Ἡ ἀποστολὴ τῆς Ἐκκλησίας

 

Ἡ ἀποστολικὴ περικοπὴ τῆς Κυριακῆς τῶν Μυροφόρων μᾶς παρουσιάζει τὴν ὀργάνωση τῆς πρώτης Ἐκκλησίας, μετὰ τὴν Ἀνάληψη τοῦ Κυρίου καὶ τὴν Πεντηκοστή...

... Οἱ πιστοὶ ἀποδέχθηκαν τὴν πρόταση τῶν Ἀποστόλων καὶ ἐξέλεξαν τοὺς ἑπτὰ διακόνους, τοὺς ὁποίους χειροθέτησαν οἱ Ἀπόστολοι καὶ προσευχήθηκαν νὰ τοὺς ἐνισχύσει ὁ Θεὸς στὴν εὐθύνη ποὺ ἀναλάμβαναν. Θὰ μποροῦσαν πλέον οἱ Ἀπόστολοι νὰ ἀφοσιωθοῦν ἀπερίσπαστοι στὴν προσευχὴ καὶ τὴ διακονία τοῦ κηρύγματος. «Ἡμεῖς δὲ τῇ προσευχῇ καὶ τῇ διακονίᾳ τοῦ λόγου προσκαρτερήσομεν», εἶπαν. Ἡ φράση αὐτὴ μᾶς δείχνει ποιό εἶναι τὸ κύριο ἔργο τῆς Ἐκκλησίας. Εἶναι ἡ προσευχή, ἡ λατρεία δηλαδὴ τοῦ Θεοῦ, καὶ τὸ κήρυγμα, ἡ διδασκαλία τῶν ἀληθειῶν τῆς πίστεως.

Ἡ Ἐκκλησία πάντοτε βέβαια φρόντιζε καὶ φροντίζει γιὰ τοὺς φτωχοὺς καὶ ἐνδεεῖς ἀδελφούς, μὲ ἐράνους καὶ φιλανθρωπικὲς δράσεις γιὰ τὴν ἐνίσχυσή τους. Μᾶς τὸ ζητεῖ αὐτὸ ὁ Θεός. Ἡ κύρια ἀποστολή της ὅμως δὲν εἶναι ἡ φιλανθρωπία, ἀλλὰ ἡ σωτηρία τῶν ψυχῶν, ἡ κοινωνία Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων. Μὲ τὴν προσευχὴ τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὴ λατρεία της ὁμιλεῖ ὁ λαὸς πρὸς τὸν Θεό. Μὲ τὸ κήρυγμα τῆς Ἐκκλησίας ὁμιλεῖ ὁ Θεὸς πρὸς τοὺς πιστούς. Μέσῳ τῆς Ἐκκλησίας κοινωνεῖ ὁ ἄνθρωπος μὲ τὸν Θεὸ καὶ σώζεται. Αὐτὴ εἶναι ἡ κύρια εὐθύνη της.

Ἑπομένως ὅλοι οἱ πιστοὶ καλούμαστε νὰ ὑπηρετοῦμε πρόθυμα στὶς διακο­νίες τῆς Ἐκκλησίας, γιὰ νὰ διευκολύνουμε τοὺς ποιμένες μας νὰ ἀσχολοῦνται μὲ τὴν κύρια ἀποστολή τους, ποὺ εἶναι ἡ λατρεία καὶ τὸ κήρυγμα. Νὰ τοὺς δίνουμε τὴ δυνα­τότητα νὰ καλλιεργοῦν πνευματικὰ τὶς ψυχές μας καὶ νὰ μᾶς φέρνουν σὲ κοινωνία μὲ τὸν Θεό.

www.osotir.org

Διάκριση ελευθερίας

 

...ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ τῶν εἰδωλόθυτων πού μᾶς παρου­σι­άζει τό ἱερό κείμενο ἦταν ἕνα πρό­βλημα ἐκείνης τῆς ἐποχῆς, τό ὁποῖο σήμερα δέν ὑφί­στα­ται. Εἰδωλόθυτα ἦταν τά κρέατα ἐκεῖνα πού τά προ­σέ­φε­ραν οἱ εἰ­δω­λο­λά­τρες ὡς θυσία στά εἴδωλα, τά ὁποῖα κα­τόπιν ἤ τά ἔτρωγαν ὡς ἱερά, ἤ τά που­λοῦ­σαν στά κρεοπωλεῖα. Οἱ χριστιανοί ὅμως βρισκόταν σ’ ἕνα μεγάλο δίλημμα, ἐάν ἔπρεπε νά τρῶνε ἀπό αὐτά. Ἄλ­λοι χριστιανοί τά ἔ­τρω­­­γαν, ἐπειδή ἤξεραν ὅτι οἱ θεοί τῶν εἰδώλων ἦταν ἀ­νύ­παρκτοι. Ἄλλοι ὅμως ἀδύνατοι χρι­στι­ανοί φοβοῦνταν νά τά πλησιάσουν ἐ­πει­δή νόμιζαν πώς ἦταν ἱερά.

