδώ

Λόγος εις την Ε΄ Κυριακή των Νηστειών περί του φόβου του Θεού (Άγιος Λουκάς, Αρχιεπίσκοπος Κριμαίας)

 

... Θέλω να πω δύο λόγια για την ζωή της μακαρίας Ταϊσίας, η οποία και αυτή καταγόταν από την Αίγυπτο και ζούσε περίπου την ίδια εποχή που ζούσε και η αγία Μαρία. Στην αρχή η μακαρία αυτή Ταϊσία ζούσε βίο ενάρετο, αφιερώνοντας όλη τη ζωή της στην φροντίδα των ασθενών και τον πονεμένων ανθρώπων. Την σεβόταν πάρα πολύ και οι μοναχοί μιας μονής που υπήρχε κοντά στην πόλη. Όμως ο πονηρός διάβολος, ο οποίος μισεί τους ανθρώπους που έχουν ενάρετη ζωή, κατόρθωσε να την ρίξει στην ασωτία. Οι μοναχοί στενοχωρήθηκαν πολύ όταν το έμαθαν και έστειλαν τον άγιο Ιωάννη Κολοβό να την σώσει.

Ο όσιος Ιωάννης πήγε στο σπίτι της Ταϊσίας, κάθισε κοντά της και άρχισε να κλαίει. Η Ταϊσία τον ρώτησε με περιέργεια για ποιο λόγο χύνει αυτός τόσα πολλά δάκρυα. Τότε ο άγιος Ιωάννης με λόγια δυνατά περιέγραψε όλη την τραγικότητα της κατάστασή της. Η φλόγα του θείου φόβου άναψε μέσα της, τα μάτια της γέμισαν δάκρυα και μία φοβερά κραυγή μετάνοιας βγήκε από την καρδιά της. Δεν μπόρεσε πια να μείνει στο ακάθαρτο σπίτι της, έπεσε στα πόδια του αγίου Ιωάννη και τον παρακάλεσε να την πάρει αμέσως από κει και να την πάει κάπου όπου θα μπορούσε να σωθεί.

Σηκώθηκαν και οι δύο και έφυγαν αμέσως από την πόλη. Όταν νύχτωσε σταμάτησαν για διανυκτέρευση. Ο όσιος Ιωάννης άφησε την Ταϊσία να κοιμηθεί. Απομακρύνθηκε λίγο απ’ αυτήν και κοιμήθηκε και ο ίδιος. Τα βαθιά μεσάνυχτα ξύπνησε ξαφνικά και είδε ότι στον τόπο όπου κοιμόταν η Ταϊσία μία φωτεινή στήλη υψώνεται από την γη προς τον ουρανό και μέσα σ’ αυτήν την στήλη οι άγγελοι ανεβάζουν στον ουρανό την ψυχή της μακαρίας Ταϊσίας. Έτσι ο Κύριος σπλαχνίστηκε την Ταϊσία ακόμη και για την πολλή σύντομη μετάνοιά της...

Όλη η ομιλία εδώ

Κυριακή Δ’ Νηστειών: “Πιστεύω, Κύριε, βοήθα με στην απιστία μου” (Μητροπολίτης Σουρόζ Αντώνιος Bloom (†))

 

