Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ιστορίες από το Γεροντικό. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ιστορίες από το Γεροντικό. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

17/4/26

Γεροντικό Σύγχρονων Αγίων – Έρχεται στις 27 Απριλίου

 


«Κάποτε ὁ ἅγιος Πορφύριος…»

«Καί τότε ὁ ἅγιος Παΐσιος…»

Θά τό ἔχετε σίγουρα παρατηρήσει: Ἀρκοῦν κάποιες τέτοιες φράσεις γιά νά στρέψουμε κατευθεῖαν τήν προσοχή μας στά λεγόμενα. Σάν μαγνῆτες ἑλκύουν τήν ἀκοή, τό μυαλό καί τελικά τήν καρδιά μας οἱ διηγήσεις ἀπό τή ζωή τῶν ἁγίων μας.

Δέν εἶναι τυχαῖο ὅτι πάντοτε στήν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας, μετά τήν Ἁγία Γραφή, βασικότατη θέση στήν πνευματική μελέτη τοῦ πιστοῦ κατεῖχαν τά συναξάρια. Οἱ λόγοι πολλοί καί ποικίλοι: μεταφέρονται ἀπό στόμα σέ στόμα· ἀπομνημονεύονται εὔκολα· γίνονται ἀντιληπτοί ἀπό ὅλους, ἀνεξάρτητα ἀπό τήν ἡλικία καί τή μόρφωσή τους· προσφέρουν διδάγματα μέ ἁπαλό καί διακριτικό τρόπο· ἀφήνουν τόν καθένα νά πάρει τό δικό του μήνυμα· ἀποδεικνύουν ὅτι ἡ ἁγιότητα εἶναι ἐφικτός, πραγματοποιήσιμος στόχος· βεβαιώνουν ὅτι τό Εὐαγγέλιο μπορεῖ νά ἐφαρμοστεῖ σέ κάθε ἐποχή καί κάτω ἀπό ὁποιεσδήποτε συνθῆκες· ταπεινώνουν καί ἐμπνέουν τήν ψυχή…

Στήν πορεία τῶν χρόνων μάλιστα, ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ ὁδήγησε φωτισμένους ἀνθρώπους νά συντάξουν συλλογές πού περιέχουν σύντομα περιστατικά καί διδαχές ἀπό βίους ἁγίων καί πατέρων τῆς ἐρήμου. Ἔτσι προέκυψαν ἤδη ἀπό τούς πρώτους αἰῶνες πολύ σημαντικά βιβλία, ὅπως τό Μέγα Γεροντικόν, τό Λαυσαϊκόν, ὁ Εὐεργετινός καί ἀργότερα τό Γεροντικό τοῦ Ἁγίου Ὅρους καί πολλά ἄλλα, τά ὁποῖα μελετοῦνται ἀδιάκοπα μέχρι καί σήμερα, ἐπιδρώντας βαθιά στήν πνευματική πρόοδο τῶν ἀνθρώπων.

Οἱ Πατέρες καί οἱ ἅγιοι, ὅμως, δέν σταμάτησαν οὔτε θά σταματήσουν νά ὑπάρχουν. Σέ κάθε ἐποχή ἐμφανίζονται καί καταυγάζουν τό σκοτάδι τοῦ κόσμου μας. Καί εἰδικά τίς τελευταῖες δεκαετίες, στήν ἐποχή αὐτή τῆς γενικευμένης ἀποστασίας, πολλά μεγάλα φῶτα ἔλαμψαν στό στερέωμα τῆς Ἐκκλησίας. Ἀλλά ἐνῶ οἱ βίοι τους εἶναι – μέχρι λεπτομερειῶν πολλές φορές – καταγεγραμμένοι σέ πλῆθος βιβλίων, συστηματικές συλλογές ἀντίστοιχες μέ αὐτές τῶν παλαιῶν ἐποχῶν δὲν εἶχαν ἀκόμα συνταχθεῖ.

Αὐτό τό κενό ἦρθε σέ κάποιο βαθμό νά καλύψει τό «Γεροντικό σύγχρονων ἁγίων», πού ἀποτελεῖ καρπό διετοῦς συνεργασίας πολυπληθοῦς ὁμάδας μελῶν τῆς Χριστιανικῆς Φοιτητικῆς Δράσης καί τῆς συντακτικῆς ἐπιτροπῆς τῶν ἐκδόσεων Ἔαρ. Πρόκειται γιά μιά ἐκτενῆ συλλογή διδακτικῶν περιστατικῶν ἀπό τούς βίους 23 σύγχρονων ἁγίων, τά ὁποῖα, μέ τήν κοπιώδη ἐπιμέλεια τῆς κ. Νίκης Κατσιάπη καί μέ πολύ σεβασμό στίς πηγές τους, ἀποδόθηκαν λογοτεχνικά καί χωρίστηκαν σέ θεματικές ἑνότητες. Ἔτσι γίνεται ἕνα ξεχωριστό ἀνάγνωσμα, ἰδανικό γιά κάθε ἡλικία καί μορφωτικό ἐπίπεδο, πολύ εὐχάριστο γιά κάθε ἀναγνώστη καί ἐξαιρετικά χρήσιμο γιά ὅσους διακονοῦν στό κατηχητικό καί κηρυκτικό ἔργο τῆς Ἐκκλησίας μας.

Δέν εἶναι καθόλου ὑπερβολικό νά ἐπαναλάβουμε γιά τήν ἐν λόγῳ ἔκδοση τά λόγια τοῦ ἁγίου Παϊσίου: «Λίγη μελέτη ἀπό (…) τό Γεροντικό πρίν ἀπό τήν προσευχή, ἔστω δυό‐τρεῖς σειρές, θερμαίνει καί γλυκαίνει τήν καρδιά καί ἔρχεται ἡ ὄρεξη γιά τά πνευματικά. Καπακώνονται οἱ μέριμνες καί ὁ νοῦς μεταφέρεται σέ θεῖο χῶρο. (…) Νιώθεις νά βρίσκεσαι κοντά στούς Ἁγίους Πατέρες» (Περί Προσευχῆς, σελ. 70).


