Μητροπολίτης Κονίτσης: «Είναι αδύνατον οι αιρετικοί να γιορτάζουν με τους Ορθοδόξους»

 

... "Τοὺς τελευταίους καιροὺς ὅμως, οἱ οἰκουμενιστές, αὐτοὶ δηλαδὴ ποὺ θέλουν νὰ γίνει μία ψευδὴς ἕνωση τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μὲ τοὺς ἀποσχισθέντες Παπικοὺς καὶ τοὺς ἄλλους αἱρετικούς, εἶναι σὰν νὰ λένε ὅτι θὰ κρατήσετε ἐσεῖς τὰ δικά σας, θὰ ἔχουμε κι ἐμεῖς τὰ δικά μας καὶ θὰ εἴμαστε ἀγαπημένοι.

Αὐτὸ εἶναι ἡ μεγαλύτερη πλάνη. Καὶ χρειάζεται ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, νὰ καταλάβουμε ὅτι θὰ ἀγαπᾶμε μέν, γιατί ἂν δὲν ἀγαπᾶμε δὲν εἴμαστε Χριστιανοί, ἀλλὰ δὲν θὰ κάνουμε καμμία ἔκπτωση στὶς διδασκαλίες τῆς Ἐκκλησίας μας.

Ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι μία καὶ μοναδική. Ἂν θέλουν νὰ ἑνωθοῦν μὲ τὴν Ὀρθοδοξία, νὰ μετανοήσουν, νὰ ὁμολογήσουν τὰ σφάλματά τους καὶ νὰ ἔρθουν μετὰ χαρᾶς.

Ὅλα αὐτὰ τώρα σᾶς τὰ εἶπα γιατί τοὺς τελευταίους καιροὺς ὑπάρχει μία ἀναταραχὴ στὴν Ἐκκλησία.

Καὶ ἡ ἀναταραχὴ αὐτὴ προῆλθε ἀπὸ μία δήλωση ποὺ ἔκανε ὁ Παναγιώτατος Πατριάρχης, ὁ ὁποῖος εἶπε ὅτι τὸ 2025, τὴν ἑπομένη δηλαδὴ χρονιά, ποὺ συμπίπτει ὁ ἑορτασμὸς τοῦ Πάσχα τῶν Ὀρθοδόξων μὲ τοὺς Παπικούς, θὰ γίνει ἕνας κοινὸς ἑορτασμός, ἀλλὰ τί θὰ εἶναι αὐτὸς ὁ κοινὸς ἑορτασμός; Μποροῦν, δηλαδή, οἱ αἱρετικοὶ νὰ γιορτάζουν μὲ τοὺς Ὀρθοδόξους; Εἶναι δυνατὸν αὐτὸ νὰ γίνει; Εἶναι ἀδύνατον.

Καὶ φοβοῦμαι ὅτι θὰ έχουμε δύσκολες ἐξελίξεις, γι΄αυτό σᾶς ἐνημερώνω, νὰ ξέρετε ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι μία. Δὲν εἴπαμε πρωτύτερα στὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως "εἰς μίαν Ἁγίαν Καθολικὴν καὶ Ἀποστολικὴν Ἐκκλησίαν"; Αὐτὴ εἶναι ἡ Ἐκκλησία, ἡ Ὀρθοδοξία.

Νὰ μένουμε λοιπὸν σταθεροί, νὰ μὴν ἐπηρεαζόμαστε ἀπὸ τὶς ἀγαπολογίες ποὺ διαδίδουν διάφοροι, κατὰ κανόνα ἄσχετοι. Διαδίδουν καὶ λένε ἀγάπη, ἀγάπη, ἀγάπη... Ἀγάπη ναί, ἀλλὰ ὄχι ἐπαναλαμβάνω ἔκπτωση ἀπὸ τὸ ὀρθόδοξο δόγμα.

Νὰ εἴμαστε λοιπόν, σταθεροί, ἀκλόνητοι, ὅπως καὶ ὁ Ἅγιος Νεκτάριος, μὲ τὶς εὐχὲς καὶ τὶς πρεσβεῖες τοῦ Ὁποίου, εἴθε ὁ Κύριός μας νὰ διαφυλάττει τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία Του καὶ ὅλους μας νὰ μᾶς ὁδηγήσει στὴν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν.

Γιατί, ξέρετε ἡ Ἐκκλησία, δὲν εἶναι ἕνας ὀργανισμὸς ποὺ μπορεῖ νὰ διεκπεραιώνει διάφορα ζητήματα πολιτικῆς, ὄχι. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι θεόσδοτος ὀργανισμὸς ποὺ ἀποβλέπει νὰ ὁδηγεῖ τοὺς ἀνθρώπους στὴν σωτηρία. Αὐτὸς εἶναι ὁ προορισμὸς τῆς Ἐκκλησίας.

Νὰ εὔχεστε λοιπόν, κι ἐγὼ ὅσο μοῦ δίνει χρόνο ὁ Θεός, νὰ μένω ἀκλόνητος στὶς ἐπάλξεις τῆς Ἐκκλησίας, τὸ εὔχομαι κι ἐγὼ γιὰ ἐσᾶς. Καὶ εἴθε ὅλοι νὰ συναντηθοῦμε στὴν χαρὰ τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν. Ἀμήν".

Απόσπασμα από τον θείο λόγο που κήρυξε ο Σεβασμ. Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής κ. Κονίτσης κ. Ανδρέας στον Ιερὸ Ναὸ του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού στην Κόνιτσα, (9.11.24)

Όλος ο λόγος εδώ

Ὁ Διάλογος καὶ ὁ ἅγιος Ἰουστίνος Πόποβιτς

 

«Τὸ πρωὶ τῆς 1ης Ἰουνίου 2023 ἔλαβε χώρα στὴν Αἴθουσα τοῦ Θρόνου τοῦ Πατριαρχικοῦ Μεγάρου Ἀλεξανδρείας ἡ ἐπίσημη τελετὴ ἔναρξης τῶν ἐργασιῶν τῆς διεθνοῦς Μικτῆς Θεολογικῆς Ἐπιτρο­πῆς τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου μεταξὺ τῆς Ὀρθοδόξου καὶ τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας» («fosfanariou.gr» 1-6-2023).

Τοὺς 24 Ὀρθόδοξους καὶ 18 Ρωμαιοκαθολικοὺς μετέχοντες τοὺς ὑποδέχθηκε ὁ Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας καὶ πάσης Ἀφρικῆς κ.κ. Θεόδωρος Β΄, ὅπως ἀνέφερε, «μὲ ἱερὴ συγκίνηση καὶ ἰδιαίτερη χαρά… στὴν καθέδρα τοῦ Ἀποστολικοῦ καὶ Πατριαρχικοῦ Θρόνου τοῦ Ἁγίου ἐνδόξου Ἀποστόλου καὶ Εὐαγγελιστοῦ Μάρκου».

Συμπρόεδροι τῆς Μικτῆς Θεολογικῆς Ἐπιτροπῆς εἶναι ἀπὸ μὲν τῆς πλευρᾶς τῶν Ὀρθοδόξων ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πισιδίας κ. Ἰώβ, ἀπὸ δὲ τῶν Ρωμαιο­καθολικῶν ὁ γνωστὸς καὶ ἀπὸ παλαιότερες συναντήσεις καρδινάλιος κ. Kurt Koch.

Μᾶς ἔκανε πολλὴ ἐντύπωση ἡ εἴδηση αὐτή, δεδομένου ὅτι ἡ διακοπὴ τῆς κοινωνίας Κωνσταντινουπόλεως καὶ Μόσχας καὶ ἡ ἔντονη μεταξύ τους ἀντιπαράθεση ἔδινε τὴν αἴσθηση ὅτι τὸ θέμα τοῦ Διαλόγου εἶχε πρὸς τὸ παρὸν παγώσει.

Ἂν καὶ δὲν ἀναφέρεται ποιῶν Ὀρθόδοξων Ἐκκλησιῶν οἱ ἐκπρόσωποι συμμετέχουν σ᾿ αὐτὸ τὸν Διάλογο, εἶναι πασιφανὲς ὅτι ἀπουσιάζουν οἱ ἐκπρόσωποι τοῦ συνόλου, μᾶλλον τῶν σλαβικῶν Ἐκκλησιῶν καὶ ὄχι μόνο αὐτῶν.

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΔΡYΪΝΟΥΠΟΛΕΩΣ ΑΝΔΡΕΑΣ: ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΕ Δ.Ι.Σ. ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΚΕΙΜΕΝΗ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΠΑΠΑ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΜΑΣ

 

Μακαριώτατε Ἅγιε Πρόεδρε, Σεβασμιώτατοι Ἅγιοι Συνοδικοί,

Χαίρετε πάντοτε ἐν Κυρίῳ καί ἐνδυναμοῦσθε ἐν τῷ κράτει τῆς ἰσχύος Αὐτοῦ.

Διά τοῦ παρόντος, θέτω, εὐσεβάστως, ὑπό τήν ἔμφρονα γνώμην Ὑμῶν, τάς ἀκολούθους σκέψεις μου:

Ἀπό τόν ἀθηναϊκόν Τύπον τῆς Κυριακῆς, 31ης Ὀκτωβρίου ἐ.ἔ. ἐπληροφορήθην μέ ὀδύνην, ὅτι αὐτό τό ὁποῖον ἐκυκλοφόρει ὡς ψίθυρος ἔγινε πλέον πραγματικότης: Μετά ἀπό πρόσκλησιν τῆς Προέδρου τῆς Δημοκρατίας κυρίας Σακελλαροπούλου, ὁ πάπας Φραγκίσκος θά ἐπισκεφθῇ ἐπισήμως τήν Ἑλλάδα τήν 4ην καί 5ην Δεκεμβρίου ἐ.ἔ.

Βεβαίως, ἡ Προεδρία τῆς Δημοκρατίας ἐκάλεσε τόν πάπαν ὡς Ἀρχηγόν τοῦ Κράτους τοῦ Βατικανοῦ, μέ ἀφορμήν τόν ἑορτασμόν διά τά διακόσια (200) χρόνια ἀπό τήν Ἑλληνικήν Ἐπανάστασιν τοῦ 1821.

Δέν μέ ἐνδιαφέρει ἡ ὡς ἄνω κίνησις τῆς Πολιτείας. Μέ ἐνδιαφέρει, ὅμως, καί μάλιστα πολύ, τό τί θά πράξῃ ἡ Ἑλλαδική Ἐκκλησία, ὅταν ὁ αἱρεσιάρχης τοῦ Βατικανοῦ πατήσῃ τά ἁγιασμένα χώματα τῆς Ἑλληνικῆς μας Πατρίδος, τά ὁποῖα εἶναι ποτισμένα μέ πλῆθος αἷμα μαρτύρων καί ἡρώων. Φυσικά, τό νά ἀρνηθῇ ἡ Ἐκκλησία τήν κίνησιν τῆς Ἑλληνικῆς Πολιτείας, δέν ἐνδείκνυται. Καί διότι εἶναι ἀργά πλέον, ἀλλά καί διότι τό Βατικανόν, ὡς εἴπομεν ἀνωτέρω, εἶναι κράτος.

Τό ἐνδιαφέρον καί ἡ ἀγωνία μου εἶναι, χωρίς τό παράπαν νά κάμω οἱανδήποτε ὑπόδειξιν, θά μετάσχῃ ἡ Σύνοδος, τυχόν, εἰς ἐκδηλώσεις πρός τιμήν τοῦ κ. Φραγκίσκου; Θά τόν προσφωνήσῃ, τυχόν, ὡς «ἀγαπητόν ἐν Χριστῷ ἀδελφόν»; Ἀλλά, τότε, εἶναι ἀπολύτως βέβαιον, ὅτι θά προκληθῇ τεράστιος σκανδαλισμός εἰς τό Ὀρθόδοξον πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας μας. Διότι ὁ τόσον ποικιλοτρόπως ταλαιπωρημένος λαός μας, δέν λησμονεῖ οὔτε τά συγχαρητήρια πρός τόν Κεμάλ τοῦ τότε πάπα, ἀμέσως μετά τήν μικρασιατικήν καταστροφήν ·  οὔτε τήν ἀντορθόδοξον προπαγάνδαν τῶν παπικῶν εἰς τά ὑπό Ἰταλικήν κατοχήν Δωδεκάνησα · οὔτε τήν ἀδιαφορίαν Λατίνων διά τόν λιμόν τοῦ λαοῦ μας, ἰδίως τόν φοβερόν χειμῶνα 1941 – 1942 · οὔτε τόν χαρακτηρισμόν τῶν Σκοπίων ἀπό τόν πάπαν ὡς «Μακεδονίαν». Καί, βεβαίως, οὐδείς λησμονεῖ, ὅτι ὁ πάπας συνεχίζει νά διατηρῇ οὐνίτην ἐπίσκοπον ἐν Ἀθήναις, παρά τάς κατ’ ἐπανάληψιν διαμαρτυρίας τῆς Ἐκκλησίας μας.