... Τὸ κείμενο τοῦ σημερινοῦ Εὐαγγελίου μᾶς μιλάει γιὰ τὸ ἔλεος. Ἔλεος σημαίνει τρυφερότητα, φροντίδα, ἀλλὰ πέρα ἀπ’ αὐτό, ὑπάρχει αὐτὴ ἡ σπουδαία, καὶ κατὰ ἕναν τρόπο τρομακτικὴ λέξη, «συμπόνια», ποὺ σημαίνει ἑτοιμότητα, καὶ πράγματι ὄχι μόνο ἑτοιμότητα ἀλλὰ τὴν πραγματικότητα νὰ ὑποφέρει κανείς, ἀναλαμβάνοντας μαζὶ τὸν πόνο ἑνὸς ἄλλου προσώπου. Καὶ αὐτὸ εἶναι ποὺ στὴν πραγματικότητα ἔκανε ὁ Χριστὸς μὲ τὴν Ἐνσάρκωσή Του. Δὲν ἐνδύθηκε μόνο τὴν ἀνθρώπινη φύση σ’ ὅλη τὴν ἀδυναμία της, ἀλλὰ ὅλο τὸν πόνο, τὰ βάσανα, τὴν ἀγωνία τοῦ καθένα ἀπὸ ἐμᾶς. Καὶ ἐὰν στρεφόμαστε σ’ αὐτὸν ζητώντας Του νὰ μᾶς θεραπεύσει, νὰ μᾶς βοηθήσει, αὐτὸ ποὺ ἀληθινὰ θέλουμε νὰ ποῦμε εἶναι, «Πιστεύω, Κύριε, ὅτι ἡ ἀγάπη Σου εἶναι τέτοια ὥστε δὲν ὑπάρχει πόνος τοῦ νοῦ, καμιὰ ἀγωνία τοῦ νοῦ, κανένας σωματικὸς πόνος ποὺ νὰ μὴν συμμετέχεις. Ναί, Ἐσὺ σταυρώθηκες, δὲν μοιράστηκες μοναχὰ τὸν θάνατό μας, ἀλλὰ τὸν πόνο ποὺ καίει σὲ κάθε καρδιὰ καὶ ξεσχίζει κάθε μέλος τοῦ σώματος». Μποροῦμε νὰ στραφοῦμε στὸν Θεὸ ὅταν βρισκόμαστε σὲ ἀνάγκη καὶ νὰ ποῦμε, «Κύριε, ἔχω ἐμπιστοσύνη στὴν συμπόνια Σου. Πιστεύω ὅτι ὅποτε ὑποφέρω, δίκαια ἢ ἄδικα, ἀπὸ δικό μου φταίξιμο ἢ ὄχι, Ἐσὺ ὑποφέρεις μαζί μου, μοιράζεσαι τὴν ἀγωνία μου· καὶ ἡ ἀγωνία Σου εἶναι μεγαλύτερη ἀπὸ τὴν δική μου, ἐπειδὴ γνωρίζεις περισσότερο ἀπὸ ἐμένα, τί θὰ μποροῦσα νὰ εἶμαι στὴν ψυχὴ καὶ στὸ σῶμα.»...

ΠΗΓΗ

Κυριακή της Ορθοδοξίας: Είναι ανοικτοί οι ουρανοί

Καθώς λοιπόν είδε ο Κύριος τον Ναθαναήλ να έρχεται προς Αυτόν, λέει: Να ένας γνήσιος Ισραηλίτης, ο οποίος δεν έχει πονηριά μέσα του. Ο Ναθαναήλ απορεί: Πού με γνωρίζεις, Κύριε; Και ο Χριστός του απαντά: Πριν σε φωνάξει ο Φίλιππος, σε είδα εκεί κάτι από τη συκιά. Τότε ο Ναθαναήλ σε μία έκρηξη θαυμασμού του λέει: Διδάσκαλε, πράγματι, εσύ είσαι ο Υιός του Θεού, ο βασιλιάς του Ισραήλ που περιμέναμε.

Πιστεύεις, επειδή σου είπα ότι σε είδα κάτω από τη συκιά; του αποκρίνεται ο Ιησούς. Θα δεις και πιο θαυμαστά πράγματα. Σας διαβεβαιώνω ότι από τώρα που κατά τη βάπτισή μου άνοιξαν οι ουρανοί, θα τους δείτε κι εσείς ανοιγμένους και τους αγγέλους του Θεού να ανεβαίνουν και να κατεβαίνουν στον Υιό του Θεού για να υπηρετούν Αυτόν και την Εκκλησία του.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Αυτά ακριβώς τα τελευταία λόγια του Κυρίου μας εκφράζουν επιγραμματικά το βαθύτερο νόημα της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας. Διότι τι είναι η Ορθοδοξία μας; Δεν είναι μόνο η αληθινή πίστη, αλλά είναι η μοναδική δυνατή εμπειρία της αγιότητας, είναι οι ανοικτοί ουρανοί στον δρόμο προς τη θέωση.

