Κάρφωμα και Ξεκάρφωμα

Ένας μεγάλος ζωγράφος που λεγόταν Γουλιέλμος Άχτερμαν  είχε φτιάξει μια αριστουργηματική εικόνα της Αποκαθήλωσης. Σε αυτήν έχει ζωγραφίσει διάφορους ανθρώπους, να προσπαθούν να κατεβάσουν το σώμα του Χριστού από το σταυρό, όπως το έχουμε και στην εκκλησία την Μεγάλη Παρασκευή. Τότε βγάζουμε τα καρφιά και κατεβἀζουμε το σώμα του Χριστού από το Σταυρό. Εκεί λοιπόν, στην εικόνα αυτή πάει ένας άνθρωπος, την κοιτάζει και λέει:

- Παιδάκι μου, εδώ δεν είσαι συ;
- Ήταν ένα πρόσωπο φτυστό με την φάτσα του ζωγράφου.
- Ναι εγώ είμαι.
- Και πώς τον έβαλες τον εαυτό σου εκεί;

Λέει ο Άχτερμαν:
 
- Να σου πω.. Μέχρι τώρα Του και εγώ κάρφωνα καρφιά του Χριστού. Με τις πράξεις μου. Κάθε πράξη για ένα μεγάλο διάστημα της ζωής μου, ήταν και ένα καρφί στην καρδιά του Χριστού! Αλλά κάποια στιγμή το συναισθάνθηκα και είπα:
 
- Τέρμα! Πρέπει να αρχίσω να βγάζω κανένα καρφί από τα χέρια και τα πόδια του Χριστού! Τουλάχιστον από εκείνα που του έβαλα εγώ. Το προσπαθώ. Και θα το προσπαθώ.

Ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος, ο μεγάλος αυτός διδάσκαλος της Εκκλησίας λέει:
 
Σε όσο υψηλή πνευματική ζωή και αν φθάσουμε, αν δεν κάνουμε την καρδιά μας πονόψυχη, η πνευματική μας ζωή θα είναι ψεύτικη και υποκρισία! Ο άνθρωπος αρχίζει να έχει πονόψυχη καρδιά, τότε που αρχίζει να μην θέλει πια να βάλει και άλλα καρφιά στους άλλους, αλλά και να βγάλει εκείνα που σε εποχή πνευματικής καθίζησης έβαλε.

Πηγή: Μητροπολίτου Νικοπόλεως Μελετίου, Κάρφωμα και ξεκάρφωμα

 

Από το Ζωντανό ιστολόγιο

Θα αντέξει η ελληνική γλώσσα την πρόκληση της Τεχνητής Νοημοσύνης;

 

Η διατήρηση της ελληνικής γλώσσας στην εποχή της ΤΝ δεν είναι υπόθεση μόνο των ειδικών και της Πολιτείας. Ο καθένας μας μπορεί να συμβάλει με απλές, καθημερινές πράξεις: 

Χρησιμοποιήστε σωστά ελληνικά στα ψηφιακά μέσα, δηλαδή: γράφετε με ορθογραφία και σύνταξη στα social media, τα email και τα blogs, αποφεύγοντας τα greeklish, καθώς κάθε σωστό ελληνικό κείμενο που δημοσιεύεται online γίνεται μέρος των δεδομένων εκπαίδευσης της ΤΝ. 

Επικοινωνείτε στα ελληνικά με το ChatGPT, το Claude, το Gemini. Διορθώνετε λάθη που βλέπετε στις μεταφράσεις (Google Translate, DeepL). 

Υποστηρίξτε ελληνικό ψηφιακό περιεχόμενο. 

Διαβάστε ελληνικά sites και blogs, αντί να στηρίζεστε μόνο σε αγγλικές πηγές. 

Γράψτε κριτικές και σχόλια στα ελληνικά (π.χ. σε βιβλία, εστιατόρια, υπηρεσίες). 

Δημιουργήστε περιεχόμενο (blog, podcast, βίντεο) στα ελληνικά. 

Ενθαρρύνετε τη χρήση ελληνικών στην εργασία σας. 

Χρησιμοποιείτε ελληνικές διεπαφές χρηστών (user interfaces) σε λογισμικά που χρησιμοποιείτε.

Προτιμήστε εταιρείες που προσφέρουν υποστήριξη στα ελληνικά. 

Διαμαρτυρηθείτε όταν μια υπηρεσία έχει κακή ή ανύπαρκτη ελληνική έκδοση. 

Να συμμετέχετε σε ερευνητικά προγράμματα ως εθελοντές, καθώς πολλά πανεπιστήμια και ερευνητικά κέντρα (όπως το «Αθηνά») ζητούν εθελοντές για ηχογραφήσεις φωνής, επικύρωση μεταφράσεων ή συλλογή διαλέκτων. 

Διδάξτε σωστά ελληνικά στους γύρω σας και στα παιδιά σας. 

Μιλήστε ελληνικά στο σπίτι, ακόμα και αν ζείτε στο εξωτερικό. 

Χρησιμοποιήστε ελληνικά βιβλία, ταινίες και εφαρμογές. 

Η νέα γενιά είναι αυτή που θα καθορίσει αν η ελληνική θα είναι «ζωντανή» ψηφιακή γλώσσα.

Επικοινωνήστε με εταιρείες τεχνολογίας όταν τα προϊόντα τους έχουν ελλιπή ελληνική υποστήριξη.

Υποστηρίξτε πρωτοβουλίες για ελληνικά ανοιχτά δεδομένα. 

Ενημερώστε τις τοπικές αρχές για τη σημασία της ψηφιακής διατήρησης της γλώσσας. 

Η λογική είναι απλή: Κάθε ελληνική λέξη που γράφετε online, κάθε διάλογος που κάνετε με έναν φωνητικό βοηθό στα ελληνικά, κάθε διόρθωση που υποβάλλετε, γίνεται «πρώτη ύλη» για την εκπαίδευση και προσαρμογή των μελλοντικών γλωσσικών μοντέλων. 

Με απλά λόγια: γράφουμε ελληνικά, άρα υπάρχουμε ψηφιακά. 

Πηγή: Δημήτρης Χατζηγιαννάκης/Protagon.gr 

όλο το άρθρο εδώ

Πέρσες και Άβαροι Συμμαχούν Εναντίον του Βυζαντίου — Η ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ (εκπαιδευτικά video)

 

Ιστοσελίδα με την Αγία Γραφή της Ορθοδόξου Εκκλησίας

 

του Χαράλαμπου Νεοκάζη

Η αμφιβολία ως προς τη γνησιότητα των κειμένων της Αγίας Γραφής που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο χωρίς σαφή αναφορά πηγών ή αν ο επιμελητής τους είναι Ορθόδοξος Χριστιανός, καθώς και η διαπίστωση ότι παλαιότερες ιστοσελίδες είναι δυσλειτουργικές, αποτέλεσαν την αφορμή για τη δημιουργία της ιστοσελίδας agia-grafi.gr

Σκοπός της είναι να παρέχει σε όλους μας, ανά πάσα στιγμή και ανεξαρτήτως τόπου, μέσω υπολογιστή ή κινητού τηλεφώνου, άμεση πρόσβαση τόσο στο αυθεντικό αρχαίο κείμενο της Αγίας Γραφής όσο και τη δυνατότητα ταυτόχρονου και εύκολου ελέγχου πολλαπλών νεοελληνικών αποδόσεων προς πληρέστερη κατανόηση και ασφαλέστερη προσέγγιση του νοήματός του.

Ο έλεγχος των κειμένων πραγματοποιήθηκε με βάση πολλαπλές έντυπες και ηλεκτρονικές εκδόσεις, τόσο για το αρχαίο κείμενο όσο και για τις νεοελληνικές αποδόσεις, με σκοπό τη μείωση τυπογραφικών σφαλμάτων, εκδοτικών αποκλίσεων και διαφοροποιήσεων μεταξύ των επιμέρους εκδόσεων.

Όπου παρατηρήθηκαν τέτοιες διαφοροποιήσεις ή όπου απαιτείται διευκρίνιση, παρατίθεται σχετικός σχολιασμός.

Η ιστοσελίδα, τέλος, παρέχει τη δυνατότητα αναζήτησης σε ολόκληρη την Αγία Γραφή, τόσο στο αρχαίο κείμενο όσο και στις μεταφράσεις, καθώς και ευέλικτη διαχείριση αυτών (λ.χ. απόκρυψη ή αναδιάταξή τους στη σειρά εμφάνισης) κ.α.

Καινή Διαθήκη

Για το αρχαίο κείμενο της Καινής Διαθήκης ακολουθήθηκε κατά γράμμα, η εγκεκριμένη έκδοση του Οικουμενικού Πατριαρχείου 1904, ενώ οι νεοελληνικές αποδόσεις που παρουσιάζονται είναι εκείνες των Σωτηρόπουλου, Τρεμπέλα και Κολιτσάρα.

Οι σχολιασμοί στην Καινή Διαθήκη αφορούν κυρίως περιπτώσεις κατά τις οποίες οι εκδόσεις διαφοροποιούνται ως προς το σημείο διαίρεσης ενός στίχου ή ως προς τη γραφή συγκεκριμένων λέξεων μεταξύ των εκδόσεων.

Για τον σκοπό αυτό συνεκτιμήθηκαν επιπροσθέτως και άλλες εκδόσεις όπως του Χρ. Βούλγαρη και της Ελλ. Βιβλ. Εταιρ. Πάντοτε όμως, το κείμενο που παραμένει ως κύριο είναι εκείνο της πατριαρχικής εκδόσεως του 1904, ενώ οι λοιπές αναγνώσεις καταγράφονται αποκλειστικώς στον σχολιασμό.

Παλαιά Διαθήκη

Για το αρχαίο κείμενο της Παλαιάς Διαθήκης εμφανίζεται η ελληνική μετάφραση των Εβδομήκοντα (Ο'), ενώ οι νεοελληνικές αποδόσεις που παρουσιάζονται είναι εκείνες των Τρεμπέλα και Κολιτσάρα.

Οι σχολιασμοί στην Παλαιά Διαθήκη αφορούν κυρίως στίχους που απουσιάζουν από το κείμενο των Εβδομήκοντα και παρουσιάζονται διαφορετικά στις επιμέρους εκδόσεις.

Η ήδη διαμορφωμένη εκδοτική παράδοση ακολουθήθηκε και από πλευράς μου χωρίς αυθαίρετες παρεμβάσεις, ενώ παρέχεται τεκμηριωμένος σχολιασμός, όπως η αντιστοίχιση με άλλες πηγές (π.χ. το εβραϊκό κείμενο) ή λοιπές πληροφορίες που προκύπτουν από τις εκδόσεις. Ιδιαίτερο βάρος για τους σχολιασμούς πάρθηκε από την Παλαιά Διαθήκη του Γιαννακόπουλου και του Τρεμπέλα, με ρητή αναφορά κάθε φορά στην εκάστοτε πηγή, ενώ για το βιβλίο των Ψαλμών συνεκτιμήθηκαν οι διάφορες εκδόσεις ψαλτηρίων και το βιβλίων “Ερμηνείες” του αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου.

Δόξα τῷ Θεῷ πάντων ἕνεκεν.

Πρωτοχρονιάτικα Κρητικά Κάλαντα - Βαλκανικοί Πόλεμοι 1912-1913

 

Τα κάλαντα που έλεγαν οι στρατιώτες στο μέτωπο, 

στους Βαλκανικούς Πολέμους

(παρατίθενται όπως καταγράφηκαν)

Άγιος Βασίλης έρχεται από τα νέα μέρη

που λευτερώθηκ’ η Ελλάς με του Θεού το χέρι.

Κι αντί εικόνα και χαρτί που βάσταν’ άλλους χρόνους

τώρα κρατεί τση λευτεριάς χρυσούς ανθούς και κλώνους.

Και στο δεξί χέρι κρατεί Ελληνική σημαία

Αη Βασίλη κάθισε να μας ε πεις τα νέα.

Στον τόπο όπου γύρισα κι όπου κι αν πήγα είδα

είχ΄ η σκλαβιά τη λευτεριά δεμένη μ’ αλυσίδα.

Είδα σκαμμένα χώματα και με μικρά πετράδια

μαύρους και φτωχικούς σταυρούς απάνω είχαν στημένα

κι ονόματα παλικαριών απάνω είχαν γραμμένα.

Κι άκουσε μέσα από τη γη χρυσέ μου Αη Βασίλη

αν ερωτήσουν ποιοι ’μαστε οι χριστιανοί και φίλοι.

Που πέσαμε στον πόλεμο είμαστ’ εδώ θαμμένα

να σώσωμε τ’ αδέρφια μας που ήταν σκλαβωμένα.

Μα δεν παραπονούμαστε σε κείνους όπου ζούνε

μόνο τα ορφανά παιδιά πέστε μη λησμονούνε.

Γιατί΄ ναι κρίμα κι άδικο τέτοιες άγιες ημέρες

για να πεινούν τα ορφανά οι χήρες κι οι μητέρες.

Του χρόνου να ξανάρθομε μ’ υγεία να σας βρούμε

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΕΔΩ

ΠΗΓΗ: iefimerida.gr

Καποδίστριας

 

Η ταινία Καποδίστριας είναι μία ιστορική ταινία που διαδραματίζεται στις αρχές του 19ου αιώνα και αναφέρεται στην αληθινή ιστορία του μεγαλύτερου Έλληνα πολιτικού και πρώτου Κυβερνήτη της Ελλάδας, Ιωάννη Καποδίστρια, μετά την απελευθέρωσή της από τους Οθωμανούς. Υπερασπίζεται με σθένος, καλοσύνη και αξιοπρέπεια την ελευθερία του κάθε ανθρώπου, θυσιάζοντας ακόμη και τον μεγάλο έρωτα της ζωής του, και δεν διστάζει να συγκρουστεί με τις δυνάμεις του κακού, θυσιάζοντας πλούτη, δόξα και διεθνή αναγνώριση. 

Όταν η Ελλάδα αποκτά την ελευθερία της, ο Καποδίστριας καλείται να αναλάβει πρώτος Κυβερνήτης. Παρότι διαισθάνεται ότι θα δολοφονηθεί, αποδέχεται αγόγγυστα την μοίρα του και θυσιάζεται, υπηρετώντας με πίστη και αφοσίωση την πατρίδα του. Αυτή η θυσία τον οδηγεί στην αληθινή ελευθερία. 

Σενάριο-Σκηνοθεσία: Γιάννης Σμαραγδής

Πρωταγωνιστούν: Αντώνης Μυριαγκός, Finbar Lynch, Τάσος Χαλκιάς, Μάξιμος Μουμούρης, Νικορέστης Χανιωτάκης, Ηλέκτρα Φραγκιαδάκη, Δημήτρης Γεωργιάδης, Ναταλία Καποδίστρια, Μαίρη Βιδάλη, Καίτη Ιμπροχώρη, Παύλος Κοντογιαννίδης, Μιχάλης Ιατρόπουλος, Νίκος Καρδώνης, Τάσος Παλαντζίδης, Πάνος Σκουρολιάκος, Μέλινα Βαμβακά, Κωνσταντίνος Δανίκας, Γιάννης Σύριος, Γιώργος Φλωράτος, Παύλος Κουρτίδης, Sean James Sutton, Δημήτρης Μαύρος, Αλέξανδρος Κολλάτος, Nathan Thomas, Dirk Sikorski, Duncan Skinner, Πάνος Κλαδης, Adrian Frieling, Κωνσταντίνος Μπούρας, Έρρικα Μπίγιου, Ιβαν Σβιταϊλο, Έλενα Αμβροσιάδου, Νίκος Νικολάου.

Sportime: 2025 χρόνια μετά και η γέννησή Σου ενοχλεί ακόμα...

 

Στην Ελλάδα η επίσημη πολιτεία περιθωριοποιεί τους Χριστιανούς προσπαθώντας να τους καταστήσει γραφικούς και ψεκασμένους, θέλει να τους κάνει σιωπηλούς για να μη ενοχλούν. Στον κόσμο, τον πολεμούν ξανά, σε εκκλησίες που καίγονται, σε πιστούς που πεθαίνουν επειδή δεν αρνήθηκαν το όνομά Του.

Ο #Χριστιανισμός δεν πολεμιέται γιατί απέτυχε. Πολεμιέται γιατί θυμίζει ότι ο άνθρωπος δεν είναι Θεός. Και ότι η αγάπη χωρίς σταυρό, είναι απάτη.

Μέσα σε έναν πολιτισμό που γελά με την πίστη και φοβάται την αλήθεια, η #Γέννηση παραμένει πρόκληση.

Ο #Χριστός δεν γεννήθηκε για να είναι politically correct. Ούτε για να χωρά σε ουδέτερες ευχές και ακίνδυνα στολίδια. Γεννήθηκε φτωχός, κυνηγημένος, ανεπιθύμητος. Και παραμένει ανεπιθύμητος. Στην Ελλάδα, Τον αντέχουμε μόνο ως έθιμο. Όχι ως λόγο που κρίνει, αποκαλύπτει και ενοχλεί. Στον κόσμο, όπως στην Συρία και στην Νιγηρία και αλλού, δεν Τον ειρωνεύονται, Τον εκτελούν. Και μαζί Του σφαγιάζουν ανθρώπους που δεν απαρνήθηκαν την πίστη τους. Εδώ, ο Χριστιανισμός βαφτίζεται «γραφικός». Εκεί, πληρώνεται με αίμα.

Σε μια εποχή που όλα επιτρέπονται υπηρετώντας στην ουσία την δουλεία των ανθρώπων στα πάθη, η Γέννηση του Χριστού υπερασπίζεται την υπέρτατη ελευθερία της απάθειας και αυτή η αλήθεια δυστυχώς έχει κόστος. Η ελευθερία όμως χωρίς αλήθεια, είναι απλώς άλλοθι.

Καλά Χριστούγεννα.

Η φωτογραφία της χρονιάς από τη Unicef

 

«Τα μάτια της καθηλωμένα στο βιβλίο, σαν να γνωρίζει ότι έχει ελάχιστο χρόνο να μάθει».

Σε πολλά μέρη του κόσμου, το άνοιγμα ενός σχολικού βιβλίου είναι μια απλή καθημερινή συνήθεια. Στο Αφγανιστάν, όμως, για εκατομμύρια κορίτσια αποτελεί μια πράξη θάρρους. Η φωτογραφία που τιμήθηκε ως φωτογραφία της χρονιάς απεικονίζει ένα δεκάχρονο κορίτσι σκυμμένο πάνω από το βιβλίο του, σε ένα απομακρυσμένο χωριό, να διεκδικεί το δικαίωμα στη γνώση.

Ο Οργανισμός απονέμει κάθε χρόνο τον τίτλο «UNICEF Photo of the Year» σε φωτογραφίες ή φωτογραφικές σειρές επαγγελματιών φωτορεπόρτερ που αποτυπώνουν με ξεχωριστό τρόπο την προσωπικότητα και τις συνθήκες ζωής των παιδιών σε όλο τον κόσμο. Για το 2025, το βραβείο απονεμήθηκε στη Γαλλίδα φωτορεπόρτερ Elise Blanchard, για μια εικόνα που αποκαλύπτει με σιωπηλή δύναμη μια σκληρή πραγματικότητα: τη στέρηση της εκπαίδευσης για τα κορίτσια στο Αφγανιστάν.

Η βραβευμένη φωτογραφία απεικονίζει τη δεκάχρονη Hajira να διαβάζει σκυμμένη πάνω από ένα ανοιχτό σχολικό βιβλίο, μέσα στο λιτό περιβάλλον του απομακρυσμένου χωριού της, στην επαρχία Nangarhar, ανατολικά της Καμπούλ. Το βλέμμα της αποπνέει συγκέντρωση, περιέργεια και αποφασιστικότητα. Η φωτογράφος γνώρισε τη Hajira σε ένα κέντρο υγείας, όπου το κορίτσι ανάρρωνε έπειτα από μήνες ασθένειας. Μαζί με μεταφραστή, τη συνόδευσε στο ταξίδι της επιστροφής στο χωριό της εκεί όπου ζει με την οικογένειά της σε συνθήκες φτώχειας.

ΠΗΓΗ: marieclaire.g

Το εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου που προστάτευσε το θωρηκτό «Αβέρωφ»

 

Ο Άγιος Νικόλαος θεωρείται ο προστάτης των ναυτικών, καθώς στον βίο του αναφέρονται θαύματα που έχουν σχέση με τη θάλασσα. Δεν είναι τυχαίο που στα πλοία, εμπορικά και πολεμικά, υπάρχει η εικόνα του. Στο θωρηκτό «Αβέρωφ» όμως βρίσκεται ένα εκκλησάκι αφιερωμένο στον Άγιο Νικόλαο.

Για κάποιους αυτό προστάτευσε το πλοίο και ήταν ο λόγος που δεν έχασε ούτε μία μάχη. «Τα χριστιανικά αισθήματα της τότε ελληνικής κοινωνίας αλλά και οι προσωπικές πεποιθήσεις των αξιωματικών του Πολεμικού Ναυτικού και όχι μόνο του Π. Κουντουριώτη φρόντισαν ώστε στο νέο εύδρομο του στόλου, το θωρηκτό «Γ. Αβέρωφ», να υπάρχει εκκλησία επί του καταστρώματος, παρότι δεν προβλεπόταν από τα αρχικά σχέδια του πλοίου, τα οποία προσαρμόστηκαν κατόπιν σχετικής επιθυμίας και παραγγελίας του Πολεμικού Ναυτικού» εξηγεί ο αρχιμανδρίτης Ιουστίνος Μαρμαρινός, συνταγματάρχης (ΣΙ) ιερέας ΓΕΝ.

Το εκκλησάκι τοποθετήθηκε στο σημείο που ήταν σχεδιασμένη η πυριταποθήκη.

Πρόκειται για το μοναδικό πολεμικό πλοίο με ναό και μάλιστα πάντοτε υπηρετούσε ιερέας, που ήταν ο τρίτος στην αρχαιότητα σε βαθμό.

«Η Εκκλησία του Αγίου Νικολάου επέδρασε ουσιαστικά στην ψυχολογία του πληρώματος και συνετέλεσε στην επιτυχία της αποστολής του. Καθ’ όλη τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων, επέβαινε του πλοίου στρατιωτικός ιερέας ως κανονικό μέλος του πληρώματος και λειτουργούσε Κυριακές και γιορτές».

Στο παρεκκλήσιο του Αγίου Νικολάου τελέσθηκαν και μυστήρια, όπως γάμοι και βαπτίσεις, ιδιαίτερα παιδιών ομογενών κατά τα ταξίδια του θωρηκτού στη βόρεια Αφρική.

περισσότερα εδώ

Η Γαλάτεια Σουρέλη για τον Άγιο Χρυσόστομο Παπασαραντόπουλο

 

… Λάμψον καὶ ἡμῖν …

Δὲν εἶναι οὔτε δυὸ μῆνες ποὺ γράφτηκε στὶς ἐφημερίδες ἡ εἴδηση. Ὄχι στὶς ἀθηναϊκὲς ἐφημερίδες. Ὄχι, στὶς ἄλλες, τὶς ἐπαρχιακές. «Ἀπεβίωσεν ὁ ἀρχιμανδρίτης Χρυσόστομος Παπασαραντόπουλος».

Μιὰ μόνον ἐφημερίδα ποὺ συνδέεται τοπικὰ μὲ τὸν «συχωρεμένο» στὸ μέσα φύλλο ἀφιέρωσε δίστηλο μὲ τίτλο: «Ὁ φλογερὸς καὶ ἡρωϊκὸς ἱεραπόστολος» ὑπότιτλος: Στοὺς μαύρους ἀγγέλους.

Σκέφτομαι τούτη τὴν ὥρα ἂν ἔτσι θἄπρεπε νὰ ἀρχίσω. Ἤ νὰ ἀρχίσω σὰν τό παραμύθι «μιἀ φορἀ κι’ ἕναν καιρό…». Γιατί πολὺ μοιάζει ἡ ζωὴ τοῦ Χρυσοστόμου Παπασαραντοπούλου μὲ παραμύθι. Ἕνα σκληρὸ ὅμως παραμύθι, ἕνα παραμύθι ποὺ δὲν θὰ τέλειωνε μέ τὸ «ζήσανε αὐτοὶ καλὰ κι’ ἐμεῖς καλλίτερα». Γιατὶ οὔτε αὐτὸς «ἔζησε» καλὰ κι’ ἀλλοίμονό μας ἂν ἠσυχασμένοι ἐμεῖς «ζήσουμε καλλίτερα».

…………………………………………………………………………………………………………

Ἄς ἀρχίσουμε λοιπόν. Στὴν Μητρόπολη Ἐδέσσης στὰ 1946 ὑπηρετεῖ ἕνας ἀρχιμανδρίτης — Χρυσόστομος εἶναι τ’ ὄνομά του.

Εἶναι ἕνας ἁπλός, χαρούμενος ἱερέας, ποὺ ὅταν περπατάει στοὺς στενόδρομους τῆς Ἔδεσσας περνάει ἐντελῶς ἀπαρατήρητος. Τὸ μόνο ποὺ τὸν ξεχωρίζει εἶναι ἡ φήμη πὼς αὐτὸς ὁ σαραντάρης παπᾶς πάει στὸ Γυμνάσιο. «Ποτὲ δὲν εἶναι ἀργά». Χαμογελάει πλατειὰ ὁ ἀρχιμανδρίτης, ὅταν τὸν ρωτᾶνε πῶς τὸ ἀποφάσισε νὰ τελειώσῃ τὸ Γυμνάσιο. «Ποτὲ δὲν εἶναι ἀργά» ἐπαναλαμβάνει στὸν ἑαυτό του γιὰ νὰ τοῦ δώσῃ κουράγιο ὅταν γράφει τὰ ἀνώμαλα ρήματα στὸ τετράδιο τῆς Γραμματικῆς.

Μαγειρεύει μοναχός του, νοικοκυρεύεται μοναχός του, μαζεύει νειᾶτα τριγύρω του, τὸν συγκινοῦν οἱ νέοι ἄνθρωποι, μιλάει στὴν ψυχή τῶν νέων ἄνθρώπων. Μιλάει μ’ ἕναν ἀλλοιώτικο τρόπο. Ὄχι μὲ τὸ σπουδαῖο κήρυγμα. Γιατί - ἐδῶ εἶναι ἡ ἀντινομία - δὲν ἔχει τὸ χάρισμα τοῦ λόγου. Τὸ ξέρει καὶ τὄχει ἀποδεχτεῖ.

Κι’ ὅμως «μιλάει» ἀσταμάτητα. Καὶ ἄριστα. Μιλάει μὲ τὸ παράδειγμα, μιλάει μὲ τὸ ἔντυπο, μιλάει μέσω τῆς μοναδικῆς — ὅπως λένε πολλοὶ — ἐξομολογήσεως ποὺ κάνει. Εἶναι τρομερὸς «ὁμιλητής» στὶς καρδιὲς τῶν νέων καὶ τῶν ἁπλῶν ἀνθρώπων. Κι’ ὁ ἴδιος εἶναι τόσο ἁπλός. Ὁ λαϊκὸς παπᾶς, ὁ χωρὶς πoλλὲς θεολογικὲς συζητήσεις, ὁ χωρὶς σημαντικὸ παράστημα, χωρὶς ἔξωτερικά σπουδαία χαρίσματα, ὁ παπᾶς ποὺ θὰ μπορούσε ν’ ἀπογοητέψῃ κάθε «διανοούμενο».

Τὸ βράδυ ὅταν ὅλοι ἡσυχάζουν, στὴν Μητρόπολη τῆς Ἔδεσσας ἐκεῖνος μόνος μὲ κάτι μεταχειρισμένα βιβλία, μὲ κάτι ξεπερασμένες μεθόδους μαθαίνει Ἀγγλικά. Δὲν ξέρει συνειδητὰ γιατί τὰ μαθαίνει. Ἀσυνείδητα ὅμως νοιώθει πὼς πρέπει κι’ αὐτὸ νὰ γίνῃ γιατί, ποιὸς ξέρει, μπορεῖ νὰ ὑπηρετῇ τὸ σχέδιο τοῦ Θεοῦ. Ἔρχεται ἐδῶ στὴν Ἀθήνα καὶ στὰ πενῆντα χρόνια του ἔχει ἐπὶ τέλους τὸ δίπλωμα τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς. Διορίζεται καὶ σὲ ἐνορία. Κατὰ τὰ ἀνθρώπινα μέτρα εἶναι μιὰ χαρὰ τακτοποιημένος.

Κατὰ τὰ ἀνθρώπινα μέτρα. Γιατὶ ἐκεῖνος δὲν ἡσυχάζει. Βγάζει πάντα σὲ ὅποια ἑνορία κι’ ἂν βρεθῇ τὸ ἐντυπό του. Γράφει στὴν ἐπετηρίδα τῶν φοιτητῶν ὅσο σπουδάζει. Καὶ μόνος του ὅταν νυχτώνει μαθαίνει Γαλλικά. Ὅσοι τὸν ἔχουν γνωρίσει αὐτὸν τὸν καιρὸ μιλοῦν γιὰ τὴν ἐξωτερικὴ ἡσυχία ποὺ ἔχει καὶ γιὰ τὴν λάμψι τῆς ἀνησυχίας ποὺ ἔχει ἡ ματιά του. Ἔχει γνωριστεῖ μὲ κάτι Ἀφρικανοὺς φοιτητάς, ὑποτρόφους καὶ τὸ βάρος μιᾶς ὁλόκληρης ἠπείρου - τῆς Ἀφρικῆς - θαρρεῖς πὼς ἔκατσε στοὺς ὤμους του. Καὶ μιὰ μέρα ἀρχὲς τοῦ 1960 ἦρθε καὶ ἄκουσε καθαρὰ μέσα του τὴν ξεχασμένη ἐντολή: Τὸ «πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη». Εἶναι ἡ τελευταία ἐντολή. Τὰ τελευταῖα λόγια τοῦ Κυρίου, τὸ πορευθέντες, πρίν ἀπ’ τὴν ἀνάληψη. Συνήθως ὅταν πρόκειται ν’ ἀποχωριστοῦμε κάποιον, τὴν τελευταία ὥρα λέμε τὰ πιὸ σημαδιακὰ πράγματα. Τὰ πράγματα ποὺ δὲν πρέπει νὰ ξεχαστοῦν. Οἱ Χριστιανοὶ ὅμως δὲν ἔδωσαν τὴν πρέπουσα σημασία καὶ βαρύτητα σ’ αὐτὴ τὴν ἐντολή. Γι’ αὐτὸ καὶ τὴν ἀναφέρω σὰν λησμονημένη. «Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη!».

Ὁ ἀρχιμανδρίτης Χρυσόστομος ἔχει πολλὲς νύχτες νὰ κοιμηθῇ ἤσυχος. Δὲν φταῖνε οἱ τρομεροὶ πονοκέφαλοί του. Αὐτοὺς μιὰ καὶ χρόνια τὸν βασανίζουν τοὺς ἔχει συνηθίσει.

Απορία για τον εκκλησιασμό

 

Κάποτε βασάνισε τον άγιο Νήφωνα ο εξής λογισμός: Μήπως, αντί να τρέχω στους ναούς, είναι καλύτερα να κάθομαι σ’ ένα μέρος και να ζητάω το έλεος του Θεού;

Δεν άργησε ο φιλάνθρωπος Θεός να του αποκαλύψει, ότι κάθε φορά που ένας άνθρωπος πάει σε εκκλησία για να προσευχηθεί, είτε μέρα είναι είτε νύχτα, τα βήματά του μετριούνται από τους αγίους αγγέλους, για να μετατραπούν σε ουράνιο μισθό την ημέρα της Κρίσεως.

Κι ακόμα, πως οι φύλακες άγγελοι των ιερών ναών, σημειώνουν ποιοι μπαίνουν μέσα, και κάθε βράδυ δίνουν αναφορά στις αγγελικές Δυνάμεις, που κυκλώνουν το ουράνιο Θυσιαστήριο.

Τότε οι άγγελοι του ουρανού με περισσότερη προθυμία και χαρά ψάλλουν τους δοξολογικούς ύμνους, λέγοντας: "Πόσο μεγάλο και τιμητικό είναι γι’ αυτούς τους ανθρώπους το ότι δεν παύουν νύχτα και μέρα να δοξάζουν του υπεράγαθο Θεό, μολονότι ζουν μέσα στην ματαιότητα του κόσμου!"

Ας σπεύσουμε λοιπόν κι εμείς πρόθυμα να λατρεύσουμε την Παναγία Τριάδα, ψάλλοντας τον τρισάγιο ύμνο.

Αφού πληροφορήθηκε ο άγιος Νήφων όλα αυτά από το Άγιο Πνεύμα, αγωνιζόταν να προσεύχεται αδιάλειπτα, καταφεύγοντας κάθε τόσο στις εκκλησίες.

Από τον βίο του αγίου Νήφωνος (Επισκόπου Κωνσταντιανής)

Φ. Κόντογλου: Μην ψάχνετε εδώ κι εκεί

 

Οι άν­θρω­ποι δεν βρί­σκου­νε που­θε­νά ησυ­χία, για­τί επι­χει­ρού­νε να ζή­σου­νε χω­ρίς τον εαυ­τόν τους. Τρέ­χου­νε από εδώ και από εκεί να βρού­νε την ευ­τυ­χία, μα ευ­τυ­χία δεν υπάρ­χει έξω από τον εαυ­τόν μας. Θέ­λου­με να ευ­χα­ρι­στη­θού­με με συμ­πό­σια... Όποιος έχει χά­σει τον εαυ­τόν του, έχει χά­σει την ευ­τυ­χία. Ευ­τυ­χία δεν εί­ναι το ζά­λι­σμα που δί­νου­νε οι πο­λυ­μέ­ρι­μνες ηδο­νές και απο­λαύ­σεις, αλλά η ει­ρή­νη της ψυ­χής και η σιω­πη­λή αγαλ­λί­α­ση της καρ­δί­ας. Μ' αυτό το βύ­θι­σμα στον εαυ­τόν του βρί­σκει ο άν­θρω­πος τον Θεό. Για τού­το είπε ο Χρι­στός: «Ουκ έρ­χε­ται η βα­σι­λεία του θεού μετά πα­ρα­τη­ρή­σε­ως, ουδέ ερού­σιν· ιδού ώδε ή ιδού εκεί. Ιδού γαρ η βα­σι­λεία του θεού εν­τός υμών εστίν». «Μην ψά­χνε­τε, ζα­λι­σμέ­νοι άν­θρω­ποι, εδώ και εκεί να βρεί­τε την ευ­τυ­χία. Για­τί η ευ­τυ­χία βρί­σκε­ται μέσα σας».