Χριστιανική Φοιτητική Δράση


11/2/26

“Ο Χριστός θα σε βάλει στον Παράδεισο… Όχι γιατί είσαι καλός, αλλά γιατί Τον αναζήτησες έστω με ένα δάκρυ”

 


Κάποτε, ήρθε στο Μοναστήρι του Οσίου Δαβίδ στην Εύβοια, όπου ήταν ηγούμενος ο Γέροντας Ιάκωβος, ένας άνθρωπος σκληρός, άθεος, με περήφανο και ειρωνικό ύφος…

Μπαίνει μέσα στο μοναστήρι, και βρίσκει τον Γέροντα να στέκεται ήρεμος και χαμογελαστός.

Πάει να πει μία κουβέντα, αλλά ο Άγιος τoν κοιτάζει κατάματα και του λέει γλυκά, χωρίς καν να τoν ξέρει:

- Παιδί μου… αυτός που λες πως δεν υπάρχει, σε περιμένει κάθε βράδυ, που κλαις μόνος σου.

Ο άθεος ταράχτηκε. Δεν είχε πει τίποτα σε κανέναν. Κανείς δεν ήξερε πως τα βράδια, μόνος του, του ξέφευγαν δάκρυα και λόγια όπως: «Θεέ μου, υπάρχεις άραγε;»

Ο Γέροντας τού χαμογέλασε, του έπιασε απαλά το χέρι και του είπε:

- Ο Χριστός δεν ήρθε για τους καθαρούς, αλλά για τους πληγωμένους. Μην Τον φοβάσαι. Αυτός θα σε βάλει στον Παράδεισο. Όχι γιατί είσαι καλός, αλλά γιατί Τον αναζήτησες έστω με ένα δάκρυ.

Ο άνθρωπος έμεινε άφωνος. Έβαλε τα κλάματα. Τον έπιασαν λυγμοί.

Εκείνη τη μέρα εξομολογήθηκε για πρώτη φορά στη ζωή του…


ΠΗΓΗ: megalipanagiathivon

20/11/25

Μόνος;

 


Ήταν ένα γεροντάκι στα Κατουνάκια, ο οποίος ήταν μόνος του, τελείως μόνος του, και πήγαν κάποιοι Πατέρες να τον δουν.

Του χτυπούσαν την πόρτα, “πάτερ, πάτερ”. Είχε μέρες να εμφανιστεί. Τους απαντούσε:

“Φύγετε, φύγετε, φύγετε!”.

Εε, κάτι θα κάνει… Είναι ζωντανός τουλάχιστον αφού φωνάζει. Φύγανε.

Πάνε σε τέσσερις-πέντε μέρες, πάλι δεν τον είδανε έξω. Κλειστός μέσα ο παππούς, πάνε ξαναχτυπούν, “φύγετε, φύγετε, φύγετε!”. Πάλι φύγανε. Την τρίτη φορά, “φύγετε, φύγετε” όχι, δεν θα φύγουμε! Κάτι έπαθε ο γέρος. Του ‘στριψε, φαίνεται. Γίνεται να ‘ναι 20-25 μέρες κλειστός και να μη δέχεται κανέναν; Κάτι συμβαίνει! Μπαίνουν μέσα, έβαλε τις φωνές ο παππούς.

- Τι γίνεται γέροντα; Αφού είσαι μόνος σου, είσαι άρρωστος.

- Όσο δεν ήσασταν εσείς, ο φύλακας-άγγελος δεν με άφησε ούτε ένα λεπτό. Με υπηρέτησε στα πάντα! Από την ώρα που ήρθατε και με ενοχλήσατε, έφυγε ο Άγγελος και ήρθατε εσείς…

Μπορεί να σας φαίνεται αστείο αλλά δοκιμάστε το! Μείνετε και λίγο μόνοι σας να δείτε τι ωραία είναι! Δηλαδή χωρίς τηλεόραση, χωρίς τηλέφωνο, χωρίς internet, χωρίς Facebook, χωρίς Skype!

Όταν ο άνθρωπος είναι μόνος του και στερείται την ανθρώπινη παρουσία, έχει τη Θεία παρουσία, να το ξέρετε. Όταν ζητάς την ανθρώπινη παρουσία δεν μπορείς να έχεις και τη Θεία παρουσία ταυτόχρονα. Kαι αυτό οι Άγιοι το ήξεραν και γι’ αυτό ήταν χαρούμενοι και ευτυχισμένοι και ήταν τρυφή για αυτούς η μόνωση. Ήταν χαρά. Δεν ήξεραν από μοναξιές γιατί ο Θεός ήταν μαζί τους. Γιατί είχαν παρέα τούς Αγίους Αγγέλους και τις Αγγελικές δυνάμεις.


π. Αθανάσιος Μητρ. Λεμεσού


ΠΗΓΗ: https://simeiakairwn.gr/

13/7/24

Θα κάνετε προσευχή, θα φύγουν οι λύκοι...

 


γράφει ο π. Αθανάσιος, Μητροπολίτης Λεμεσού


"Θα σας πω και κάτι που πιέζει το μυαλό μου να σας το πω.

Το 1990, όταν ήμουν προϊστάμενος και αντιπρόσωπος στην Ιερά κοινότητα του Αγίου Όρους, γέμισε το Άγιο Όρος από λύκους.

Κατά έναν παράδοξο τρόπο, παρά πολλοί λύκοι μπήκαν στο Άγιο Όρος. Όσοι από σας, άντρες, έρχονταν τότε στο Άγιο Όρος, θυμούνται ότι ήταν επικίνδυνα τα πράγματα.

Οι λύκοι έφαγαν πολλά άλλα ζώα, πολλά μουλάρια και ζώα που χρησίμευαν στους πατέρες.

Και κινδύνεψαν και άνθρωποι και μοναχοί.

Τότε λοιπόν πήγαμε στον πατέρα Παΐσιο, στον άγιο Παΐσιο, κάποιοι πατέρες και του είπαμε ότι ξέρεις γέροντα, έχει μεγάλο πρόβλημα με τους λύκους, θα φάνε κανέναν άνθρωπο στο τέλος.

Κι ήταν όντως μεγάλο το πρόβλημα.

Θα δούμε, να κάνουμε καμιά εκστρατεία, να φέρουμε κυνηγούς να τους κυνηγήσουν. Λέει, δεν ντρέπεστε; θα φέρετε κυνηγούς...

Θα κάνετε προσευχή, θα φύγουν οι λύκοι!

Μα πως θα κάνουμε προσευχή να φύγουν οι λύκοι;

Ένας, λέει, να προσευχηθεί όπως πρέπει, σε 3 μήνες θα εξαφανιστούν.