Ἄς μήν αὐταπατώμεθα. Ὁ αἱρετικός παπισμός οὐδέποτε ἐβοήθησε τό Ἑλληνικόν Γένος καί τήν Ὀρθοδοξίαν. Ἀντιθέτως ἐφάνη ἰδιαιτέρως βλαπτικός, ἀρκεῖ ἁπλῶς νά ἐνθυμηθῶμεν τά αἴσχη τῶν Λατίνων κατά τήν ἅλωσιν τῆς Κωνσταντινουπόλεως, τά μαρτύρια εἰς ἅ ὑπεβλήθησαν οἱ Ὀρθόδοξοι κατά τήν περιβόητον ψευδοσύνοδον Φερράρας – Φλωρεντίας καί ἄλλα, ὧν ἐπιλήψει με διηγούμενον ὁ χρόνος.

Δι’ ὅλα τά ἀνωτέρω, τά ὁποῖα ἐν συνόψει διετύπωσα, διαμαρτύρομαι ἐντόνως διά τήν ἔλευσιν τοῦ αἱρεσιάρχου Φραγκίσκου Μπεργκόλιο, εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἑλλάδα. Καί εὐλαβῶς τονίζω ὅτι καί δι’ ἐμέ εἶναι ἀνεπιθύμητος. Διότι μόνον κακόν θά προκαλέσῃ εἰς τό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας μας.

 

Ἐπί δέ τούτοις, Διατελῶ

Ἐλάχιστος ἐν Χριστῷ ἀδελφός

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΠΑΤΡΩΝ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ: ΠΕΡΙ ΜΑΡΤΥΡΩΝ ΤΟΥ ΙΕΧΩΒΑ

 

Ἀδελφοί μου ἀγαπητοί καί τέκνα ἐν Κυρίῳ, 

Κατ΄ αὐτόν τόν καιρό οἱ λεγόμενοι Μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ, ἐκμεταλλευόμενοι τίς δύσκολες καταστάσεις πού ἀντιμετωπίζει ὁ Ἑλληνικός Λαός, ἔχουν κατακλύσει ἰδιῶτες, δημοσίους φορεῖς, ἐπιχειρήσεις, ἀκόμη καί σχολεῖα μέ ἠλεκρονικά μηνύματα μέσω τῶν ὁποίων, ἀσκοῦν προσηλυτισμό μέ σκοπό νά ἐπηρεάσουν μέ τίς κακόβουλες καί λίαν ἐπικίνδυνες δοξασίες τους, τούς ἀνθρώπους.

Πολλάκις ἔχομε ἀσχοληθεῖ μέ τό θέμα αὐτό καί ἔχομε ἐνημερώσει τό Χριστεπώνυμο Πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας περί τῆς δεινῆς αὐτῆς παναιρέσεως, ἡ ὁποία ξεκίνησε τό 1884 ἀπό τήν Ἀμερική, μέ ἐμπνευστή της τόν Κάρολο Ρῶσσελ.

Πρόκειται γιά μία πολυεθνική ἐμπορική μετοχική ἑταιρεία, ἡ ὁποία ἔχει τήν ἕδρα της στό Μπρούκλιν τῶν Η.Π.Α. καί ἔχει παραρτήματα σέ ὅλο τόν κόσμο.

Οὐδεμία σχέση ἔχουν, οἱ Μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ, μέ τόν Χριστιανισμό. Χρησιμοποιοῦν τόν τίτλο, τόν ψευδῆ καί παραπλανητικό "Χριστιανοί Μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ". Εἶναι ὅμως γνωστοί καί με τό ὄνομα "χιλιασταί", ἕνεκα τῶν δοξασιῶν τους.

Πρόκειται γιά ρατσιστική ὀργάνωση. Διδάσκουν, σύν τοῖς ἄλλοις,  ὅτι ὅσοι δέν ὑπακούουν στήν διδασκαλία τῆς ἑταιρείας, ὅσοι δηλαδή δέν εἶναι Μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ, κατά τόν "Ἀρμαγεδῶνα" πού σύντομα, κατ' αὐτούς θά γίνῃ, θά σφαγοῦν καί θά πλύνουν οἱ Μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ τά πόδια τους στό αἷμα τῶν μή χριστιανῶν (Σκοπιά 1968, σελ.83).

Τίς δοξασίες τους, τίς διακινοῦν μέσα ἀπό τά περιοδικά "ΣΚΟΠΙΑ" και "ΞΥΠΝΑ".

Συνοπτικά θά λέγαμε ὅτι ἔχουν υἱοθετήσει ὅλες τίς ἀναφυεῖσες κατά καιρούς αἱρέσεις, οὐσιαστικά ἔχουν ἀπορρίψει  ὅλη τήν διδακαλία τῆς ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.

Ἐνδεικτικά ἀναφέρομε τά ἑξῆς:

Όταν ο Άγιος Μάρκος αποτείχισε τον λατινόφρονα Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως. «Ούτε στην κηδεία ούτε στο μνημόσυνό μου να μην τολμήσει και πλησιάσει ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως»…

Όταν ο Άγιος Μάρκος αποτείχισε τον λατινόφρονα Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως. 

«Ούτε στην κηδεία ούτε στο μνημόσυνό μου να μην τολμήσει και πλησιάσει ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως»… 

Ο Αγ. Μάρκος Ευγενικός (+1444) δεν είχε καμία κοινωνία με τον Πατριάρχη Κων/πόλεως Γρηγόριο Μάμα που ήθελε να επιβάλει την ένωση με τους παπικούς μετά τη Σύνοδο Φεράρας-Φλωρεντίας. Στην περίφημη «Ἐγκύκλιο τοῖς ἁπανταχοῦ τῆς γῆς καὶ τῶν νήσων εὑρισκομένοις Χριστιανοις» λέει «Φευκτέον αὐτούς, ὡς φεύγει τις ἀπὸ ὄφεως, ὡς αὐτοὺς ἐκείνους ἢ κακείνων πολλῷ χείρονας, ὡς χριστοκαπήλους καὶ χριστεμπόρους» (φεύγετε τους λατινόφρονες όπως φευγετε από τα φίδια).

«Πέπεισμαι γὰρ ἀκριβῶς ὅτι ὅσον ἀποδιίσταμαι τούτου καὶ τῶν τοιούτων ἐγγίζω τῷ Θεῷ καὶ πᾶσι τοῖς Ἁγίοις, καί, ὥσπερ τούτων χωρίζομαι, οὕτως ἑνοῦμαι τῇ ἀληθείᾳ καὶ τοῖς Ἁγίοις Πατράσι καὶ Θεολόγοις τῆς Ἐκκλησίας».

Η τελευταία του υποθήκη, προτού πεθάνει ήταν: «Εκφεύγειν άπασι τρόποις την κοινωνίαν αυτού (του πατριάρχου) και μήτε συλλειτουργείν αυτού, μήτε αρχιερέα τούτον, αλλά λύκον και μισθωτόν ηγείσθε».

Μάλιστα φτάνει στο σημείο να πει ότι δεν τους θέλει ούτε στην κηδεία του να παραβρεθούν: «Λέγω περί του Πατριάρχου… ούτε βούλομαι ούτε δέχομαι την αυτού ή την των αυτού κοινωνίαν το παράπαν, ουδαμώς, ούτε επί της ζωής μου ούτε μετά θάνατον …. ώσπερ παρά πάσαν μου την ζωήν ήμην κεχωρισμένος απ’ αυτών, ούτω και εν τω καιρώ της εξόδου μου, και έτι και μετά την εμήν αποβίωσιν αποστρέφομαι αυτών την κοινωνίαν και ένωσιν, και εξορκών εντέλλομαι, ίνα μηδείς εξ αυτών προσεγγίση ή εν τη εμή κηδεία ή τοις μνημοσύνοις μου … ώστε συμφορένειν επιχειρήσαι και συλλειτουργείν τοις ημετέροις»! 

π. Αναστάσιος Γκοτσόπουλος

π. Αναστάσιος Γκοτσόπουλος: Μικρά στιγμιότυπα από τους μεγάλους αγώνες του Εφέσου Αγ. Μάρκου με τους φιλο-παπικούς “Ορθοδόξους” στη Φλωρεντία

Μικρά στιγμιότυπα από τους μεγάλους αγώνες του Εφέσου Αγ. Μάρκου

με τους φιλο-παπικούς “Ορθοδόξους” στη  Φλωρεντία

[V. Laurent, Les “Memoires” du Grand Ecclesiarquee de l’ Eglise de Constantinople

 Sylveestre Syropoulos surle concile de Florence (1438-439), Paris 1971, σ. 444-448]

Σύντομο υπόμνημα: 

Απόσπασμα από τα «Απομνημονεύματα» του Συλβέστρου Συρόπουλου, Μ. Εκκλησιάρχου της Αγ. Σοφίας Κωνσταντινουπόλεως, που συμμετείχε στη Σύνοδο Φεράρας-Φλωρεντίας (1438-1439).

Στους διαλόγους, με κόκκινα γράμματα σημειώνονται τα λόγια του Εφέσου Αγ. Μάρκου Ευγενικού και των ομογνωμόνων του, ενώ με μπλε των φιλοπαπικών “Ορθοδόξων” και εχθρών του Αγ. Μάρκου.

Σε αγκύλες σύντομες γλωσσικές επεξηγήσεις μου.

§ Εφέσου : ο Άγιος Μάρκος Ευγενικός

§ Ηρακλείας Αντώνιος: ομόγνωμος του Εφέσου Αγ. Μάρκου, πιεσθείς όμως πολύ τελικά υπέκυψε και υπέγραψε την ένωση

§ Μυτιλήνης Δωρόθεος, Λακεδαιμονίας Μεθόδιος: φιλο-παπικοί  εχθροί του Αγ. Μάρκου

§ Νικαίας Βησσαρίων,  Ρωσίας Ισίδωρος: φιλο-παπικοί, άσπονδοι εχθροί του Αγ. Μάρκου. Μετά τη σύνοδο παρέμειναν στην Ιταλία και  έγιναν καρδινάλιοι του πάπα

§ Καβάσιλας : ο Άγ. Νικόλαος, επίσκοπος  Θεσσαλονίκης (13^ος αι.)

§ Βέκκος: Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, υποτάχθηκε στον πάπα υπογράφοντας την ένωση στη Σύνοδο στη Λυών (1271). Θέλησε να επιβάλει την ένωση και καταδίωξε σκληρά τους Ορθοδόξους. Σύμβολο του φιλοπαπισμού.

Για την ακρίβεια της αντιγραφής

και τις επισημάνσεις στο κείμενο

π. Αναστάσιος Γκοτσόπουλος

Εφημέριος Αγ. Νικολάου Πατρών

agotsopo@gmail.com, τηλ. 6945-377621

Γράφει ο Σύλβεστρος  Συρόπουλος στα «Απομνημονεύματά» του :

«Εν ετέρα δε πάλιν ημέρα συνήλθομεν εις τον πατριάρχην κατά το έθος, και ο περί της ενώσεως εκινήθη λόγος και επήνουν την ομόνοιαν και την ειρήνην απλώς οι εφιέμενοι του λατινισμού [οι φιλοπαπικοί  “Ορθόδοξοι”].

― Είπεν ουν ο Ηρακλείας, ότι «καλόν αν ην, ει παρείχετε  ημίν την έκθεσιν ην εστείλατε τοις Λατίνοις ^. άπαξ γαρ μόνον ηκούσαμεν αυτήν,  έδει δε πλεονάκις ιδείν και σκέψασθε  περί αυτής».

― Και ευθύς έφη ο Νικαίας, ότι «αισχύνη έσται τούτο υμετέρα το δόξαι ως ηκούσατε μεν, επελάσθε δε ταύτης. Ου γαρ δει υμάς επιλανθάνεσθαι  των λεγομένων και ακουομένων ενθάδε». Και ούτως απερράπισε και παρεκρούσατο τον λόγον του Ηρακλείας. Τοιαύτας διασκέψεις και μελέτας ηξίουν γίνεσθαι εις τας περί της πίστεως εκθέσεις τε και συγκαταθέσεις.