Ἀπό μιά πρώτη ματιά λοιπόν φαίνεται ὅτι τό πρό­βλημα δέν μᾶς ἀφορᾷ· ὅμως μᾶς δίνει τήν εὐκαιρία νά κατανοήσουμε ἕνα γενικότερο πρόβλημα κάθε ἐπο­χῆς. Πῶς μέσα στήν ἐκκλησία οἱ χρι­στιανοί δέν ἔχουν ὅλοι τά ἴδια κριτήρια καί αἰ­σθη­τήρια, δέν ἔχουν τήν ἴδια ὡριμότητα καί διάκρισι. Κά­θε πιστός ἔχει τήν ἰδι­αι­­τε­ρό­τητά του, τίς ἀντοχές του, τόν χαρακτῆρα του, τίς εὐαισθησίες του, τήν δική του οἰ­κο­γε­νειακή ἤ ἄλλη ἀ­γωγή. Θά πρέπει λοιπόν νά κα­τα­νοοῦμε τήν διαφο­ρε­τι­κότητα. Βέβαια οἱ ἐντολές τοῦ Θεοῦ εἶναι γιά ὅλους ἴδιες καί ὅλοι μας ἔχουμε τήν ὑποχρέωσι νά τίς ἐφαρ­μό­ζουμε ὅλες. Ὅ­μως ὁ τρόπος πού ὁ καθένας θά ἀ­γω­νι­σθῆ γιά νά τίς ἐφαρμόσῃ δέν εἶναι ὁ ἴδιος. Ὁ πνευ­ματικός τοῦ κάθε πιστοῦ μέ τήν διά­κρι­σι πού τοῦ δίνει ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ θά δώσῃ ἀ­ν­τίστοιχα τίς προ­σω­πι­κές ὁδηγίες. Δέν ἀντέχουν ὅλοι στά ἴ­δια μέτρα καί τά ἴ­δια βάρη. Δέν μποροῦμε καί οὔτε πρέ­­πει νά γίνουμε ὅλοι ἴ­δι­οι στόν χαρακτῆρα, τήν συμ­πε­ρι­φορά, τή σκέψι μας καί τήν εὐαισθησία μας. Οὔ­τε καί νά βάζουμε ὡς κρι­­τήριο πνευματικῆς ζω­ῆς τόν ἑ­αυτό μας. Καί νά ἀ­παι­­τοῦμε ἐγωϊστικά, αὐτό πού κά­νουμε ἐμεῖς νά τό κά­νουν καί οἱ ἄλλοι. Ἀλλά νά δεί­χνουμε ἀγάπη, ἀ­νε­­κτι­κό­τητα, κατανόησι. Ἀκόμη καί θεμιτά μας δικαι­ώ­ματα νά θυσιάσουμε γιά χάρι τῶν ἀδελφῶν μας πού εἶ­ναι ἀδύνατοι στήν πνευ­μα­τι­κή ζωή, ὅπως μᾶς λέγει καί στήν συνέχεια ὁ ἀπό­στο­λος Παῦ­λος...   

όλο το κείμενο εδώ

Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα (5/9/20), (Α΄ Κορ. β΄ 6-9)

 

6 Σοφίαν δὲ λαλοῦμεν ἐν τοῖς τελείοις, σοφίαν δὲ οὐ τοῦ αἰῶνος τούτου, οὐδὲ τῶν ἀρχόντων τοῦ αἰῶνος τούτου τῶν καταργουμένων· 7 ἀλλὰ λαλοῦμεν σοφίαν Θεοῦ ἐν μυστηρίῳ, τὴν ἀπο­κε­κρυμμένην, ἣν προώρισεν ὁ Θεὸς πρὸ τῶν αἰώ­νων εἰς δόξαν ἡμῶν, 8 ἣν οὐδεὶς τῶν ἀρχόντων τοῦ αἰῶνος τούτου ἔγνωκεν· εἰ γὰρ ἔγνωσαν, οὐκ ἂν τὸν Κύριον τῆς δόξης ἐσταύ­ρωσαν· 9 ἀλλὰ καθὼς γέγραπται, ἃ ὀφθαλμὸς οὐκ εἶδε καὶ οὖς οὐκ ἤκουσε καὶ ἐπὶ καρδίαν ἀνθρώπου οὐκ ἀνέβη, ἃ ἡτοίμασεν ὁ Θεὸς τοῖς ἀγαπῶσιν αὐτόν.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ

6 Στούς ὥριμους ὅμως καί προοδευμένους πνευματικά ἀνθρώπους διδάσκουμε καί σοφία· ἀλλά ὄχι τή σοφία τῶν ἀνθρώπων πού ἔχουν τά φρονήματα τῆς ἁμαρτωλῆς αὐτῆς ἐποχῆς, οὔτε τή σοφία τῶν ἀρχόντων τοῦ κόσμου αὐτοῦ, οἱ ὁποῖοι ἔχουν προσωρινή ἐξουσία καί θά ἐκμηδενιστεῖ μιά μέρα ἡ δύναμή τους. 7 Ἀλλά διδάσκουμε καί ἀναπτύσσουμε σοφία, τῆς ὁποίας χορηγός εἶναι ὁ Θεός· σοφία μυστηριώδη, πού δέν μπορεῖ νά ἀνακαλύψει ἕνας πεπερασμένος νοῦς ἀπό μόνος του· σοφία ἡ ὁποία, ἀκόμη καί τώρα πού ἀποκαλύφθηκε ἀπό τόν Θεό, μένει κρυμμένη σέ ὅσους εἶναι ἀφώτιστοι καί μακριά ἀπ’ τόν Χριστό. Αὐτή τή σοφία, πρίν ἀκόμη δημιουργηθοῦν τά κτίσματα πού ἔγιναν μέσα στό χρόνο, προαποφάσισε καί προκαθόρισε ὁ Θεός νά μᾶς τήν ἀποκαλύψει, μέ σκοπό νά μᾶς δοξάσει μ’ αὐτή. 8 Τή σοφία αὐτή κανείς ἀπ’ τούς ἄρχοντες τοῦ πρόσκαιρου αὐτοῦ κόσμου δέν τήν ἔχει γνωρίσει. Διότι ἄν τήν εἶχαν γνωρίσει, δέν θά κάρφωναν στό σταυρό τῆς ἀτιμίας τόν Κύριο, πού εἶναι χορηγός τῆς δόξας. 9 Ἀλλά συνέβη ἔτσι ὅπως ἔχει γραφεῖ ἀπό τόν Ἡσαΐα: Αὐτά πού ἑτοίμασε ὁ Θεός γιά ἐκείνους πού τόν ἀγα­ποῦν, μάτι δέν τά εἶδε καί αὐτί δέν τά ἄκουσε καί ἀν­θρώ­πινος νοῦς δέν τά φαντάστηκε. Αὐτά ἦταν τά μυστηριώδη καί κρυμμένα.

Υπέρβαση

Ο σταυρός των επιθυμιών και των παθημάτων μας είναι πολύ βαρύς, αλλά όπως τότε που ακόμα και ο Χριστός λύγισε κάτω από το βάρος του σταυρού Του και βρέθηκε ο Κυρηναίος για να τον ανασηκώσει, έτσι και στην άρση του δικού μας σταυρού θα πλησιάζει η (Κυρήνειος) θεία Χάρη και στις πολύ δύσκολες στιγμές, όταν εξουθενωμένοι από τον αδυσώπητο πόλεμο του εαυτού μας και των παθημάτων μας καμπτόμαστε και λυγίζουμε, ίσως και πίπτουμε, θα μας ανασηκώνει, επανατοποθετώντας το σταυρό στους ώμους μας, για να συνεχίσουμε...

Από τη ΦΩΝΗ ΚΥΡΙΟΥ
29.10.17

Οι διδάσκαλοι και τα ιερά γράμματα

....
Προηγούνται σε σχέση με εμάς πάντοτε οι διδάσκαλοί μας κατά την αρετή.

Είναι οι έμπειροι και έμ-πυροι καθηγητές, "παρά τους πόδας" των οποίων μαθητεύουμε, και μάλιστα -το ευχόμαστε- με διάθεση ισόβιας μαθητείας. Είναι εκείνοι που θα μας παροτρύνουν στον υπέρ της αρετής αγώνα μας, εκείνοι οι οποίοι γνωρίζουν εκ πείρας τον πνευματικό πόλεμο και τις επικίνδυνες πλευρές του, εκείνοι οι οποίοι γνώρισαν τον εαυτό τους και, άρα, και τους άλλους ανθρώπους, μέσα στο φως της αλήθειας του Χριστού....

Ο διδάσκαλος είναι εκείνος που οδηγεί τον μαθητή στο Χριστό, καθιστώντας τον στον κατάλληλο καιρό, καίριο αγγείο του εκκλησιαστικού σώματος, εύθετο στην όποια διακονία του ανατίθεται από την Εκκλησία.

Από τη ΦΩΝΗ ΚΥΡΙΟΥ
24.9.2017

Τα μελλοντικά αγαθά

Η σημερινή αποστολική περικοπή κάνει λόγο για μελλοντικά αγαθά. Είναι τα προσόντα και οι δωρεές της θεάς Χάριτος σε όλους εκείνους που "κάνουν χώρο" στη ζωή τους για να τους "βρει" ο Χριστός. 

Ονομάζονται "μελλοντικά", από πλευράς χρόνου, σε σχέση με τα χρόνια της Παλαιάς Διαθήκης, διότι ο άσαρκος Λόγος παίρνει σάρκα και γίνεται δωρεοδότης αυτών των αγαθών στα χρόνια της Καινής. 

Αλλά και τώρα που ζούμε στα χρόνια μετά την Ανάσταση και στους ουρανούς Ανάληψη του Χριστού και είμαστε μέλη της εκκλησίας του, άλλα αγαθά από αυτά τα γευόμαστε τώρα και άλλα τοποθετούνται σε χρόνο μέλλοντα, είτε μέσα στον χρόνο, είτε μέσα στην αιωνιότητα που μας αναμένει.

από τη ΦΩΝΗ ΚΥΡΙΟΥ - 2.4.17 

Η νύχτα φεύγει

"Η νυξ προέκοψεν" μάς λέει η αποστολική περικοπή. Χάνεται ο χρόνος, κυλάει. Είναι χρόνος επενδυμένος με μετάνοια, κεντημένος με προσευχή και μπολιασμένος στο σώμα και το αίμα του Χριστού; Τότε είναι ήδη και τόπος ανάπαυσής μας, ανακούφισης και παρηγορίας. Αν όχι, ενώ "η ημέρα ήγγικεν", για μας θα ανατείλει ημέρα οδύνης, λύπης και στεναγμού...

ΦΩΝΗ ΚΥΡΙΟΥ 26.2.17

Πρόσκληση

Για πολλούς η ιδιότητα του Χριστιανού είναι ταυτόσημη με πολλές αρνήσεις, ταλαιπωρία, ενδεχομένως και με κάποια κακομοιριά ή μοιρολατρία. Πόσοι, ανίκανοι να βιώσουν το μεγαλείο της θείας Λατρείας, μένουν μόνο με το "μαρτύριο" της ορθοστασίας, γιατί δεν αντιλαμβάνονται το αίσθημα του "Θεέ μου, να μην τελειώσει ποτέ", όσων ζουν τις Ακολουθίες! 

Πόσοι εγκλωβισμένοι στον μικρόκοσμό τους, αδυνατούν να αποκτήσουν την οικουμενική προοπτική της ορθοδοξίας και περιφρονούν την πρόσκλησή τους για αγάπη, ταπείνωση, υπακοή στο θείο θέλημα! Πόσοι, ανυποψίαστοι για τη μεγάλη δύναμη και τη λεβεντιά της πίστης, τη συγχέουν με τη θρησκοληψία ή την ψυχολογική ανάγκη για επιστηριγμό στην αβεβαιότητα!...

Φωνή Κυρίου 22.11.15

Εορτή Μιχαήλ και Γαβριήλ

Εορτή των ταξιαρχών Μιχαήλ και Γαβριήλ σήμερα, αγαπητοί φίλοι.

Κι ενώ στην Παλαιά Διαθήκη οι Άγγελοι εμφανίζονται εντονότερα ως οι εξαγγέλοντες το θέλημα του Κυρίου και λειτουργούσαν διαμεσολαβητικά μεταξύ Θεού και ανθρώπων, στην Καινή Διαθήκη, στην εποχή της Χάριτος, δεν έχουμε ανάγκη διαμεσολαβητών στη σχέση μας με τον Θεό Πατέρα. Από τη στιγμή που υπάρχει το πρόσωπο του Χριστού, απ΄τη στιγμή που μας παρέδωσε το Σώμα και το Αίμα Του "ες βρώσιν και πόσιν", έχουμε κερδίσει την άμεση και προσωπική επαφή μαζί Του.

Κύριο έργο των Αγγέλων είναι η ατελεύτητη δοξολογία του Θεού. Αλλά είναι και φύλακες και συναντιλήπτορές μας στον πνευματικό αγώνα, βοηθοί μας αόρατοι στην προσπάθειά μας να γίνουμε πολίτες της βασιλείας του Θεού.

"άλατι ηρτυμένος"

Ο Aπόστολος Παύλος, στο σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα, μιλάει για το άλας για να δώσει τον τρόπο αναστροφής των χριστιανών στη σχέση τους με τους άλλους. Λέει, o λόγος σας ας είναι πάντοτε γεμάτος θεία χάρη, αρτυμένος με το αλάτι της φρόνησης, ώστε να είναι μεν ευχάριστος, αλλά και όχι και ακυρωτικός του μυνήματος της σωτηρίας, καθώς πρέπει να ξέρετε πώς να αποκρίνεσθε στον καθένα. Πολλοί λησμονούν το "εν Χάριτι"...

Όταν μιλά ο χριστιανός δεν μπορεί να λέει δικά του ευφυολογήματα για να προσελκύσει τους ανθρώπους στον εαυτό του. Ο χριστιανός δείχνει προς τον Χριστό! 

ΦΩΝΗ ΚΥΡΙΟΥ, 18/10/15

Η μόνη ανατροπή

Η μεγάλη ανατροπή στην ιστορία της ανθρωπότητας συνέβη! Και μάλιστα ήταν επιτυχέστατη! Κι όχι απλώς έφερε τα πάνω κάτω, αλλά τα διατηρεί έτσι, σε μια ανατρεπτική λογική που καθιστά καταγέλαστο ως περιττό ο,τιδήποτε άλλο αντιπροβάλλεται ως νεότερο, επαναστατικό ή πρωτότυπο. Κι η ανατροπή αυτή είναι ο Σταυρός του Χριστού...

Ο Σταυρός είναι το σύμβολο της μεγάλης ανατροπής, μιας που από όργανο θανάτου έγινε το ξύλο της ζωής, από έσχατη ταπείνωση έγινε η μέγιστη δόξα, από μέσο ύβρεως έγινε πηγή αγιασμού και θέωσης...

Απόσπασμα από τη ΦΩΝΗ ΚΥΡΙΟΥ (13.9.15)

Τελευταία Κυριακή του εκκλησιαστικού έτους

Τελευταία Κυριακή του καλοκαιριού σήμερα, αγαπητοί φίλοι, και συγχρόνως τελευταία του εκκλησιαστικού έτους. 

Και η Εκκλησία έρχεται να επισφραγίσει τη διδασκαλία ενός ολόκληρου πνευματικού χρόνου με μια ισχυρή πνευματική υπόμνηση. Ο Χριστιανισμός ποτέ δεν εμφανίζεται τόσο επιβλητικός και σεβαστός, όσο όταν η αγάπη των χριστιανών γίνεται αισθητή ακόμη και στους εχθρούς. 

Αλλά και ποτέ άλλοτε ο χριστιανός δεν μπορεί να αισθανθεί τόσο αναπαυμένος, όσο όταν ενεργεί από αγάπη, με αγάπη και για την αγάπη του Χριστού...

Από την Φωνή Κυρίου (30.8.15)

Ο Λόγος Σάρξ εγένετο

Και επειδή ζούμε αυτές τις άγιες ημέρες μέσα στην Ιερή ατμόσφαιρα των Χριστουγέννων, ας δώσουμε τον λόγο στον ρωμαλέο αγωνιστή της πίστεώς μας, στον πατέρα και διδάσκαλο, τον Μέγα Αθανάσιο.

Γεμάτος δέος και ενθουσιασμό, μπροστά στο μυστήριο της Γεννήσεως, αναφέρει τα εξής στο περίφημο έργο του «περί ενανθρωπήσεως»: «Ο Θεός, όχι μόνο μας έπλασε από το μηδέν, αλλά με την χάρη του Λόγου, μας ανέπλασε, για να ζούμε κοντά Του. Οι άνθρωποι όμως, απεστράφησαν τα αιώνια και με τη συμβουλή του διαβόλου επέστρεψαν στα φθαρτά και έγιναν οι ίδιοι αίτιοι να καταστραφούν. Έτσι η φθορά κατέκτησε τους ανθρώπους και ο λογικός και κατ' εικόνα Θεού πλασμένος άνθρωπος, εχάνετο...

Γι' αυτό ο Λόγος του Θεού έγινε άνθρωπος, για να πετύχει, να αναδημιουργήσει, τον κατ' εικόνα άνθρωπο, Αυτός που ήταν η εικόνα του Πατρός... Γι' αυτό ακριβώς ήλθε ο Χριστός στον κόσμο, για να δώσει στην φθαρμένη εικόνα του Θεού την πρώτη της ομορφιά».

Και συνεχίζει στο καταπληκτικό νόημα του μεγάλου γεγονότος: «Ο Λόγος σάρξ εγένετο, για να κάμει τον άνθρωπο δεκτικό της Θεότητος... Αυτός έγινε άνθρωπος, για να γίνουμε εμείς θεοί. Έγινε άνθρωπος, για να μας θεοποιήσει διά του Εαυτού του και γεννήθηκε από γυναίκα Παρθένο, για να οδηγήσει την πλανεμένη δική μας γέννηση στον Εαυτό Του και γίνουμε κι εμείς γένος άγιον και «κοινωνοί θείας φύσεως», όπως έγραφε ο μακάριος Πέτρος»!

Είθε αδερφοί μου, το μεγάλο αυτό γεγονός, να το συνειδητοποιούμε ολοένα και περισσότερο στη ζωή μας.

Αμήν

Άρχ. Ιωήλ Κωνστάνταρος
Email: ioil.konitsa@gmail.com
Κόνιτσα.

Αποστολικό Ανάγνωσμα Κυριακής Προ της Χριστού Γεννήσεως (Εβρ. ΙΑ' 9-10, 32-40)

« ΠΡΟΕΟΡΤΑΣΩΜΕΝ ΧΡΙΣΤΟΥ ΤΑ ΓΕΝΕΘΛΙΑ »

Όμως, ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, δεν έχει μόνο ιστορία. Έχει και προϊστορία. Έχει ακόμα και προγόνους, οι οποίοι ήταν άνθρωποι πολλής φλογερής πίστεως, αλλά και άλλους με ανθρώπινες αδυναμίες, δίχως αυτό να θίγει τον ενανθρωπήσαντα. Αντιθέτως μάλιστα, αποδεικνύει ότι ο Χριστός δέχεται να σαρκωθεί και να σώσει όλο το γένος των ανθρώπων. Γι' αυτό και το Αποστολικό ανάγνωσμα, μας προετοιμάζει για το μεγάλο γεγονός της «κατά σάρκα γεννήσεως», προβάλλοντας αυτούς τους κατά σάρκα προγόνους του Ιησού. 

Και επόμενο είναι, ως πρώτος απ' όλους ν' αναφέρεται ο Γενάρχης. Ο Πατριάρχης Αβραάμ. Προβάλλεται η μεγάλη του πίστη, η οποία αποτελεί παράδειγμα προς όλους τους κατά πνεύμα απογόνους του, οι οποίοι πιστεύουν και σώζονται διά του Ιησού.

Προβάλλεται από το Ιερό κείμενο ο Αβραάμ, διότι μέσω της πίστεώς του, ζούσε την ουράνια πραγματικότητα της Βασιλείας του Θεού.

Πράγματι, μοναδικό φαινόμενο στον προ Χριστού κόσμο. Η εκλεκτή αυτή ψυχή, «εξεδέχετο την τους θεμελίους έχουσαν Πόλην, ης τεχνίτης και δημιουργός ο Θεός» (Εβρ. ΙΑ' 10).
Βίωνε τόσο πολύ το γεγονός της πίστεως, ώστε έμενε ως ξένος στη γη που του υποσχέθηκε ο Θεός και τη θεωρούσε ξένη χώρα και όχι δική του. Και διέμενε εκεί σε σκηνές, μαζί με τον Ισαάκ και τον Ιακώβ, που ήταν συγκληρονόμοι της ίδιας υποσχέσεως του Θεού.

Φυσικά, όπως γίνεται κατανοητό, αυτή την πραγματικότητα την βίωναν και όλα τα πρόσωπα που αναφέρονται στη συνέχεια του Αποστολικού μας αναγνώσματος. Και όχι μόνο αυτά, πολλά, πάρα πολλά άλλα πρόσωπα, σε σημείο να καταγράφει ο ιερός συγγραφέας «επιλείψει γαρ με διηγούμενον ο χρόνος» (Εβρ. ΙΑ' 32).

Άρχ. Ιωήλ Κωνστάνταρος

Email: ioil.konitsa@gmail.com

Κόνιτσα.

Προς Εφεσίους επιστολή Παύλου (β΄ 14-22) - Ο Απόστολος

Ἀδελφοί, Ἰησοῦς Χριστός ἐστιν ἡ εἰρήνη ἡμῶν, ὁ ποιήσας τὰ ἀμφότερα ἓν καὶ τὸ μεσότοιχον τοῦ φραγμοῦ λύσας, τὴν ἔχθραν, ἐν τῇ σαρκὶ αὐτοῦ τὸν νόμον τῶν ἐντολῶν ἐν δόγμασι καταργήσας, ἵνα τοὺς δύο κτίσῃ ἐν ἑαυτῷ εἰς ἕνα καινὸν ἄνθρωπον ποιῶν εἰρήνην, καὶ ἀποκαταλλάξῃ τοὺς ἀμφοτέρους ἐν ἑνὶ σώματι τῷ Θεῷ διὰ τοῦ σταυροῦ, ἀποκτείνας τὴν ἔχθραν ἐν αὐτῷ· καὶ ἐλθὼν εὐηγγελίσατο εἰρήνην ὑμῖν τοῖς μακρὰν καὶ τοῖς ἐγγύς, ὅτι δι' αὐτοῦ ἔχομεν τὴν προσαγωγὴν οἱ ἀμφότεροι ἐν ἑνὶ πνεύματι πρὸς τὸν πατέρα.

Ἄρα οὖν οὐκέτι ἐστὲ ξένοι καὶ πάροικοι, ἀλλὰ συμπολῖται τῶν ἁγίων καὶ οἰκεῖοι τοῦ Θεοῦ, ἐποικοδομηθέντες ἐπὶ τῷ θεμελίῳ τῶν ἀποστόλων καὶ προφητῶν, ὄντος ἀκρογωνιαίου αὐτοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἐν ᾧ πᾶσα ἡ οἰκοδομὴ συναρμολογουμένη αὔξει εἰς ναὸν ἅγιον ἐν Κυρίῳ· ἐν ᾧ καὶ ὑμεῖς συνοικοδομεῖσθε εἰς κατοικητήριον τοῦ Θεοῦ ἐν Πνεύματι.

Ἀπόδοση στη νεοελληνική:

Ἀδελφοί, ὁ Ἰησοῦς Χριστός εἶναι ἡ εἰρήνη μας, ὁ ὁποῖος συνήνωσε τὰ δύο μέρη καὶ κατέρριψε τὸ μεσότοιχον τοῦ φραγμοῦ, δηλαδὴ τὴν ἔχθραν, καταργήσας διὰ τῆς σαρκός του τὸν νόμον τῶν ἐντολῶν ποὺ συνίστατο εἰς διαταγάς, διὰ νὰ δημιουργήσῃ εἰς τὸν ἑαυτόν του, ἀπὸ τὰ δύο μέρη, ἕνα νέον ἄνθρωπον καὶ νὰ φέρῃ εἰρήνην καὶ νὰ συμφιλιώσῃ μὲ τὸν Θεὸν καὶ τὰ δύο μέρη εἰς ἕνα σῶμα διὰ τοῦ σταυροῦ, διὰ τοῦ ὁποίου ἐθανάτωσε τὴν ἔχθραν. Καὶ ὅταν ἦλθε, ἐκήρυξε τὸ χαρμόσυνον ἄγγελμα εἰρήνης σ’ ἐσᾶς ποὺ ἤσαστε μακρυά, καὶ εἰς τοὺς πλησίον, διότι δι’ αὐτοῦ ἔχομεν καὶ οἱ δύο εἴσοδον πρὸς τὸν Πατέρα μὲ ἕνα Πνεῦμα.

Ὥστε λοιπόν, δὲν εἶσθε πλέον ξένοι καὶ παρεπίδημοι, ἀλλὰ συμπολῖται τῶν ἁγίων καὶ οἰκεῖοι τοῦ Θεοῦ, διότι ἔχετε οἰκοδομηθῆ ἐπάνω εἰς τὸ θεμέλιον τῶν ἀποστόλων καὶ τῶν προφητῶν, τοῦ ὁποίου ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι ὁ ἀκρογωνιαῖος λίθος, ἐπάνω εἰς τὸν ὁποῖον ἡ ὅλη οἰκοδομὴ συναρμολογεῖται καὶ αὐξάνει εἰς ναὸν ἅγιον ἐν Κυρίῳ. Ἐν αὐτῷ καὶ σεῖς συνοικοδομεῖσθε, ὥστε νὰ γίνετε τόπος κατοικίας τοῦ Θεοῦ διὰ τοῦ Πνεύματος.

«Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΝΑ ΑΓΝΟΕΙΣ ΠΩΣ ΕΙΣΑΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ »

Αποστολικό Ανάγνωσμα Κυριακής ΙΔ' Λουκά (Εφεσ. Β' 4-10)

Οι άγιοι, δεν είναι μόνο απελεύθεροι Χριστού, αλλά είναι και συμπάρεδροί Του. Διά της βοηθείας της χάριτός Του ανυψώθηκαν από τον αισθητό κόσμο και συναναστρέφονται με τον ουράνιο.

Ζούν διά της Ορθοδόξου βιωτής, με τη σταθερή προσδοκία του κόσμου εκείνου και ποθούν το ταχύτερο να εισέλθουν σ' αυτόν. Αυτή είναι, αυτή πρέπει να είναι η λαχτάρα των τέκνων της Εκκλησίας μας. Να αισθάνονται όχι μόνο δούλοι του Κυρίου και στο έργο του, αλλά να έχουν ανυψωθεί για να συμβασιλεύσουν μαζί του.

Μπροστά λοιπόν σ' αυτή την πραγματικότητα, που οτιδήποτε άλλο στη ζωή μας ξεθωριάζει και χάνει την ουσία του, είναι δυνατόν να είμαστε δυστυχισμένοι;

Μπροστά σ' αυτή την αποκάλυψη του «συνεζωοποίησε», του «συνήγειρε» και «συνεκάθισεν», μπορεί ποτέ να σταθούν εμπόδια για τη Χριστοποίησή μας οι παγίδες του εχθρού και η κακία με το μίσος του κόσμου;

Φίλοι μου, είμαστε εν πολλοίς δυστυχισμένοι στην κοιλάδα αυτή του κλαυθμώνος που ζούμε, εάν βεβαίως πιστεύουμε, όχι αντικειμενικά, αλλά υπάρχει δυστυχία ακριβώς διότι αγνοούμε το ότι είμαστε ευτυχισμένοι. Το ότι δηλ. η σωτηρία, μας έχει χαριστεί, αρκεί εμείς οι ίδιοι να την ενεργοποιήσουμε.

Είθε να πραγματοποιήσουμε το γεγονός αυτό της προσωπικής μας σωτηρίας και ολονέν και περισσότερο να συνειδητοποιούμε και να βιώνουμε «την πολλήν αγάπην Αυτού ήν ηγάπησεν ημάς».

Αμήν

Άρχ. Ιωήλ Κωνστάνταρος
Email: ioil.konitsa@gmail.com

Κόνιτσα.

Κυριακή 24 Νοεμβρίου 2013 – ΙΓ΄ ΛΟΥΚΑ

Ο Ἀπόστολος

Προς Γαλάτας επιστολή Παύλου (στ΄ 11-18)

          
Ἀδελφοί, Ἴδετε πηλίκοις ὑμῖν γράμμασιν ἔγραψα τῇ ἐμῇ χειρί. Ὅσοι θέλουσιν εὐπροσωπῆσαι ἐν σαρκί, οὗτοι ἀναγκάζουσιν ὑμᾶς περιτέμνεσθαι, μόνον ἵνα μὴ τῷ σταυρῷ τοῦ Χριστοῦ διώκωνται. Οὐδὲ γὰρ οἱ περιτετμημένοι αὐτοὶ νόμον φυλάσσουσιν, ἀλλὰ θέλουσιν ὑμᾶς περιτέμνεσθαι, ἵνα ἐν τῇ ὑμετέρᾳ σαρκὶ καυχήσωνται.

Ἐμοὶ δὲ μὴ γένοιτο καυχᾶσθαι εἰ μὴ ἐν τῷ σταυρῷ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, δι' οὗ ἐμοὶ κόσμος ἐσταύρωται κἀγὼ τῷ κόσμῳ. Ἐν γὰρ Χριστῷ Ἰησοῦ οὔτε περιτομή τι ἰσχύει οὔτε ἀκροβυστία, ἀλλὰ καινὴ κτίσις. Καὶ ὅσοι τῷ κανόνι τούτῳ στοιχήσουσιν, εἰρήνη ἐπ' αὐτοὺς καὶ ἔλεος, καὶ ἐπὶ τὸν ᾿Ισραὴλ τοῦ Θεοῦ.

Τοῦ λοιποῦ κόπους μοι μηδεὶς παρεχέτω· ἐγὼ γὰρ τὰ στίγματα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ ἐν τῷ σώματί μου βαστάζω.

Ἡ χάρις τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ μετὰ τοῦ πνεύματος ὑμῶν, ἀδελφοί· ἀμήν.
        
Ἀπόδοση στη νεοελληνική:
         
Ἀδελφοί, Κυττάξτε μὲ πόσον μεγάλα γράμματα σᾶς ἔγραψα μὲ τὸ χέρι μου. Ὅσοι θέλουν νὰ φανοῦν εὐάρεστοι μὲ μέσα ἐξωτερικά, αὐτοὶ σᾶς ἀναγκάζουν νὰ περιτέμνεσθε, ἁπλῶς καὶ μόνον διὰ νὰ μὴ καταδιώκωνται διὰ τὸ κήρυγμα περὶ τοῦ σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ. Διότι οὔτε αὐτοὶ ποὺ περιτέμνονται, φυλάττουν τὸν νόμον, ἀλλὰ θέλουν νὰ περιτέμνεσθε σεῖς, διὰ νὰ καυχηθοῦν διὰ τὴν συμμόρφωσίν σας εἰς ἕνα ἐξωτερικὸν τύπον.

Εἰς ἐμὲ δὲ μὴ γένοιτο νᾶ καυχηθῶ διὰ τίποτε ἄλλο παρὰ διὰ τὸν σταυρὸν τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, διὰ τοῦ ὁποίου ὁ κόσμος εἶναι σταυρωμένος ὡς πρὸς ἐμέ, καὶ ἐγὼ εἶμαι σταυρωμένος ὡς πρὸς τὸν κόσμον. Διότι ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ οὔτε ἡ περιτομὴ οὔτε ἡ ἀκροβυστία ἔχουν ἀξίαν, ἀλλὰ ἡ νέα δημιουργία. Καὶ ὅσοι βαδίσουν σύμφωνα μὲ τὸν κανόνα τοῦτον, εἰρήνη ἂς ἔλθῃ εἰς αὐτοὺς καὶ ἔλεος, καὶ εἰς τὸν Ἰσραὴλ τοῦ Θεοῦ.

Εἰς τὸ ἑξῆς ἂς μὴ μὲ ἒνοχλῇ κανείς, διότι ἐγὼ βαστάζω εἰς τὸ σῶμά μου τὰ σημάδια τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ.

Ἡ χάρις τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ νὰ εἶναι μὲ τὸ πνεῦμά σας, ἀδελφοί. Ἀμήν.
         

Κυριακή 17 Νοεμβρίου 2013 – Θ΄ ΛΟΥΚΑ

Ο ἈπόστολοςΠρος Γαλάτας επιστολή Παύλου (β΄ 16-20)

          

Ἀδελφοί, εἰδότες ὅτι οὐ δικαιοῦται ἄνθρωπος ἐξ ἔργων νόμου ἐὰν μὴ διὰ πίστεως Ἰησοῦ Χριστοῦ, καὶ ἡμεῖς εἰς Χριστὸν Ἰησοῦν ἐπιστεύσαμεν, ἵνα δικαιωθῶμεν ἐκ πίστεως Χριστοῦ καὶ οὐκ ἐξ ἔργων νόμου, διότι οὐ δικαιωθήσεται ἐξ ἔργων νόμου πᾶσα σάρξ. 

Εἰ δὲ ζητοῦντες δικαιωθῆναι ἐν Χριστῷ εὑρέθημεν καὶ αὐτοὶ ἁμαρτωλοί, ἆρα Χριστὸς ἁμαρτίας διάκονος; Μὴ γένοιτο. Εἰ γὰρ ἃ κατέλυσα ταῦτα πάλιν οἰκοδομῶ, παραβάτην ἐμαυτὸν συνίστημι. Ἐγὼ γὰρ διὰ νόμου νόμῳ ἀπέθανον, ἵνα Θεῷ ζήσω.

Χριστῷ συνεσταύρωμαι· ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός· ὃ δὲ νῦν ζῶ ἐν σαρκί, ἐν πίστει ζῶ τῇ τοῦ υἱοῦ τοῦ Θεοῦ τοῦ ἀγαπήσαντός με καὶ παραδόντος ἑαυτὸν ὑπὲρ ἐμοῦ.

        

Ἀπόδοση στη νεοελληνική:

         

Ἀδελφοί, ἐπειδὴ γνωρίζομεν ὅτι ὁ ἄνθρωπος δὲν δικαιώνεται ἀπὸ τὰ ἔργα τοῦ νόμου ἀλλὰ διᾶ τῆς πίστεως εἰς τὸν Ἰησοῦν Χριστόν, ἐπιστέψαμε καὶ ἐμεῖς εἰς τὸν Χριστὸν Ἰησοῦν, διὰ νὰ δικαιωθοῦμε διὰ τῆς πίστεως εἰς τὸν Χριστὸν καὶ ὄχι ἀπὸ τὰ ἔργα τοῦ νόμου, διότι ἀπὸ τὰ ἔργα τοῦ νόμου κανεὶς ἄνθρωπος δὲν θὰ δικαιωθῇ.

Ἀλλ’ ἐὰν ἐμεῖς ποὺ ἐζητήσαμε νὰ δικαιωθοῦμε διὰ τοῦ Χριστοῦ, εὑρεθήκαμε καὶ ἐμεῖς ἁμαρτωλοί, ἆραγε ὁ Χριστὸς ἐξυπηρετεῖ τὴν ἁμαρτίαν; Μὴ γένοιτο! Ἐὰν ὅμως οἰκοδομῶ πάλιν, ἐκεῖνα ποὺ ἐγκρέμισα, ἀποδεικνύω τὸν ἑαυτόν μου παραβάτην. Διότι ἐγὼ διὰ τοῦ νόμου ἐπέθανα ὡς πρὸς τὸν νόμον, διὰ νὰ ζήσω ὡς πρὸς τὸν Θεόν.

Ἔχω σταυρωθῆ μαζὶ μὲ τὸν Χριστόν. Δὲν ζῶ πλέον ἐγώ, ἀλλὰ ζῆ μέσα μου ὁ Χριστός, τὴν ζωὴν δὲ τὴν ὁποίαν τώρα ζῶ εἰς τὸ σῶμα, τὴν ζῶ μὲ πίστιν εἰς τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος μὲ ἀγάπησε καὶ παρέδωκε τὸν ἑαυτόν του πρὸς χάριν μου.

ΚΡΑΤΑΙΑ ΩΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΑΓΑΠΗ

Πράγματι, όταν η καρδιά του πιστού γευθεί αυτό το δώρο της ζωής και της αγάπης (που ανθίζει μέσα σε πολύπλευρο και ακατάπαυστο αγώνα), τότε γίνεται έτοιμη για την κάθε θυσία. Αυτής της καταστάσεως, τίποτε απ' όσα υπάρχουν στη γη δεν της μοιάζει. Κι αν κανείς επιχειρήσει να την κατανοήσει με την «ψυχρή λογική», ομοιάζει με αυτόν που, κρατώντας το τηλεσκόπιο στα χέρια, ψάχνει να βρει τον παράδεισο.