Κι όντως σε 3 μήνες όλοι οι λύκοι ψόφησαν. Έπιασαν ένα μικρόβιο και χάθηκαν όλοι. Βέβαια, εκείνος που προσευχήθηκε ήταν ασφαλώς ο γέροντας.

Προσευχή λοιπόν χρειάζεται.

Το μικρόβιο θα φύγει εάν προσευχηθούμε.

Θέλουμε ανθρώπους προσευχής.

Προσευχή πύρινη. Με ταπείνωση και μετάνοια.

Αυτό μας χρειάζεται κι όλα τα υπόλοιπα θα τακτοποιηθούν...


ΠΗΓΗ: https://amfoterodexios.blogspot.com

9/7/24

Πού είναι ο Θεός;

 


Πήγε ένας αββάς σε ένα μοναστήρι και τον πληροφόρησε ο Θεός ότι στο μοναστήρι αυτό υπάρχει ένας μεγάλος Άγιος που έχει τη χάρη του Θεού πάνω του. 

Πήγε στο μοναστήρι και λέει στον Ηγούμενο: "Θέλω να δω όλους τους μοναχούς". 

Του λέει ο Ηγούμενος: "Αύριο στην Εκκλησία θα τους δεις όλους". 

Πάει το πρωί στην Εκκλησία, τους παρακολουθεί όλους και δε βρίσκει αυτόν που έψαχνε... Λέει, καλοί είναι, ενάρετοι είναι όλοι αλλά δεν βρήκα αυτόν που έχει τη μεγάλη χάρη. 

Λέει στον Ηγούμενο: 

"Αββά, έχεις κάποιον ακόμα;" 

Λέει ο Ηγούμενος: 

"Πάτερ μου, οι Πατέρες όλοι εδώ είναι στην Εκκλησία."

Λέει ο αββάς: 

"Μα κάποιος λείπει!"

Λέει ο Ηγούμενος: 

"Έχουμε κι έναν έτσι λίγο παλαβό, λίγο άρρωστο που είναι στο μαγειρείο."

Λέει: "Φέρτε τον κι εκείνον"

Τον φέρνουν και είδε πάνω του όλο το Πνεύμα το Άγιο! 

Του λέει ο αββάς: "Τι κάνεις εσύ;" 

"Τι κάνω εγώ πάτερ μου", λέει, "εγώ είμαι ανάξιος να είμαι με τους Πατέρες στην Εκκλησία και είμαι στο μαγειρείο και μαγειρεύω να βρουν μαγειρεμένα όταν τελειώσει η Εκκλησία. Και έχω μεγάλη ευχαρίστηση που διακονώ τους Πατέρες που είναι σαν άγγελοι κι εγώ είμαι σαν δαίμονας.

Και όταν βρω 2-3 λεπτά τρέχω στην πόρτα της Εκκλησίας να ακούσω δυο λόγια και πάλι τρέχω πίσω στο μαγειρείο".

Σαν τα έλεγε αυτά, επειδή είχε το φαγητό πάνω στη φωτιά, ξεχείλισε το καζάνι και πήρε φωτιά. Αφήνει το γέροντα και τρέχει αυτός ο καημένος στη φωτιά, μπαίνει μέσα, και με τα χέρια του άρπαζε τα κάρβουνα, τις φωτιές, ανακάτευε τα φαγητά και δεν καιγόταν! Και λέει ο αββάς: 

"Ο Θεός, λέει, Πατέρες, είναι στο μαγειρείο! Δεν είναι εδώ μαζί μας".

Λοιπόν ο Θεός είναι εκεί όπου ο άνθρωπος θυσιάζει τον εαυτό του. Γι' αυτό σώζεται κάνεις μέσα στο γάμο, διότι, βλέπεις, κόβεις το θέλημά σου! 


π. Αθανάσιος Μητρ. Λεμεσού

9/1/24

Κρίση

 


Κάποιος ἀδελφός τῆς Σκήτης ἔσφαλε. Ἔγινε συγκέντρωση στήν ὁποία κάλεσαν τόν ἀββᾶ Μωϋσῆ ἀλλ’ αὐτός δέν θέλησε νά πάει. Τοῦ παρήγγειλε τότε ὁ πρεσβύτερος:

«Ἔλα, γιατί σέ περιμένουν ὅλοι».

Κι ἐκεῖνος σηκώθηκε καί πῆγε κρατώντας στήν πλάτη ἕνα καλάθι τρύπιο πού τό γέμισε μέ ἄμμο. Οἱ Πατέρες πού βγῆκαν νά τόν προϋπαντήσουν τοῦ λένε:

«Τί εἶναι αὐτό, πάτερ;»

«Οἱ ἁμαρτίες μου, ἀπαντᾶ ὁ Γέροντας, πού κυλοῦν καί πέφτουν πίσω μου καί δέν τίς βλέπω καί ἦλθα ἐγώ σήμερα νά κρίνω τά σφάλματα ἄλλου».

Ὅταν τά ἄκουσαν αὐτά οἱ Πατέρες, δέν εἶπαν τίποτε ἐναντίον τοῦ ἀδελφοῦ ἀλλά τόν συγχώρεσαν.


Ἀπό τό Γεροντικό

4/1/24

Όταν ο διάβολος ρώτησε τρεις μοναχούς τι θα άλλαζαν από το παρελθόν...

 


- Μια μέρα, ο διάβολος εμφανίστηκε σε τρεις μοναχούς και ρώτησε τον καθένα ξεχωριστά τι θα άλλαζαν από το παρελθόν.

Διάβολος: «Αν σου έδινα τη δύναμη να αλλάξεις κάτι στο παρελθόν σου, τι θα άλλαζες;»

Ο πρώτος μοναχός απάντησε γρήγορα με μεγάλο αποστολικό ζήλο:

- Δεν θα σας επέτρεπα να αφήσετε τον Αδάμ και την Εύα να πέσουν στην αμαρτία, για να μην απομακρυνθεί η ανθρωπότητα από Τον Θεό.

Ο δεύτερος μοναχός, που είχε καρδιά γεμάτη έλεος, απάντησε:

- Θα σε εμπόδιζα να απομακρυνθείς από Τον Θεό που θα σε καταδίκαζε για πάντα.