Διότι μόνο μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία κάθε πιστός μπορεί να έχει αυτή την εμπειρία των ανοικτών ουρανών. Αυτούς τους ουρανούς τους άνοιξε ο Κύριος με την ενανθρώπησή του, το κοσμοσωτήριο έργο του, το πάθος του, την Ανάσταση και την Ανάληψή του. Αλλά αυτόν ακριβώς τον δρόμο της θεώσεως μπορεί να τον βαδίσει πλέον και κάθε άνθρωπος μόνο μέσα στη μία αληθινή Εκκλησία του Χριστού, την Ορθόδοξη. Μόνο μέσα στην Ορθοδοξία μπορούν οι πιστοί να δέχονται τη Χάρη του Χριστού, να κοινωνούν το Σώμα και το Αίμα του, να επικοινωνούν με τους αγίους και τους αγγέλους, να προσεγγίζουν τον ίδιο τον Θεό.

Μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία πιστά μέλη κι εμείς, ας ζούμε καθημερινά τους ανοικτούς ουρανούς. Και ας διατρανώνουμε το μυστήριο που ζούμε: ότι μόνο στην Ορθοδοξία υπάρχει ο δρόμος προς τον ουρανό, υπάρχει η χάρις, η εμπειρία, η κοινωνία, η θέωση.

Πηγή: xfd.gr

Κυριακή της Ορθοδοξίας

... Πολλοί μπορεί να παροργίζονται με την αποστασία και την διαστρέβλωση της πίστης που φαίνεται να επικρατεί στην εποχή μας. Όμως, η Εκκλησία είναι του Χριστού και Αυτός κατευθύνει και την Εκκλησία και τον κόσμο. 

Γνωρίζει εκείνος πότε ο καθένας είναι έτοιμος να τον ομολογήσει ως Κύριό του και Θεό του. Δεν υποχρεώνει, δεν εκβιάζει, δεν βιάζεται. Ως πατέρας περιμένει ζητώντας και από εμάς να περιμένουμε συνεργαζόμενοι μαζί του για την επιστροφή των αδελφών μας, αποφεύγοντας οποιαδήποτε ενέργεια μάς βάζει σε κίνδυνο την πορεία τους προς Αυτόν.

απόσπασμα από ΦΩΝΗ ΚΥΡΙΟΥ
20.3.2016

Κυριακή Α΄ Νηστειών: Η Κυριακή της Ορθοδοξίας (Lev Gillet, μοναχός της Ανατολικής Εκκλησίας)

 

