Η ευθύνη των γονέων

 

ΠΗΓΗ: amfoterodexios.gr

Για το παιδί

 

«Προ πάντων το παιδί θέλει κοντά του έναν άνθρωπο πολλής και θερμής προσευχής.

Η προσευχή κάνει θαύματα. 

Δεν πρέπει η μητέρα να αρκείται στο αισθητό χάδι στο παιδί της, αλλά να ασκείται στο πνευματικό χάδι της προσευχής. 

Όταν πάει να το χαϊδέψει χωρίς προσευχή, το παιδί κάνει έτσι (απλώνει βίαια τα χέρια και απωθεί τη μητέρα). 

Όταν όμως χωρίς να το χαϊδέψει, κάνει μυστικά για το παιδί της θερμή προσευχή, τότε αυτό αισθάνεται στην ψυχή του ένα ανεξήγητο, για κείνο, πνευματικό χάδι, που το ελκύει προς τη μητέρα του.

Η μητέρα στην προσευχή της για το παιδί πρέπει να λιώνει σαν τη λαμπάδα.

Να προσεύχεται σιωπηλά και με τα χέρια ψηλά προς το Χριστό, ν' αγκαλιάζει μυστικά το παιδί της...»

Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

ΠΗΓΗ: https://amfoterodexios.blogspot.com

Προσοχή στα παιδιά

 

Οἱ γονεῖς πρέπει νὰ παρακολουθοῦν προσεκτικὰ ποῦ πᾶνε καὶ ποῦ γυρίζουν τα παιδιά τους, ποῦ περνοῦν τὸν καιρό τους, ποιούς συναναστρέφονται, γιατί πρέπει νὰ γνωρίζουν ὅτι, ἐὰν παραμελήσουν τὰ παιδιά τους, δὲ θὰ βροῦν καμιὰ συγγνώμη ἀπὸ τὸ Θεό...

Ἄγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος

(Περὶ παίδων ἀνατροφῆς, PG 63,765).

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος – Το να μεγαλώνεις παιδιά

 

Το να μεγαλώνεις παιδιά…

είναι σαν να ταξιδεύεις. Σαν να ταξιδεύεις στο δρόμο. Με αυτοκίνητο. Και να οδηγείς εσύ…

Πρέπει να είσαι πολύ προσεκτικός. Πρέπει τα μάτια σου και η προσοχή σου όλη, να είναι στραμμένη συνεχώς στο δρόμο.

Να μην το πας πολύ αργά – πρέπει άλλωστε κάποια στιγμή να φτάσεις- να μην βιάζεσαι όμως και από την άλλη.

Πρέπει να προσέχεις να μην πατήσεις τις γραμμές στα δεξιά, ούτε και στα αριστερά, αλλά να προσπαθείς να μένεις πάντοτε στο κέντρο.

Πρέπει να φροντίζεις να γεμίζεις που και που το ρεζερβουάρ. Θα ‘ναι κρίμα να μείνεις στου πουθενά τη μέση…

Να σου πω όμως και κάτι;

Σε κανένα ταξίδι, δεν πάνε όλα τέλεια.

Όλο και θα παίξει η ταχύτητα, όλο και θα ξεφύγεις και θα πατήσεις και καμιά γραμμή στην άκρη, όλο και κάποια μικροβλάβη θα σου βγει, όλο και θα φτάνεις στο βενζινάδικο με το λαμπάκι αναμμένο και τη ψυχή στο στόμα.

Για αυτό, με των παιδιών σου το μεγάλωμα, μην μαστιγώνεσαι στο παραμικρό σου λάθος…

Κοίτα να τα αγαπάς, πρόσεχε όσο πιο πολύ μπορείς και φρόντισε τη διαδρομή να απολαύσεις…

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος – Ψυχολόγος Μ.Sc.

"Ζητείται... παιδικότητα" με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα για τα Δικαιώματα του Παιδιού (20 Νοεμβρίου)

 

Ζητείται… παιδικότητα

«Παγκόσμια Ημέρα για τα Δικαιώματα του Παιδιού» σήμερα και η χώρα μας βρίσκεται αντιμέτωπη με μια πληθώρα σημαντικών προβλημάτων, γεγονός που δεν αφήνει ανεπηρέαστα ούτε τα παιδιά, τα οποία αποτελούν το μέλλον της πατρίδας μας. Και αν τα φαινόμενα που μαστίζουν την Ελλάδα τα τελευταία 15 χρόνια, δεν επηρέαζαν (τουλάχιστον άμεσα) την παιδική ηλικία, η πανδημία του κορονοϊού με όλες τις συνέπειές της, αποτέλεσε το πρώτο βήμα προς αυτή τη κατεύθυνση. Οι ατελείωτες ώρες ενασχόλησης με ηλεκτρονικά παιχνίδια ή/και με τα social media διαμόρφωσαν στα παιδιά έναν τρόπο ζωής που δεν περιλαμβάνει το παιχνίδι με τους φίλους τους στις πλατείες, τις οικογενειακές βόλτες και την επαφή με τη φύση. Επίσης, η απουσία της δια ζώσης εκπαίδευσης είχε ως αποτέλεσμα την εμφάνιση σοβαρών μαθησιακών δυσκολιών, ενώ στη σκέψη των παιδιών το σχολείο υποβαθμίστηκε και η εκπαίδευση σταμάτησε να κεντρίζει το ενδιαφέρον τους. Δυστυχώς, η εξοικείωση των παιδιών με την τεχνολογία  με αφορμή τη πανδημία του κορονοϊού φαίνεται ότι προκάλεσε ανεπανόρθωτη ζημιά στην προσωπικότητά τους και συνετέλεσε στη σταδιακή εξάλειψη της αθωότητάς τους.

Δεδομένων των νέων συνθηκών ήταν απολύτως λογικό ότι με την επάνοδο των μαθητών στο σχολείο οι μαθησιακές τους δυνατότητες θα ήταν περιορισμένες, με αποτέλεσμα η αναπροσαρμογή του Αναλυτικού Προγράμματος να κρίνεται απαραίτητη. Αντί λοιπόν η επιστροφή των μαθητών στις σχολικές αίθουσες να συνοδεύεται από μια όσο τον δυνατόν πιο στοχευμένη διδασκαλία βασικών δεξιοτήτων που λόγω της πανδημίας δεν αποκτήθηκαν, το Υπουργείο Παιδείας σε συνεργασία με το Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής και διάφορες ΜΚΟ είχε την «φαεινή ιδέα» να θεσπίσει από το 2021 τη διδασκαλία της  σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης. Η θεματική αυτή ενότητα διδάσκεται πλέον σε όλο το φάσμα της υποχρεωτικής εκπαίδευσης στη χώρα μας και εντάσσεται στα πλαίσια του Προγράμματος «Εργαστήρια Δεξιοτήτων».

Μέσα από τη διδασκαλία της «σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης» προωθείται το παγκόσμιο αφήγημα της πρόωρης σεξουαλικότητας των παιδιών, όπου τα διδασκόμενα προγράμματα είναι ιδιαιτέρως ακατάλληλα, επικίνδυνα και καταστροφικά για τις αθώες ψυχές των μικρών παιδιών. Με τον τρόπο αυτό, το σχολείο όχι μόνο δε συμβάλλει στην ορθή παιδαγωγική διαχείριση της παιδικής ηλικίας, αλλά και παρεμποδίζει σημαντικά την ήπια και ισόρροπη βίωση της παιδικότητας.

Είναι επίσης θλιβερό το γεγονός ότι στα πλαίσια της νεοεισαχθείσας αυτής ενότητας περιλαμβάνεται και η διδασκαλία της υιοθεσίας των παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια. Τα πράγματα γίνονται πιο τραγικά όταν η τάση αυτή εκφράζεται από πολιτικούς ηγέτες της χώρας και τείνει να ενταχθεί στους νέους νόμους του κράτους. Έχουμε αναλογιστεί άραγε τις ολέθριες επιπτώσεις μιας πιθανής τέτοιας νομοθεσίας στα μικρά παιδιά; Πώς θα νιώθει ένα παιδί με δύο μπαμπάδες ή δύο μαμάδες όταν οι υπόλοιποι συμμαθητές του έχουν πατέρα και μητέρα; Με ποιο τρόπο θα αντιμετωπιστεί μια πιθανή απορία ή ακόμη και ένα παράπονο του παιδιού για την απουσία πατέρα ή μητέρας; 

«Παιδιά και διαδίκτυο: Ποιος θα κερδίσει τη μάχη;» Σχολή Γονέων Εκπ. ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ με τον κ. Γεώργιο Κορμά

 

Η ομιλία πραγματοποιήθηκε διαδικτυακά, για να δοθεί η ευκαιρία συμμετοχής σε μεγαλύτερο αριθμό γονέων για ένα τόσο απαραίτητο και πρακτικό θέμα. Τον συντονισμό της συζήτησης που ακολούθησε είχε ο κ. Δημήτριος Ράπτης, διευθυντής του Λυκείου Μελισσίων, ενώ ο π. Γεννάδιος Κουτσόπουλος, Αντιπρόεδρος των Εκπαιδευτηρίων και υπεύθυνος της Σχολής Γονέων ευχαρίστησε θερμά τον ομιλητή και υπογράμμισε τα κύρια σημεία της ομιλίας.

π. Γεώργιος Πετράκης: Φτιάξαμε παιδιά ...λαπάδες!

 

"Φτιάξαμε" παιδιά... λαπάδες!!!

Χωρίς ψυχική αντοχή και... διαύγεια πνεύματος.

Χωρίς... ιδανικά και κυρίως χωρίς... προορισμό.

Τα "ρίξαμε" στην τρικυμισμένη θάλασσα, χωρίς να έχουμε φροντίσει να μάθουν να ...κολυμπούν.

Τα ξεγυμνώσαμε από αρχές και ιδεώδη... και τα προτρέψαμε να ζουν, χωρίς κανόνες και ...όρια!!!

Τα θελήσαμε..."ελεύθερα" και "δημοκρατικά" και τα καταντήσαμε δέσμια των παθών  και υπόδουλα σε  κοινωνίες που... νοσούν.

Κοινωνίες που γέμουν από ...ανθρωποφάγους, έτοιμους να τα... κατασπαράξουν.

Θεωρήσαμε πρόοδο την ...απιστία και την βεβήλωση των ιερών και οσίων και βαπτίσαμε οπισθοδρομικό οτιδήποτε τρέφει την ψυχή, διότι απλά δεν μας βολεύει να υπάρχει ψυχή και φυσικά ούτε λόγος για ...κρίση Θεού.

Θελήσαμε όλα να περνούν από την δική μας λογική... και αφήσαμε οριστικά μακριά μας την πρόνοια του Θεού.

Το ..."ΕΓΩ" έγινε ο επίγειος "θεός" μας !!!

Λατρέψαμε την ...κτίση και γυρίσαμε την πλάτη στον ...Κτίστη και Δημιουργό!!!

Τα ποτίσαμε με το νερό του ...έτοιμου και ακάματου πλούτου κι εκείνα..."γέρασαν"...από την απραξία και τεμπελιά.

Κι ενώ τα βλέπαμε να τρέχουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα στον δρόμο τής ζωής... ουδέποτε τα συμβουλεύσαμε ότι εκτός από το γκάζι... υπάρχει και το ...φρένο αλλά και το ...χειρόφρενο.

Κι αυτά... κάποια στιγμή... ένιωσαν την ανάγκη να φορέσουν στο λαιμό, το πιο... "ταιριαστό" "αξεσουάρ".

Ένα... "αξεσουάρ" που θα τούς προσέφερε μια ψεύτικη... "λύτρωση" από τα αδιέξοδα που τους δημιουργήσαμε και την ...κόλαση μέσα στην οποία τα ρίξαμε.

Κι όλα αυτά... διότι ξεχάσαμε ή δεν μάθαμε ποτέ να αγαπάμε αληθινά.

π. Γεώργιος Πετράκης

«Κενά παιδιά»: Το άρθρο του κορυφαίου ψυχιάτρου Λουίς Ρόχας Μάρκος

Υπάρχει μια σιωπηλή τραγωδία που εκτυλίσσεται σήμερα στα σπίτια μας και αφορά στα πιο πολύτιμα κοσμήματά μας: τα παιδιά μας. Τα παιδιά μας βρίσκονται σε μια συναισθηματική κατάσταση καταστροφική!

Τα τελευταία 15 χρόνια, οι ερευνητές μας πρόσφεραν στατιστικές κάθε φορά και πιο ανησυχητικές σχετικά με την οξυμένη και επίμονη αύξησης παιδικής ψυχασθένειας που τώρα έχει φτάσει αναλογίες επιδημίας. Οι στατιστικές δεν ψεύδονται:

• 1 κάθε 5 παιδιά έχει προβλήματα ψυχικής υγείας

• παρατηρήθηκε αύξηση 43% στη Δ.Ε.Π.Υ.( Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας)

• παρατηρήθηκε αύξηση 37% στην εφηβική κατάθλιψη

• παρατηρήθηκε αύξηση 200% στον αριθμό των παιδικών (μεταξύ 10 και 14 ετών) αυτοκτονιών

Τι συμβαίνει και τι κάνουμε λάθος;

Τα σημερινά παιδιά βρίσκονται σε υπερδιέγερση και είναι γεμάτα υλικά δώρα, αλλά στερούνται των βασικών για μια υγιή παιδική ηλικία, όπως:

• συναισθηματικά διαθέσιμους γονείς

• όρια ξεκάθαρα βαλμένα

• υπευθυνότητες

• ισορροπημένη διατροφή και επαρκή ύπνο

• κίνηση εν γένει, ειδικά. Όμως, στην ύπαιθρο

• δημιουργικό παιχνίδι, κοινωνική αλληλεπίδραση, ευκαιρίες για μη-καθοδηγούμενο παιχνίδι και «ευκαιρίες» για να βαριούνται

Αντιθέτως, τα τελευταία χρόνια τα παιδιά χόρτασαν από:

π. Θεμ. Μουρτζανός: Πώς να μη λυπηθείς όταν στερηθείς εκείνο που αγαπάς;

 

Το αίσθημα ιδιοκτησίας δένεται συχνά με την αγάπη. Επειδή αγαπούμε, θεωρούμε πως ο άλλος έχει υποχρέωση να είναι δικός μας, να μας ανήκει. Σκεφτόμαστε συναισθηματικά. Αφού εγώ δίνω τα πάντα, σημαίνει ότι έχω δώσει την ελευθερία μου στον άλλο. 

Επομένως κι εκείνος αυτό καλείται να κάνει. Να εκτιμήσει την αγάπη που του προσφέρω και να μην σκεφτεί ότι μπορεί να φύγει από κοντά μας. Η ιδιοκτησία γίνεται απαίτηση αποκλειστικότητας. Κι αυτό περνά και στα παιδιά μας. Δεν τα μεγαλώνουμε για να είναι ελεύθερα και να προχωρήσουν με βάση τους δικούς τους στόχους. Ασυναίσθητα, από αγάπη υπερπροστατευτική, παραμένουν πάντοτε οι υπάρξεις που μας έχουν ανάγκη. Έτσι θέλουμε να τα ελέγχουμε και χρησιμοποιούμε κάθε τρόπο: την πειθώ, αλλά και την χειριστικότητα. Τον τονισμό ότι κανείς δεν τα αγαπά όπως εμείς, που προφανώς έχει και ψήγματα αλήθειας, αλλά δεν μπορεί να παρατείνεται στον χρόνο. Την εκμετάλλευση της θέσης μας έναντί τους, κυρίως την οικονομική μας δύναμη. Κάποτε και ένα αίσθημα ασφάλειας που είναι φυσικό να προσφέρουμε, αν και όλα δένονται στον μανδύα της συνήθειας που σκεπάζει την όρεξη του ανθρώπου να χτίσει κάτι καινούργιο, να ενηλικιωθεί αυθεντικά, να παραιτηθεί από ό,τι αισθάνεται βέβαιο.  

Ο ασκητικός λόγος μάς συγκλονίζει. Ό,τι σου ανήκει ή θέλεις να σου ανήκει, σου φέρνει λύπη, κάποτε μεγαλύτερη από την χαρά. Είσαι όμως κολλημένος σ’ αυτό, έχεις εξάρτηση, προσπάθεια. Το αγαπάς και το θεωρείς αναγκαίο για την δική σου πορεία. Η ψυχή σου δεν μπορεί να πορευθεί ελευθερωμένη από αυτό, είτε είναι υλικό στοιχείο, είτε συνήθεια, είτε άνθρωπος.  Προφανώς οι ανθρώπινες σχέσεις φέρνουν αλληλεξαρτήσεις. Άλλωστε ταπεινωνόμαστε μέσα από αυτές. Η δυσκολία έγκειται όταν κάνουμε τον άλλον ή τα αγαθά μας ή τον κόσμο μικρό θεό. Όταν η λύπη μας ρίχνει στην απόγνωση. Μας κρατά δεμένους καρδιακά και δεν μας αφήνει να ανοιχτούμε στον αληθινό μας προορισμό.

Ο άνθρωπος έχει κληθεί να ζει την ελευθερία τού κατ’  εικόνα του Θεού. Αυτή  προϋποθέτει εμπιστοσύνη στο θεϊκό θέλημα. Μάτωμα της καρδιάς να μην μείνει στα πρόσκαιρα, ακόμη κι αν αυτά έχουν να κάνουν με τον συνάνθρωπο. Είναι ωραίο να αγαπάς.  Να δίνεις και να κάνεις τον άλλον χαρούμενο. Πιο ωραίο όμως είναι να αφήνεσαι στην αγάπη του Θεού και να είσαι έτοιμος να πορευτείς ακόμη και στην οδό της απεξάρτησης από εκείνους και από όσα αγαπάς. Άλλωστε κανείς και τίποτα δεν είναι δικά μας. Μόνο η κοινωνία με τον Θεό.

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Δημοσιεύθηκε στην "Ορθόδοξη Αλήθεια"

στο φύλλο της Τετάρτης 14 Οκτωβρίου 2020

Υπόμνημα της ΑΣΠΕ για την εισαγωγή της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης στα σχολεία

Η Ανωτάτη Συνομοσπονδία Πολυτέκνων Ελλάδος (ΑΣΠΕ), σε Υπόμνημά της στην Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής (373/1-6-2020) επ’ ευκαιρία της ψήφισης του νέου νόμου για την εκπαίδευση, εκθέτει τις απόψεις της, μεταξύ άλλων, και για το θέμα της εισαγωγής της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης στα σχολεία (στο Παράρτημα 4ο). 

Αξίζει να τις διαβάσει κανείς, καθώς αναφέρονται με πληρότητα στο θέμα. 

Περισσότερα: https://profamilynews.wordpress.com/2020/06/01/aspe-ypomnima-sexoualiki-diapaidagogisi/

Ένα παιδί δίνει πολύτιμες συμβουλές στη μητέρα του.....

Αγαπημένη μου μητέρα,

Μη φοβάσαι να είσαι σταθερή μαζί μου. Αυτό θα με κάνει να νιώθω περισσότερη σιγουριά.

Μη με παραχαϊδεύεις. Ξέρω πολύ καλά πως δεν πρέπει να μου δίνεις οτιδήποτε σου ζητώ. Σε δοκιμάζω μονάχα για να δω.

Μη με κάνεις να νιώθω μικρότερος απ’ ό,τι είμαι. Αυτό με σπρώχνει να παριστάνω καμιά φορά το «σπουδαίο».

Μη μου κάνεις παρατηρήσεις μπροστά στον κόσμο αν μπορείς. Θα προσέξω περισσότερο αυτό που θα μου πεις, αν μου μιλήσεις ήρεμα μια στιγμή που θα είμαστε οι δυο μας.

Μη μου δημιουργείς το συναίσθημα πως τα λάθη είναι αμαρτήματα. Μπερδεύονται έτσι μέσα μου όλες οι αξίες που έχω μάθει να αναγνωρίζω.

Μη με προστατεύεις από τις συνέπειες των πράξεων μου. Χρειάζεται καμιά φορά να πάθω.

Μη δίνεις μεγάλη σημασία στις μικροαδιαθεσίες μου. Καμιά φορά δημιουργούνται ίσα ίσα για να κερδίσω την προσοχή που ζητούσα.

Μη μου κάνεις συνεχώς παρατηρήσεις. Γιατί τότε θα χρειαστεί να προστατεύσω τον εαυτό μου κάνοντας τον κουφό.

Μη μου δίνεις επιπόλαιες υποσχέσεις. Νιώθω πολύ περιφρονημένος όταν δεν τις τηρείς.

Μην πέφτεις σε αντιφάσεις. Με μπερδεύεις έτσι αφάνταστα και με κάνεις να χάνω την πίστη μου σε σένα.

Μη με αγνοείς όταν σου κάνω ερωτήσεις, γιατί θ’ ανακαλύψεις πως θ’ αρχίσω να παίρνω τις πληροφορίες μου από άλλες πηγές.

Μην προσπαθείς να με κάνεις να πιστεύω πως είσαι τέλεια ή αλάνθαστη. Είναι μια δυσάρεστη έκπληξη για μένα όταν ανακαλύπτω πως δεν είσαι ούτε το ένα ούτε το άλλο.

Μη διανοηθείς ποτέ πως θα πέσει η υπόληψή σου αν μου ζητήσεις συγνώμη. Μια τίμια αναγνώριση ενός λάθους σου μου δημιουργεί πολύ θερμά αισθήματα απέναντί σου.

Μην ξεχνάς πως μ’ αρέσει να πειραματίζομαι. Χωρίς αυτό δεν μπορώ να ζήσω. Σε παρακαλώ παραδέξου το.

Μην ξεχνάς πόσο γρήγορα μεγαλώνω. Θα πρέπει να σου είναι δύσκολο να κρατήσεις το ίδιο βήμα με μένα, αλλά προσπάθησε σε παρακαλώ.

Μην ξεχνάς πως δεν θα μπορέσω ν’ αναπτυχθώ χωρίς πολλή κατανόηση και αγάπη. Αυτό, όμως, δεν χρειάζεται να το πω, έτσι δεν είναι;

Με σεβασμό και αγάπη,

το παιδί σου

Αldo Naouri, παιδίατρος: «Μην τρελαίνετε τα παιδιά σας κάνοντάς τα να νιώθουν θεοί»

Μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συνέντευξη με τον κορυφαίο Γάλλο παιδίατρο στο περιοδικό Le Point, με αφορμή την κυκλοφορία του νέου βιβλίου «Εκπαιδεύοντας τα παιδιά»

Στο καινούργιο του βιβλίο,«Εκπαιδεύοντας τα παιδιά» (Odile Jacob), ο πιο γνωστός παιδίατρος στη Γαλλία εξηγεί γιατί τα παιδιά μας είναι χειρότερα από πριν και ενθαρρύνει τους γονείς να αναλάβουν χωρίς φόβο τον ρόλο του καθοδηγητή.

......
Le Point: Χρησιμοποιείτε λέξεις πολύ σκληρές για τους γονείς, μα είναι προπάντων οι μητέρες που ως συνήθως μέσα στα γραπτά σας, κατηγορούνται για όλα τα κακά. Θα έλεγε κανείς ότι μετά από 40 χρόνια συναναστροφή στο ιατρείο σας, δεν μπορείτε ούτε να τις βλέπετε! 

Aldo Naouri: Αντιθέτως, συμπάσχω με την μοίρα τους και θέλω να τις βοηθήσω! Τις έχουν κάτω από μια μεγάλη πίεση αυτή της μητρότητας και εκείνη του επαγγέλματος, που για να κρατηθούν έχουν βρει ένα τρόπο απλό να επιμελούνται του ναρκισσισμού τους: να αγαπιούνται από τα μικρά παιδιά τους ευχαριστώντας τα σε όλα, τιθέμενες καθολοκληρίαν στην διάθεσή τους. Πρόκειται για καταστροφή! 

Le Point: Όμως οι σημερινές γυναίκες εργάζονται, επενδύουν έξω από τα παιδιά τους. Πώς μπορούν να τεθούν στην διάθεσή τους; 

Aldo Naouri: Προσπαθώντας να ανακτήσουν κάθε βράδυ σε μιάμιση ώρα τις δέκα ώρες της απουσίας τους! Τι λάθος! Προσπαθώ να τις πείσω ότι η παρουσία τους δεν έχει την σημασία που της δίνουν και πως τα μωρά τους, πέντε λεπτά αφότου τις βρήκαν, είναι σαν να τις είχαν όλη την ημέρα. Δεν χρειάζεται κάτι να «ανακτήσουν». 

Le Point: Αισθάνεται κανείς την συμπόνια σας για τους πατεράδες… Είναι λίγο έντονο, μόλις εξήλθαμε από την πατριαρχική κοινωνία, μόλις που άντρας και γυναίκα βιώνουν την ισότητα και παραπονιέστε για τους φτωχούς πατεράδες. 

Αφού καταλαβαίνει το ίντερνετ, δεν θα καταλάβει τον Θεό;

της Μαρίας Λουπίδου

“Μαμά, έχει πρόβλημα το ίντερνετ;» με ρώτησε ο 2,5 ετών γιός μου. Σήκωσα τα μάτια μου από το κινητό και τον κοίταξα έκπληκτη. Χιλιάδες απορίες γεννήθηκαν στο μυαλό μου αλλά τις κράτησα για αργότερα και του απάντησα με φυσικότητα: «Ναι αγόρι μου, φαίνεται πως έχει πρόβλημα, γι’ αυτό δεν μπορούμε να δούμε με βίντεο-κλήση την θεία».

Έχει λίγες εβδομάδες που αναπτύσσει ολοκληρωμένες έννοιες ο μικρός και ο τρόπος με τον οποίο επικοινωνεί είναι απολαυστικός. Το «ίντερνετ» όμως είναι μια σύνθετη έννοια για να μπορεί να την χειριστεί και να την χρησιμοποιήσει σωστά ένα τόσο μικρό παιδί. Προφανώς έχει αντιληφθεί πως το διαδίκτυο έχει σχέση με την συνδεσιμότητα με τις διάφορες συσκευές που βλέπει να χειριζόμαστε, και σίγουρα καταλαβαίνει ότι «μας δένει τα χέρια» όταν υπάρχει βλάβη.

Το Καθήκον των Γονιών προς τα Παιδιά τους

Φυσικά πάντοτε βρίσκουμε δικαιολογίες για την συμπεριφορά μας, προκειμένου να αισθανθούμε καλύτερα.

Παραδείγματος χάρη, ως γονείς πιστεύουμε πως οι πράξεις μας είναι οι καλύτερες δυνατές για τα παιδιά μας. Και ενώ το πρωταρχικό μας καθήκον είναι να τα οδηγήσουμε στην σωστή κατεύθυνση, δυστυχώς πολύ συχνά θεωρούμε ότι είμαστε καλοί γονείς όταν επιβάλλουμε τη θέληση, τις ιδέες και τα πιστεύω μας πάνω τους. Και μόλις πετύχει η πλύση εγκεφάλου που τους έχουμε κάνει με αποτέλεσμα να συμπεριφέρονται , να αισθάνονται και ακόμα να σκέφτονται όπως εμείς, τότε απολαμβάνουμε με ικανοποίηση το γεγονός ότι δώσαμε στην κοινωνία πολίτες με αίσθηση του καθήκοντος, που θα συνεχίσουν πειθήνια την γραμμή που έχει χαραχτεί.

Δικαιολογίες αυτού του τύπου δεν επιφέρουν καμία αλλαγή. Το να οδηγούμε τα παιδιά μας με αγάπη και σταθερότητα είναι ένα πράγμα , ενώ η επιβολή της θέλησης μας πάνω τους είναι κατάχρηση του προνομίου μας ώς γονιών. Το καθήκον μας είναι να τα ενθαρρύνουμε να σκέφτονται για τους εαυτούς τους και να αναλαμβάνουν την ευθύνη των πράξεων τους. Ενώ το να σπάμε τν θέληση τους εξαναγκάζοντας τα να παραδοθούν στην κρίση μας είναι ασυγχώρητη παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Τα παιδιά χρειάζονται αγάπη, φροντίδα και σωστή καθοδήγηση. Επίσης, χρειάζονται κατανόηση και πάνω απ' όλα σεβασμό. Αν ποτέ δεν τα ακούμε, μην παραξενευτούμε όταν και αυτά θα πάψουν να μας ακούν. Αν τα ακούμε απλώς για να τα αποθαρρύνουμε σε κάθε τους βήμα, τότε δεν έχουμε το δικαίωμα να νιώθουμε πληγωμένοι όταν κάποια μέρα στραφούν εναντίον μας με θυμό και πικρία.

Τα παιδιά μαθαίνουν πολύ περισσότερο από το παράδειγμα που τους δίνουμε παρά από τα λόγια. Αν ακούμε τις ερωτήσεις, τα αιτήματα και τις επιθυμίες τους με σεβασμό και κατανόηση, τότε και αυτά θα ακούν με τον ίδιο σεβασμό και κατανόηση τις συμβουλές και τις οδηγίες μας. Αν τα αγαπάμε δίχως να μετατρέπουμε αυτήν την αγάπη σε δεσμά, πάντοτε θα μας αγκαλιάζουν με την ίδια αγάπη.

Ότι ισχύει για μας ως γονείς , το ίδιο ισχύει και όντας πολίτες αυτού του κόσμου. Όλοι έχουμε υποστεί θηριωδίες της κοινωνικής διαμόρφωσης και πρέπει να καταλάβουμε ότι στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν θύματα.

Πηγή: Βιβλίο ΤΟΛΤΕΚΟΙ «Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΠΟΛΕΜΙΣΤΩΝ» του Ηeun Mares

ΤΟ ΖΩΝΤΑΝΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ

Είσαι και ήσουν έτοιμη να γίνεις μάνα;

Μια πιστή Ρωσίδα πήγε στον πνευματικό της στην Ρωσία και του είπε «Πάτερ, θέλω να πάρω την ευχή σας να κάνω οικογένεια. Μου δίνετε την ευχή σας; Θέλω να ευχηθείτε για μένα και να με ευλογήσετε. Ήρθε η ώρα είμαι ώριμη πλέον στην ηλικία και θα παντρευτώ».

Και την ρωτά ο πνευματικός «Είσαι έτοιμη να φέρεις στον κόσμο έναν Άγιο. Μπορείς το παιδί που θα μεγαλώσεις να δείξεις ένα τέτοιο κλίμα γύρω σου ώστε να πάρει αυτή την υποψία της Αγιότητας; Τότε σου δίνω την ευλογία μου.»

Δεν την ρώτησε για άλλα πράγματα. Δεν την ρώτησε αν έχει λεφτά , αν έχει δουλειά, αν έχει τα εξωτερικά στοιχεία που συνθέτουν ένα πετυχημένο γάμο. Της είπε «Μπορείς να εμπνεύσεις Αγιότητα σε αυτό το παιδί; μπορείς να το κάνεις Άγιο;».

Εννοώντας «Μπορείς εσύ να είσαι Αγία για να δώσεις και στο παιδί αυτή την επιθυμία της Αγιότητας; Τότε να έχεις την ευχή μου να ξεκινήσεις, αλλιώς το να κάνεις οικογένεια επειδή σε πήραν τα χρόνια, επειδή ήρθε η ηλικία, επειδή όλες οι φίλες σου και οι φίλοι σου έχουν κάνει οικογένεια, δεν είναι σωστό ξεκίνημα. Δεν αρκεί αυτό».

Πρέπει να ξεκινήσει κανείς με σοβαρότητα αυτή την υπόθεση, με περίσκεψη, με ωριμότητα, και προσευχή.

Πόση ώρα, πόσους μήνες κρατά η κυοφορία; Εννέα μήνες και τελειώσαμε ; Πέρασαν εννέα μήνες. Κρατήσαμε τόσο καιρό το παιδάκι μας στα σπλάχνα μας, το φέραμε στην ζωή. Και τελειώσες; Όχι. Ναι, το παιδί το έφερες στην ζωή, Άγιο όμως δεν το έκανες ακόμα. Του δίνεις τροφή μα δεν αρκεί για να χορτάσει. Είναι και ο χαρακτήρας. Του πήρες ωραίο δωμάτιο έβαλες και κλιματιστικό, μπράβο σου.

Έχεις βάλει και ζεστα χαλιά και υπολογιστή. Αλλά χρειάζεται και ποιότητα ζωής το παιδάκι, δηλαδή να βοηθήσεις το παιδί σου να γνωρίσει τον εαυτό του. Να γνωρίσει τον κόσμο γύρω του, να γνωρίσει μέσα από τον κόσμο τον συνάνθρωπο του, να γνωρίσει το Θεό, να γνωρίσει την αλήθεια. Έμαθες το παιδί σου να αγαπάει ; έμαθες στο παιδί σου να προσεύχεται; Έμαθες στο παιδάκι σου να γονατίζει να κάνει θυσίες και να ταπεινώνεται; Του έχεις δείξει εσύ με το δικό σου παράδειγμα τι θα πει ταπείνωση;

Σε έχει δει το παιδί σου να υποχωρείς, να ζητάς συγνώμη; Να χάνεις το δίκιο σου και να μην αντιμιλάς;.

Σε έχει δει το παιδί σου από τα μικρά του χρόνια να αντέχεις στον πόνο χωρίς να διαμαρτύρεσαι , χωρίς να γκρινιάζεις και να αγανακτείς; Σε έχει δει όταν αποτυγχάνεις κάπου να το παίρνεις σαν αφορμή να πλησιάσεις περισσότερο τον Θεό και την ταπείνωση;

Σε έχει δει να παραδέχεσαι ένα ΛΑΘΟΣ σου; Τότε πραγματικά θα ξέρει το παιδί σου γιατί ζει και που πηγαίνει. Θα ξέρει τον σκοπό που ζει σε αυτό τον πλανήτη και θα έχει πραγματικά αληθινούς ωραίους γονείς , οι οποίοι χωρίς να έχουν διαβάσει πολλα παιδαγωγικά , χωρις να ασχολούνται μόνο με το παιδί τους, αλλά με αβίαστο και ξεκούραστο τρόπο μέσα από την δική τους πορεία προς τον Θεό, θα βοηθούν και τα παιδιά τους. Και αυτό είναι πάρα πολύ ευλογημένο και αληθινό .

Είναι μια αγωγή που γίνεται από γενιά σε γενιά με τρόπό αθόρυβο και άδηλο. Δεν φαίνεται αλλά γίνεται και επηρεάζει τον κόσμο όλο.

Από το βιβλίο του π.Ανδρέα Κονάνου «Αγάπη για πάντα»

Τι μιλά τελικά στην καρδιά που παλεύει με το Θεό;

Μητροπολίτη Λεμεσού Γέροντα Αθανασίου

Όταν ήμουν στο Άγιον Όρος στη Νέα Σκήτη ήταν περίπου τέτοιος μήνας, αρχάς Νοεμβρίου με το δικό μας ημερολόγιο εκεί, όπου ένα βράδυ, περασμένη λίγο η ώρα χτύπησε η πόρτα της καλύβας μας και ανοίξαμε να δούμε ποιος ήταν. Ήταν τρία παιδιά τα οποία χάθηκαν στο δρόμο και δεν μπορούσαν να φιλοξενηθούν βέβαια στο Μοναστήρι γιατί είχε κλείσει, ούτε πουθενά αλλού και έπρεπε να τα φιλοξενήσουμε εμείς στη δική μας καλύβη. Δεν υπήρχε πρόβλημα βέβαια.

Προσπαθήσαμε να τους φιλοξενήσουμε, να τους ετοιμάσουμε κάτι να φάνε.

Ένας εξ’ αυτών όμως ήταν πολύ αρνητικός. Εγώ κάθισα λίγο μαζί τους να τους μιλήσω μέχρι να φάνε τα παιδιά, να μην τους αφήσουμε μόνους τους. Eίπαμε κάποια πράγματα. Το ένα το παιδί ήταν αρνητικός, ήταν δύσκολος. Χαμογελούσε ειρωνικά, με έβλεπε έτσι παράξενα. Καταλάβαινα ότι δεν του άρεσα τρόπον τινά, δεν ξέρω.

Αφού φάγανε το φαγητό τους, πήγα να τους δείξω -ήμουν υπεύθυνος αρχοντάρης- τα δωμάτια. Μου λέει ένας.

– Πάτερ, μπορώ να δώσω στο Θεό την τελευταία ευκαιρία να μου μιλήσει;

– Ωραία σκέψη. Και τι θα γίνει τώρα; Δηλαδή πως θα δώσεις του Θεού την τελευταία ευκαιρία να σου μιλήσει;

– Θέλω να μιλήσουμε.

«Τα Παιδιά Μαθαίνουν Αυτό που Ζουν»

Όταν τα παιδιά ζουν μέσα στην επίκριση, μαθαίνουν να αποδοκιμάζουν.

Όταν τα παιδιά ζουν μέσα στην εχθρότητα, μαθαίνουν να είναι επιθετικά.

Όταν τα παιδιά ζουν μέσα στο φόβο, μαθαίνουν να φοβούνται.

Όταν τα παιδιά ζουν μέσα στον οίκτο, μαθαίνουν να λυπούνται τον εαυτό τους.

Όταν τα παιδιά ζουν μέσα στο χλευασμό, μαθαίνουν να είναι συνεσταλμένα.

Όταν τα παιδιά ζουν μέσα στην ζήλια, μαθαίνουν να ζηλεύουν.

Όταν τα παιδιά ζουν μέσα στη ντροπή, μαθαίνουν να νιώθουν ένοχα.

Όταν τα παιδιά ζουν μέσα στην ενθάρρυνση, μαθαίνουν να έχουν αυτοπεποίθηση.

Όταν τα παιδιά ζουν μέσα στην ανεκτικότητα, μαθαίνουν να έχουν υπομονή.

Όταν τα παιδιά ζουν μέσα στον έπαινο, μαθαίνουν να εκτιμούν.

Όταν τα παιδιά ζουν μέσα στην αποδοχή, μαθαίνουν να αγαπούν.

Όταν τα παιδιά ζουν μέσα στην επιδοκιμασία, μαθαίνουν να αγαπούν τον εαυτό τους.

Όταν τα παιδιά ζουν μέσα στην αναγνώριση, μαθαίνουν ότι είναι καλό να έχουν στόχους.

Όταν τα παιδιά ζουν μέσα στην προσφορά, μαθαίνουν να είναι γενναιόδωρα.

Όταν τα παιδιά ζουν μέσα στην ειλικρίνεια, μαθαίνουν να είναι φιλαλήθη.

Όταν τα παιδιά ζουν μέσα στη δικαιοσύνη, μαθαίνουν να είναι δίκαια.

Όταν τα παιδιά ζουν μέσα στην καλοσύνη και το ενδιαφέρον, μαθαίνουν να δείχνουν σεβασμό.

Όταν τα παιδιά ζουν μέσα στην ασφάλεια, μαθαίνουν να έχουν πίστη στον εαυτό τους και στους γύρω τους.

Όταν τα παιδιά ζουν μέσα σε φιλική ατμόσφαιρα, μαθαίνουν ότι ο κόσμος είναι φιλικό και ευχάριστο μέρος για να ζουν.

Ντόροθυ Λο Νόλτε