Ο τρίτος μοναχός ήταν ο πιο απλός από τους τρεις. Αντί να απαντήσει στον διάβολο, έπεσε στα γόνατα, σταυρώθηκε και προσευχήθηκε:

- Κύριε, λύτρωσε με από τον πειρασμό του τι θα μπορούσε να ήταν και τι δεν ήταν.

Τότε ο διάβολος έβγαλε μια διαπεραστική κραυγή και, στριφογυρίζοντας από τον πόνο, εξαφανίστηκε.

Έκπληκτοι οι άλλοι δύο ρώτησαν τον αδερφό τους:

- Αδελφέ, γιατί απάντησες έτσι;

Ο μοναχός εξήγησε:

- Καταρχάς, δεν πρέπει ποτέ να κάνουμε διάλογο με τον εχθρό.

Δεύτερον: κανείς στον κόσμο δεν έχει τη δύναμη να αλλάξει το παρελθόν.

Τρίτον, ο διάβολος δεν ενδιαφέρεται καθόλου να μάς βοηθήσει, αλλά να μάς φυλακίσει στο παρελθόν για να παραμελήσουμε το παρόν.

Γιατί; Γιατί το παρόν είναι ή μόνη στιγμή πού μπορούμε, με τη χάρη Του Θεού, να συνεργαστούμε μαζί Του. Η στρατηγική του διαβόλου, αυτή πού φυλακίζει περισσότερο τούς ανθρώπους και τους εμποδίζει να ζήσουν το παρόν σε ενότητα με Τον Θεό, είναι αυτή που «θα μπορούσε να είχε συμβεί και δεν έγινε».

Ας αφήσουμε το παρελθόν στα χέρια του Ελέους Του Θεού και ας αφήσουμε το μέλλον στα χέρια της Πρόνοιάς Του. Το παρόν είναι στα χέρια μας μαζί με το χέρι Του Θεού».


Πηγή: exapsalmos.gr

26/1/23

Προσευχή

 


Υπήρχε κάποιος μοναχός και κάθε φορά που ήταν να κάνει την προσευχή του, τον έπιανε ρίγος και πυρετός και το κεφάλι του πονούσε.

Και έτσι έλεγε μέσα του: «Να. Είμαι άρρωστος και κοντεύω να πεθάνω. Ας σηκωθώ, λοιπόν, πριν πεθάνω και ας κάνω την προσευχή».

Μ’ αυτό, λοιπόν, τον λογισμό βίαζε τον εαυτό του και έκανε την προσευχή. Και μόλις τελείωνε η προσευχή, τελείωνε και ο πυρετός.

Και πάλι μ’ αυτό το λογισμό, ο μοναχός αντιστάθηκε και έκανε την προσευχή και έτσι νίκησε -με τη Χάρη του Θεού- τον πονηρό… 

Αυτό, παιδί μου, είναι παράδειγμα για όλους μας…


30/7/22

«Γιατί, πάτερ, ενοχλείτε τον Κύριο, με τις καθημερινές προσευχές σας;

 


Από το χωριό «Αγία Παρασκευή» της Χαλκιδικής, πριν από πολλά χρόνια (το 1860) στην ιερά Μονή Δοχειαρίου, μόναζε, ένας περίφημος και πολύ καλλίφωνος ψάλτης με το όνομα Συνέσιος.

Ο Μοναχός αυτός ιδιαίτερη ευλάβεια είχε στην Αγία Παρασκευή και πάντοτε μετά από τον καθορισμένο κανόνα της προσευχής του - μετάνοιες και κομποσκοίνια — που ήταν υποχρεωμένος να κάνει, απαραίτητα έκανε και ιδιαίτερη προσευχή στην Αγία Παρασκευή. Στην προσευχή του αυτή παρακαλούσε την Αγία να τον βοηθήσει, για να σώσει την ψυχή του, κι αν σαν άνθρωπος έχει επάνω του κάτι που είναι εμπόδιο για την ψυχική του σωτηρία, να του το αφαιρέσει με όποιο τρόπο γνωρίζει εκείνη.

Πολλά χρόνια συνέχιζε να λέει αυτή την προσευχή και ένα πρωί, μετά την πανηγυρική ιερή Ακολουθία και τη θεία Λειτουργία, στην μνήμη του μαρτυρίου της Αγίας Παρασκευής (26 Ιουλίου) αισθάνθηκε λίγο μία μικρή ενόχληση στο λαρύγγι του, κι από την ενόχληση αυτή λίγο λίγο άρχισε η φωνή του να γίνεται βραχνή.

Από τότε έκανε πολλές προσπάθειες, για να καθαρίσει τη φωνή του, αλλά βελτίωση και θεραπεία δεν υπήρχε, απεναντίας όσο πήγαινε και χειροτέρευε η βραχνάδα στη φωνή του.

Επειδή ήταν καλός μουσικός και περίφημος ψάλτης λυπήθηκε ο ίδιος κι όλοι οι αδελφοί της Μονής αυτής, αλλά και όλοι οι πατέρες που τον γνώριζαν σ’ ολόκληρο το Άγιον Όρος.

Έκαναν όλοι θερμή προσευχή στο Θεό, για την θεραπεία του αδελφού αυτού Συνεσίου, οπόταν μετά από ικανό διάστημα, φανερώθηκε στον ύπνο του ηγουμένου της Μονής η αγία Παρασκευή και του είπε: «Γιατί, πάτερ, ενοχλείτε τον Κύριο, με τις καθημερινές προσευχές σας, για τον αδελφό Συνέσιο; Και γιατί παραπονείστε, εφ’ όσον ο ίδιος με παρακαλούσε τώρα και πολλά χρόνια να του αφαιρέσω εκείνο που είναι εμπόδιο στην ψυχική του σωτηρία;».