Αρχικά, η λέξη «Ορθοδοξία» είχε, σε σχέση με την Κυριακή αυτή, μια αρκετά περιορισμένη έννοια. Από την καθιέρωση της εορτής, το 842 μ.Χ., και μετά, σήμαινε την ήττα των εικονοκλαστών και τη διακήρυξη ότι η προσκύνηση των εικόνων ήταν καθόλα νόμιμη. Αργότερα, η έννοια διευρύνθηκε, περιλαμβάνοντας το σύνολο όλων των δογμάτων που ομολογούν οι Εκκλησίες που βρίσκονται σε κοινωνία με την Κωνσταντινούπολη. Αυτή την Κυριακή σε όλες τις εκκλησίες διαβαζόταν ένα επίσημο έγγραφο, το λεγόμενο Συνοδικόν, το οποίο αναθεμάτιζε ονομαστικά όλους τους αιρεσιάρχες. Φαίνεται ότι στην αρχή της Μεγάλης Τεσσαρακοστής η Βυζαντινή Εκκλησία ένιωθε ως ανάγκη και καθήκον να ομολογήσει την πίστη της. Στις ημέρες μας ίσως θα έπρεπε να εκδηλώνουμε μεγαλύτερη μέριμνα στο να εκφραζόμαστε με φιλανθρωπία για όλους εκείνους που σφάλλουν και να φωτίζουμε τη σκέψη τους ως προς το τι ανήκει στην αλήθεια και τι είναι εσφαλμένο. Ήταν πάντως καλό και χρήσιμο το γεγονός ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία επιβεβαίωσε με κάθε διαφάνεια τη δική της θέση. Οι «οικουμενικές» ανησυχίες, τις οποίες μοιράζεται σήμερα με άλλες Εκκλησίες, δεν θα πρέπει σε καμία περίπτωση να σημαίνουν εγκατάλειψη ή αποδυνάμωση των βασικών της πιστευμάτων. Εξάλλου, είναι ανάγκη να καθαριστεί ο αγρός της Ορθοδοξίας από τα παράσιτα και να μη μολύνεται το επίθετο «ορθόδοξος» αποδιδόμενο εκεί όπου δεν υπάρχει τίποτε άλλο παρά πρόληψη και υπερβολή.

Τα κείμενα που διαβάζονται ή ψάλλονται στον Εσπερινό και τον Όρθρο της Κυριακής αυτής επιμένουν στην πραγματικότητα της Ενσάρκωσης. Πράγματι, η έλευση του Χριστού εν σαρκί συνιστά το θεμέλιο της προσκύνησης των εικόνων. Ο Σαρκωθείς Χριστός είναι η αρχέτυπη εικόνα, το πρωτότυπο όλων των εικόνων. Κάποιες φράσεις του Τριωδίου εκφράζουν ωραία τη βαθύτερη έννοια της τιμής που αποδίδουμε στις εικόνες:

«Ὑπέρτιμον κόσμησιν, ἡ τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία, τῶν σεπτῶν ἀπείληφε καὶ ἁγίων εἰκόνων, τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ, καὶ τῆς Θεομήτορος καὶ ἁγίων Πάντων, φαιδροτάτην ἀναστήλωσιν, δι᾿ ἧς φαιδρύνεται, καὶ καταγλαΐζεται χάριτι… καὶ ἀγαλλομένη δοξάζει τὸν φιλάνθρωπον Θεόν…». 

π. Γερβάσιος Ραυτόπουλος: Εις μνημόσυνον αιώνιον...

Ο «άγιος» και πατέρας των φυλακισμένων.

Ένα σύγχρονο υπόδειγμα έμπρακτης αγάπης προς όλους, μια ολότελη θυσιαστική προσφορά στους δικούς Του αγαπημένους, τους «ελάχιστους» αδελφούς Του.

Μια ακράδαντη μαρτυρία Χριστού σε πολλούς ξεχασμένους, μια χαραμάδα Ζωής και Ανάστασης στα αδιέξοδα πολλών διαγεγραμμένων από την ίδια τη ζωή. 

Δεν χρειάζεται να πει κανείς πολλά για τον μακάριο τούτο γέροντα: ο ίδιος μίλησε (και έπραξε) καλύτερα για τον εαυτό του (και για μας).

Αλήθεια, τι θα μπορούσε να προσθέσει κανείς στην ζώσα και καρδιακή προσευχή του: «Κύριε, βοήθησέ μας να συνεχίσουμε την πορεία μας μέχρι την στιγμή που θα χτυπήσει η καρδιά μας τον τελευταίο χτύπο εδώ κάτω στη γη. Να ζούμε και να πεθάνουμε μέσα στην προσφορά και την αγάπη. Κύριε, μάθε μας να αγαπήσουμε αυτούς που δεν αγαπήθηκαν. Κάνε μας να υποφέρουμε με τον πόνο των άλλων. Μην επιτρέψεις πια να ευτυχούμε μόνοι μας. Δώσε μας την αγωνία της παγκόσμιας δυστυχίας και φύλαξέ μας από τη λησμονιά των άλλων».