Καμμία χαρά στον κόσμο πλέον, μετά το βίωμα της αγάπης του Θεού δεν μπορεί να γεμίσει την ύπαρξη. Κι όταν από δικό της φταίξιμο, νιώθει πως πίκρανε τον Ιησού, τίποτε το ανθρώπινο δεν είναι ικανό να την παρηγορήσει...

Αλλά και στις στιγμές που μοιάζουν «αιώνιες», τότε που αρχίζει το «κρυφτούλι», όταν δηλ. γίνεται η «συστολή της χάριτος» και τούτο για να γίνει κατανοητό το «χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν» (Ιωάν. ΙΕ΄5), τότε πόση καρτερία στην προσευχή χρειάζεται και πόση υπομονή στη μετρημένη θλίψη... Τότε, από την παγωμένη λίμνη της «καθ' ημάς ανατολής», αντηχεί η «συμμαχική φωνή», «δριμύς ο χειμών, αλλά γλυκύς ο παράδεισος». Και η καρδιά γεμάτη χαρμολύπη και με τους δικούς της κωδικούς στέλνει το σήμα προς τον ουρανό: «Κύριε, συ οίδας ότι φιλώ σε» (Ιωάν. ΚΑ΄15).

Αρχ. Ιωήλ Κωνστάνταρος
Email: ioil.konitsa@gmail.com

Κόνιτσα.

Κυριακή 10 Νοεμβρίου 2013 – Η΄ ΛΟΥΚΑ

Ο Ἀπόστολος

Προς Γαλάτας επιστολή Παύλου (α΄ 11-19)

          
Αδελφοί, γνωρίζω ὑμῖν τὸ εὐαγγέλιον τὸ εὐαγγελισθὲν ὑπ' ἐμοῦ ὅτι οὐκ ἔστι κατὰ ἄνθρωπον· οὐδὲ γὰρ ἐγὼ παρὰ ἀνθρώπου παρέλαβον αὐτὸ οὔτε ἐδιδάχθην, ἀλλὰ δι' ἀποκαλύψεως Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἠκούσατε γὰρ τὴν ἐμὴν ἀναστροφήν ποτε ἐν τῷ Ἰουδαϊσμῷ, ὅτι καθ' ὑπερβολὴν ἐδίωκον τὴν ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ καὶ ἐπόρθουν αὐτήν, καὶ προέκοπτον ἐν τῷ ᾿Ιουδαϊσμῷ ὑπὲρ πολλοὺς συνηλικιώτας ἐν τῷ γένει μου, περισσοτέρως ζηλωτὴς ὑπάρχων τῶν πατρικῶν μου παραδόσεων. Ὅτε δὲ εὐδόκησεν ὁ Θεὸς ὁ ἀφορίσας με ἐκ κοιλίας μητρός μου καὶ καλέσας διὰ τῆς χάριτος αὐτοῦ ἀποκαλύψαι τὸν υἱὸν αὐτοῦ ἐν ἐμοί, ἵνα εὐαγγελίζωμαι αὐτὸν ἐν τοῖς ἔθνεσιν, εὐθέως οὐ προσανεθέμην σαρκὶ καὶ αἵματι, οὐδὲ ἀνῆλθον εἰς Ἱεροσόλυμα πρὸς τοὺς πρὸ ἐμοῦ ἀποστόλους, ἀλλὰ ἀπῆλθον εἰς Ἀραβίαν, καὶ πάλιν ὑπέστρεψα εἰς Δαμασκόν.

Ἔπειτα μετὰ ἔτη τρία ἀνῆλθον εἰς Ἱεροσόλυμα ἱστορῆσαι Πέτρον, καὶ ἐπέμεινα πρὸς αὐτὸν ἡμέρας δεκαπέντε· ἕτερον δὲ τῶν ἀποστόλων οὐκ εἶδον εἰ μὴ Ἰάκωβον τὸν ἀδελφὸν τοῦ Κυρίου.
        

Ἀπόδοση στη νεοελληνική:

         
Αδελφοί, σᾶς κάνω γνωστόν ὅτι τὸ εὐαγγέλιον, τὸ ὁποῖον ἐκηρύχθηκε ἀπὸ ἐμέ, δὲν εἶναι ἀνθρώπινον, διότι οὔτε τὸ ἐπῆρα οὔτε τὸ ἐδιδάχθηκα ἀπὸ ἀνθρώπους ἀλλὰ δι’ ἀποκαλύψεως Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἔχετε ἀκούσει, βέβαια, τὴν ἄλλοτε διαγωγήν μου εἰς τὸν Ἰουδαϊσμόν, ὅτι δηλαδὴ ὑπερβολικὰ κατεδίωκα τὴν ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν πολεμοῦσα. Καὶ εἶχα μεγαλύτερες προόδους εἰς τὸν Ἰουδαϊσμὸν ἀπὸ πολλοὺς συνομηλίκους συμπατριώτας μου, μὲ τὸν ὑπερβολικὸν ζῆλον ποὺ ἔδειχνα διὰ τὰς πατρικάς μου παραδόσεις. Ὅταν ὅμως εὐδόκησε ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος μὲ ξεχώρισε ἀπὸ τὴν κοιλιὰ τῆς μητέρας μου καὶ μὲ ἐκάλεσε διὰ τῆς χάριτός του, νὰ ἀποκαλύψῃ μέσα μου τὸν Υἱόν του, διὰ νὰ κηρύττω αὐτὸν εἰς τὰ ἔθνη, ἀμέσως δὲν συμβουλεύθηκα ἀνθρώπους, οὔτε ἀνέβηκα εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα πρὸς ἐκείνους ποὺ ἦσαν ἀπόστολοι πρὶν ἀπὸ ἐμέ, ἀλλ’ ἔφυγα εἰς τὴν Ἀραβίαν καὶ πάλιν ἐπέστρεψα εἰς τὴν Δαμασκόν. 

Ἔπειτα, ὕστερα ἀπὸ τρία χρόνια, ἀνέβηκα εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα διὰ νὰ γνωρίσω τὸν Πέτρον καὶ ἔμεινα κοντά του δέκα πέντε ἡμέρας. Ἄλλον ἀπὸ τοὺς ἀποστόλους δὲν εἶδα παρὰ τὸν Ἰάκωβον, τὸν ἀδελφόν τοῦ Κυρίου.