― Έτεροι δε τινές είπον «Ολίγη εστίν η μεταξύ ημών και των Λατίνων διαφορά, και ει θελήσουσιν οι ημέτεροι, ευκόλως διορθωθήσεται». 

― Και αποκριναμένου του Εφέσου ότι «μεγάλη διαφορά εστίν»,

― είπον αυτώ «Ουκ έστιν αίρεσις ουδέ δύνασαι ειπείν αυτήν αίρεσιν ^. ουδέ γαρ τινές των προ σου ελλογίμων και αγίων ανδρών εκάλεσαν αυτήν αίρεσιν».

― Έφη ουν ο Εφέσου, ότι  «Αίρεσίς εστι  και ούτως  είχον αυτήν και οι προ ημών, πλήν ουκ ηθέλησαν θριαμβεύειν τους Λατίνους ως αιρετικούς,  την επιστροφήν αυτών εκδεχόμενοι και την φιλίαν πραγματευόμενοι ^. ει δε βούλεσθε, δείξω υμίν εγώ όπως είχον τούτους αιρετικούς».

― Ευθύς ουν θυμού πλήρεις γίνονται ο τε Μυτιλήνης και ο Λακεδαιμονίας και λέγουσι «και τις άνθρωπος ει σύ  και λέγεις τους Λατίνους αιρετικούς;» και ανέστησαν ενώπιον του πατριάρχου και εγγύτερον γενόμενοι  του Εφέσου αδεώς ομού τε και αναιδώς έβαλλον αυτόν λόγοις και σκώμμασι [κοροϊδίες, χλευασμούς]: «και έως πότε ανεξόμεθα σιωπώντες, τοιαύτα σου λέγοντος», έφασκον, και μονονούκ οδούσι και χερσί ώρμων διασπαράξαι αυτόν ^.  και τέλος επέθηκαν: «ερούμεν ημείς τω πάπα όπως λέγεις αυτόν αιρετικόν,  και ή αποδείξεις αυτό ή πείση καθώς ει άξιος» και εξήλθον μετά τοιαύτης οχλήσεως.

π. Ἀναστάσιος Γκοτσόπουλος: Η Η΄ Οικουμενικη Σύνοδος ( ο Μ. Φώτιος και το παπικό πρωτείο)

Πηγή: Ο ΚΑΛΟΣ ΠΟΙΜΗΝ

"Εξτρεμιστική οργάνωση" χαρακτηρίστηκαν οι Μάρτυρες του Ιεχωβά στη Ρωσία

Το Ανώτατο Δικαστήριο της Ρωσίας έκρινε ότι οι Μάρτυρες του Ιεχωβά είναι "εξτρεμιστική οργάνωση", μετά την προσφυγή που είχε καταθέσει το υπουργείο Δικαιοσύνης της χώρας, ζητώντας να κλείσουν τα κεντρικά γραφεία τους στην Αγία Πετρούπολη.

Πολλά από τα βιβλία και τα έντυπα που εκδίδονται από τους Μάρτυρες του Ιεχωβά στη Ρωσία έχουν μπει στη λίστα των "απαγορευμένων εξτρεμιστικών εντύπων". Οι ρωσικές εισαγγελικές αρχές υποστήριζαν ότι πρόκειται για μια οργάνωση που καταστρέφει οικογένειες, υποδαυλίζει το μίσος και απειλεί ζωές, μια περιγραφή που οι ίδιοι χαρακτηρίζουν ψευδή.

Το Ανώτατο Δικαστήριο διέταξε επίσης την κατάσχεση όλων των περιουσιακών στοιχείων των Μαρτύρων του Ιεχωβά, οι οποίοι απάντησαν ότι θα ασκήσουν έφεση στην απόφαση.

Ο Γιάροσλαβ Σιβούλσκι, ένας εκπρόσωπος των Μαρτύρων του Ιεχωβά στη Ρωσία, δήλωσε "σοκαρισμένος" από την απόφαση του δικαστηρίου και επιβεβαίωσε ότι πρόκειται να ασκηθεί έφεση.

Πηγή: ΑΠΕ – ΜΠΕ

Κατεβλήθη!

Ἦταν ὑπόδουλοι, ἀλλὰ δὲν ἦταν δοῦλοι. Ἦταν σκλαβωμένοι, μὰ δὲν ἔγιναν σκλάβοι ποτέ. Ἦταν τα­πεινοὶ καὶ καταφρονεμένοι, εἶχαν ὅ­μως ὑπέροχο καὶ ὑψηλὸ φρόνημα καὶ ἀρχον­τικὴ καρδιά. Ἦταν φτωχοί, μὰ πλούτιζαν τὸν κόσμο.

Δὲν εἶχαν πτυχία, διδακτορικὲς διατριβές, τίτλους καθηγεσίας· εἶχαν ὅμως τὴν ἀληθινὴ θεολογία. Ἦταν ζυμωμένοι μὲ τὴν Παράδοση. Ἦταν φορεῖς τῆς ἀλή­θειας τῶν Πατέρων, τῶν Ἀποστόλων, τοῦ Εὐαγγελίου.

Ἦταν ἀληθινοί.

Οἱ Πατριάρχες καὶ οἱ Ἐπίσκοποι τῆς περιόδου τῆς Τουρκοκρατίας. Τῆς σκοτεινῆς περιόδου τῆς δουλείας.

Κι ὅταν δέχθηκαν τὴ μεγάλη πρόκληση, δὲν δίστασαν!

Οἱ μικροί, οἱ φτωχοί, οἱ ἀδύναμοι, οἱ διωγμένοι καὶ περιφρονούμενοι καὶ καταπιεζόμενοι εἶπαν τὸ μεγάλο ΟΧΙ!

ΟΧΙ στὸν παποκράτορα, τὸν δίκερο γίγαντα τῆς Ρώμης, ὅπως τὸν ἀποκαλεῖ ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης. Δίκερο, διότι διεκδικεῖ διπλὴ ἐξουσία: πολιτικὴ καὶ ἐκκλησιαστική. Ἀλλὰ δίκερο καὶ διότι ἐνσαρκώνει τὸ δίκερο θηρίο τῆς «Ἀποκαλύψεως», ποὺ ἐμφανίζεται μὲ προσωπεῖο ἀρνιοῦ, ἀλλὰ εἶναι δράκων, καὶ τὸ ὁποῖο πείθει τοὺς λαοὺς νὰ προσκυνήσουν τὸν Ἀντίχριστο ὡς Χριστό (Ἀ­ποκ. ιγ΄ [13] 11-18).

Σ᾿ αὐτὸ τὸν πανίσχυρο, ἐπίδοξο θρη­σκευτικὸ πλανητάρχη εἶπαν τὸ ΟΧΙ: στὸν πάπα Πίο τὸν Θ΄, ὁ ὁποῖος τὸ ἔτος 1848 ἐξέδωσε τὴν Ἐγκύκλιο «In Sup­re­ma Petri Apostoli Sede» (Ἐν τῇ Ὑ­περ­τάτῃ Ἕδρᾳ τοῦ Ἀποστόλου Πέτρου), μιὰ ψευδοαγαπητικὴ ἐπιστολή, μὲ τὴν ὁ­ποία τοὺς καλοῦσε – καλοῦσε ὅλους τοὺς Χριστιανούς – νὰ ὑποταγοῦν στὴν ἐξουσία του. Εἰδικὰ στοὺς Ὀρθοδόξους πρό­τεινε ὡς τρόπο ἑνώσεως αὐτὸν τῶν προ­­βατόσχημων λύκων τῆς Οὐνίας: Νὰ κρατήσουν ὅλη τὴν παράδοσή τους, ἀρ­κεῖ νὰ ἀναγνωρίσουν τὴν ἐξουσία του.

ΟΧΙ! τοῦ ἀπάντησαν.

Καὶ δὲν τοῦ εἶπαν μόνο ΟΧΙ!

Η Ορθοδοξία και οι ετερόδοξοι χριστιανοί

Εδῶ καὶ πάνω ἀπὸ 50 χρόνια οἱ σχέσεις τῆς Ὀρθοδοξίας πρὸς τὸν ὑπόλοιπο χριστιανικὸ κόσμο ἔχουν παραβιάσει πολὺ ἐ­πι­κίνδυνα τὰ ἐπιτρεπόμενα ὅρια. Νὰ θυμηθοῦμε μόνο ὅτι οἱ κινήσεις τοῦ τότε Πατριάρχη Ἀθηναγόρα εἶχαν προκαλέσει ἔκρηξη συνειδήσεων. Τρεῖς Μητροπολίτες τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καὶ οἱ Μονὲς τοῦ Ἁγίου Ὄρους εἶχαν παύσει νὰ τὸν μνημονεύουν.

Στὶς δεκαετίες ποὺ ἀκολούθησαν ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ βρισκόταν διαρκῶς στὰ ὅρια τῆς ἀνοχῆς του. Δὲν ἀπέρριπτε συλλήβδην τοὺς θεολογικοὺς διαλόγους, ζητοῦσε ὅμως νὰ γίνονται αὐτοὶ μὲ σωστὸ τρόπο. Ὁ τρόπος ἦταν δυστυχῶς ἀπαράδεκτος. Ἐπὶ δεκαετίες συζητοῦνταν αὐτὰ στὰ ὁποῖα δὲν διαφωνοῦμε. Ὅλη αὐτὴ ἡ ἱστορία ἀνάγκασε τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Αὐστραλίας Στυλιανό, ἐπὶ 20ετία Συμπρόεδρο στὸν «Ἐπίσημο Θεολογικὸ Διάλογο» Ὀρθοδόξων καὶ Ρωμαιοκαθολικῶν, νὰ παραιτηθεῖ ἀγανακτισμένος, γιὰ νὰ μὴν ἔχει πλέον, ὅπως δήλωσε, «οὐδεμία σχέση μὲ ἕνα τέτοιο ‘‘ἀνούσιο παίγνιο’’».

Ἐπιπλέον ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ ἀντιδροῦσε σταθερὰ στὶς ποικίλες κοινὲς λατρευτικὲς καὶ ἄλλες ἐκδηλώσεις ποὺ προωθοῦσαν μιὰ ἕνωση στὴν πράξη, χωρὶς νὰ ἔχει ἐπιτευχθεῖ συμφωνία στὰ σοβαρὰ δογματικὰ ζητήματα. Καὶ πάντα ἐλπίζαμε ἢ ὅτι θὰ ὑπάρξει θεολογικὴ συμφωνία ἢ ὅτι θὰ ἐπέλθει διακοπὴ τῶν σχέσεων.

Αὐτὸ ἀκριβῶς τὸ σημεῖο δημιουργεῖ καὶ ἐπιτείνει τώρα τὴν ἀγωνία μας. Διότι ἀπὸ τὸ προσυμφωνημένο κείμενο γίνεται φανερὸ ὅτι ἡ ἐκτροπὴ τῶν προηγούμενων ἐτῶν ποὺ καθιέρωσε ὁ Ἀθηναγόρας, θὰ ἐπιχειρηθεῖ νὰ περιβληθεῖ μὲ πανορθόδοξο κύρος καὶ ἑπομένως νὰ παγιωθεῖ. Πόσο δικαιολογημένη εἶναι αὐτὴ ἡ ἀνησυχία φαίνεται καθαρὰ καὶ ἀπὸ αὐτὰ ποὺ δήλωσε στὶς ἀρχὲς Ἀπριλίου σὲ συνέντευξή του στὴν ἐφημερίδα «Ἐθνικὸς Κήρυξ» τῆς Νέας Ὑόρκης ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Γαλλίας κ. Ἐμμανουήλ. 

Εἶπε: «Δὲν μποροῦμε νὰ ποῦμε ὅτι δὲν ἀναγνωρίζουμε ὅλες τὶς ἄλλες Ἐκκλησίες, εἴτε εἶναι ἡ Ρωμαιοκαθολικὴ Ἐκκλησία εἴτε οἱ Ἐκκλησίες οἱ ὁποῖες προῆλθαν ἀπὸ τὴ Μεταρρύθμιση. Πρέπει νὰ εἴμαστε λογικοὶ σὲ ὅλα αὐτὰ τὰ θέματα». Αὐτὴ ἡ «κοσμικὴ» λογικὴ εἶναι ποὺ φοβίζει τὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ. Ἡ Ὀρθόδοξη συνείδηση κάτι τέτοιο δὲν τὸ δέχεται. Κι οὔτε δεχόμαστε νὰ μᾶς τὸ ἀμφισβητήσει αὐτὸ κανείς. Διότι δὲν ἀλλάξαμε ἐμεῖς. Ἐμεῖς οἱ ἁπλοὶ πιστοὶ παραμένουμε σταθεροὶ καὶ ἀμετακίνητοι στὴν παράδοση τῶν Πατέρων μας, τῶν Πατριαρχῶν, τῶν Συνόδων ὅλων τῶν αἰώνων.

Αὐτοὺς τοὺς ἁγίους καὶ ἡρωικοὺς Πατέρες ἀναγνωρίζουμε πραγματικὰ μεγάλους καὶ θεοφώτιστους ἀπλανεῖς ὁδηγοὺς καὶ ὄχι τὸν σήμερα πολυυμνούμενο δῆθεν «μεγάλο» Ἀθηναγόρα, τοῦ ὁποίου τὴ γραμμὴ ἐπιδιώκουν νὰ ἐπιβάλουν καὶ γιὰ τὸν ὁποῖο ὁ ὅσιος Παΐσιος εἶχε γράψει αὐτὰ τὰ φοβερὰ λόγια: «Ἀγάπησε μίαν ἄλλην γυναίκα μον­τέρνα, ποὺ λέγεται παπικὴ ἐκκλησία, διότι ἡ Ὀρθόδοξη Μητέρα μας δὲν τοῦ κάμνει καμμίαν ἐντύπωσι, ἐπειδὴ εἶναι πολὺ σεμνή».

Ορθόδοξο Περιοδικό “Ο ΣΩΤΗΡ”

Ὁ Παπισμὸς προπαγανδίζει τὴν πανθρησκεία

Πρωτοτύπησε καὶ πάλι ὁ Πάπας Φραγ­κίσκος, ὁ φιλόδοξος διεκδικητὴς παγκόσμιας θρησκευτικῆς ἐξουσίας. Σὲ βίντεο ποὺ ἑτοίμασε διεθνὴς ὁμάδα τοῦ Παπισμοῦ, ἐμφανίζεται νὰ προτρέπει τοὺς πιστοὺς νὰ προσευχηθοῦν κατὰ τὸν μήνα Ἰανουάριο γιὰ τὴν προώθηση τοῦ διαθρησκειακοῦ διαλόγου καὶ τὴν ἑνότητα τῶν χριστιανῶν.

Τὸ βίντεο τὸ παρουσίασε τὸ Καθολικὸ Πρακτορεῖο Εἰδήσεων (Catholic News Agency) τὴν ἡμέρα τοῦ ἑορτασμοῦ τῶν Θεοφανίων, στὶς 6 Ἰανουαρίου.

Σ᾿ αὐτὸ ἐμφανίζονται ἀρχικὰ ἐκπρόσωποι τοῦ Βουδισμοῦ, τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ, τοῦ Χριστιανισμοῦ καὶ τοῦ Μωαμεθανισμοῦ, ποὺ διακηρύσσουν τὶς ἀντίστοιχες πεποιθήσεις τους: μιὰ γυναίκα λέει «πιστεύω στὸν Βούδα», ὁ Ἑβραῖος ραββίνος «πιστεύω στὸν Θεό», ἕνας χριστιανὸς ἱερέας «πιστεύω στὸν Ἰησοῦ Χριστὸ» καὶ ὁ μωαμεθανὸς «πιστεύω στὸν Ἀλλάχ».

Στὸ σημεῖο ἐκεῖνο ἐμφανίζεται ὁ Πάπας νὰ λέει: «Πολλοὶ σκέφτονται διαφορετικά, αἰσθάνονται διαφορετικά, ἀναζητώντας τὸν Θεὸ ἢ συναντώντας τὸν Θεὸ μὲ διαφορετικοὺς τρόπους. Σὲ αὐτὸ τὸ πλῆθος, σὲ αὐτὸ τὸ φάσμα τῶν θρησκειῶν, ὑπάρχει μόνο μία βεβαιότητα ποὺ ἔχουμε ὅλοι μας: Εἴμαστε ὅλοι παιδιὰ τοῦ Θεοῦ καὶ πρέπει νὰ κρατήσουμε ὅλοι αὐτὸ ποὺ ἔχουμε κοινό: τὴν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν ἀγάπη».

Ὕστερα ἀπὸ ὅλα αὐτὰ οἱ θρησκευτικοὶ αὐτοὶ ἐκπρόσωποι ἐμφανίζονται καὶ πάλι νὰ δηλώνουν τώρα τὴν κοινή τους πίστη στὴν ἀγάπη λέγοντας: «I believe in love» (πιστεύω στὴν ἀγάπη) καὶ ἐπιδεικνύον­τας μαζὶ τὸ πιὸ χαρακτηριστικὸ σύμβολο τῆς θρησκείας τους (ἀγαλματίδιο τοῦ Βούδα, ἑπτάφωτη ἑβραϊκὴ λυχνία, κομβολόγι ἰσλαμικῆς προσευχῆς καί, ὄχι τὸν Σταυρό, ἀλλὰ τὸν Χριστὸ ὡς βρέφος ὁ χριστιανὸς ἱερέας).

Στὸ σημεῖο αὐτὸ τελειώνει τὸ βίντεο. Ἀλλὰ μετασχηματίζοντας σὲ πράξη τὶς ἰδέες του ὁ Πάπας, λίγες μέρες ἀργότερα, στὶς 17 Ἰανουαρίου, ἐπισκέφθηκε τὴ μεγάλη Συναγωγὴ τῆς Ρώμης, ὅπου ἐπανέλαβε ἀρκετὲς φορὲς ὅτι «οἱ Ἑβραῖοι εἶναι οἱ ‘‘πρεσβύτεροι ἀδελφοὶ’’ τῶν χριστιανῶν». Καὶ καταχειροκροτούμενος ἀ­πὸ τοὺς παρόντες τόνισε ὅτι κάθε προσ­πάθεια νὰ ἑλκυσθοῦν οἱ Ἑβραῖοι στὴ χριστιανικὴ πίστη εἶναι ἀπαράδεκτη.

Αὐτὴ εἶναι ἡ δολερὴ πολιτικὴ τοῦ Βατικανοῦ: Ἰσοπεδώνει τὰ πάντα καὶ προδίδει τὴν ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου, ἔτσι ὥστε νὰ γίνει ἀποδεκτὴ ἀπὸ ὅλες τὶς θρησκεῖες ἡ ἐπιδίωξή του γιὰ παγκόσμια θρησκευτικὴ ἐξουσία.

Τὸ καίριο ἐρώτημα ὅμως εἶναι τοῦτο: Οἱ Ὀρθόδοξοι ἐπίσκοποι ποὺ πρωτοστατοῦν στὶς κινήσεις γιὰ ἕνωση μὲ τοὺς Παπικούς, τίποτε ἀπὸ ὅλα αὐτὰ δὲν κατανοοῦν; Δὲν βλέπουν; Δὲν προβληματίζον­ται; Γιατί συνεχίζουν μιὰ καταστροφικὴ πορεία;

Ορθόδοξο Περιοδικό “Ο ΣΩΤΗΡ”

Μικρά στιγμιότυπα από τους μεγάλους αγώνες του Εφέσου Αγ. Μάρκου με τους φιλο-παπικούς “Ορθοδόξους” στη Φλωρεντία

[V. Laurent, Les “Memoires” du Grand Ecclesiarquee de l’ Eglise de Constantinople

 Sylveestre Syropoulos surle concile de Florence (1438-439), Paris 1971, σ. 444-448]

Σύντομο υπόμνημα: 

Απόσπασμα από τα «Απομνημονεύματα» του Συλβέστρου Συρόπουλου, Μ. Εκκλησιάρχου της Αγ. Σοφίας Κωνσταντινουπόλεως, που συμμετείχε στη Σύνοδο Φεράρας-Φλωρεντίας (1438-1439).

Στους διαλόγους, με κόκκινα γράμματα σημειώνονται τα λόγια του Εφέσου Αγ. Μάρκου Ευγενικού και των ομογνωμόνων του, ενώ με μπλε των φιλοπαπικών “Ορθοδόξων” και εχθρών του Αγ. Μάρκου.

Σε αγκύλες σύντομες γλωσσικές επεξηγήσεις μου.

§ Εφέσου : ο Άγιος Μάρκος Ευγενικός

§ Ηρακλείας Αντώνιος: ομόγνωμος του Εφέσου Αγ. Μάρκου, πιεσθείς όμως πολύ τελικά υπέκυψε και υπέγραψε την ένωση

§ Μυτιλήνης Δωρόθεος, Λακεδαιμονίας Μεθόδιος: φιλο-παπικοί  εχθροί του Αγ. Μάρκου

§ Νικαίας Βησσαρίων,  Ρωσίας Ισίδωρος: φιλο-παπικοί, άσπονδοι εχθροί του Αγ. Μάρκου. Μετά τη σύνοδο παρέμειναν στην Ιταλία και  έγιναν καρδινάλιοι του πάπα

§ Καβάσιλας : ο Άγ. Νικόλαος, επίσκοπος  Θεσσαλονίκης (13^ος αι.)

§ Βέκκος: Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, υποτάχθηκε στον πάπα υπογράφοντας την ένωση στη Σύνοδο στη Λυών (1271). Θέλησε να επιβάλει την ένωση και καταδίωξε σκληρά τους Ορθοδόξους. Σύμβολο του φιλοπαπισμού.

Για την ακρίβεια της αντιγραφής 

και τις επισημάνσεις στο κείμενο

π. Αναστάσιος Γκοτσόπουλος

Εφημέριος Αγ. Νικολάου Πατρών

agotsopo@gmail.com, τηλ. 6945-377621

Γράφει ο Σύλβεστρος  Συρόπουλος στα «Απομνημονεύματά» του :

«Εν ετέρα δε πάλιν ημέρα συνήλθομεν εις τον πατριάρχην κατά το έθος, και ο περί της ενώσεως εκινήθη λόγος και επήνουν την ομόνοιαν και την ειρήνην απλώς οι εφιέμενοι του λατινισμού [οι φιλοπαπικοί  “Ορθόδοξοι”].

― Είπεν ουν ο Ηρακλείας, ότι «καλόν αν ην, ει παρείχετε  ημίν την έκθεσιν ην εστείλατε τοις Λατίνοις ^. άπαξ γαρ μόνον ηκούσαμεν αυτήν,  έδει δε πλεονάκις ιδείν και σκέψασθε  περί αυτής».

― Και ευθύς έφη ο Νικαίας, ότι «αισχύνη έσται τούτο υμετέρα το δόξαι ως ηκούσατε μεν, επελάσθε δε ταύτης. Ου γαρ δει υμάς επιλανθάνεσθαι  των λεγομένων και ακουομένων ενθάδε». Και ούτως απερράπισε και παρεκρούσατο τον λόγον του Ηρακλείας. Τοιαύτας διασκέψεις και μελέτας ηξίουν γίνεσθαι εις τας περί της πίστεως εκθέσεις τε και συγκαταθέσεις.

― Έτεροι δε τινές είπον «Ολίγη εστίν η μεταξύ ημών και των Λατίνων διαφορά, και ει θελήσουσιν οι ημέτεροι, ευκόλως διορθωθήσεται». 

― Και αποκριναμένου του Εφέσου ότι «μεγάλη διαφορά εστίν»,

― είπον αυτώ «Ουκ έστιν αίρεσις ουδέ δύνασαι ειπείν αυτήν αίρεσιν ^. ουδέ γαρ τινές των προ σου ελλογίμων και αγίων ανδρών εκάλεσαν αυτήν αίρεσιν».

― Έφη ουν ο Εφέσου, ότι  «Αίρεσίς εστι  και ούτως  είχον αυτήν και οι προ ημών, πλήν ουκ ηθέλησαν θριαμβεύειν τους Λατίνους ως αιρετικούς,  την επιστροφήν αυτών εκδεχόμενοι και την φιλίαν πραγματευόμενοι ^. ει δε βούλεσθε, δείξω υμίν εγώ όπως είχον τούτους αιρετικούς».

― Ευθύς ουν θυμού πλήρεις γίνονται ο τε Μυτιλήνης και ο Λακεδαιμονίας και λέγουσι «και τις άνθρωπος ει σύ  και λέγεις τους Λατίνους αιρετικούς;» και ανέστησαν ενώπιον του πατριάρχου και εγγύτερον γενόμενοι  του Εφέσου αδεώς ομού τε και αναιδώς έβαλλον αυτόν λόγοις και σκώμμασι [κοροϊδίες, χλευασμούς]: «και έως πότε ανεξόμεθα σιωπώντες, τοιαύτα σου λέγοντος», έφασκον, και μονονούκ οδούσι και χερσί ώρμων διασπαράξαι αυτόν ^.  και τέλος επέθηκαν: «ερούμεν ημείς τω πάπα όπως λέγεις αυτόν αιρετικόν,  και ή αποδείξεις αυτό ή πείση καθώς ει άξιος» και εξήλθον μετά τοιαύτης οχλήσεως.

Εξερχόμενος δε και ο μέγας πρωτοσύγκελλος έτι ων πλησίον του πατριάρχου είπεν  «εγώ οίδα, ως ει ποιήσοιμεν την ένωσιν, μέχρις αν απέλθωμεν εις την Βενετίαν αναθεματίσουσιν ημάς ^. ει δ’ ου ποιήσωμεν αυτήν, και ούτως αναθεματίσουσιν ημάς. Κάλλιον ουν εστίν ίνα ποιήσωμεν αυτήν, και ούτως ίνα αναθεματίζωσιν ημάς».  Ερωτηθείς δε παρά του πρωτεκδίκου, πάλιν εκδηλότερον διεσάφησε τούτο, και ηπόρησαν οι ακούσαντες.

11. Πάλιν μετά παραδρομήν ημερών δύο, συνελθόντων ημών εις τον πατριάρχην ως έθος, λόγοι πολλοί περί της ενώσεως εκινήθησαν και παρεκίνουν και ηξίουν τον Εφέσου χρήσασθαι οικονομία τινι και συγκαταβάσει [παρεκινούσαν και απαιτούσαν από τον Άγ. Μάρκο να μην είναι αυστηρός, αλλά να επιδείξει πνεύμα ανοχής και συγκαταβάσεως].

― Ο δε [Εφέσου] έλεγεν «ουκ εγχωρεί συγκατάβασις εις τα περί της πίστεως».

― Μετά γούν τας πολλάς απαιτήσεις τας περί της συγκαταβάσεως και τας απολογίας του Εφέσου και απαγορεύσεις, λεγόντων των την ένωσιν σπουδαζόντων, ότι «ολίγη εστίν η διαφορά και ολίγη τις συγκατάβασις ενώσει ημάς, ει θελήσεις και αυτός χρήσασθαι ταύτη»,

― είπεν ο Εφέσου «Παρόμοιον εστιν τούτο το ρηθέντι παρά του επάρχου προς τον άγιον Θεόδωρον τον Γραπτόν ^. είπε γαρ αυτώ, ότι “μίαν μόνον κοινωνήσατε και έτερον ουκ απαιτούμεν, πορεύεσθε δε όποι φίλον υμίν” και ο άγιος έφη προς αυτόν “όμοιον τι λέγεις, ωσπερ αν ει τις αξιών έτερον λέγει ^. ουδέν αιτούμαί σε αλλ’ η  την σην άπαξ αποτεμείν κεφαλήν, και μετά ταύτα πορεύου όπου θέλεις”[αυτό που μου λέτε μοιάζει με την απαίτηση κάποιου που είπε στον άλλον: άφησε να σου κόψω μια φορά το κεφάλι και μετά πήγαινε όπου θέλεις] ^. ου γαρ εστί μικρόν εν τοις τοιούτοις και το δοκούν μικρόν [σε αυτά τα ζητήματα δεν είναι μικρό  και ασήμαντο, αυτό που εκ πρώτης όψεως φαίνεται μικρό]».

Από της ειρηνικής ουν δήθεν αιτήσεως και αξιώσεως ανεφύη φιλονεικία, και ο Νικαίας αναίδην έσκωπτε τον Εφέσου ^.  και μετά την πολλήν φιλονεικίαν αναστάς

― ο Νικαίας έφη «περισσόν ποιώ και φιλονεικώ μετά ανθρώπου δαιμονιαρίου [είναι περιττό να φιλονικώ με δαιμονισμένο - έτσι αποκάλεσε τον Άγ. Μάρκο!] ^. αυτός γαρ ένι μαινόμενος [αυτός, ο Άγ.Μάρκος, είναι φανατικός, μανιακός], και ου θέλω ίνα φιλονεικώ μετ’ αυτού» και εξήλθε μετά θυμού.

― Είπε δε και ο Εφέσου, ότι «σύ υπάρχεις κοπέλιν και εποίησας και ως κοπέλιν [εσύ είσαι υπηρέτης και σαν υπηρέτης σε διατεταγμένη υπηρεσία ενεργείς]».

Και επί τούτοις εξήλθομεν. Ο δε πατριάρχης ορών ταύτα, ουκ έσκωψεν ουδέ εκώλυσε την όχλησιν, ούτε αυτήν ούτε την προ αυτής ^.  εκάθητο δε μόνον ορών και μηδέν τι φθεγγόμενος.

12. Τη δ’ επιούση ήλθεν ο βασιλεύς εις τον πατριάρχην, και ορισμώ αυτού συνήλθομεν πάντες. Εκινήθησαν ουν και αύθις οι περί της ενώσεως λόγοι και αντέλεγεν ο Εφέσου, εφιλονείκουν δε αυτώ ο Ρωσίας, ο Νικαίας, ο μέγας πρωτοσύγκελλος, και ο Αμηρούτζης, και ιταμώτατα διεμάχοντο ^.  ήρξατο δε ο Γεμιστός ειπείν τι και συνηγορήσαι τω Εφέσου και,  σκώψαντος αυτόν αναιδώς του Αμηρούτζη εσιώπησεν. Εθαύμασαν ουν πάντες πώς ουκ έσκωψε την αναίδειαν του Αμηρούτζη ο βασιλεύς ^. ουδέ είπεν τι προς θεραπείαν του παντ’ αρίστου Γεμιστού [άρχισε να λέει κάτι ο Γεμιστός υπέρ του Αγ. Μάρκου και ένας από τους Βυζαντινούς άρχοντες τον εμπόδισε με αναίδεια και έτσι ο Γεμιστός σταμάτησε. Όλοι απόρησαν πώς δεν επετίμησε τον Αμηρούτζη ο βασιλιάς  και  δεν συμπαραστάσθηκε στο δεχθέντα την επίθεση Γεμιστό]

13. Αρξαμένου δε και του Εφέσου αναγνώναι τι  των του Καβάσιλα περί του προτεθέντος ζητήματος, ευθύς [μόλις ο Άγ. Μάρκος άρχισε να διαβάζει κάτι από τον Άγ. Νικόλαο Καβάσιλα σχετικό με το ζήτημα που συζητούσαμε]

― είπεν ο Ρωσίας «εμείς δι΄ ένωσιν και ειρήνην ήλθομεν ενταύθα ουχί δια σχίσμα και διάστασιν. Θέλομεν ουν ίνα αναγινώσκωμεν και τους ενωτικούς, ού τους σχισματικούς και διϊστώντας. Ο ουν Καβάσιλας σχισματικός εστί και ου θέλομεν αναγινώσκεσθαι» [εμείς ήρθαμε εδώ για την ένωση  και όχι για να παραμείνει η διάσταση και το σχίσμα με τον πάπα. Θέλουμε λοιπόν να διαβάζουμε και τους ενωτικούς συγγραφείς και όχι τους πατέρες που ήσαν εναντίον των παπικών και δεν προχώρησαν σε ένωση αλλά παρέμειναν στο σχίσμα. Ο Καβάσιλας είναι σχισματικός και δεν θέλουμε να ακούσουμε τι λέει]

― Διεδέξατο τούτον ο Λακεδαιμονίας ειπών «και τι έχομεν τον Καβάσιλαν;  ημείς ουκ έχομεν αυτόν άγιον ^. αρχιερεύς ην,  και έχομεν κακείνον ως ένα των νυν όντων αρχιερέων, ως τον Μονεμβασίας τυχόν ή άλλον τινά, ουδέ ανάγκην έχομεν στέργειν τα εκείνου συγγράμματα» [ο επίσκοπος Λακεδαιμονίας είπε: και σε τελική ανάλυση τι είναι ο Καβάσιλας; Εμείς δεν τον αναγνωρίζουμε  ως άγιο. Ένας απλός αρχιερέας είναι, όπως ο Μονεμβασίας ή κάποιος άλλος. Δεν έχουμε ανάγκη να  συμμορφωθούμε σε όσα λέει αυτός].

― Τότε είπεν ο Εφέσου «Λοιπόν ας αναγινώσκομεν τον Βέκκον». Και αγανακτήσας την ιταμότητα και το θράσος αυτών και καταλαβών ότι πάντες σχεδόν προδεδομένοι και έτοιμοι εισι προς την του λατινισμού συγκατάθεσιν, εσιώπησεν» …

Προς αγαπητούς αντιφρονούντες … Στον απόηχο του φυλλαδίου «Αγ. Παΐσιος σύγχρονος ομολογητής της Ορθοδόξου Πίστεως»

Του π. Αναστασίου Γκοτσοπούλου
Εφημερίου Ι. Ν. Αγ. Νικολάου Πατρών
τηλ. 6945-377621, agotsopo@gmail.com


Το φυλλάδιο «Άγ. Παΐσιος ο Αγιορείτης, σύγχρονος Ομολογητής της Ορθοδόξου Πίστεως», που εκδώσαμε με αφορμή την πρώτη πανήγυρη του Αγίου στο παρεκκλήσιο της ενορίας μας, δημιούργησε αρκετή αίσθηση και έτυχε θερμής υποδοχής αν κρίνουμε από την ανατύπωσή του και τη διανομή του σε δεκάδες χιλιάδες αντίτυπα, τις δεκάδες αναδημοσιεύσεις του σε ιστοσελίδες και ιστολόγια, τα εκατοντάδες σχόλια που αναρτήθηκαν και τις επικείμενες μεταφράσεις του σε άλλες γλώσσες.

Ασφαλώς υπήρξαν και αντιδράσεις, που επιβεβαιώνουν, αν μη τι άλλο, ότι άγγιξε τον «τύπον των ήλων» εκπληρώνοντας το σκοπό του, που, όπως σημείωνα στο εισαγωγικό σημείωμα, ήταν «με αφορμή επιστολή του ιδίου του Αγ. Παϊσίου» να τεθούν «πολύ επιγραμματικά κάποια κρίσιμα ζητήματα προς ευρύτερο πνευματικό προβληματισμό».

Ευχαριστώ πολύ όλους όσοι καθ’ οιονδήποτε τρόπο συνέβαλαν στην έκδοση και επανέκδοση του φυλλαδίου, στη δημοσίευση στο διαδίκτυο, στη διανομή του μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου (άγνωστο σε μένα άτομο με ενημέρωσε ότι το απέστειλε σε περισσότερες από 3.000 διευθύνσεις!). Ευχαριστώ, επίσης, όσους εξέφρασαν τη θετική τους κρίση με δημόσιο σχόλιο ή προσωπικό μήνυμα.

Ευχαριστώ, επίσης, ειλικρινά και όλους όσοι άσκησαν αυστηρή, ακόμα και σκληρή, κριτική καλοπροαίρετα ή και κακοπροαίρετα - ο Θεός μόνο ξέρει! - διότι με το δικό τους τρόπο συνέβαλαν στον ευρύτερο προβληματισμό γύρω από τα σοβαρά θέματα που έθεσε ο Άγιος Παΐσιος με την εν λόγω επιστολή και τη στάση του.

Θα ήθελα λοιπόν να απευθυνθώ ιδιαιτέρως σε όσους μου άσκησαν κριτική :

Α. Κατ’ αρχάς δεν αισθάνομαι, γιατί απλούστατα δεν είμαι, ούτε αγωνιστής, ούτε πρόμαχος της αλήθειας, ούτε εγγυητής τής πίστεως, ούτε πιστεύω ότι θα σώσω την Εκκλησία και τον κόσμο, ούτε, ούτε, ούτε … Απολύτως τίποτα απ’ αυτά! Δεν πιστεύω, επίσης, ότι είναι δυνατόν να σταματήσουμε τον Οικουμενισμό. Ασφαλώς ΟΧΙ! Το «μυστήριο της ανομίας» που εκφράζεται σε όλη του την πληρότητα με το διαχριστιανικό και διαθρησκειακό οικουμενισμό δεν θα σταματήσει με ενέργειες ανθρώπων, όπως έχουν προφητεύσει η Αγ. Γραφή και οι Άγιοι. Ο Χριστός μας διερωτήθηκε αν, όταν έρθει ο Υιός του ανθρώπου, θα βρει πίστη πάνω στη γη! Οι Άγιοι λένε ότι οι ασεβέστεροι όλων στα έσχατα θα είναι οι κληρικοί! Ο Θεός να μας ελεήσει!