Ποιος δεν θα ζήλευε τον δικό του ευλογημένο πόθο: «Εάν πεθάνω σε κάποια φυλακή θα είναι για μένα το μεγαλύτερο κέρδος. Θέλω να πεθάνω πάνω στο καθήκον, είτε στο δρόμο για κάποιο σωφρονιστικό ίδρυμα ή κατά την επιστροφή μου προς το σπίτι. Ο Χριστός πέθανε από αγάπη για τον άνθρωπο. Αυτό είναι το τέρμα, το τέλειο και το άριστο».

Τι πιο αληθινό και ουσιώδες από το δικό του σύνθημα και στόχο για τη ζωή: «Η ζωή μας είναι σύντομη, ας βιαστούμε να κάνουμε το καλό».

Για πολλούς, ο π. Γερβάσιος υπήρξε ένας άγγελος για τους γιους του ασώτου. Για Εκείνον, ο ευλογημένος γέροντας συγκαταλέγεται πανηγυρικά στη χορεία των ευλογημένων του Πατρός Του.

Με την ευχή του, ας βιαστούμε κι εμείς να κάνουμε το καλό στον κόσμο: Αξίζει. Ομορφαίνει. Εμπνέει. Μα, πάνω απ' όλα, αγιάζει.

Φ/ος

Κυριακή των Απόκρεω: Για τη φοβερή Κρίση

Την ημέρα της Κρίσεως δεν θα απολογηθούμε για το αν υπήρξαμε πλούσιοι ή φτωχοί, διάσημοι ή άσημοι, έξυπνοι ή απλοϊκοί. Θα λογοδοτήσουμε για τον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιήσαμε τα τάλαντα, τα χαρίσματα, δηλαδή, που πήραμε από τον Πλάστη μας. Αν τον δούλο της ευαγγελικής παραβολής, που το ένα και μοναδικό του τάλαντο το έκρυψε στη γη, ο κύριός του τον επιτίμησε αυστηρά – «δούλε πονηρέ και οκνηρέ!…» (Ματθ. 25:26)–, τι θα πει, άραγε, ο δίκαιος Κριτής στον άνθρωπο εκείνο που πήρε πέντε ή δέκα τάλαντα και τα αχρήστεψε όλα με την αδιαφορία και τη ραθυμία του;

Γέροντας Ευστράτιος Γκολοβάνσκι

Κρίνεται η ψυχή αμέσως μετά την έξοδό της από το σώμα;

 

Κρίνεται η ψυχή αμέσως μετά την έξοδό της από το σώμα;

Ναι. Μετά τον σωματικό θάνατο του ανθρώπου, η ψυχή του περνάει από τη λεγόμενη μερική Κρίση. Τότε κρίνεται σε μια πρώτη φάση από τον Θεό. Και αν ήταν δίκαιη όσο βρισκόταν μέσα στο σώμα, προγεύεται μέρος της μακαριότητας του παραδείσου. Το ίδιο συμβαίνει κι αν ήταν αμαρτωλή, αλλά μετανόησε πριν βγει από το σώμα. Αν, όμως, βγήκε από το σώμα αμετανόητη, προγεύεται μέρος του βασανισμού της κολάσεως. Στην κατάσταση αυτή, που λέγεται μέση κατάσταση των ψυχών, θα παραμείνουν όλες οι ψυχές των «κεκοιμημένων» μέχρι τη Δευτέρα παρουσία του Χριστού, την καθολική ανάσταση των νεκρών και την τελική Κρίση.

Η πραγματικότητα της μερικής Κρίσεως αποκαλύπτεται με σαφήνεια στη Γραφή. Ο απόστολος Παύλος γράφει: «Οι άνθρωποι μια φορά πεθαίνουν και ύστερα κρίνονται από τον Θεό» (Εβρ. 9:27). Και ο Κύριος, με την παραβολή του πλουσίου και του Λαζάρου (Λουκ. 16:19-31), μας δείχνει ότι αμέσως μετά τον σωματικό θάνατο οι ψυχές και πλήρη αυτοσυνειδησία έχουν και προγεύονται είτε τη χαρά του παραδείσου, όπως ο Λάζαρος, είτε την οδύνη της κολάσεως, όπως ο πλούσιος.

Από το βιβλίο: Γέροντος Ευστρατίου (Γκολοβάνσκι), “Απαντήσεις σε ερωτήματα χριστιανών”. Ιερά Μονή Παρακλήτου, 2012. Ερωτήσεις 27, 109, 111, σελ. 26, 114, 117

https://alopsis.gr/

“Ο Χριστός θα σε βάλει στον Παράδεισο… Όχι γιατί είσαι καλός, αλλά γιατί Τον αναζήτησες έστω με ένα δάκρυ”

 

Κάποτε, ήρθε στο Μοναστήρι του Οσίου Δαβίδ στην Εύβοια, όπου ήταν ηγούμενος ο Γέροντας Ιάκωβος, ένας άνθρωπος σκληρός, άθεος, με περήφανο και ειρωνικό ύφος…

Μπαίνει μέσα στο μοναστήρι, και βρίσκει τον Γέροντα να στέκεται ήρεμος και χαμογελαστός.

Πάει να πει μία κουβέντα, αλλά ο Άγιος τoν κοιτάζει κατάματα και του λέει γλυκά, χωρίς καν να τoν ξέρει:

- Παιδί μου… αυτός που λες πως δεν υπάρχει, σε περιμένει κάθε βράδυ, που κλαις μόνος σου.

Ο άθεος ταράχτηκε. Δεν είχε πει τίποτα σε κανέναν. Κανείς δεν ήξερε πως τα βράδια, μόνος του, του ξέφευγαν δάκρυα και λόγια όπως: «Θεέ μου, υπάρχεις άραγε;»

Ο Γέροντας τού χαμογέλασε, του έπιασε απαλά το χέρι και του είπε:

- Ο Χριστός δεν ήρθε για τους καθαρούς, αλλά για τους πληγωμένους. Μην Τον φοβάσαι. Αυτός θα σε βάλει στον Παράδεισο. Όχι γιατί είσαι καλός, αλλά γιατί Τον αναζήτησες έστω με ένα δάκρυ.

Ο άνθρωπος έμεινε άφωνος. Έβαλε τα κλάματα. Τον έπιασαν λυγμοί.

Εκείνη τη μέρα εξομολογήθηκε για πρώτη φορά στη ζωή του…

ΠΗΓΗ: megalipanagiathivon

Κυριακή Ασώτου: Ο άγιος άσωτος († Μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης)

 

... Η περίοδος αυτή της αρχής του Τριωδίου είναι γεμάτη από βαθύ νόημα και περιεχόμενο ποιότητας σημαντικής και ουσίας εξαιρετικής. Οδηγεί τον πιστό σε ωφέλιμη περισυλλογή και μετάνοια. Κατάντησε η περίοδος αυτή η κατανυκτική και αγία, χώρα μακρυνή, έρημη από χάρη, που αναζητά τη χαρά στην πρόσκαιρη ηδονή, το ξεφάντωμα και το ξεγέλασμα, τη μασκοφορία και το ξενύχτι, την ασωτεία και την κραιπάλη. Ο άσωτος χοιροβοσκός σιωπηλά διδάσκει παρουσιάζοντας το οικτρό κατάντημά του. Να τ’ αποτελέσματα της ανταρσίας, της φυγής, του ξενιτεμού, της ζωής δίχως περιορισμούς και φραγμούς.

Μέσα από το τέλμα, μέσα από τον βούρκο, μέσα από την τρομερή εκείνη εξουθένωση νοσταλγεί τη θαλπωρή του οικογενειακού του περιβάλλοντος. Αναπολεί κυρίως τον στοργικό πατέρα. «Εἰς ἑαυτὸν δἐ ἐλθών». Η ανάμνηση της αθωότητος τον επέστρεψε στον εαυτό του. Η αμαρτία τον έκανε να ζει ως εκτός εαυτού. Ξεμεθά, ξυπνά από τον λήθαργο, η μνήμη τον βοηθά.

Η χάρη του Θεού δεν εγκαταλείπει τελείως ποτέ τον άνθρωπο. Αποφασίζει να επιστρέψει εκεί που έφυγε. Δεν ήταν πλασμένος για τα τόσο χαμηλά. Η ανάμνηση της πατρικής αγαθότητος τον κάνει να επιστρέψει. Από την αθλιότητα που ζει είναι προτιμότερη μια ζωή υπηρέτου στο πατρικό του. Αυτή η μεγάλη αγάπη του πατέρα τον συνόδευε πάντοτε. Δεν τον έκανε να τη λησμονήσει και ν’ απογοητευθεί. Ήταν απόλυτα σίγουρος και βέβαιος για την αγάπη του πατέρα του. Αυτό τον έσωσε.

Τον έσωσε ακόμη η μη αργοπορία και η μη αναβολή. Η σωτήρια σκέψη έγινε αμέσως πράξη. Δεν είχε να ετοιμάσει αποσκευές. Επέστρεφε γυμνός, φτωχός, βρωμερός, μα μετανοημένος. Αυτό ήταν και το πιο σημαντικό. Η μετάνοιά του αποδεικνύεται από την άμεση αποφασιστικότητά του και τα λίγα λόγια που ετοίμασε να πει, δίχως αναλύσεις, περιγραφές και δικαιολογίες. Λόγια λιγοστά, ειλικρινή, ατόφια, γνήσια κι εγκάρδια. Η καλή εξομολόγηση δεν θέλει φλυαρίες. Αρκεί το αληθινό ήμαρτον...

όλο το κείμενο εδώ

Κυριακή του Ασώτου αύριο

 

Κυριακή του Ασώτου... και ο Άσωτος υιός, αυτός, που έφυγε από το σπίτι του Πατέρα του, έχει πολλά πράγματα να σου διδάξει…

Πρώτα από όλα σου μαθαίνει, πως τα γλέντια, τα μεθύσια, οι πορνείες και όλες γενικά οι ηδονές έχουνε ημερομηνία λήξης. Κάποια στιγμή, τα φώτα σβήνουν και δεν έχει μείνει τίποτα πια από όλα αυτά.

Έπειτα, σου δείχνει, πως πολλοί από τους ανθρώπους που τους θεωρείς φίλους, πολλοί από τους ανθρώπους που τρώτε και πίνετε μαζί όταν όλα είναι καλά, στα δύσκολα θα σου γυρίσουνε τη πλάτη, θα σε εγκαταλείψουν.

Σου μαθαίνει επίσης ο Άσωτος, πως πολλές φορές στη ζωή σου θα βρεθείς μόνος, εγκαταλελειμμένος, να προσπαθείς με το ζόρι να τα βγάλεις πέρα, να προσπαθείς με νύχια και με δόντια να επιβιώσεις.

Κυριακή του Ασώτου σήμερα και ο Άσωτος υιός, αυτός, που έφυγε από το σπίτι του Πατέρα του, έχει πολλά πράγματα να σου διδάξει…

Το πιο σημαντικό είναι πως, ό,τι και αν περνάς, όσο χαμηλά και αν έχεις πέσει, όσο μόνος και αν νιώσεις κάποια στιγμή μες στη ζωή, όσα λάθη και αν έχεις κάνει, δεν θα πρέπει να απελπίζεσαι…

Γιατί πάντα θα υπάρχει ένα σπίτι για να επιστρέψεις…

Πάντα θα υπάρχει ένας Πατέρας, ο οποίος θα σε περιμένει…

 

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος

Ψυχολόγος M.Sc.