Φώτης Κόντογλου

Το εικονοστάσι του σπιτιού

 

«Γεννήθηκα από δυο χέρια ξυλουργού, που πήραν σανίδες γαλάζιες και με στερέωσαν στον τοίχο. Δεν ήμουν σπουδαίο έπιπλο, μήτε στολισμένο· ήμουν όμως τόπος φιλοξενίας.

Μου εμπιστεύθηκαν εικόνες μικρές και μεγάλες, σαν σπόρους που καρπίζουν πίστη.

Κάθε πρωί, μια γυναίκα με δεμένα τα μαλλιά μ’ έπλενε με το βλέμμα της και άναβε το καντήλι· κι εγώ, γεμάτο από το φως της φλόγας, γινόμουν καρδιά του σπιτιού.

Είδα παιδιά να γεννιούνται και να μεγαλώνουν, να με πλησιάζουν με μάτια αθώα και να σταυρώνουν τα χεράκια τους.

Είδα γέροντες να με κοιτούν σιωπηλοί, λίγο πριν αφήσουν την τελευταία τους ανάσα.

Άκουσα χαρές και γέλια να πλημμυρίζουν το δωμάτιο, κι άλλοτε αναστεναγμούς που έκαναν το λάδι στο καντήλι να τρεμοπαίζει σαν να ’χε κι αυτό ψυχή.

Είμαι μικρό και ασήμαντο για τους ξένους, μα για τους δικούς μου ανθρώπους ήμουν πάντοτε το παράθυρο στον ουρανό.

Δεν ήμουν διακοσμητικό, ήμουν συνομιλητής. Στα χωριά, βλέπεις, οι τοίχοι δεν ήξεραν από πολυτέλειες· ήξεραν μονάχα να αγκαλιάζουν τις ψυχές.

Γι’ αυτό κι εγώ στάθηκα εδώ, δίπλα στο κρεβάτι, να θυμίζω πως η πίστη δεν μένει στην εκκλησία αλλά έρχεται και ξαπλώνει μαζί σου τη νύχτα.

Τώρα οι μέρες άλλαξαν. Οι άνθρωποι έφυγαν για τις πόλεις, και το σπίτι μένει σιωπηλό. Μα εγώ δεν έπαψα να ψιθυρίζω την ιστορία τους.

Κρατώ μέσα μου τις ευχές, τα δάκρυα και τις χαρές τους, σαν παλιό τετράδιο γεμάτο γράμματα.

Και κάθε φορά που κάποιος με ανοίγει, αισθάνομαι πως ξαναγεννιέται ολόκληρο το χωριό: οι πλατείες, τα σοκάκια, τα βήματα των παιδιών, οι φωνές που αντηχούν στα βουνά.

Εγώ είμαι το εικονοστάσι του σπιτιού.

Και η ιστορία μου δεν είναι μόνο δική μου· είναι η ιστορία του τόπου, της γης και των ανθρώπων που έμαθαν να κατοικούν όχι απλώς μέσα σε τοίχους, αλλά μέσα στην ίδια τους την ψυχή.»

Πηγή: Η εφημερίδα του Βαλτινού / Δημ. Τσιγάρας

Ο πόνος μιας μάνας με ενήλικα παιδιά, είναι διαφορετικός…

 

Ο πόνος μιας μάνας με ενήλικα παιδιά, είναι διαφορετικός… Δεν έχει φωνή… !!!!!!!!!!

Δεν κάνει θόρυβο, δεν πιέζει…

Είναι ένας σιωπηλός πόνος, που σφίγγει το στήθος και κρύβεται στις

καθημερινές χειρονομίες… Σε μια προσευχή που ψιθυρίζει, πριν να κοιμηθεί…

Σε αυτόν τον καφέ που κρύωσε, στο τραπέζι… Σε σκέψεις που δεν λέγονται και που δεν φεύγουν ποτέ…

Έρχεται, όταν τα παιδιά αρχίζουν πραγματικά να ζουν τη ζωή τους…

Όταν σταματήσουν, να ρωτάνε «μπορώ»; Όταν κάνουν επιλογές μόνα τους…

Όταν τα πράγματα πάνε στραβά και τα κοιτάς από μακριά, με μια καρδιά που θα ήθελε να τρέξει κοντά τους… !!!!!!!!

Μακάρι να μπορούσες ακόμα να τα προστατεύσεις, όπως όταν έπεφταν και ένα φιλί ήταν αρκετό, για να σταματήσουν να κλαίνε…

Θα ήθελες να φωνάξεις: «Σταμάτα! Τα ‘χω περάσει αυτά. Μπορώ να πάρω τον πόνο σου μακριά…»… Αλλά, δεν μπορείς… Επειδή, είναι ενήλικες τώρα…

Με τον δρόμο, που πρέπει να πάρουν και να φύγουν…

Με τα λάθη, που πρέπει να εκπληρώσουν… 

Ευχή της Μάνας (πριν τον Αγιασμό στο σχολείο)

 

Κάθε νύχτα παλεύω μαζί Του. Και κάθε που ξημερώνει, με κερδίζει...

 

ΠΗΓΗ: https://amfoterodexios.blogspot.com

Μαύρα ρούχα μακρυά μαλλιά!

 

Το ιδιωτικό γυμνάσιο «Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός» του Ιερού Ναού Μεταμορφώσεως Βριλησσίων παρουσιάζει το τραγούδι «Μαύρα ρούχα, μακρυά μαλλιά», που είναι αφιερωμένο στον Ιερέα επ´ευκαιρία της Εβδομάδος ιερατικών κλίσεων.

Μαύρα ρούχα, μακρυά μαλλιά

(στίχοι - μουσική: Χριστίνα Καρζή)

Μαύρα ρούχα, μακρυά μαλλιά,

καθάριο βλέμμα, ζεστή καρδιά.

Σαν τον Χριστό που τον πόνο σου παίρνει.

Σα χελιδόνι που την Άνοιξη φέρνει.

Στο σκοτάδι ένα Φως,

σαν του Ήλιου αδερφός.

Στο μονοπάτι οδηγός

και στη μάχη, ασπίδα.

Ευαγγέλιο ο λόγος του,

λεπίδα κι Ελπίδα.

~ ~ ~

Ταπεινός και σκυφτός,

μα στη Χάρη μεγάλος.

Τον φονιά συγχωρά

που θα σκότωνε άλλος.

Του φορά πετραχήλι,

σπάει τα πέτρινα χείλη

και στο δάκρυ που χύνεται,

Άγιο Μανδήλι γίνεται.

~ ~ ~

Παπούτσια μες στα χώματα

και ματωμένα γόνατα.

Ρασάκι με μπαλώματα.

Μια πλάτη που την έγειραν

του κόσμου τα καμώματα.

~ ~ ~

Κόσμημα ο Σταυρός του,

βαρύς, ολόδικός του.

Θυμίαμα οι προσευχές

και τα χέρια του, δες,

κρυφά να κλείνουν πληγές,

να χορταίνουν τις ψυχές

με Σώμα και Αίμα Χριστού.

~ ~ ~

Στον πιο δύσκολο δρόμο για τον μόνο Παράδεισο,

πάντα ένας για όλους κατεβαίνει στην άβυσσο.

Γνώρισε την ιστορία μας!

 

https://fotis-istoria.gr

Ιστοσελίδα με πολύ προσεγμένο υλικό για εθνικές γιορτές και επετείους!

Παναγία του Βράχου: Ο θρύλος για το τάμα πίσω από το εκκλησάκι σε χωριό της Κορινθίας

 

Ο Κάτω Ταρσός είναι ορεινό χωριό του νομού Κορινθίας, που βρίσκεται σε υψόμετρο 1.040 μέτρων πάνω στις πλαγιές της Κυλλήνης.

H ομάδα από το κανάλι του Youtube, Ηaanity «πέταξε» πάνω από μια συστάδα κάθετων βράχων, σχεδόν λείων, με κάθετες ακανόνιστες σχισμές κοντά στον οικισμό της Κορινθίας.

Μοιάζει πολύ με τα Μετέωρα, οπότε μπορεί να χαρακτηριστεί ως «Μετέωρα της Κορίνθου»; Ναι.

Ένα άλλο χαρακτηριστικό του μέρους είναι τα πολλά τρεχούμενα νερά. Από παντού πέφτει νερό, σαν να βρέχει!

Λίγο πιο κάτω, σε μια άλλη μεγάλη σχισμή, είναι χτισμένο το εκκλησάκι της Παναγίας του Βράχου.

Το εκκλησάκι της Παναγίας του Bράχου, δημιουργήθηκε ως εκπλήρωση τάματος από κάποια γυναίκα που καταγόταν από τον Ταρσό, η οποία σώθηκε από θαύμα από πτώση 100 μέτρων από την κορυφή των βράχων, κατά κατά την άλωση του Ταρσού από τον Μωάμεθ Β’ τον Πορθητή το 1458.

Ο Μωάμεθ Β’ πολιόρκησε το κάστρο του Ταρσού και ανάγκασε τους πολιορκημένους να παραδοθούν. Από αυτούς που παραδόθηκαν, πολλούς τους φόνευσε, άλλοι συνελήφθηκαν αιχμάλωτοι και κάποιοι κατόρθωσαν να σωθούν. Από τις γυναίκες, άλλες τις πήραν μαζί τους σκλάβες και άλλες τις γκρέμισαν στο βράχο του Ταρσού (κατά άλλους, μερικές γυναίκες του Ταρσού πήδηξαν μόνες τους από τον βράχο για να μη γίνουν σκλάβες των Τούρκων, σαν ένα άλλο Ζάλογγο), εκεί που είναι σήμερα η εκκλησία της Παναγίας.

Μια νεαρή μητέρα με το μωρό στην αγκαλιά της ικέτευε να λυπηθούν το παιδί της. Οι Τούρκοι όμως δε συγκινήθηκαν και την έριξαν από το βράχο μαζί με το μωρό. Εκείνη όμως, επικαλέστηκε τη βοήθεια της Παναγίας: «Παναγία μου, σώσε μας!» και ω του θαύματος, η γυναίκα βρέθηκε στη βάση του κάθετου βράχου στα 100 μέτρα σώα και αβλαβής.

Από ευγνωμοσύνη για τη σωτηρία της η γυναίκα αυτή διαμόρφωσε τη σχισμή του βράχου σε ναό, βάζοντας κάποιες εικόνες. Ο ναός σήμερα κοσμείται από αξιόλογες εικόνες, όπως της Παναγίας, του Χριστού, Κοιμήσεως της Θεοτόκου, οι οποίες χρονολογούνται στα 150 έτη και είναι έργα του αγιογράφου Ασημάκη Σκαλτζά.

Επίσης υπάρχει και η φορητή εικόνα της Παναγίας της Βρεφοκρατούσας, 200 ετών και πλέον. Η εικόνα αυτή έχει διαστάσεις 37Χ29 και είναι ζωγραφισμένη πάνω σε μονοκόμματο πελεκητό ξύλο. Εικονίζει την Παναγία από τη μέση και πάνω να κρατάει το Θείο Βρέφος υποβαστάζοντάς το με το δεξί της χέρι.

Πηγή: newit.gr

Λόγια από καρδιάς του Αρχιεπισκόπου κυρού ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