Ο ηγούμενος κάλεσε τον αδελφό Συνέσιο και τον ρώτησε, για ποιο πράγμα παρακαλούσε την Αγία Παρασκευή; Ο π. Συνέσιος είπε πως παρακαλούσε την Αγία να του αφαιρέσει ό,τι πράγμα εμποδίζει την σωτηρία της ψυχής του και πρόσθεσε στον ηγούμενο πως, όταν έψαλε, αισθάνονταν μία ιδιαίτερη ευχαρίστηση και γλυκαίνονταν επάνω στην μελωδική φωνή του τόσο, που ξεχνιόταν ο νους του και ξέφευγε από την έννοια των θείων λόγων και αντί να δοξολογεί, με τους θείους ύμνους αυτούς τον Ύψιστον, όπως ο Ψαλμός του Δαυίδ λέγει: «Ηδυνθείη αυτώ η διαλογή μου, εγώ δε ευφρανθήσομαι επί τω Κυρίω» (Ψαλμ. ΡΓ’ 103) αυτός γλυκαινόταν για την φωνή του που ήταν γλυκιά και μελωδική, κι έμπαινε μέσα στην ψυχή του, στο λογισμό του ένα είδος κρυφής υπερηφάνειας και με τον τρόπο αυτόν, κατάφερνε ο δαίμων της υπερηφάνειας, να χάνει αυτός την επαφή των ψαλλομένων και την ένωση του νου του με το Θεό, σαν ψάλτης, και έτσι μετατρεπόταν η προσευχή του σε αμαρτία, όπως και πάλι λέγει το Πνεύμα το Άγιον «και η προσευχή αυτού γενέσθω εις αμαρτίαν…» (Ψαλμ. ΡΗ 7).


ΠΗΓΗ: https://www.ekklisiaonline.gr/


6/7/22

Περί θαυμάτων

 



Ένας μοναχός ρώτησε κάποιον άγιο άνθρωπο: πώς μπορούμε να κάνουμε θαύματα; 

Και ο άγιος άνθρωπος απάντησε: 

Εάν μάθεις κάποιον να διαβάζει το ευαγγέλιο, έχεις ανοίξει τα μάτια ενός τυφλού. 

Εάν μάθεις κάποιον να βοηθά τους αναγκεμένους, έχεις θεραπεύσει ένα παράλυτο.

Εάν μάθεις κάποιον να πηγαίνει στην εκκλησία, έχεις θεραπεύσει έναν ανάπηρο.

Εάν οδηγήσεις κάποιον σε μετάνοια, έχεις αναστήσεις ένα νεκρό.


Τώρα πήγαινε και κάνε θαύματα!


29/1/22

Η σιωπή που σώζει!

 


Κάποτε ένας νεαρός επισκέφθηκε έναν ερημίτη. Ήθελε να μάθει και να ρωτήσει πολλά… Τον ξάφνιασε, όμως, η σιωπή του ερημίτη και η απροθυμία του να συνεχίσει τη φλύαρη συζήτηση.

Ο νεαρός ενοχλημένος τον ρώτησε μάλλον πειρακτικά:

«Γέροντα, αλήθεια, τι έχετε μάθει από τη ζωή σας στα τόσα χρόνια σιωπής;»

Ο γέροντας χωρίς να δώσει απάντηση, έριξε τον κουβά στο παρακείμενο πηγάδι και τον ανέσυρε γεμάτο όσο πιο βίαια μπορούσε.

«Κοίταξε μέσα στο πηγάδι, είπε στο νεαρό, και πες μου τι βλέπεις.»

Ο νεαρός κοίταξε με προσοχή και είπε:

«Δυστυχώς δεν μπορώ να δω τίποτα!»

Ύστερα από λίγα λεπτά σιωπής ο ερημίτης του ξανάπε:

«Ξανακοίταξε και πες τώρα τι βλέπεις.»

Ο νεαρός απρόθυμα ξανακοίταξε αλλά εκστατικός είπε:

«Βλέπω τώρα το πρόσωπό μου να καθρεφτίζεται στο νερό σαν να ‘χω μπροστά μου τον καθρέφτη του σπιτιού μου!»

Ο ερημίτης χωρίς να σταματήσει το κομποσκοίνι του είπε:

«Είδες, όταν έριξα τον κουβά στο πηγάδι για να αντλήσω νερό, εκείνο θόλωσε. Τώρα που ηρέμησε μπόρεσες να δεις καλά το πρόσωπό σου! Αυτή είναι η εμπειρία της σιωπής: ο άνθρωπος βλέπει τον εαυτό του!»

Ο νεαρός , αφού πήρε ταπεινά την ευχή του ερημίτη, επέστρεψε στον πολύβουο κόσμο της καθημερινότητας σοβαρά προβληματισμένος.

ΠΗΓΗ: DOGMA.GR

18/1/22

Ο βασιλιάς και ο ασκητής

 


Κάποτε ένας άπιστος βασιλιάς συναντήθηκε με έναν πάμφτωχο καλόγερο ασκητή. Και του λέει ο βασιλιάς: 

– Θαυμάζω γέροντα την μεγάλη άσκηση και θυσία που κάνεις! 

Θυσιάζεις όλη σου τη ζωή στο Θεό, που είναι αμφίβολο αν υπάρχει ή δεν υπάρχει. 

Ο ασκητής ακούγοντάς τον, μειδίασε και του είπε: 

– Και εγώ μεγαλειότατε θαυμάζω την δική σου άσκηση και θυσία που κάνεις, η οποία είναι πολύ μεγαλύτερη από την δική μου! 

– Είναι δυνατόν αυτό; του είπε με απορία ο βασιλιάς. Ποια θυσία κάνω εγώ, που είναι μάλιστα μεγαλύτερη και από την δική σου; 

– Εγώ μεγαλειότατε, του λέει ο ασκητής, θυσιάζω την πρόσκαιρη ζωή, για να κερδίσω την αιώνια. Ενώ εσύ θυσιάζεις την αιώνια ζωή, για να χαρείς την πρόσκαιρη. Ποιος λοιπόν από εμάς τους δύο κάνει μεγαλύτερη θυσία; Ο βασιλιάς προβληματίστηκε. ”Εάν μία τοις χιλίοις, υπάρχει άλλη ζωή, τί θα απογίνω;” σκέφτηκε. Το αποτέλεσμα ήτανε να έρθει ”εις εαυτόν” και σιγά σιγά με την διακριτική καθοδήγηση του ασκητή, άλλαξε τρόπο ζωής και μετανόησε.


3/1/22

Ελεημοσύνη

 


Λέει ο Αββάς Ισαάκ: «ασκητής ανελεήμων, δένδρον άκαρπον».

 Άνθρωπος ο οποίος δεν έχει ελεήμονα διάθεση, είναι σαν δέντρο άκαρπο. Όσες ασκήσεις κι αν κάνει κάποιος, προσευχές, νηστείες, αγρυπνίες, εάν η καρδιά του δεν είναι ελεήμων καρδία, δεν κινείται με αγάπη προς τον άλλο άνθρωπο, δεν έχει συμπάθεια όπως ο Θεός έχει συμπάθεια προς όλους, τότε αυτός ο άνθρωπος είναι σαν ένα δέντρο το οποίο δεν έχει καρπούς.