Τι κάνουμε εμείς λοιπόν; Απλώς αυτό που λέει η συνείδησή μας, αυτό που επιτάσσει το ποιμαντικό μας χρέος, αυτό που μάθαμε από τους δασκάλους μας, έτσι ώστε να ενημερώνουμε όσους θέλουν να ακούσουν, και ίσως κάποιοι, Χάριτι Θεού, λίγοι ή πολλοί, να ξεφύγουν από τη δαιμονική σύγχυση και πλάνη.

Ας μου επιτρέψετε, όμως, και κάτι προσωπικό: Είχα την ξεχωριστή ευλογία από τον Θεό να μαθητεύσω κοντά σε σπουδαίους κατά Χάριν ανθρώπους: τον Γεώργιο Οικονόμου τον Κατηχητή (μαθητή π. Γερβασίου Παρασκευοπούλου), τον π. Αντώνιο Αλεβιζόπουλο και τον Δρυινουπόλεως Σεβαστιανό, τους οποίους θαύμαζα μεταξύ πολλών άλλων για την πίστη, το πάθος και την επιμονή για την Αλήθεια, την καθαρότητα, αλλά και το ασυμβίβαστο του αγώνα τους και την πολύ καλή τεκμηρίωση των ισχυρισμών και απόψεών τους. Ίσως κάποια απ’ αυτά τα στοιχεία να με έχουν επηρεάσει, κατά το «μ’ όποιον δάσκαλο θα κάτσεις»… Μακάρι βέβαια να τους έμοιαζα και σε αυτά και στα λοιπά χαρίσματά τους. Ας είναι αιωνία τους η μνήμη και να εύχονται και για μένα!

Ὁ ἀδιέξοδος διάλογος

Ἡ εἴδηση δημοσιεύθηκε τὸν περασμένο Φεβρουάριο στὸ πρακτορεῖο ἐκκλησιαστικῶν εἰδήσεων Amen.gr καὶ ἀναφέρεται στὴν πρόθεση τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Περγάμου κ. Ἰωάννου νὰ ­παραιτηθεῖ ἀ­­­­­­πὸ τὴ θέση τοῦ ἐκπροσώπου τοῦ Οἰ­­­­­κουμενικοῦ Πατριαρχείου στὸ Διά­λο­­γο μὲ τὸν Ρωμαιοκαθολικισμό.

Ὅμως κατὰ τὸ Πρακτορεῖο «ἡ παραίτηση δὲν ἔγινε ἀποδεκτὴ» ἀπὸ τὴ Σύνοδο τοῦ Πατριαρχείου. Μάλιστα οἱ συνοδικοὶ Ἱεράρχες «ὑπογράμμισαν τὴ σημασία τῆς παρουσίας τοῦ Μητροπολίτη Γέροντος Περγάμου ὡς συμπροέδρου, ἐκ μέρους τῶν Ὀρ­­θοδόξων, στὴ Διεθνὴ Μικτὴ Ἐπιτροπὴ Θεολογικοῦ Διαλόγου Ὀρθοδόξων καὶ Ρωμαιοκαθολικῶν».

Ποιὸς ὅμως ἦταν ὁ λόγος ποὺ ὁδήγησε τὸν Μητροπολίτη Περγάμου νὰ ὑποβάλει παραίτηση ἀπὸ τὴν καίρια θέση ποὺ κατεῖχε ὡς συμπρόεδρος τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου μὲ τοὺς παπικούς;

Τὴν ἀπάντηση στὸ ἐρώτημα τὴν εἶ­χε δώσει ὁ ἴδιος πέρυσι (28 Φεβρουαρίου 2014) σὲ συνέντευξή του στὸν Gianni Valente τοῦ Vatican Insider ποὺ εἶχε δημοσιευθεῖ μὲ τὸν τίτλο: «Ὁ θεολογικὸς διάλογος μὲ τοὺς Καθολικοὺς κινδυνεύει νὰ ἀποτύχει».

Ὁ Σεβασμιώτατος στὸν Διάλογο αὐ­­τὸ εἶχε ἐπιχειρήσει νὰ δώσει μὲ τὸ κείμενο τῆς Ραβέννας μιὰ νέα ἑρμηνεία στὸ παπικὸ πρωτεῖο, νεκρανασταί­νοντας τὴν ἀποτυχημένη θεωρία τοῦ Ρώσου θεολόγου π. Ἀφανάσιεφ, τὴν ὁποία μάλιστα τροποποίησε ὁ ἴδιος πρὸς τὸ χειρότερο προεκτείνοντας τὶς θέσεις της σὲ παγ­κόσμιο ἐπίπεδο. Ἦταν μιὰ προσ­πάθεια νὰ προσφέρει τὸ πρωτεῖο στὸν πάπα δι᾿ ἄλλης ὁδοῦ. Ὅμως δὲν τὸ δέχθηκαν αὐτὸ ὅλοι οἱ Ὀρθόδοξοι, μάλιστα ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας. Δὲν τὸ δέχθηκαν βέβαια καὶ οἱ παπικοί, διότι γι᾿ αὐτοὺς τὸ νὰ ἀρνηθοῦν τὴν πλάνη τους ὅτι ὁ πάπας εἶναι πρῶτος ὡς τάχα διάδοχος τοῦ ἀποστόλου Πέτρου καὶ νὰ δεχθοῦν τὴν πρόταση τοῦ Περγάμου ὅτι εἶναι πρῶτος ὡς προεστὼς τῆς Εὐχαριστιακῆς Συνάξεως ἦταν σὰν νὰ δέχονται ὅτι ὁ ἥλιος ἀνατέλλει ἀπὸ τὴ δύση.

Άγιον Όρος: Διαχρονική μαρτυρία στους αγώνες υπέρ της Πίστεως

πατήστε πάνω στην εικόνα για να διαβάσετε το περιοδικό

Ἀποτελεῖ ὁμολογιακὸ κείμενο ὀρθό­δοξης διαχρονικῆς ἱστορικῆς μαρ­τυ­ρί­ας τὸ ἔντυπο ποὺ κυκλοφόρησαν τελευταῖα Ἁγιορεῖτες Πατέ­ρες. Τὸ τεῦχος αὐτὸ ἐκτείνεται σὲ 128 σελίδες καὶ φέρει τὸν τίτλο «Ἅγιον Ὄ­­­­ρος, ­Διαχρονικὴ μαρτυρία στοὺς ἀ­­­γῶνες ὑπὲρ τῆς πίστεως» μὲ ἐξώφυλλο τὴν θαυματουργὴ εἰκόνα τῆς Παναγίας τῆς Πορταΐτισσας (Ἱερὰ Μονὴ Ἰβήρων), προστάτιδος καὶ ἐφόρου τοῦ Ἁγίου Ὄρους, καὶ ὀπισθόφυλλο τὴν ἄλλη θαυματουργὴ εἰκόνα τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου «Ἄξιόν ἐστι» (Πρωτάτο Ἁγίου Ὄρους). 

Ἀποτελεῖται ἀπὸ ἐκτενὴ ἀποσπάσματα, «ὅ­­­πως καὶ κάποια ἀκόμη πολὺ κατατοπιστικὰ ἄρθρα», τῶν ὁποίων, ὅπως ­σημειώνουν οἱ συντάκτες του, «ἡ σημασία καὶ ἡ σπουδαιότητα τὰ ­καθιστοῦν ἀστασίαστα καὶ ἀπαρασάλευτα σημεῖα ἀναφορᾶς τῆς ­ἐπιχειρηματολογίας καὶ τῆς διεξαγω­γῆς τοῦ ἀγῶνος» γιὰ τὴ διατήρηση ἀνό­θευτου τοῦ Ὀρθόδοξου δόγματος.

Τοῦ ὁμολογιακοῦ αὐτοῦ τόμου προτάσσεται τὸ μαρτύριο τῶν Ἁγίων Ὁσιομαρτύρων ποὺ μαρτύρησαν ἀπὸ τοὺς Λατινόφρονες στὰ χρόνια τοῦ αὐτοκράτορος Μιχαὴλ Η΄ τοῦ Παλαιολόγου καὶ τοῦ Πατριάρχου Ἰωάννου ΙΑ΄ τοῦ Βέκκου. Στὴ συνέχεια ἀκολουθεῖ ἡ Διαχρονικὴ Ὁμολογιακὴ Μαρτυρία τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Διότι τὸ Ἅγιον Ὄρος ὑ­­­­πῆρξε ἀνέκαθεν ἡ ἀκρόπολη τῆς Ὀρ­θοδοξίας καὶ ὁ θεματοφύλακας τῆς Πίστεως. Τὰ κείμενα ποὺ παρατίθενται ἀπὸ τὰ δρώμενα τῶν τελευταίων ἐτῶν καὶ ἡ ἀντιπαραβολὴ κειμένων Οἰκουμενιστῶν καὶ Ἁγιορειτῶν Πατέρων, μαζὶ μὲ τὸ πλούσιο καὶ ἀδιάψευστο φωτογραφικὸ ὑλικό, εἶναι καταλυτικά.

Στὸ κείμενο ἀποκηρύσσονται σα­φῶς ὁ δούρειος ἵππος τῆς ­Οὐνίας καὶ ὁ ἀποκαλούμενος «διάλογος τῆς ἀ­­­γά­πης», ­τονίζεται ὅτι ὁ Παπισμὸς δὲν εἶναι ἐκκλησία ἀλλὰ αἵρεση καὶ ὑπογραμμίζονται οἱ ὄχι μικρὲς ­δια­φορὲς Ὀρθοδοξίας καὶ ­Παπισμοῦ. ­Ἐπί­­­σης ­καταδικάζονται σαφῶς τὰ ­κείμενα τοῦ Porto Alegre (2006), τοῦ Pusan (2013), οἱ ἐντελῶς ­ἀπαράδεκτες θεωρίες τῶν κλάδων, τῆς ­διηρημένης ­Ἐκκλησίας καὶ τῆς ­ποικιλομορφίας. ­Καταδικάζονται οἱ συμ­προσευχὲς μὲ ­ἑτεροδόξους – ­παπικούς, ­προτεστάντες, ἐπισκοπίνες, ­ἱέρειες – καὶ ἀλλοθρήσκους! Τὸ κείμενο λαμβάνει σταθερὴ καὶ ὀρθόδοξη θέση γιὰ τοὺς Ἀντιχαλκηδονίους καὶ δὲν παραλείπει νὰ καταδικάσει ὡς ἐντελῶς ἀπαράδεκτα τὰ ὅσα ἔλαβαν χώρα τὸν παρελθόντα Νοέμβριο μεταξὺ τοῦ Πάπα καὶ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη.

Ἡ Συντακτικὴ Ἐπιτροπὴ τοῦ ἱστορικοῦ αὐτοῦ ὁμολογιακοῦ κειμένου εἶναι ἐπώνυμη. Τὰ ὀνόματα, 122 τὸν ἀριθμό, προέρ­χονται ἀπὸ συνοδεῖες, σκῆτες, καθίσματα καὶ ἀπὸ τὶς Ἱερὲς Μονὲς Μεγίστης Λαύρας καὶ Ζωγράφου.

Ο ΕΝΑΓΚΑΛΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΟΦΕΩΣ

Eλλιπὴς ἐνημέρωση ­συνετέλεσε νὰ σημειώσουμε λανθασμένα σὲ σχόλιο τοῦ προηγούμενου ­τεύχους τοῦ Περιοδικοῦ («Ὁ Σωτήρ», ἀριθ. 2102/1-1-2015, σελ. 13: «Πανθρησκειακὴ ψευδένωση;») ὅτι ὁ ἀσπασμὸς τοῦ Πάπα μὲ τὸν ­Πατριάρχη στὴ θρονικὴ ἑορτὴ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου τὴν 30ὴ Νοεμβρίου ἔγινε στὸ τέλος τῆς θείας Λειτουργίας καὶ ὅτι σὲ κάποιο ἑπόμενο βῆμα στὸ μέλλον αὐτὸ θὰ γίνει κατὰ τὴ διάρκεια τῆς θείας Λειτουργίας, ὥστε τελικὰ νὰ ὁδηγηθοῦμε σὲ ἕνωση μὲ τοὺς παπικοὺς στὴν πράξη, χωρὶς νὰ ἔχει ἐπιτευχθεῖ συμφωνία στὴν πίστη.