Αυτάρκεια

Ο Ιησούς δεν κατηγορεί τον Φαρισαίο γιατί είναι ενάρετος άνθρωπος και εκτελεί τα θρησκευτικά του καθήκοντα αλλά τον κατηγορεί γιατί σ’ αυτά στηρίζει τη ζωή του και όχι στον Θεό, γιατί αισθάνεται αυτάρκεια και δεν υποπτεύεται καθόλου ότι βάση όλων των αρετών είναι η ταπείνωση. 

Επίσης, ο Ιησούς δεν επαινεί τον τελώνη για την αμαρτωλότητά του, αλλά γιατί έχει συνείδηση αυτής και τοποθετεί σωστά τον εαυτό του μπροστά στην κρίση του Θεού, ζητώντας το έλεός του^. γιατί από τον Θεό περιμένει τη σωτηρία του, μη έχοντας τίποτε δικό του στο οποίο να στηριχτεί...

Η ΘΕΑΡΕΣΤΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ - Καλό Τριώδιο

«Κατέβη ούτος δεδικαιωμένος εις τον οίκον αυτού ή γαρ εκείνος»
 

Κυριακή του Τελώνου και Φαρισαίου σήμερα και στο ιερό Ευαγγέλιο ακούσαμε την Παραβολή που μας παρουσιάζει ακριβώς αυτά τα δύο πρόσωπα: τον Φαρισαίο και τον τελώνη. Και οι δύο ανέβηκαν στο Ναό των Ιεροσολύμων για να προσευχηθούν. Στον ίδιο Ναό πήγαν. Όχι όμως με την ίδια διάθεση. Το απέδειξαν αυτό με τη στάση τους και τα λόγια τους. Και τελικά ο τελώνης έφυγε δικαιωμένος, συγχωρημένος, όχι όμως και ο Φαρισαίος. «Κατέβη ούτος δεδικαιωμένος εις τον οίκον αυτού ή γαρ εκείνος». Ας μαθητεύσουμε λοιπόν στον τρόπο της προσευχής τού τελώνου, υπογραμμίζοντας τρία στοιχεία της θεάρεστης προσευχής του.
 

1. ΦΟΒΟΣ ΘΕΟΥ
 

Ο τελώνης από σεβασμό και ευλάβεια στεκόταν «μακρόθεν», μακριά από το ιερό θυσιαστήριο και «ούκ ήθελεν ουδέ τους οφθαλμούς εις τον ουρανόν επάραι». Δεν είχε την τόλμη όχι μόνο τα χέρια του άλλ' ούτε τα μάτια του να υψώσει προς τον ουρανό. Με κατεβασμένο το βλέμμα και συγκεντρωμένο το νου προσευχόταν στον Θεό να τον λυπηθεί για το κατάντημά του. Ούτε έλεγε περιττούς λόγους, ούτε έκανε επιδεικτικές κινήσεις, ούτε περιέφερε το βλέμμα του δεξιά κι αριστερά. Η όλη στάση του φανέρωνε ευλάβεια, συστολή, φόβο Θεού.
 

Αν ο τελώνης αισθανόταν έτσι στο Ναό των Ιεροσολύμων, όπου όλα ήταν τύπος και σκιά της αληθινής λατρείας, πώς πρέπει άραγε να αισθανόμαστε εμείς μέσα στους χριστιανικούς Ναούς μας, όπου φανερώνεται αυτός ο Τριαδικός Θεός; Το ψάλλουμε στην εκκλησία: «Εν τω ναώ εστώτες της δόξης σου εν ούρανώ εστάναι νομίζομεν». Αν μέσα στο ναό συναισθανόμασταν ότι βρισκόμαστε στον ουρανό, τότε με πολύ φόβο Θεού και περισσή ευλάβεια θα πλησιάζαμε και θα προσφέραμε την ταπεινή λατρεία μας.