9/10/21

Ανεξικακία

 



Κάποιος γέροντας πέθαινε και μαζεύτηκαν πολλοί στο κρεβάτι του. Ανάμεσα σε αυτούς ήταν και ένας, ο οποίος μία ολόκληρη ζωή, δεν δούλευε και του έκλεβε τις οικονομίες από τα εργόχειρα και έτσι τρέφονταν. 

Ο γέροντας ήξερε, ότι αυτός του κλέβει το ψωμάκι και τον ιδρώτα του και έλεγε στον εαυτόν του: ''Βάλε ζόρι, για να εργάζεσαι για δύο!''.

Σε μία στιγμή ζήτησε ο γέροντας να βγούνε όλοι έξω από το δωμάτιό του και κράτησε μόνο αυτόν τον κλέφτη. Ο κλέφτης ντράπηκε και νόμιζε ότι θα τον αποκαλύψει και θα τον επιπλήξει. Έκπληκτος όμως βλέπει, να παίρνει ο γέροντας τα χέρια του και να τα φυλάει και να του λέει:

- Ευχαριστώ αυτά τα χέρια, να μείνουν άγια, διότι με στέλνουν σήμερα στον Χριστό! 

Και ξεψύχησε! Έχουμε εμείς τέτοια ανεξικακία; Δεν είμαστε ακόμα Χριστιανοί...


Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυξ

17/4/21

Η Μάνα Παναγιά δεν του χάλασε το χατήρι....


 


Ένα απόγευμα καθώς καθόμουν στην αυλή της Μονής του Αγίου Παύλου, είδα δυο γεροντάκια να περπατούν και να μιλούν σιωπηλά. 

Ο ένας ο π. Μητροφάνης 85 ετών , ήρθε μόλις πήρε σύνταξη , έχει 25 χρόνια μακριά από τον κόσμο. 

Ο άλλος ο π. Ιγνάτιος 92 ετών, Ρουμάνος στην καταγωγή, έχει στο Άγιο Όρος 70 χρόνια. 

Μένει σε ένα κελί ερημικό περίπου 45’ μακριά . 

Το τελευταίο διάστημα απέκτησε καταρράκτη και ο Ηγούμενος επιμένει να πάει μια βδομάδα στην Θεσσαλονίκη να κάνει εγχείρηση, δεν έχει βγει όμως ξανά και νιώθει άβολα .

- Φοβάμαι αδελφέ Μητροφάνη, πως θα πάω εκεί μια βδομάδα , πως είναι ο κόσμος; Μακριά από το περιβόλι της Μάνας μας; 

Αν με κερδίσει ο κόσμος και τώρα στα γεράματα χάσω την ψυχή μου; Μακάρι η Κυρία μας να με έπαιρνε σήμερα το βράδυ να μην προλάβω να πάω!

- Ιγνάτιε, εμείς πρέπει πάντα να κάνουμε υπακοή στον Ηγούμενο μας, θα πας και η Χάρις της υπακοής θα σε σκεπάσει!

Αυτά είπαν και εξαφανίστηκαν, ο ένας στο διακόνημα και ο άλλος στο κελάκι του.

Ήδη η νύχτα άπλωσε την κουρτίνα της πάνω από το περιβόλι και τα άστρα έλαμψαν πάνω από τους Βυζαντινούς τρούλους.

 Και όμως ο Θεός έκανε υπακοή στο γνήσιο αυτό παιδί του. Μέσα σε εκείνο το βράδυ ακούσαμε την καμπάνα να ηχεί, ο π. Ιγνάτιος άφησε τον κόσμο πριν προλάβει να αντικρίσει τον κοσμικό κόσμο . 

 Η Κυρία του του έδειξε τον δρόμο του Ουρανού, έκλεισε τα τυφλά μάτια του στην ματαιότητα και αντίκρυσε  το φως του Χριστού στην Αιωνιότητα.

 Θάφτηκε πίσω από το ερημικό κελάκι που έζησε, χωρίς ποτέ να δει αυτόν τον κόσμο που μικρό παιδάκι άφησε.


Μητροπολίτου Μεσογαίας Νικολάου

ΠΗΓΗ:  https://amfoterodexios.blogspot.com/

5/3/21

Οι πράξεις των αδελφών μας

 



Μια ιστορία για την θεραπεία που προσφέρει το να μπορούμε να δούμε στις λάθος πράξεις των συνανθρώπων μας τον εαυτό μας.

Κάποτε ένας μοναχός κάποιας Μονής παρακάλεσε τον Θεό να του ανοίξει τα μάτια για να βλέπει σε κάθε άνθρωπο την κρυμμένη κακία και να μπορεί έτσι να προτρέχει σε βοήθεια.

Όταν ο Κύριος εισάκουσε την προσευχή του, ο μοναχός προσπάθησε να εντείνει τις προσπάθειες του, καθώς τώρα διέκρινε με σαφήνεια το κακό.

Εξαιτίας όμως της πνευματικής του ανωριμότητας, το κακό τον γέμισε τρόμο, και στη συνέχεια ένιωσε αηδία και τελικά αποστροφή για τους ανθρώπους.

Μια μέρα έφτασε στο μοναστήρι κάποιος που ήθελε να μιλήσει με το γέροντα της Μονής. Ο μοναχός που είχε αξιωθεί να βλέπει το κακό, βλέποντας πόσο αμαρτωλός και βαθιά εξαχρειωμένος ήταν ο επισκέπτης, του είπε τα εξής:

«Πώς τολμάς να εμφανίζεσαι και να ζητάς το γέροντα έτσι όπως είσαι; Η παρουσία σου τον προσβάλλει»! Ο επισκέπτης έφυγε. Ο γέροντας τότε κάλεσε τον μοναχό και τον ρώτησε αν είχε έλθει κανείς.

«Ναι», απάντησε ο μοναχός

«Και γιατί δεν είναι εδώ;», ξαναρώτησε ο γέροντας.

«Τον έδιωξα…».

Ο γέροντας τον κοίταξε και του είπε:

«Δεν σκέφτηκες ό,τι ίσως αυτή ήταν η τελευταία ευκαιρία του ανθρώπου αυτού;».