Προσεκτικὴ ὅμως ­παρακολούθηση τοῦ σχετικοῦ ὀπτικοακουστικοῦ ὑλικοῦ (video) ἔδειξε ὅτι ὁ ἀσπασμὸς κατὰ τὸ τέλος τῆς θείας Λειτουργίας ἦταν δεύτερος. Εἶχε προηγηθεῖ ἄλλος κατὰ τὴν ὥρα ποὺ αὐτὸς ἀνταλλάσσεται μεταξὺ τῶν λειτουργούντων κληρικῶν πρὶν ἀπὸ τὴν ἀπαγγελία τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως, τότε ποὺ γίνεται ἡ ­ἐκφώνηση «Ἀγαπήσωμεν ἀλλήλους, ἵνα ἐν ὁμονοίᾳ ὁμολογήσωμεν», ὅπως δυσ­τυχῶς εἶχε γίνει καὶ κατὰ τὴν ἀντίστοιχη ἐπίσκεψη τοῦ προηγούμενου πάπα Βενεδίκτου.
   
Ὁ καρδινάλιος Kurt Koch (Κοὺρτ Κόχ, συμπρόεδρος τῆς Μικτῆς Ἐπιτροπῆς Διαλόγου) σὲ συνέντευξή του στὴν ἐφημερίδα Avvenire, ἀπαντώντας σὲ σχετικὴ ἐρώτηση γιὰ τὴ συνάντηση στὴν Κωνσταντινούπολη, εἶπε: «Ἦταν μία πάρα πολὺ ὄμορφη στιγμή, στὴν ὁποία θὰ πρέπει νὰ προσθέσουμε τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ Πατριάρχης κατὰ τὴ διάρκεια τῆς Θείας Λειτουργίας πῆγε πρὸς τὸν Πάπα γιὰ νὰ ἀνταλλάξουν τὸν ἀσπασμὸ τῆς εἰρήνης. Ἕνα γεγονὸς ἄνευ προηγουμένου, καθὼς σύμφωνα μὲ τὴν ὀπτικὴ τῶν Ὀρθοδόξων ὁ ἀσπασμὸς τῆς εἰρήνης συνιστᾶ ἤδη ἕνα σημεῖο ἑνότητας καὶ γίνεται μετὰ τὸ πέρας τῆς Θείας Λειτουργίας. Ὁ Πατριάρχης ἀντιθέτως, θέλησε νὰ πραγματοποιηθεῖ κατὰ τὴ διάρκεια τῆς Λειτουργίας καὶ αὐτὸ ἐπίσης μᾶς κάνει νὰ ἐλπίζουμε» (http://www.amen.gr/article20127).
   
Ὅπως καὶ ἄλλοτε μετ᾿ ἐπιτάσεως ἔχουμε ἐπισημάνει, ἡ σχέση μεταξὺ Ὀρθοδοξίας καὶ Ρωμαιοκαθολικισμοῦ μεθοδεύεται νὰ ἀκολουθήσει τὴν ἑξῆς πορεία:
  
 1. Ὁ μὲν θεολογικὸς διάλογος θὰ ἐξακολουθεῖ νὰ διεξάγεται ἀτέρμων καὶ ἀτελέσφορος.
  
 2. Στὴν πράξη ὅμως ἡ ἕνωση θὰ γίνει πραγματικότητα. Ὁ ἴδιος ὁ Πάπας σὲ διάφορες περιστάσεις περιέγραψε τὰ χαρακτηριστικά της: Ὁ Ρωμαιοκαθολικισμὸς δὲν θὰ πιέσει τὴν Ὀρθοδοξία νὰ δεχθεῖ τὸ παπικὸ πρωτεῖο ὡς πρωτεῖο ­ἐξουσίας, ὅπως αὐτὸ κατανοεῖται στὴ Δύση. Θὰ ἀνεχθεῖ νὰ τὸ δεχθεῖ αὐτὴ ὡς πρωτεῖο τιμῆς. Στὸ χῶρο τοῦ Ρωμαιοκαθολικισμοῦ ὅμως θὰ ἐξακολουθήσει νὰ ἀσκεῖται αὐτὸ ὡς πρωτεῖο ἐξουσίας. Μὲ τέτοια περίπου μορφὴ ὁραματίζεται νὰ γίνει ἡ ἕνωση, καὶ γι᾿ αὐτὸ μίλησε στὴν Κωνσταντινούπολη γιά «ἀποδοχὴ ὅλων τῶν δωρεῶν ποὺ ὁ Θεὸς ἔ́δωσε στὸν καθένα» (http://www.amen.gr/article19910#sthash.zPQpTF8B.dpuf).
   
Αὐτὴ εἶναι ἡ ὕπουλη παγίδα καὶ γι᾿αὐτὸ ἡ παραπάνω ἐνέργεια τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κρίνεται ἄκρως ἐπικίνδυνη, ἀφοῦ οἱ ἅγιοι Πατέρες συνιστοῦν νὰ ἀποφεύγουμε τοὺς Λατίνους «ὡς φεύγει τις ἀπὸ ὄφεως», ὅπως ἀποφεύγει κανεὶς τὰ φίδια. Ἐδῶ ὑπῆρξε ἐναγκαλισμὸς τοῦ ὄφεως!

Πηγή: osotir.org

Τὸ σβησμένο «Φανάρι» τῆς Ὀρθοδοξίας

Στὸ ἐπίπεδο τῶν ἐπιπόλαιων κοσμικῶν ἐντυπώσεων ὁ Οἰκουμενι­κὸς Πατριάρχης βγῆκε κερδισμένος. Ἡ ἐπίσκεψη τοῦ πάπα στὶς 29 καὶ 30 τοῦ περασμένου Νοεμβρίου τὸν πρόβαλε ὡς πρωτόθρονο στὸ χῶρο τῆς Ὀρθοδοξίας, καὶ τὰ μέσα μαζικῆς ἐνημερώσεως παρουσίασαν τὴ συνάντηση ὡς γεγονὸς μεγάλο ποὺ γεφυρώνει διχασμὸ χιλίων χρόνων.

Στὸν χῶρο τῆς Ὀρθόδοξης ἀλή­θει­ας ὅμως ἡ ζημία ὑπῆρξε ἀνυπο­λόγιστη. Ὄχι διότι τυχὸν ἔγινε κά­ποια φανερὴ ὑποχώρηση στὴν Ὀρ­θόδοξη πίστη. Ἀλλὰ διότι μὲ ἕνα ἀ­­­κόμη βῆμα ἀνάμεσα στὰ πολλὰ ἄλλα προωθήθηκε αὐτό, γιὰ τὸ ὁποῖο ἐ­­πανειλημμένως ἔχουμε γράψει: ἕ­­νωση στὴν πράξη, χωρὶς νὰ ἔχει ἐ­­πιτευχθεῖ συμφωνία στὴν πίστη. Ὁ δὲ διεξαγόμενος θεολογικὸς Διάλογος χρησιμοποιεῖται ὡς προπέτασμα γιὰ νὰ ἐξαπατᾶ τοὺς ἀφελεῖς. Κανένας σήμερα δὲν πιστεύει ὅτι θὰ ἐπιτευχθεῖ συμφωνία μὲ τὸν θεολογικὸ Διάλογο.

Ὁ πάπας σ᾿ αὐτὸ τὸ σημεῖο ὑπῆρ­ξε εἰλικρινής. Δήλωσε στὸν δημοσιογράφο Andrea Tornielli κατὰ τὴ διάρ­κεια τῆς πτήσεως ­ἐπιστροφῆς του στὶς 30 ­Νοεμβρίου ἀπὸ τὴν Κωνσταντινούπολη στὴ Ρώμη: ­«Πι­στεύ­ω ὅτι κινούμαστε πρὸς τὰ ἐμπρὸς στὶς σχέσεις μας μὲ τὴν Ὀρθοδοξία, αὐ­τοὶ ἔχουν τὰ μυστήρια καὶ τὴν ἀποστο­λικὴ ­διαδοχή, κινούμαστε πρὸς τὰ ἐ­­­μ­πρός. Ἐὰν περιμένουμε ἀπὸ τοὺς θεολόγους νὰ καταλήξουν σὲ ­συμφωνία, αὐτὴ ἡ μέρα δὲν θὰ ἔρθει ποτέ!». ­

Ὑ­­­πενθυμίζοντας ­μάλιστα καὶ πάλι, ὅπως εἶχε κάνει καὶ μετὰ τὴ συνάντηση τῶν ­Ἱεροσολύμων στὶς 25 τοῦ περασμένου Μαΐου, τὰ λόγια τοῦ Πατριάρχου Ἀθηναγόρα, ­πρόσθεσε: «Εἶμαι ἐπιφυλακτικός: οἱ θεολόγοι ἐργάζονται καλά, ἀλλὰ ὁ Ἀθηναγόρας δήλωσε: “ Ἂς βάλουμε τοὺς θεολόγους σὲ ἕνα νησὶ γιὰ νὰ συζητοῦν μεταξύ τους καὶ ἐμεῖς νὰ προχωρήσουμε μαζὶ μπροστά”. Ἡ ἑνότητα εἶναι ἕνα ταξίδι ποὺ πρέπει νὰ συνεχίσουμε μαζί, εἶναι πνευματικὸς οἰκουμενισμός, νὰ προσευχόμαστε μαζί, νὰ ἐργαζόμαστε ἀπὸ κοινοῦ» (http://vaticaninsider.lastampa.it/en/the-vatican/detail/articolo/francesco-turchia-37828/).

Τὸ ζήτημα λοιπὸν εἶναι κάτι παραπάνω ἀπὸ σαφές: Ὁ θεολογικὸς Διάλογος γίνεται γιὰ τὰ μάτια τῶν πολλῶν, ἐνῶ ταυτόχρονα μέσῳ τῶν ἑορταστικῶν καὶ ἄλλων ἐκδηλώσεων προωθεῖται ἡ ἕνωση στὴν πράξη. Αὐτὴ εἶναι ἡ ὠμὴ ἀλήθεια.
Καὶ διερωτᾶται πλέον κάθε ­Ὀρθόδο­ξη συνείδηση: Πῶς μπορεῖ ὁ παναγιώ­τατος Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης νὰ βαδίζει σ᾿ αὐτὸν τὸν ὀλισθηρότατο δρόμο;

Ὁ Ὀρθόδοξος λαὸς προσέβλεπε πάν­τοτε μὲ ἐμπιστοσύνη στὸ σταυ­ρωμένο θρόνο τῆς Κωνσταντινου­πόλεως· στὸ ἔνδοξο Φανάρι. Ὄχι γιὰ νὰ ­ὑποδέχεται μὲ ἀσπασμοὺς τὸν ἀρχιαιρεσιάρχη πά­πα, ἀλλὰ γιὰ νὰ κρατάει ἀναμμένη τὴ φλόγα τῆς Ὀρθοδοξίας. Δὲν θέλει σβησμένο τὸ «Φανάρι». Τὸ θέλει ἀναμμένο νὰ ἀκτινοβολεῖ τὴν Ὀρθόδοξη ἀλήθεια σὲ ὅλο τὸν κόσμο!

 ΠΗΓΗ: Ο ΣΩΤΗΡ

π. Αναστάσιος Γκοτσόπουλος: «Θρονική εορτή με τον Αγιώτατο» ή όταν το υπερφυές μυστήριο χρησιμοποιείται για να υπηρετήσει σκοπιμότητες …

Για μια ακόμα φορά γίναμε μάρτυρες των όσων διεπράχθησαν στον Πατριαρχικό Ναό του Αγ. Γεωργίου στη Κωνσταντινούπολη κατά την εορτή του Αγ. Ανδρέου (29-30.11.2014). Το έργο αυτό το έχουμε ξαναδεί και απ’ ότι φαίνεται θα το βλέπουμε όλο και συχνότερα για να το συνηθίζουμε καλύτερα και έτσι αγάλια-αγάλια να προχωρήσουμε χωρίς αντιδράσεις και αμφισβητήσεις σε αποκατάσταση – όπως μας είπε ο Παναγιώτατος – της «πλήρους κοινωνίας» με την «πρωτόθρονη αδελφή εκκλησία της Ρώμης», την «προκαθημένη της αγάπης» - για να έχουμε και λίγο από Πατέρες.

Το ότι διαφέρουμε και θα διαφέρουμε σε καίριας σημασίας ζητήματα πίστεως είναι μικρής και επουσιώδους, μάλλον, σημασίας. Το ότι κάποιοι Ορθόδοξοι αδελφοί μας σκανδαλίζονται δεν μας νοιάζει και πολύ^. εύκολα τους βάζουμε την ταμπέλα του “φανατικού” και “φονταμενταλιστή” και “επαρχιώτη”, τους ειρωνευόμαστε και ησυχάζουμε ^.  άλλωστε στο έργο αυτό έχουμε συναντιλήπτορες τα ΜΜΕ και συμπαραστάτες τους κάθε λογής πολιτικούς, που αδιαμφισβήτητα ενδιαφέρονται για τη φροντίδα που καταβάλουν οι Βαρθολομαίος και Φραγκίσκος για την«αποκατάσταση του Ναού του Θεού, δηλ. της Εκκλησίας», όπως μας αποκάλυψε ο «αδελφός, επίσκοπος Ρώμης» Φραγκίσκος !

Δεν είναι στις προθέσεις μου να αναλύσω τα περί «πλήρους κοινωνίας» που ακούσαμε από τον Οικουμενικό Πατριάρχη. Ήδη το θεολογικότατο κείμενο «Νέα εκκλησιολογία του Πατριάρχου Βαρθολομαίου» (http://www.theodromia.gr/A9455A79.el.aspx)  επισημαίνει τις σοβαρότατες εκτροπές στην πίστη. Ποιος όμως αμφιβάλλει ότι η προσφώνησή του στον Πάπα το Σάββατο 29.11.14 στον Πατριαρχικό Ναό δεν αποτελεί πλήρη αποδοχή εκ μέρους του Πατριάρχου της «Περί Εκκλησίας» Δογματικής Διατάξεως και του «Περί Οικουμενισμού» Διατάγματος της Β΄ Βατικανής Συνόδου (1962-65);  Άλλωστε ο «αδελφός» Φραγκίσκος προχωρώντας έτι πλέον διασάφησε τις σκέψεις του «αδελφού» του Βαρθολομαίου και ήταν εξαιρετικά αναλυτικός στην αναφορά του στο Διάταγμα «Περί Οικουμενισμού». Ως γνήσιος Ιησουίτης παρέλειψε, βέβαια, να μας μνημονεύσει και το άλλο Διάταγμα της ίδιας Συνόδου, το «Περί Ανατολικών (Ουνιτικών) Εκκλησιών». βέβαια, για όποιον προσέξει την προσλαλιά του είναι προφανές ότι ο Αγιώτατος το υπονοεί, και σε αυτό το μοντέλο προτείνει την ενότητα Παπικών-Ορθοδόξων. Άλλωστε στη συνοδεία του ήταν και ο κ. Leonardo Sandri, πρόεδρος της Επιτροπής επί των Ανατολικῶν (Ουνιτικών) Εκκλησιῶν…

Νομίζω μετά από αυτά, ότι οφείλει η Μεγάλη Σύνοδος της Ορθοδόξου Εκκλησίας, αν και όποτε γίνει, κατόπιν εισηγήσεως της αρμοδίου εν Κωνσταντινουπόλει Γραμματείας να αναγνωρίσει τη Β΄ Βατικανή ως την Η΄ Οικουμενική Σύνοδο των Ορθοδόξων! Και τούτο συνιστά πλέον αδήριτο ανάγκη, προκειμένου ορισμένοι μεγαλοσχήμονες Ορθόδοξοι να αποκτήσουν μια στοιχειώδη συνέπεια και εκκλησιολογική θεμελίωση, την οποία δεν μπορούν να έχουν στις - ξεπερασμένες εκ των πραγμάτων - επτά Οικουμενικές Συνόδους!

Επειδή, όπως είπαμε, το «εν τοις Πατριαρχείοις» έργο “Θρονική εορτή με τον Αγιώτατο” έχει ξαναπαιχτεί με την ίδια ακριβώς σκηνοθεσία, ανατρέχω και εγώ στο αρχείο μου με αφορμή τα όσα συνέβησαν στον ίδιο τόπο το 2006. 

Ὁ κίνδυνος τῶν συμπροσευχῶν - περ. Ο ΣΩΤΗΡ

Δὲν χαιρόμαστε γιὰ τὸ ναυάγιο τῶν ποικίλων διαλόγων μὲ τοὺς αἱρετικοὺς Παπικούς, Προτεστάντες, Παλαιοκαθολικοὺς καὶ Ἀντιχαλκηδόνιους Μονοφυσίτες. Θὰ ἐπιθυμούσαμε καὶ αὐτὸς μὲ τὸν Παπισμὸ καὶ ὅλοι οἱ διάλογοι νὰ ἔχουν ὁδηγηθεῖ σὲ αἴσιο ἀποτέλεσμα, οἱ δὲ πλανεμένοι αἱρετικοὶ νὰ βρεθοῦν καὶ πάλι στὴν ἀγκαλιὰ τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἀλλὰ κάτι τέτοιο δὲν ἔγινε. Καὶ αὐτὸ δὲν μπορεῖ παρὰ νὰ προξενεῖ λύπη σὲ κάθε Ὀρθόδοξο πιστὸ ποὺ προσεύχεται καὶ παρακαλεῖ νὰ γνωρίσει ὅλος ὁ κόσμος τὴν ἀλήθεια τῆς Ὀρθοδοξίας.
 
Ὅμως ἔχει καὶ κάποιες ἄλλες σημαν­τικὲς παραμέτρους τὸ ναυάγιο τῶν διαλόγων. Ἀποδεικνύει πρῶτον ὅτι, παρὰ τὶς κατὰ καιροὺς διατυπωθεῖσες ἔντονες ἐπικρίσεις καὶ ἐπιφυλάξεις, οἱ μετέχοντες στοὺς διαλόγους ­Ὀρθόδοξοι ἀντιπρόσωποι φαίνεται νὰ ὑπερασπίζονται τὴν ἀλήθεια τῆς ­Ὀρθοδοξίας. Του­λάχιστον οἱ περισσότεροι ἀπὸ αὐ­τούς. Διότι, ἂν εἶχαν ὑποχωρήσει, οἱ διάλογοι δὲν θὰ εἶχαν ὁδηγηθεῖ σὲ ἀδιέξ­οδο. Αὐτὴ εἶναι πραγματικὰ θετικὴ παράμετρος.
 
Ὑπάρχει ὅμως καὶ ἡ ἀρνητική. Οἱ μακροχρόνιοι ἀτελέσφοροι διάλογοι, ἐνῶ δὲν ὁδηγοῦν σὲ κανένα ἀποτέλεσμα, δημιουργοῦν ἐντούτοις τὴν ψευδαίσθηση στοὺς πολλοὺς ὅτι δὲν μᾶς χωρίζει τίποτε οὐσιαστικὸ ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ ὅτι κάποια στιγμὴ θὰ ἑνωθοῦμε μαζί τους. Ἡ ψευδαίσθηση αὐτὴ δὲν καλλιεργεῖται μόνο ἀπὸ τὴν πλευρὰ τῶν αἱρετικῶν, ἀλλὰ ἐνισχύεται καὶ ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ Ὀρθόδοξοι ἀντιπρόσωποι καὶ μάλιστα οἱ ἐξ αὐτῶν ἐπίσκοποι συμπροσεύχον­ται συχνὰ μὲ τοὺς αἱρετικούς.

Γι᾿ αὐτὸ πολὺ σωστὰ ἡ Σύνοδος τῆς Ἱεραρχίας ἀποδέχεται στὴν ἀνακοίνωσή της τὴ σύσταση τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Μεσσηνίας νὰ ἀποφεύγονται κατὰ τὴ διεξαγωγὴ τῶν διαλόγων αὐτὲς οἱ συμπροσευχές. Ἐπὶ λέξει σημειώνεται: «Ἀναφορικὰ μὲ τὸν θεολογικὸ διάλογο στὸ Παγ­κόσμιο Συμβούλιο τῶν Ἐκκλησιῶν τονίστηκε ἡ ἀνάγκη ἀποφυγῆς κάθε μορφῆς συμπροσευχῆς».
 
Ὁ λόγος τῆς αὐστηρῆς αὐτῆς συστάσεως εἶναι ὁλοφάνερος, ὅπως ἤδη σημειώσαμε. Οἱ συμπροσευχές, ἡ συμμετοχὴ σὲ κοινὲς ἐκδηλώσεις, οἱ ἐναγκαλισμοὶ καὶ οἱ φιλικὲς ἐπισκέψεις καλλιεργοῦν ψευδὴ ἐντύπωση γιὰ ἑνότητα στὴν πράξη, χωρὶς νὰ ἔχει ἐπέλθει ὁποιαδήποτε συμφωνία στὴν πίστη. Αὐτὴ δὲ ἡ ψεύτικη ἑνότητα εἶναι ὁ μέγιστος κίνδυνος σήμερα.
 
Εἶναι συνεπῶς χρέος ὅλων τῶν Ὀρ­θοδόξων νὰ μένουμε ἀσυμβίβαστοι ἀπέναντι σὲ αὐτὲς τὶς σατανοκίνητες ψευδομορφὲς ἑνώσεως. 

Περιοδικό "Ο ΣΩΤΗΡ"

Ὁ Λέων τῆς Ρώμης σὲ καιροὺς οἰκουμενισμοῦ

Ἦταν τότε· τὸν φοβερὸ 5ο αἰώνα, ποὺ δύο αἱρέσεις, ἀχόρταγες σὰν τὰ μυθικὰ τέρατα Σκύλλα καὶ Χάρυβδη, καταξέσχιζαν τὸν ἄρραφο χιτώνα τοῦ Κυρίου.
 
Ὁ Νεστοριανισμὸς ποὺ χώριζε τὸν Χριστό μας στὰ δύο: ἄλλος, ἔλεγε, εἶναι ὁ Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ καὶ ἄλλος ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, ὁ Ἰησοῦς. Τὸν κατεδίκασε τὸ ἔτος 431 ἡ Γ΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος ὑπὸ τὴν προεδρία τῆς τιτάνιας θεολογικῆς μορφῆς τοῦ ἁγίου Κυρίλλου Ἀλεξανδρείας.
Ἀμέσως σχεδὸν μετὰ ἔκανε ἀπειλητικὴ τὴν ἐμφάνισή του ὁ Μονοφυσιτισμὸς ποὺ ἐξαφάνιζε τὴν ἀνθρώπινη φύση τοῦ Χριστοῦ. Οἱ αἱρέσεις δημιουργοῦσαν φοβερὴ ἀναταραχή, ποὺ μεταβαλλόταν σὲ χάος καὶ σάρωνε ἀπ᾿ ἄκρου σ᾿ ἄκρο τὴν αὐτοκρατορία.
 
Τότε ἔγινε τὸ θαῦμα τῆς Χαλκηδόνας. Τὸ 451 συνῆλθε στὴ Χαλκηδόνα, προάστιο τῆς Κων/πόλεως στὴν ἀπέναντι πλευρὰ τοῦ Βοσπόρου, ἡ μέγιστη σὲ ἀριθμὸ ἐπισκόπων Σύνοδος. Ἡ Δ΄ Οἰκουμενική! Ἑξακόσιοι τριάντα θεοφόροι Πατέρες ­συνέρρευσαν ἐναγώνιοι ἀπὸ κάθε γωνιὰ τῆς αὐτοκρατορίας γιὰ νὰ πατάξουν τὴ δι­πλὴ πλάνη.
 
Σὲ κείνη τὴν κρίσιμη περίσταση ἕνα λιοντάρι βρυχήθηκε δυνατὰ ἀπὸ τὴ Ρώμη, καὶ ὁ βρυχηθμός του ἔφθασε στὴ Χαλκηδόνα καὶ σκόρπισε τρό­μο στοὺς ἀσεβεῖς αἱρετικούς. Ἦταν ἡ στιγμὴ ποὺ ἀναγνώσθηκε στὴ μεγάλη Σύνοδο ἡ ἐπιστολὴ ποὺ εἶχε ἀποστεί­­λει δύο χρόνια νωρίτερα ὁ ­Πάπας Λέων τῆς Ρώμης στὸν Πατριάρχη Κων­σταντινουπόλεως Φλαβιανὸ καὶ ἡ ὁ­­ποία εἶναι γνωστὴ στὴ θεολογία ὡς ὁ «Τόμος τοῦ Λέοντος».

Μὲ τὸ κύρος τῆς τιμητικῶς πρωτόθρονης Ἐκκλησίας ὁ Λέων συνέτριψε τὴν πλάνη τῶν αἱρετικῶν. «Λέων τὰ Κυ­ρίλλου φρονεῖ», ἀνεφώνησαν οἱ Πατέ­ρες, μετὰ ἀπὸ ἀντιπαραβολὴ τοῦ Τόμου μὲ τὰ κείμενα τοῦ ἁγίου Κυρίλλου.