Ἡ Κυριακή 10 Νοεμβρίου ἐ.ἒ. στό πλαίσιο τῶν Πρωτοκλητείων, ἀφιερώθηκε ἀπό τήν Ἱερά Μητρόπολη Πατρῶν στήν Κύπρο, μέ τήν συμπλήρωση 50 ἐτῶν ἀπό τήν βάρβαρη τουρκική εἰσβολή στήν Μεγαλόνησο τό 1974.
Τό πρωί τῆς Κυριακῆς, ἐτελέσθη στόν Ἱερό Ναό τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Ἀνδρέου ἡ Θεία Λειτουργία, τῆς ὁποίας προέστη ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρῶν κ.κ. Χρυσόστομος, ὁ ὁποῖος ὡμίλησε ἐπικαίρως καί ἐτέλεσε τά ἱερά Μνημόσυνα τῶν ὑπέρ πίστεως καί πατρίδος ἀγωνισαμένων καί πεσόντων Ἑλλήνων Κυπρίων καί Ἑλλήνων ἐκ τῆς Μητροπολιτικῆς Ἑλλάδος κατά τήν βάρβαρη τουρκική εἰσβολή στήν Κύπρο, ὡς καί τῶν ἀδίκῳ καί φρικτῷ θανάτῳ, ὑπό τῶν εἰσβολέων, τελειωθέντων ἀδελφῶν ἡμῶν.
Ἐπίσης, κατά τήν ἡμέρα αὐτή ἐτελέσθησαν τά ἱερά Μνημόσυνα τῶν Ἐθνομαρτύρων Ἀρχιερέων τῶν Πατρῶν, Νεοφύτου 1466 (ἐσουβλίσθη), Γερμανοῦ τοῦ Α’ 1572, (ἐτεμαχίσθη), καί Παρθενίου τοῦ Ε’ 1770, βασανισθείς ἐξορίσθη καί ἐξόριστος ἐτελειώθη ἀγωνιζόμενος ὑπέρ τῆς ἐλευθερίας τῆς Ἑλλάδος.
Μετά τήν Θεία Λειτουργία, ἐν πομπῇ μετέβησαν Κλῆρος καί Λαός καί Ἐκπρόσωποι τῶν Πολιτικῶν, Στρατιωτικῶν καί ἂλλων Ἀρχῶν, στόν αὒλειο χῶρο τοῦ Ναοῦ τοῦ Ἀποστόλου Ἀνδρέου, ὃπου ἐνώπιον τῶν προτομῶν τῶν Ἐθνομαρτύρων, Ἀρχιεπισκόπου Κύπρου Κυπριανοῦ (1821) καί τῶν Ἐθνομαρτύρων Ἀρχιερέων τῶν Πατρῶν, ἀνεπέμφθη ἐπιμνημόσυνος δέηση, κατετέθησαν στέφανοι και ἐψάλη ὁ Ἐθνικός Ὓμνος.
Ἐπίσης τήν Κυριακή αὐτή, ὁ Σύλλογος τῶν ἐν Πάτραις Ἀρκάδων, ἑόρτασε τήν ἱεράν μνήμη τοῦ Ὁσίου καί Θεοφόρου πατρός ἡμῶν Νείλου τοῦ Μυροβλήτου τοῦ ἐξ Ἁγίου Πέτρου Κυνουρίας, μέ τήν συμμετοχή στους στήν Θεία Λειτουργία στόν Ναό τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέου καί τήν προσφορά τῶν Δώρων τῆς Θείας Εὐχαριστίας καί ἱερά Ἀρτοκλασία.
Ὁ Σεβασμιώτατος στήν ὁμιλία του μεταξύ τῶν ἂλλων, εἶπε:
ΚΥΠΡΟΣ 1974-2024:
ΠΕΝΗΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΣΚΛΑΒΙΑΣ ΚΑΙ ΚΑΤΟΧΗΣ
Τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου
Πατρῶν κ.κ. Χρυσοστόμου
«Σκοτῶστε μας καί γράψετε κι’ ἐμᾶς τόν σκοτωμόν μας.
Μά τοῦτοι οὗλ’ οἱ σκοτωμοί, ἔν οὗλοι γιά κακόν σας».
(Βασίλης Μιχαηλίδης)
Πενήντα χρόνια πέρασαν ἀπό τήν 20ή Ἰουλίου 1974, τήν θλιβερή ἡμέρα πού τό βάρβαρο πόδι τοῦ «Ἀττίλα» πάτησε τά ἁγιασμένα χώματα τῆς Κύπρου καί αἱματοκύλησε τό ὄμορφο Ἑλληνικό νησί, ἐξ αἰτίας τῶν ὑποχθονίων σχεδίων τῶν μισελλήνων ξένων δυνάμεων, ἀλλά καί τῶν λαθῶν τῶν ἡμετέρων, ὅπως εἶναι ἡ διχόνοια, πού πάντοτε ὡδήγησε τό Ἔθνος μας σέ ὀδυνηρές περιπέτειες.
Ἔσφαξαν, κρέμασαν, βίασαν, σκότωσαν μέ ὅποιο ἄλλο τρόπο, καί ὡδήγησαν στήν σκλαβιά τούς ἀδελφούς μας Κυπρίους τοῦ βορείου τμήματος τῆς νήσου. Ἔκαναν πρόσφυγες τούς σεμνούς καί τίμιους ἀδελφούς μας, πού ἐπί αἰῶνες κατοικοῦσαν τό πανέμορφο νησί. Ἀπολογισμός… 200.000 πρόσφυγες, 4.000 νεκροί, 1619 ἀγνοούμενοι.
Ρήμαξαν τίς Ἐκκλησιές καί ξεθεμέλιωσαν Προσκυνήματα, ἔκαψαν Μοναστήρια καί μετέτρεψαν Ἁγιάσματα, σέ σταύλους, ἀποθῆκες, κέντρα διασκεδάσεως καί ἁμαρτίας, ἀκόμη καί σέ δημόσια οὐρητήρια.
Πενήντα χρόνια μετά, παραμένει σκλαβωμένο τό ὡραιότερο μέρος τῆς μεγαλονήσου Κύπρου καί οὐδεμία δικαίωση ἐπῆλθε γιά τά φοβερά ἐγκλήματα, τά ὁποῖα ἔλαβαν χώρα εἰς βάρος τῶν Ἑλλήνων Κυπρίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, καί δή εἰς βάρος τοῦ ἀμάχου πληθυσμοῦ τῶν ἡλικιωμένων, τῶν γυναικῶν καί τῶν μικρῶν παιδιῶν. Ὅλα διεπράχθησαν μέ αἰσχίστης μορφῆς βαρβαρότητα, τῇ ἀνοχῇ τῶν Μεγάλων Δυνάμεων, οἱ ὁποῖες ἐκώφευσαν, ἤ μᾶλλον ὑπέθαλψαν τό μεγίστης αἰσχύνης, γιά τήν ἀνθρωπότητα ὁλόκληρη, φρικῶδες ἔγκλημα πού συνετελέσθη στό νησί τοῦ Ἀποστόλου Βαρνάβα.
Φρικωδέστερο ὅλων εἶναι τό ἔγκλημα τῶν ἀγνοουμένων, οἱ ὁποῖοι ὡδηγήθηκαν σέ τόπους ἀγνώστους, χωρίς ποτέ νά πληροφορηθῇ κάποιος γιά τήν τύχη τους. Ἔφυγαν οἱ γονεῖς τους μέ τόν ἀβάσταχτο πόνο καί καϋμό, κρατῶντας στό στῆθος τους τήν φωτογραφία τῶν παιδιῶν τους. Ζοῦν ἀκόμη μέ τήν ἀγωνία οἱ γυναῖκες, τά παιδιά τους καί τά ἀδέλφια τους….
… Πενήντα χρόνια μετά τήν τραγωδία τοῦ 1974, προσκυνοῦμε στά «Φυλακισμένα Μνήματα» τά ἅγια χώματα, πού κλείνουν μέσα τους τά ἱερά καί περήφανα κόκκαλα τῶν παλληκαριῶν τῆς Ε.Ο.Κ.Α., πού ἀγωνίστηκαν ἐνάντια στήν Ἀγγλική τυραννία, καί τούς βλέπομε μέ τῆς ψυχῆς μας τά μάτια, μέ πρῶτο τό παλληκάρι μέ τό ἀγέρωχο παράστημα, τόν ἥρωα μαθητή, τόν ὀλίγα μέν ἔτη ζήσαντα, τήν δέ Κύπρον καί τόν κόσμον ὅλον, ἡρωισμῷ πλουτήσαντα, τόν Παλληκαρίδη δηλαδή, τόν δεκαοχτάχρονο Εὐαγόρα… τούς βλέπομε λοιπόν,
«Νά χαιρετοῦν τόν ἥλιο καί τήν ξαστεριά,
νά χαιρετοῦν τήν ἄνοιξη καί τήν ἐλευτεριά,
μέσα ἀπό τῆς ἀγχόνης τό βαρύ σχοινί,
μέσα ἀπό τοῦ θανάτου τήν καταπακτή».
Καί παρακάτω, βαδίζοντας στά χνάρια ἐκείνων, ἀναπαύονται ἥσυχα, γαλήνια, μέ μιά κραυγαλέα σιωπή, τά παλληκάρια πού ἔπεσαν τό 1974, ὑψώνοντας στήν Μακεδονίτισσα τύμβο ἀγάπης γιά τήν Πατρίδα καί στήνοντας τρόπαια προσφορᾶς καί θυσίας γιά τήν λευτεριά τῆς Κύπρου.
.jpg)
.JPG)