Ο νεαρός μοναχός ταραγμένος, ζήτησε από το γέροντα να ικετεύσει το Θεό να του αφαιρέσει το διορατικό χάρισμα που είχε λάβει. Όμως ο γέροντας του απάντησε:

«Όχι, ο Θεός δεν παίρνει πίσω ό,τι δωρίζει. Θα Του ζητήσω όμως, όταν θα βλέπεις το κακό σε κάποιον άνθρωπο, να το βιώνεις σαν να ήταν δικό σου, επειδή και αυτός και εσύ είστε μέλη ενός μοναδικού σώματος, του σώματος της ανθρωπότητας…»

Ο ίδιος αυτός μοναχός, στα πλαίσια των περιοδειών του, έφτασε κάποτε έξω από ένα σπίτι, όπου και ζήτησε φιλοξενία ή πιο συγκεκριμένα να του επιτρέψουν να μπει και να του παραχωρήσουν ένα μικρό χώρο για να προσευχηθεί. Δεν ικέτεψε για καταφύγιο και στέγη, παρά μόνο για το δικαίωμα να κάνει την προσευχή του.

Ο οικοδεσπότης ξαφνιάστηκε, και όταν ο φιλοξενούμενος του μπήκε στο δωμάτιο και άρχισε να προσεύχεται, έστησε αυτί. Ξαφνικά άκουσε τον μοναχό να προσεύχεται κλαίγοντας και να εξομολογείται στο Θεό τα αμαρτήματα του οικοδεσπότη (που ήταν άνθρωπος κακός, φορτωμένος με πολλά αμαρτήματα) σαν να τα είχε διαπράξει ο ίδιος.

Ακούγοντας όλα του τα αμαρτήματα, ο οικοδεσπότης είδε τον εαυτό του. Μέσα από τα μάτια εκείνου του δίκαιου ανθρώπου, κοίταξε τον δικό του εαυτό. Τρόμαξε, άρχισε να μετανοεί και να κλαίει. Εξομολογήθηκε στο μοναχό εκείνο και μόλις τελείωσε, είχε πια θεραπευτεί.


Από το βιβλίο του Anthony Bloom – «Το μυστήριο της ίασης»


1/2/21

Ο νέος και το χωράφι

 



Ένας νέος πήγε με βαριά καρδιά στον Πνευματικό του και εξομολογήθηκε:

- Ο λογισμός με βασανίζει, Γέροντα, να εγκαταλείψω τον αγώνα, αφού κι’ ύστερα από την επιστροφή μου στον Χριστό και τη μετάνοιά μου, δεν μπορώ ακόμη να βγάλω από πάνω μου όλες τις αδυναμίες.

- Μου θυμίζεις, μ’ αυτά που μου λες, κάτι που συνέβη πριν κάμποσο καιρό σ’ ένα φίλο μου αγρότη, είπε ο Πνευματικός. Έλα, κάθισε εδώ κοντά, παιδί μου, να σου διηγηθώ τη μικρή του ιστορία.

Ο νέος άκουγε πάντοτε μ΄ ενδιαφέρον τα χαριτωμένα αυτοσχέδια ανέκδοτα του αγαθού Γέροντα:

- Ο φίλος μου, που λες, είχε ένα χωράφι στην άκρη του χωριού, που είχε μείνει χρόνια ακαλλιέργητο κι’ ήταν πια γεμάτο αγκάθια και τριβόλια. Μια καλή χρονιά όμως, σκέφτηκε να το σπείρει. Αλλ’ έπρεπε πρώτα να καθαριστεί. Έστειλε λοιπόν το μεγάλο του γιο να κάνει τη δουλειά αυτή. Μα σαν είδε το παλληκάρι εκείνα τα πελώρια αγκάθια και τ’ αγριοβότανα, έπεσε σ’ απελπισία.

- Δεν γίνεται να φτιάξει ποτέ τούτο το χωράφι, έλεγε και ξανάλεγε στον εαυτό του. Πώς να ξεριζώσω τόσα αγριόχορτα;

Έτσι έπεισε για τα καλά τον εαυτό του πως ήταν αδύνατο να γίνει η δουλειά. Ξάπλωσε κάτω από ένα θάμνο και κοιμήθηκε. Σαν ξύπνησε ήταν πια μεσημέρι. Έριξε το νυσταγμένο βλέμμα του στην αγριάδα και τρόμαξε. Έμεινε καρφωμένος στη θέση του ως το βράδυ χωρίς να κάνει τίποτε. Το ίδιο και την άλλη μέρα και την τρίτη. Χασμουριόταν, στριφογύριζε τεμπέλικα, έπεφτε στον ύπνο, ξύπναγε. Μόνο δουλειά δεν αποφάσιζε να κάνει.

- Τίποτε δεν έκανες τόσες μέρες, του είπε θυμωμένος ο πατέρας του, σαν πήγε κι’ είδε πως ο γιος του δεν είχε βγάλει ούτε ένα αγκάθι.

- Βαραίνει η ψυχή μου, πατέρα, ομολόγησε ο νέος, σαν γυρίζω και βλέπω πόση δουλειά με περιμένει και δε μπορώ να πάρω απόφαση ν’ αρχίσω.

- Αν κάθε μέρα, παιδί μου, καθάριζες τόση γη, όση πιάνεις με το μπόι σου σαν ξαπλώνεις και κοιμάσαι, θα κόντευες τώρα να τελειώσεις.

Ντροπιασμένος για την τεμπελιά του ο γιος, έβαλε αμέσως σε πράξη τη συμβουλή του πατέρα του. Σε λίγο είδε με τα μάτια του πως δεν ήταν ακατόρθωτο να καθαρίσει το χέρσο χωράφι.

Μιμήσου τον κι’ εσύ, παιδί μου, κι’ όταν ξανάρθεις, θα μου πεις, αν στ’ αλήθεια είναι τόσο δύσκολο να ξεριζώσεις με υπομονή τα πάθη της ψυχής σου.

Ο νέος έφυγε με καινούργια δύναμη από την εξομολόγηση, αποφασισμένος να συνεχίσει τον καλό αγώνα.


Από το Γεροντικό

30/11/20

Τα "κρίματα" του Θεού

 


Ο ِΑββάς όσιος Αντώνιος ο Μέγας ατενίζοντας κάποτε προς το βάθος των κριμάτων του Θεού ρώτησε·

"Κύριε, πώς κάποιοι ζουν λίγα μόνο χρόνια και πεθαίνουν,

ενώ κάποιοι άλλοι γίνονται υπέργηροι;

Και γιατί κάποιοι είναι φτωχοί,

ενώ άλλοι πλούσιοι;

Και πώς άδικοι άνθρωποι από τη μια πλουτίζουν,

ενώ δίκαιοι άνθρωποι στερούνται;

Τότε του ήρθε μια φωνή που έλεγε·

Αντώνιε, τον εαυτό σου να προσέχεις·

γιατί αυτά είναι κρίματα Θεού και δε σε συμφέρει να τα μάθεις!"


Από το βιβλίο: Γεροντικόν

10/7/20

Προθυμία ή Φυγοπονία; Η «χαζή» και οι έξυπνες


Πολλές φορές συμβαίνει να μην είναι τόσο ορατή η εσωτερική ομορφιά της ζωής της μετανοίας και του σταθερού αγώνα κατά της αμαρτίας και των παθών. Κάτι τέτοιο συνέβη με μια μοναχή Ισιδώρα, που ζούσε σε ένα μοναστήρι στην Αίγυπτο. Διαβάζουμε την ιστορία της στο βιβλίο που λέγεται Λαυσαϊκό.

Η Ισιδώρα αγάπησε την ταπείνωση και την απλότητα και προσπαθούσε να ζει όσο το δυνατόν πιο αθόρυβα. Δυστυχώς όμως δεν είναι σπάνιο, όσο πιο ταπεινός προσπαθεί να είναι κανείς, τόσο περισσότερο οι κατεργαραίοι του κόσμου τούτου τον θεωρούν αντικείμενο εκμετάλλευσης· τον θεωρούν κορόιδο.

Το μεγαλείο της εσωτερικής και πνευματικής ομορφιάς εξαρτάται από την δύναμη που έχεις να υπομένεις, όταν οι άλλοι σε θεωρούν κορόιδο. Ο Χριστός, βέβαια, μας συμβούλεψε να έχουμε την φρονιμάδα των φιδιών και να μη δεχόμαστε αδιάκριτα καρπαζιές από τον καθένα.
Ο Ίδιος ζήτησε τον λόγο από τον υπηρέτη που τον χαστούκισε, όταν δικαζόταν από τον Άννα. Τελικά όμως δίνοντας το ύψιστο παράδειγμα της Άκρας Ταπείνωσής Του, υπέμεινε όλο τον πόνο του σταυρικού Του θανάτου αδιαμαρτύρητα· «λοιδορούμενος ουκ αντελοιδόρει· πάσχων ουκ ηπείλει…· τω μώλωπι αυτού ιάθημεν» (Α’ Πέτρου, 2, 23). Με τις πληγές του, που Τον έκαναν να μην έχει «ούτε κάλλος ούτε είδος», όχι απλώς θεραπεύτηκαν οι δικές μας πληγές αλλά μας έδωσε τη δυνατότητα να αποκτήσουμε ασύγκριτα μεγαλύτερη ομορφιά από «το αρχαίο μας κάλλος».

Το κλειδί για την απόκτηση αυτής της ομορφιάς είναι η χριστομίμητη ταπείνωση. Ένα από τα πιο επικίνδυνα πάθη των ανθρώπων είναι να προσπαθούν να αποκτούν δόξα και υπόληψη από τον έπαινο των άλλων.

Γι’ αυτό, όσο πιο πολύ ο άνθρωπος ξέρει να καταφρονεί τα «μπράβο» των άλλων και να ζητάει δόξα για τις πνευματικές του αρετές, τόσο πιο πολύ η εσωτερική του ομορφιά μεγαλώνει.

Και όσο πιο πολύ ο άνθρωπος τέρπεται από τους επαίνους των άλλων, τόσο πιο πολύ διαστρέφεται εσωτερικά και φτάνει σε βαθμό να μην τον πειράζει ποιος είναι εκείνος που τον επαινεί· έτσι μπορεί να καμαρώνει ακόμα κι όταν τον επαινούν κλέφτες, λωποδύτες και όλα τα κακοποιά στοιχεία του κόσμου.

17/2/20

Δημ. Παναγόπουλος: Ο άγγελος και ο ασκητής

Αποτέλεσμα εικόνας για άγγελος κια μοναχός

Κάποτε ο Θεός έστειλε έναν άγγελο σε έναν ασκητή που ζούσε σε έναν βράχο για να του δείξει, ότι πολλοί δεν θέλουν να σωθούν ή θέλουν να σωθούν με τον δικό τους τρόπο… 

Λέει λοιπόν ο άγγελος στον ασκητή:

– Έλα κοντά μου, για να σου δείξω τα παράξενα του κόσμου. Τον πήρε μαζί του και εκεί που προχωρούσαν, συναντούνε κάποιον που είχε κόψει ξύλα στο δάσος και προσπαθούσε να τα φορτωθεί στην πλάτη του. Τα έδεσε στην πλάτη του και επιχείρησε να σηκωθεί. Ήταν όμως βαριά και δεν μπόρεσε να σηκωθεί. Τα άφησε κάτω και πήγε να κόψει και άλλα ξύλα. Τα συνέλεξε και τα έφερε μαζί με τα άλλα και τα σήκωσε. Μα πως να τα σηκώσει, αφού δεν μπορούσε να σηκώσει τα πρώτα; 

Προχώρησαν λίγο πιο κάτω και συνάντησαν έναν άλλον, που προσπαθούσε να αντλήσει νερό από ένα πηγάδι. Αλλά δεν μπορούσε να βγάλει νερό, γιατί ο κουβάς ήταν τρύπιος και έτσι ματαιοπονούσε.

Προχώρησαν πιο κάτω και εκεί συνάντησαν μια Εκκλησία, που δεν είχε ψηλή πόρτα και να ένας καβαλάρης, πάνω σε ένα άλογο, θέλησε να μπει με το άλογο μέσα στην Εκκλησία, χωρίς να κατέβει από το άλογο. Και επειδή ήταν χαμηλή η πόρτα της Εκκλησίας, δεν μπόρεσε να μπει.

– Τι θέλεις να με διδάξεις με αυτά; ρώτησε ο ασκητής τον άγγελο.

Και του λέει ο άγγελος: