Άδειασε τον Άδη και γέμισε τον Ουρανό!

Απόψε που κινάς για τον Άδη, απόψε που θα συναντήσεις κάθε προσφιλή μας εκλιπόντα, απόψε, ω Ξένε, ω προδομένε, ω Σταυρωμένε μου Ιησού...

Συντρόφεψε κι εμάς τους ζωντανούς στη θύμησή τους.

Αλάφρωσε κι αυτούς από τα βάρη τους. Δρόσισέ τους. 

Στείλε τους τον δακρυσμένο χαιρετισμό μας. Πες τους πως τους αγαπούμε, τους σκεφτόμαστε αξέχαστα.

Και παρηγόρησέ μας. Ησύχασε το στεναγμό μας τώρα που 'σαι Συ κοντά τους. Σταμάτησε το λυγμό μας. Κι ανακούφισε τη βασανιστική νοσταλγία μας για 'κείνους που δε θα ξανάρθουν.

Απόψε που κατεβαίνεις εκεί που κανείς δεν πάει μ' επιστροφή, χαιρέτα τους και πες τους να μας συγχωρήσουν, αν τους πικράναμε, και πως τόσο τους αγαπήσαμε.

Κι αν κάποιοι λάθεψαν πολύ σ' αυτή τη ζωή και χάθηκαν στ' αλύτρωτα σκοτάδια τράβα τους πάλι στο φως!

Άρχοντα του λαμπρού κάλλους, του φωτός, της συγγνώμης και της Αλήθειας.

Άδειασε τον Άδη και γέμισε τον Ουρανό!''

Βαρβάρα Βεργή-Μήλιου, Μεγάλη Παρασκευή βράδυ, 
περιοδικό ''Η Δράση μας'', Απρίλιος 2014, σ. 174

Μανιάτισσες (βιβλιοπαρουσίαση) – Γιῶργος Μαρκάκης

 

Κάθε φορά πού ἐπιθυμοῦμε νά ἀναδείξουμε τόν ἡρωικό ρόλο μιᾶς ὀμάδας γυναικῶν στον ἐθνικό ἀγώνα τοῦ  ̓21, μέ εὐκολία στρέφουμε τόν νοῦ μας στίς Σουλιώτισσες, τίς Μεσολογγίτισσες καί τίς γυναίκες τῆς Νάουσας. Μά ποιός ξέρει τάχα – ἐκτός, ἴσως, ἀπό τούς ντόπιους ἀπογόνους τους – τίς ἡρωικές Μανιάτισσες; Ποιός γνωρίζει τήν κρίσιμη μάχη πού ἔδωσαν αὐτές μόνες ἐνάντια στόν ἐχθρό, καί μάλιστα μάχη νικηφόρα;

Εἶναι, λοιπόν, ἐξαιρετική ἡ πρωτοβουλία τῆς ἀναγνωρισμένης συγγραφέως Σταυρούλας Ζώρζου νά παρουσιάσει τό ἱστορικό μυθιστόρημα μέ τίτλο «Μανιάτισσες», ἀπό τίς Ἐκδόσεις Ἔαρ, ἀναδεικνύοντας τίς ἡρωικές καί ἄγνωστες μορφές τῶν Μανιατισσῶν, πού σάν λιοντάρια στάθηκαν ἀτρόμητες ὑπερασπίζοντας τίς πατρικές τουςἐστίες, ὄχι μιά ὁποιαδήποτε στιγμή τοῦ Ἀγώνα, ἀλλά κυριολεκτικά ὅταν ὅλα «τά  ’σκιαζε ἡ φοβέρα καί τά πλάκωνε ἡ σκλαβιά», γιά νά χρησιμοποιήσουμε τόν στίχο τοῦ Ἐθνικοῦ ποιητή.

Ὅταν ὁ λίβας πού ἄκουγε στό ὄνομα Ἰμπραήμ ἔκαιγε ὄχι μόνο τήν ἐπανάσταση, ἀλλά κυριολεκτικά τήν Πελοπόννησο ἀπ ̓ ἄκρου εἰς ἄκρον. Ὅταν τό ἄπαν κινδύνευε νά χαθεῖ, ἐκεῖνες σήκωσαν τά δρεπάνια τους καί θέρισαν, ὄχι τά λιγοστά στάχυα τῆς πετροσπαρμένης γῆς τους, ἀλλά τά κεφάλια τῶν ἐφορμούντων στρατιωτῶν τοῦ Μπραήμη!

Σάν νά κρατᾶ κάμερα στό χέρι, μέ ἕνα φοβερό μονοπλάνο πού ἐξελίσσεται συνεχῶς, ἀπό τήν πρώτη λέξη ὥς τήν ἀκροτελεύτια φράση τοῦ ἔργου της ἡ συγγραφέας μᾶς βάζει δίπλα στήν ἡρωίδα της, τή Γερακάραινα, γιά νά δοῦμε γύρω της καί μέσα της. Γιά νά γνωρίσουμε πῶς ἡ ἀγριάδα τοῦ τόπου καί τό στρίμωγμα μιᾶς κοινωνίας γεννᾶ γυναίκες ἡρωίδες. Πού ἀναγνωρίζουν τόν ρόλο τους στήν εἰρήνη καί τόν ὑπερβαίνουν στόν πόλεμο. Πού ἡ ἀνάγκη – κάνοντας καί τούς θεούς νά πείθονται – τίς μετασχηματίζει σέ πρωτοπαλίκαρα, σέ ἀνθρώπους-ἥρωες, ἕτοιμους να θυσιάσουν καί νά θυσιαστοῦν.

Καί γιά νά δείξει τή δυσκολότερη μάχη ἡ συγγραφέας, δέν μένει μόνο στίς ἐξωτερικές δυσκολίες. Δέν ζωγραφίζει μόνο τά ἀπόκρημνα βράχια ἐκείνης τῆς παραλίας, τοῦ Δυροῦ. Πλησιάζει τόν φακό της καί στά μέσα βράχια, χωρίς νά ὡραιοποιεῖ, χωρίς νά στρογγυλεύει, χωρίς νά σηκώνει τεχνητή ὁμίχλη πού θά κρύψει τήν ἀσχήμια τούτου τοῦ κόσμου –καί μάλιστα στην ὥρα τῆς ὕψιστης, κατά τόν ἅγιο Σιλουανό, ἁμαρτίας: τόν πόλεμο.

Ἡ Σταυρούλα Ζώρζου μᾶς γνωρίζει τούς ἥρωες – τίς ἡρωίδες ἐν προκειμένῳ – ἐκεῖ πού παλεύουν, στή σκόνη καί τό χυμένο αἷμα μιᾶς παλαίστρας χειρότερης ἀπό τό Κολοσσαῖο. Στήν παλαίστρα τοῦ κόσμου τῆς πτώσης καί τῆς φθορᾶς! Καί μᾶς σηκώνει ἀμόλυντους ἀπό ἐκεῖ, γεμάτους ἀπό θαυμασμό γιά τήν ἡρωική προσέγγισή του. Καί λίγο, τόσο δά, ψηλότερους. «Ἄμμες δέ γ ̓ ἐσσόμεσθα πολλῷ κάρρονες»! (Πλούταρχος, Λυκοῦργος, 21.2.9).

Γεώργιος Μαρκάκης

ἐκπαιδευτικός MEd

Διευθυντής 19ου Δ.Σ. Πατρῶν

Πηγή: περ. «Ἡ Δράση μας», Μάρτιος 2026.

Νίκος Φλώρος: «Όταν βλέπω έναν κάδο σκουπιδιών, νιώθω ότι βγήκα μέσα από αυτόν»

 

«Τις τελευταίες μέρες (1) γίνεται λόγος για τις αμβλώσεις· δεν το έχω πει ποτέ δημόσια, αλλά πιστεύω ότι τώρα είναι μια καλή στιγμή να πω την προσωπική μου ιστορία. Μια απόδειξη ότι ακόμα και υπό τις πιο δύσκολες καταστάσεις, μπορεί να γεννηθεί κάτι δυνατό.

Είμαι ένας άνθρωπος που διασώθηκε από μια προγραμματισμένη άμβλωση. Οι γονείς μου είχαν ήδη δυο παιδιά, και όταν προέκυψα εγώ, δεν ήθελαν άλλο παιδί στην οικογένεια. Όλα ήταν κανονισμένα να μην γεννηθώ. Έγινε μεγάλη μάχη. Η μητέρα του πατέρα μου πίεζε να “ρίξουν” το παιδί, ακόμα και σε προχωρημένη εγκυμοσύνη. Ο πατέρας μου συμφώνησε!

Την ημέρα που θα πήγαιναν τη μητέρα μου στον γιατρό, ο παππούς μου Παναγιώτης, ο πατέρας της μητέρας μου, το έμαθε. Τότε, κάλεσε την αστυνομία για να τους σταματήσει. Τελικά τα κατάφερε. Γεννήθηκα, αλλά κανείς δεν ήρθε στο μαιευτήριο. Ήμουν ανεπιθύμητος πριν καν δω το φως του κόσμου. Δεν υπήρχα γι᾿ αυτούς. Ήμουν απόρριψη από έμβρυο.

Αυτό το συναίσθημα με ακολούθησε σε όλη μου τη ζωή. Με έναν παράξενο τρόπο πέρασε βαθιά μέσα μου. Ό,τι έκανα και ό,τι κάνω, κουβαλά αυτή την ανάμνηση της απόρριψης. Ίσως γι᾿ αυτό έγινα καλλιτέχνης. Ίσως η ανάγκη μου να τραβήξω την προσοχή, να αποδείξω ότι αξίζω, να κερδίσω την αποδοχή, να προήλθε από εκεί. Ήθελα να φωνάξω μέσα από την τέχνη μου σε εκείνους που δεν με ήθελαν, χωρίς καν να ξέρουν τι έχαναν.

Απλά λέω τη δική μου ιστορία, την ιστορία ενός ανθρώπου που σώθηκε από μια άμβλωση την τελευταία στιγμή. Αυτό που κουβαλάω μέσα μου είναι βαρύ, αλλά έγινε και η κινητήρια δύναμη για να δημιουργήσω, να εκ­φραστώ, να βρω τον δικό μου χώρο σ᾿ αυτόν τον κόσμο. Πάντα θυμάμαι το βλέμμα του πατέρα μου όταν μεγάλωσα πια. Σαν να μου ζητούσε μια συγγνώμη, που προσπαθούσε να καλύψει αυτό το κενό μεταξύ μας!

Συγγνώμη ζητώ από πολλούς ανθρώπους που έτυχε να γεννηθώ και δεν ολοκληρώθηκε η άμβλωσή μου! Ευχαριστώ τον παπ­πού μου Πα­να­γιώ­τη που μου έλεγε: “Ήθελαν να σε πετάξουν στα σκουπίδια και τους σταμάτησα”! Από τότε, όταν βλέπω έναν κάδο σκουπιδιών, νιώθω ότι βγήκα μέσα από αυτόν!».

Σήμερα ο Νίκος Φλώρος είναι διεθνώς αναγνωρισμένος Έλληνας γλύπτης, γνωστός για τη δημιουργία γλυπτών έργων με πρώτη ύλη αλουμινένια κουτάκια αναψυκτικών. Πρόκειται για τεχνική την οποία εμπνεύστηκε και κατοχύρωσε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας στη Νέα Υόρκη το 2003.

Ήδη ως μαθητής 12 ετών είχε φτιάξει ένα τεράστιο έργο 2,5 μέτρων, το οποίο είδε στο Αρκαδικό Φεστιβάλ στην Τρίπολη η Μελίνα Μερκούρη και το πήρε στο Υπουργείο Πολιτισμού. Στην Αγία Πετρούπολη δεσπόζουν επιβλητικά γλυπτά του 5,5 μέτρων. Ατομικές του εκθέσεις έχουν γίνει άξιες θαυμασμού σε ΗΠΑ, Ρωσία, Μονακό, Ισπανία, Ιταλία, Αυστρία, Κύπρο, Αραβικά Εμιράτα και αλλού. Έργο του έχει επιλεγεί από το εκπαιδευτικό σύστημα της Βραζιλίας για την ένταξή του στα εκπαιδευτικά βιβλία της.

Παρ᾿ όλη τη διεθνή του αναγνωρισιμότητα, παραμένει ένας ταπεινός δημιουργός. Να τι έλεγε σε μια συνέντευξή του: «Έχω αρνηθεί χρήματα για έργα μου… Αν θες να καταστρέψεις έναν άνθρωπο, δώσ᾿ του πολλά χρήματα… Το χρήμα υπάρχει για να σου λύνει προβλήματα και όχι να σου δημιουργεί. Αλλά και για να βοηθάς ανθρώπους που έχουν ανάγκη…».

Αυτός είναι ο Νίκος Φλώρος, ο άνθρωπος που διασώθηκε από μια προγραμματισμένη άμβλωση, αλλά και δεν πρόδωσε ούτε την τέχνη του ούτε, κυρίως, την ανθρώπινη φύση του.

* * *

Διαβάζοντας αυτά στο διαδίκτυο, θυμήθηκα τον Αντρέα Μποτσέλι, τον ταλαντούχο τυφλό καλλιτέχνη, τον οποίο θαύμασε το ελληνικό κοινό σε συναυλία του στο ΟΑΚΑ (Ιούλιος 2023) και για τον οποίο είπαν ότι «αν ο Θεός μιλάει, θα έχει τη φωνή του Μποτσέλι». Είχε δηλώσει τότε: «Και τώρα θα σας πω μια μικρή ιστορία μιας νέας εγκύου γυναίκας, η οποία μπήκε στο νοσοκομείο με λανθασμένη διάγνωση σκωληκοειδίτιδας… Οι γιατροί της συνέστησαν να κάνει έκτρωση καθώς, κατά πάσα πιθανότητα, το μωρό θα γεννιόταν με κάποιο είδος ανικανότητας. Η θαρραλέα γυναίκα αποφάσισε να μην τερματίσει την εγκυμοσύνη και το παιδί γεννήθηκε. Αυτή η γυναίκα ήταν η μητέρα μου και εγώ ήμουν το παιδί…2»

* * *

Τέλος, η πρόσφατη κοίμηση του μακαριστού αρχιεπισκόπου Αλβανίας Αναστασίου, για τον οποίο μόνο διθυραμβικά σχόλια ακούστηκαν από όλες τις πλευρές της πολιτικής ζωής ανά την υφήλιο, επαναφέρει στη μνήμη μας παρόμοιες δηλώσεις του σε τηλεοπτική εκπομπή πανελλήνιας εμβέλειας προ ετών, στις οποίες αποκάλυψε συγκινημένος ότι και αυτός γεννήθηκε από μητέρα την οποία οι γιατροί συμβούλευαν να κάνει έκτρωση. Είχε δηλώσει: «Αν τους άκουγε, εγώ σήμερα δεν θα ήμουν μπροστά σας».

____________

(1) Αναφέρεται στο τελευταίο δεκαήμερο του Ιανουαρίου 2025, οπότε με αφορμή δηλώσεις του κ. Άρη Σερβετάλη σε τηλεοπτική εκπομπή για το έγκλημα των εκτρώσεων, προέκυψαν πλήθος δηλώσεων και αντιδηλώσεων αναφορικά με το θέμα.

Σ.σ.: Η τύφλωση του Μποτσέλι προέκυψε έπειτα από ατύχημα στα 12 του χρόνια.

 Πηγή: “Η Δράση μας“, Τεύχος Απριλίου 2025

Ένας αλλιώτικος ύμνος στην ελευθερία

 

Ελευθερία…

Πολλοί την εξύμνησαν, χιλιάδες έδωσαν το αίμα τους, για την κερδίσουν, όλοι την θέλουμε κατοχυρωμένη για τον εαυτό μας. Είναι πηγή έμπνευσης που συγκινεί συνεχώς τους καλλιτέχνες, το αναφαίρετο δικαίωμα που δεσπόζει σε κάθε νομική ρύθμιση. Είναι το σύνθημα που αντηχεί στις διαδηλώσεις, το ύψιστο ιδανικό που  μπορεί να ξεσηκώσει έναν ολόκληρο λαό. Είναι, όμως, και το μεγαλύτερο δώρο του Θεού στον άνθρωπο. Και αν ο εθνικός ποιητής χρειάστηκε 158 στροφές, για να την περιγράψει, ο Παντοδύναμος Κύριος κατάφερε να χωρέσει το πραγματικό της μεγαλείο της σε μία μόνο παράδοξη φράση, μια φράση που μόνο Εκείνος μπορούσε να πει, καθώς έρχεται να συγκρουστεί μετωπικά με αυτό που διαχρονικά σήμαινε «ελευθερία».

Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν καί ἀράτω τόν σταυρόν αὐτοῦ καί ἀκολουθήτω μοι (Μάρκ. η΄ 34).

Πόση ελευθερία κρύβει μέσα του αυτός ο λόγος Σου, Χριστέ μου…

Ὅστις θέλει…

Η σωτηρία μου θα έχει αξία, μόνο αν την επιλέξω. Γιατί η λύτρωση, το να είμαι δηλαδή κοντά Σου, είναι ωραιότερο να γίνει εφικτή  με τον προσωπικό μου αγώνα από το να κατακυρώνεται αυτοδίκαια στο τέλος της επίγειας ζωής μου. Και, για να γίνει αυτό, πρέπει να Σε ἀγαπήσω ἐξ ὅλης τῆς καρδίας, τῆς ψυχῆς, τῆς ἰσχύος καὶ τῆς διανοίας μου (Λουκ. ι’ 27), να Σε ποθώ κάθε ώρα και στιγμή. Πρέπει να Σε διαλέξω μόνος μου, γιατί αυτό εκτός από ωραίο είναι και δύσκολο. Δεν έχει νόημα ούτε για Σένα ούτε και για μένα να Σου έχω  υποταχθεί σαν δούλος άβουλος. Σημασία έχει να Σε ακολουθώ ελεύθερα ως παιδί Σου, που καταλαβαίνει, ενστερνίζεται και νιώθει οικείο το Άγιο Θέλημά Σου.

ὀπίσω μου ἐλθεῖν…

Μόνο από πίσω Σου υπάρχει ελευθερία! Αν κάθε φορά που βάδιζα στον δρόμο υπήρχε κάποιος μπροστά μου, ποτέ δε θα έβλεπα μπροστά. Όταν, όμως, ακολουθώ Εσένα που είσαι η όντως Ελευθερία, η απεξάρτηση από την αμαρτία, η λύτρωση από τον θάνατο και τη φθορά, όταν βλέπω Εσένα μπροστά μου, τότε βλέπω πραγματικά μπροστά. Γιατί Εσύ είσαι η προοπτική μου, Εσύ ο σκοπός της ζωής μου, Εσύ είσαι Αυτός που πλάστηκα κατά χάριν να γίνω.

ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν…

Κάθε φορά που παραμένω κλεισμένος στον εαυτό μου, σε μια προσπάθεια να διαφυλάξω δήθεν το αυτεξούσιο και την αυτονομία μου, τότε είναι που χάνω την ελευθερία μου, αφού βρίσκομαι «αιχμάλωτος της δικιάς μου τύφλωσης, του εγωισμού, της ανεπάρκειας και των παθών μου» (T. Merton). Το να παραδώσω, όμως, τυφλά την θέλησή μου σε κάποιον κατώτερο ή ίσο με μένα σημαίνει υποβίβαση του εαυτού μου και αχρήστευση της ελευθερίας μου. Μόνο όταν εμπιστευτώ τα κλειδιά της ύπαρξής μου σε Σένα, μόνο όταν συνδράμω στην αλληλοπεριχώρηση της βούλησής μου με το δικό Σου Θέλημά, η ελευθερία μου παίρνει νόημα· γιατί αυτή η ένωση γίνεται ἐν τῷ Πνεύματί σου τῷ Ἁγίῳ, το οποίο δεν είναι πνεύμα δουλείας αλλά υιοθεσίας (Ρωμ. η’ 15) και ελευθερίας (Β’ Κορ. γ’ 17).

καὶ ἀράτω τὸν σταυρόν αὐτοῦ…

Είναι ο αγώνας μου από τη δουλεία της αμαρτίας στην ελευθερία του Χριστού, από τον θάνατο και τη φθορά στην ανάσταση, την υπέρβαση της φύσης, την κατά χάριν θέωση. Δεν είναι εύκολος αυτός ο αγώνας, αλλά Εσύ, Χριστέ, έκανες τα πάντα, για να με βοηθήσεις: ήρθες στη γη και έγινες άνθρωπος δείχνοντας έτσι ότι και η δική μου θέωση είναι εφικτή· «Έβαλες τον λόγο σου όσο γίνεται πιο κοντά στο στόμα μου, για να τον ομολογήσω, στην καρδιά μου, για να τον ποθήσω, στα χέρια μου, για να τον εφαρμόσω» (Δευτερ. λ’ 14)· χαρίζεις το Σώμα και το Αίμα Σου, για να μπαίνεις μέσα μου όταν ανάξια Σε κοινωνώ· μου αφιερώνεις απεριόριστο χρόνο επικοινωνίας μέσω της προσευχής.

Έκανες τα πάντα αλλά το παν το αφήνεις σε μένα. Είναι η ελευθερία που μου χάρισες, για να Σε επιλέξω, για να κάνω το δικό μου βήμα προς Εσένα. Μου εμπιστεύεσαι την ελευθερία μου σαν το καλύτερο όπλο στον αγώνα μου να Σε ακολουθήσω· γιατί το αυτεξούσιο δεν  είναι απλώς «η ασπίδα που εμποδίζει τον διάβολο να ασκήσει βία πάνω μου, ώστε να με κάνει κοινωνό της αποστασίας του» (Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς). Η ελευθερία είναι το τόξο με βέλη τις πράξεις της ζωής μου· και αυτά τα βέλη καρτεράς, όχι απλά να είναι στραμμένα πάνω Σου, αλλά να Σε χτυπήσουν. Και, αν είχα μόνο ένα βέλος, θα προτιμούσα να ήταν αυτή η όμορφη πατερική προσευχή:

Κύριε, ποίησόν με οἷον θέλεις καὶ ὡς θέλεις, κἂν θέλω, κἂν μὴ θέλω. Κύριε, ὡς κελεύεις, Κύριε, ὡς γινώσκεις, Κύριε, ὡς βούλει οὕτω γενέσθω ἐν εμοί…

Πηγή: xfd.gr

Συνείδηση στήν ψηφιακή ἐποχή

 

Ἡ χρήση μιᾶς ὁλοένα «ἱκανότερης» τεχνητῆς νοημοσύνης πάνω στά θεμέλια τῶν μεγάλων –ὁλοένα μεγαλύτερων– βάσεων προσωπικῶν δεδομένων, τά τελευταῖα χρόνια ἐγείρει δύο σοβαρούς καί ἀλληλένδετους κινδύνους, οἱ ὁποῖοι καθίστανται ὅλο καί περισσότερο ὁρατοί καί εὐδιάκριτοι σέ διεθνές ἐπίπεδο:

Ι. Ὁ κίνδυνος χειραγώγησης τῆς κοινῆς γνώμης μέσῳ συστηματικῆς ἐξατομικευμένης ἐπιλεκτικῆς/κατευθυνόμενης ἐνημέρωσης [1] .

ΙΙ. Ὁ κίνδυνος συστημικῆς ἐξατομικευμένης ἐπιβολῆς κοινωνικῶν ἤ οἰκονομικῶν ἀποκλεισμῶν ἤ περιορισμῶν [2,3].

Αὐτοί οἱ δύο κίνδυνοι συναποτελοῦν κίνδυνο χειραγώγησης τῆς συμπεριφορᾶς τῶν πολιτῶν τοῦ αὔριο, ὅπως ἔχει ἤδη φανεῖ [1].

Ἡ ὑπερ-συγκέντρωση ὅμως ψηφιακῆς κοσμικῆς ἰσχύος δέν προκύπτει, πρός τό παρόν, τόσο ἀπό τήν κατοχή τῆς ἴδιας τῆς τεχνητῆς νοημοσύνης ὅσο ἀπό τήν κατοχή καί διαχείριση τῆς πληροφορίας ἀπό ποικίλα μεγάλα κέντρα ἐξουσίας, σημαντικότερο μέρος τῆς ὁποίας ἀποθησαυρίζεται στίς μεγάλες βάσεις δεδομένων καί μάλιστα σέ πλήρεις καί καλά δομημένες βάσεις προσωπικῶν δεδομένων.

Σέ ὅ,τι ἀφορᾶ τήν ἐθνική μας ψηφιακή πραγματικότητα, βασικό πυλώνα τῆς ψηφιακῆς διακυβέρνησης ἀποτελεῖ τό ψηφιακό Μητρῶο Πολιτῶν [4], σημαντική ψηφίδα του ὁποίου ἀποτελεῖ πλέον καί ὁ Προσωπικός Ἀριθμός πού ἄρχισε νά ἐκδίδεται ἀπό τόν περασμένο Ἰούνιο.

Παναγία μου!

 

«Το γένος μας, είναι ιδιαίτερα δεμένο με την Παναγία. Και μόνο από τις καθημερινές εκφράσεις επίκλησης, «Παναγία μου!» «Παναγιά μου, βόηθα», φαίνεται ότι το όνομά της είναι γλυκό εντρύφημα στη γλώσσα του πιστού λαού μας. 

Ίσως δεν υπάρχει Έλληνας Χριστιανός που δεν προφέρει το όνομά της παρακλητικά και αγαπητικά τουλάχιστον μία φορά τη μέρα…»

Από το περιοδικό «Η Δράση μας»

"Η ΔΡΑΣΗ ΜΑΣ" - ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2024

 

Του ετοιμάζεις δρόμο; 

«Λοιπόν, ἐποιήσαμεν οὐδέν» 

Το ταψάκι 

Το απρόβλεπτο 

«Κύριε ἐλέησον»… 

Χρόνος και νεότητα 

Αξίζει να θυμάσαι 

Θα δημιουργήσουμε ηλεκτρονικό Καιάδα;

Το τέλειο μέτρο της Καρτερίας

Η τεχνητή νοημοσύνη στον εκκλησιαστικό χώρο; 

Δεν είναι το πιο σπουδαίο η προσευχή!

Σε έχω ανάγκη, Χριστέ μου…

Ο γέροντας της Βηθανίας

Πολυτιμότερος από χρυσάφι

Για να μην ξεχνάμε

Απόψεις και Σκέψεις

Η βιβλιοπρόταση του μήνα

Αφιερωμένα στο έπος του 1940 τα περιοδικά ΠΡΟΣ ΤΗ ΝΙΚΗ & Η ΔΡΑΣΗ ΜΑΣ

 

600 τεύχη μετρά Η ΔΡΑΣΗ ΜΑΣ

 

Το 600ό τεύχος (Αύγουστος-Σεπτέμβριος 2022) είναι αφιερωμένο στη Μικρά Ασία με αφορμή τα 100 χρόνια.

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΤΣΙΤΣΙΠΑΣ και ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ

Στην εποχή που το Υπουργείο Παιδείας καταργούσε τα Λατινικά από την εκπαίδευση και μείωσε τις απαιτήσεις στη διδασκαλία των Αρχαίων Ελληνικών, το να αναρτά κάποιος στην ιστοσελίδα του για τους μαθητές ένα καθημερινό μήνυμα ζωής, παρμένο από την Αρχαία Ελληνική Γραμματεία, θα θεωρείτο μια πολύ πετυχημένη και ουσιαστική αντίδραση με θετική προσφορά. Όταν όμως αυτό συμβαίνει από τον Στέφανο Τσιτσιπά, τον μεγάλο αθλητή της αντισφαίρισης (τένις), που τα τελευταία δύο χρόνια έχει χαροποιήσει ιδιαίτερα τον παγκόσμιο ελληνισμό με τις συνεχείς διεθνείς επιτυχίες του και τον σεμνό χαρακτήρα του, τότε πραγματικά αισθάνεσαι σαν να αναγεννήθηκε κάποιος αρχαίος Ολυμπιονίκης. 

Παρατηρήστε πως εκφράσθηκε μετά τις μεγάλες νίκες του μέσα στο 2019:

Στις 17.1.2019, μετά τη νίκη του επί του Μπασιλαοσβίλι, ανάρτησε το: «Υπεροχής επιθυμεί η νεότης, η δε νίκη υπεροχή τις», φράση από τη «Ρητορική» του Αριστοτέλη, (1389α), που σημαίνει:
Οι νέοι θέλουν να υπερέχουν, και η νίκη είναι μία περίπτωση υπεροχή.

Στις 15.1.2019, μετά τη νίκη του επί του Τροϊτσκι και την είσοδό του στους «16» του Open της Αυστραλίας, έγραψε:
«Εις οιωνός άριστος, αμύνεσθαι περί πάτρης», δηλαδή, ένας είναι ο καλύτερος οιωνός, το να αγωνίζεσαι για την Πατρίδα. Πρόκειται για φράση της «Ιλιάδας» του Ομήρου (Μ 243).

Στις 21.1.2019, μετά τη νίκη του επί του Φέντερερ στο Open της Αυστραλίας έγραψε:
«Η Παιδεία καθάπερ ευδαίμων χώρα τ’ αγαθά φέρει, δηλαδή, η Παιδεία, όπως η εύφορη γη, φέρνει όλα τα καλά. Φράση που ανήκει στον Σωκράτη (Ιωάννου Στοβαίου, Ανθολόγιον, τόμος ΙV, Περί Αγωγής και Παιδείας.

Λίγες μέρες αργότερα, μετά την ιστορική πρόκρισή του στα ημιτελικά των ίδιων αγώνων, έγραψε:
«Φύσει γαρ άνθρωπος ο βούλεται τούτο και οίεται», δηλαδή, από τη φύση του ο άνθρωπος αυτό που θέλει, αυτό και νομίζει. Φράση η οποία ανήκει στον Ιούλιο Καίσαρα.

Στη συνέχεια, μετά την πρόκρισή του στον τρίτο γύρο του Ρολάν Γκαρός, ανήρτησε το:
«Γη και ύδωρ πάντ’ εσθ’ όσα γίνοντ’ ήδε φύονται», δηλαδή, χώμα και νερό είναι όσα γεννιούνται και φυτρώνουν. Φράση του Ξενοφάνη (Testiomomia D, 25)

Μετά τη νίκη του επί του Μάρτενερ στο Ρολάν Γκαρός σημείωσε:
«Μη ως μύρια μέλλων έτη ζην. Το χρέων επήρτηται. Έως ζης, έως έξεστιν, αγαθός γενού», δηλαδή, μη φέρεσαι σαν να πρόκειται να ζήσεις χιλιάδες χρόνια. Το μοιραίο κρέμεται από πάνω σου. Όσο ζεις και όσο είναι δυνατό, γίνε καλός. Φράση που ανήκει στον Μάρκο Αυρήλιο. Των εις εαυτόν, βιβλίο ΔΕ. ιζ΄).

Στις 17.4.2019, μετά τη νίκη του επί του Κουκούσην στο Μόντε Κάρλο έγραψε:
«Ψυχής γαρ όργανον το σώμα», δηλαδή, το σώμα είναι όργανο έκφρασης της ψυχής, φράση του Πλουτάρχου (των Επτά Σοφών Συμπόσιον, Ηθικά 163e).

Τέλος, μετά την πρόκρισή του στους «16»των ιδίων αγώνων, έγραψε:
«τάχυστον νους διαπαντός γαρ τρέχει», δηλαδή, το ταχύτερο πράγμα είναι ο νους, διότι τρέχει συνεχώς. Φράση που ανήκει στον Θαλή τον Μιλήσιο (Διογένης Λαέρτιος, 1.35).

Μετά από αυτά, αναρωτιέται εύκολα ο καθένας: Ποιά από τα μαθήματα που φέτος παρέδωσε σε όλους ο Στέφανος Τσιτσιπάς αξιολογούνται ως σπουδαιότερα: Η μεθοδική και επίπονη προετοιμασία πριν τους αγώνες, η επιμονή και η αποφασιστικότητα του στη διάρκεια των αγώνων, η σεμνότητα του ήθους του ή η καταφυγή και ενίσχυση που βρίσκει στα κείμενα των ανθρωπιστικών σπουδών, αρχαιοελληνικών και λατινικών, που χρησιμοποιεί στην ηλεκτρονική του αλληλογραφία;

Περιοδικό «Η Δράση μας» Νοέμβριος 2019

Επίκαιρα τα τεύχη των περιοδικών ΠΡΟΣ ΤΗ ΝΙΚΗ, Η ΔΡΑΣΗ ΜΑΣ

Ο «πλησίον»… ή περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων

Ήταν άρρωστος ̇ δε χρειαζόταν πολύ να το καταλάβεις. Ήταν φτωχός ̇ αυτό το βλέπεις στα καθαρά, αλλά πολυφορεμένα ρούχα του. Ήταν σημαδεμένος από το μόχθο μιας δύσκολης ζωής. Αλλά το πρόσωπό του ήταν φωτεινό, το βλέμμα του γαλήνιο. Καθόταν σ’ ένα πάγκο σε κεντρικό δρόμο της πρωτεύουσας.

Δεν ήταν ώρα να ψάξεις το πως βρέθηκε εδώ, που απαγγιάζει τις νύχτες, αν βάζει μέσ’ στη μέρα μια μπουκιά ψωμί στο κατάστεγνο στόμα του, αν έχει δικούς του κάπου πάνω στη γη, ποιος γιατρός του ̓δωσε τα αναγκαία φάρμακα για να γιατρευτεί…

Το πεζοδρόμιο που ήταν ο πάγκος ήταν ένα αδιάκοπο πέρασμα για εκατοντάδες ανθρώπους.

Όλοι τους σχεδόν βιαστικοί. Σίγουρα κάτι πολύ σημαντικό τρέχουν να προφτάσουν!

Με συζητήσεις έντονες και φωνάζοντας. Οπωσδήποτε κάποια πολύ δύσκολα προβλήματα θα προσπαθούν να λύσουν! Άκεφοι κι αδιάφοροι για τους γύρω κάποιοι. Ένα σπάνιο φορτίο ασφαλώς θα τους βαραίνει!

Κάπου-κάπου ένα μικρό, ελαφρό νόμισμα ακουμπάει στο αναποδογυρισμένο μπερεδάκι του φτωχού, άρρωστου χριστιανού. Λίγες φορές μαζί μ ̓ ένα βλέμμα φευγαλέο, με κάποια συμπάθεια. Πλήθυναν άλλωστε τόσο οι φτωχοί, οι ανήμποροι στις μέρες μας! Πού να πρωτοκοιτάξεις;

Κι εκείνος σιγαλά, ίσα ν’ ακούγεται δίπλα, λέει: Να ̓σαι καλά. Να σού δώσει ο Θεός χίλια καλά!

Η κίνηση στο δρόμο αλλάζει. Σχεδόν σταματάει η κυκλοφορία. Ακούγονται φωνές, με μια ξεχωριστή, που τις συντονίζει. Διαμαρτύρονται οι άνθρωποι. Γράφουν τη διαμαρτυρία τους και στα πανό τους:

― «Ίσα δικαιώματα για όλους!»

― «Ανατροπή του κατεστημένου!»

― «Αγώνες να διασφαλίζουμε τα ανθρώπινα δικαιώματα!»

Λόγια ανακατεμένα με φωνές, που τινάζονται στον αέρα… και χάνονται.

Σαν να βρίσκεσαι στο δρόμο από την Ιερουσαλήμ προς την Ιεριχώ…

Σαν να προσπερνάνε ιερείς του νόμου και λευΐτες.

Σαν να προσμένουμε τον καλό Σαμαρείτη, τον σπλαχνικό Χριστό, ακόμα.

Σαν να είναι ο ίδιος καθισμένος στον πάγκο κι όμως, άγνωστος σε μας και ξένος. Σαν να παγώνουν ολοένα και περισσότερο οι καρδιές μας!

«Νῦν» η κρίση του κόσμου ̇ του κόσμου του καταχρεωμένου, πρώτα και κύρια στον ίδιο τον Θεό!

Ε. Βερονίκη

από το περιοδικό «Η Δράση μας»

Τεύχ. Φεβρουαρίου 2011

Η έρευνα σε ζώντα ανθρώπινα έμβρυα (Εμμανουήλ Παναγόπουλος, Άμ. Επ. Καθηγητής Χειρουργικής, τ. Συντ/στή Δ/ντή ΕΣΥ)

Σχόλια μέ ἀφορμή μία βράβευση

Στίς 15 Μαΐου 2018, στόν ἱστότοπο PRONEWS ἀναρτήθηκε ἡ ἀκόλουθη εἴδηση: «Τό Βραβεῖο Ἀριστείας Κλινικοῦ–Ἐργαστηριακοῦ Ἔργου καί Ἐφαρμογῆς Καινοτόμων Μεθόδων καί Τεχνικῶν ἀπονέμεται στήν ἐπίκουρη Καθηγήτρια Ἐμβρυολογίας–Γενετικῆς στήν Ὑποβοηθούμενη Ἀναπαραγωγή τοῦ Τμήματος Ἰατρικῆς τοῦ ΑΠΘ Αἰκατερίνη Χατζημελέτη. Ἡ τιμώμενη πραγματοποίησε γιά πρώτη φορά παγκοσμίως ἐφαρμογή κυτταροσκελετικῆς ἀνάλυσης φρέσκων ἀνθρώπινων ἐμβρύων σέ ὅλα τά στάδια τῆς προεμφυτευτικῆς ἀνάπτυξης καί ἐφαρμογή γιά πρώτη φορά παγκοσμίως κυτταροσκελετικῆς ἀνάλυσης ἀνθρωπίνων ἐμβρύων μετά ἀπό κατάψυξη μέ τή μέθοδο τῆς ὑαλοποίησης*…

Στήν ἐρευνήτρια δωρήθηκαν γιά ἐρευνητικούς σκοπούς 110 ἀνθρώπινες βλαστοκύστεις (ἔμβρυα στήν 5η μετά τή γονιμοποίηση ἡμέρα)…».

Ἡ ἔρευνα σέ ζῶντα ἀνθρώπινα ἔμβρυα ὁπωσδήποτε δημιουργεῖ πολλά ἐρωτήματα καί ζητήματα νομικά, δεοντολογικά, βιοηθικά καί θεολογικά. Τά αὐστηρά νομικά ζητήματα καλύπτονται ἀπό τό ἄρθρο 11 τοῦ νόμου 3305 τοῦ 2005 καί ἀπό τά ἄρθρα 13 καί 14 τοῦ Κώδικα Δεοντολογίας Ἰατρικῶς Ὑποβοηθουμένης Ἀναπαραγωγῆς τῆς Ἐθνικῆς Ἀρχῆς Ἰατρικῶς Ὑποβοηθουμένης Ἀναπαραγωγῆς. Βεβαίως ὁ νόμος ἀπαιτεῖ τήν συναίνεση τῶν δοτῶν τῶν ἐμβρύων μετά ἀπό ἐνημέρωσή τους γιά τούς στόχους τῆς ἔρευνας. Τό ἐρώτημα εἶναι: Τί εἴδους ἐνημέρωση καί μέ ποιόν τρόπο αὐτή δίνεται στούς δότες ὥστε νά ἐξασφαλιστεῖ ἡ συναίνεσή τους; Μάλιστα στό ἄρθρο 14 τοῦ Κώδικα Δεοντολογίας ἀπαιτεῖται ἡ ἔγγραφη συναίνεση καί τῶν δύο γονέων, ἡ ὁποία, πρῶτον, παραχωρεῖ τά πλεονάζοντα ἔμβρυα κατά προτεραιότητα σέ ἄλλο πρόσωπο πού ἐπιλέγει ὁ ἰατρός γιά ἐρευνητικούς σκοπούς, καί δεύτερον, ἀποδέχεται τήν καταστροφή τῶν ἐμβρύων, καθιστώντας ἔτσι τούς γονεῖς συνυπεύθυνους καί συνένοχους τῆς καταστροφῆς τῶν ζώντων ἐμβρύων τους. Ἐκ τῶν ἀνωτέρω συνάγεται ὅτι ἡ ἔρευνα σέ ζῶντα ἀνθρώπινα ἔμβρυα εἶναι, ὑπό προϋποθέσεις νόμιμη. Εἶναι ὅμως καί ἠθική;

3 προκλήσεις για το διαδίκτυο από τον εφευρέτη του

Ο Sir Tim Berners-Lee είναι ο εφευρέτης και δημιουργός του διαδικτύου πριν από 28 χρόνια, το 1989. Σύμφωνα με το περιοδικό Time είναι ένας από τους 100 πιο σημαντικούς ανθρώπους του 20ού αιώνα. Κατέχει ακαδημαϊκές θέσεις στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης, το γνωστό MIT, και στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Είναι ιδρυτής και Διευθυντής του World Wide Web Foundation.

Στις 12.3.2017, επέτειος των 28 γενεθλίων του διαδικτύου, ο δημιουργός του, Sir Tim Berners-Lee, έστειλε ένα ανοικτό μήνυμα μέσω του ιστότοπου του Ιδρύματος που διευθύνει. Μεταξύ άλλων ανέφερε ότι τους τελευταίους 12 μήνες όλο και περισσότερο ανησυχεί για τρεις τάσεις, τις οποίες πιστεύει ότι πρέπει να αντιμετωπίσουμε, με στόχο το διαδίκτυο να εκπληρώσει την πραγματική του δυνατότητα ως εργαλείου που θα υπηρετήσει όλη την ανθρωπότητα.

Η πρώτη ανησυχία του είναι ότι έχουμε χάσει τον έλεγχο των προσωπικών μας δεδομένων. Το τρέχον επιχειρηματικό μοντέλο για τους περισσότερους ιστότοπους είναι να προσφέρουν ελεύθερη πρόσβαση με αντάλλαγμα τα προσωπικά μας δεδομένα. Οι περισσότεροι από μας συμφωνούμε με αυτό, αλλά δεν μας ενδιαφέρει αν κάποιες πληροφορίες μας δοθούν σε αντάλλαγμα δωρεάν υπηρεσιών. Όμως ξεχνάμε κάτι: Καθώς τα δεδομένα μας συγκεντρώνονται μακριά από τη δική μας θέα, χάνουμε τον έλεγχό τους και την επιλογή μας πότε και με ποιους θα τα μοιραζόμαστε. Διαμέσου της συνεργασίας των εταιρειών με άλλες εταιρείες, οι κυβερνήσεις παρατηρούν την κάθε μας κίνηση στο διαδίκτυο και δημιουργούν ακραίους νόμους, που παγιδεύουν το δικαίωμά μας για ιδιωτικότητα. Σε καταπιεστικά καθεστώτα, οι μπλόγκερς συλλαμβάνονται η δολοφονούνται και οι πολιτικοί αντίπαλοι καταγράφονται, με αποτέλεσμα το πάγωμα του ελεύθερου λόγου.

50 χρόνων τεύχη ΔΡΑΣΗΣ σε ένα dvd

Selfies: απλή μόδα ή ασθένεια εποχής;

Έγινε μόδα! Επικράτησε ως τάση και ίσως έφτασε πλέον να γίνει εξάρτηση, εθισμός, που οδηγεί σε ψυχικές ασθένειες. Ήταν η λέξη της χρονιάς του 2013, όμως δυο χρόνια μετά όχι μόνο δεν ξεπεράστηκε, αλλά φαίνεται πως έγινε… εμμονή. Selfie σημαίνει αυτοπορτρέτο ή αυτοφωτογράφιση. 

Όσοι ακόμα θυμάστε την ευγενική παράκληση κάποιων τουριστών – ή και του εαυτού σας να σας τραβήξουν φωτογραφία μπροστά σε κάποιο αξιοθέατο, δεν είστε απλώς πάνω από 50 χρονών(!), είστε εκτός εποχής. Όχι τόσο διότι οι φωτογραφικές μηχανές άλλαξαν. Διότι έγιναν ψηφιακές και έχουν άπειρες δυνατότητες σε σχέση με τις παλιές. Οι εποχές άλλαξαν. Οι άνθρωποι. Τώρα, τους άλλαξε η τεχνολογία, ή αυτοί την χρησιμοποίησαν για να «ζήσουν» την αλλοτρίωσή τους; Μεγάλο θέμα. 

Γεγονός είναι ότι τώρα κέντρο δεν είναι κάποιο αξιοθέατο, κάποιο τοπίο, κάποιο μνημείο με σκοπό τη δυνατότητα της διατήρησης στη μνήμη μέσω της απαθανάτισής του. Όχι. Τώρα κέντρο είναι ο άνθρωπος. Το εγώ μας! Πρέπει να είμαστε μέσα στη φωτογραφία κι εμείς, αλλιώς τι νόημα έχει; Και σταδιακά αποδοκιμάζεται και η παρέα και η ομάδα και προτιμάται μόνο ο εαυτός μας. Αυτό είναι το selfies. Η μοναχική αυτοφωτογράφισή μας. Είτε προεκτείνοντας το χέρι με την φωτογραφική, το smartphone ή το tablet προς τα μπροστά, είτε χρησιμοποιώντας έναν καθρέφτη ως βοήθημα, κάποια webcam, ή τα πιο σύγχρονα μοδάτα εξαρτήματα που κάνουν πιο εύκολη τη χρήση της κάμερας από κάποια απόσταση ή θέση.

Και όλο αυτό ξεκινάει αρχικά σαν αστείο, έτσι, για να γίνεται «χαβαλές» στην παρέα, κι έπειτα γίνεται μόδα, επιδημία, καθώς ο ένας μιμείται τον άλλο, και στο τέλος εξάρτηση, εθισμός και μανία.

Ειδικά στις ηλικίες μεταξύ 14 – 18 χρόνων κάνει κυριολεκτικά θραύση.

Τιμή σε Σε, Καπετάνισσα!

Ψυχή καμίνι όπου καίγεται ο εχθρός.

Φλογισμένο ηφαίστειο, εδόθη στη σκλάβα πατρίδα.

Μάτια μεγάλα, εκστατικά, άγρια,

που αρκούν να σε κοιτάξουν για να σε εμψυχώσουν.

Μέσα τους αναδεύεται όμως γλυκύτητα και ανθρωπιά.

Φωνή βαριά, πολεμόκραχτη – μελιστάλαχτη όμως.

Όλα άγρια είναι πάνω της κι όμως όλα μια γλυκύτητα έχουν.

Οι φλέβες, μελανόμαυρες, τινάζονται, για να σου δείξουν

την ψυχή της, τη δύναμή της.

Ξέρει ν’ αποστομώνει τον εχθρό. Ξέρει πώς να νικά.

Πώς να στήνει Θερμοπύλες και Μαραθώνες. Πώς να κρίνει.

Πώς να υπομένει αχτίδα φωτός – 400 χρόνια, λεν –

πώς να μεταδίδει τον ηρωισμό, το θάρρος.

Την ελπίδα, την αισιοδοξία.

Πώς ν’ αψηφά το θάνατο διά την θρησκεία, την ελευθερία και την τιμή…

Και να! Πετάχθηκε ξανά «σαν πρώτα αντρειωμένη» κι ευλογημένη απ’ το

Θεό σκορπά της λευτεριάς τα χάδια.

Το αίμα άλικο πετιέται απ’ τις φλέβες της.

Κι όμως… εστάθη ορθή και πάλεψε σα Διγενής στ’ αλώνια.

Τιμή σε Σε, Καπετάνισσα!

Δε σε φοβίζουν οι καπνοί, η πείνα και η δίψα.

Κι αν έρθουν οι Νέρωνες, καλώς να ΄ρθούν!

Το αίμα σου άγνισε τη σκλαβωμένη γη.

Αιμοσταγούσα κείτεσαι, ακίνητη, αστέναχτη,

δίχως να χύσεις δάκρυ.

Τιμή σε Σε, Καπετάνισσα! Δόξα σε Σένα, αιώνια!

Όλγα – Μαρία Γκαραγκούνη Σκόνδρα

Αναδημοσίευση από το περιοδικό

Η Δράσις μας, Μάρτιος 2004

Οι Τρεις Ιεράρχες

Οι Τρεις Ιεράρχες πρώτευσαν σε όλους τους τομείς της πνευματικής ζωής. Κατέκτησαν με τον προσωπικό τους αγώνα και την βοήθεια της θείας Χάριτος τις κορυφές της αγιότητος και καλούσαν τους πιστούς να ανεβαίνουν στις ωραίες πνευματικές αναβάσεις.

Άσκησαν στον ύψιστο βαθμό την φιλανθρωπία και ανακούφισαν τον πόνο χιλιάδων αναξιοπαθούντων.

Δίδασκαν καθημερινά τους πιστούς αναλύοντάς τους τις θεόπνευστες αλήθειες της Πίστεώς μας και διαφωτίζοντάς τους για τα μεγάλα θέματα, που απασχολούν την ψυχή κάθε ανθρώπου.

Καθόρισαν συστηματικά την λειτουργική ζωή της Εκκλησίας, για να μπορούν να λατρεύουν οι πιστοί θεάρεστα τον Κύριο.

Συνέγραψαν θαυμάσια συγγράμματα, τα οποία ξεπέρασαν τη φθορά του χρόνου και ισχύουν και για τις μέρες μας. Ο εθνικός μας ιστορικός Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος γράφει ότι με τα συγγράματά τους οι Τρεις Ιεράρχαι «απετελέσαν εποχήν λόγου νέαν, μεγάλην και ένδοξον διά το ανθρώπινον γένος» (Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, τόμ. 2ος, μέρος Β’ σελ. 1, 6).

Πολύ εύστοχα ελέχθη γι’ αυτούς ότι ήταν «εύγλωττοι κατά τον λόγον, ευγλωττότεροι κατά τον βίον, ευγλωττότατοι κατά τον θάνατον»...

περ. Η ΔΡΑΣΗ ΜΑΣ, Τ.465

Θα Του προσφέρουμε εκείνο που μπορούμε;

(Αληθινά περιστατικά πριν 50 χρόνια στο χωριό)

“Tί Σοί προσενέγκωμεν, Χριστέ;”, θά ψάλει μεθαύριο μελωδικά ὁ γέρο Στάθης, ὁ ψάλτης στό μικρό, φτωχό χωριό.

Τή μοναδική ἐκείνη θεϊκή βραδιά τά πλάσματά Του ὅλα προσήνεγκαν Αὐτῷ «τήν εὐχαριστίαν». Τό καθένα ἀπ᾽ ὅ,τι τοῦ ἦταν δυνατόν: Οἱ ἀστραπόμορφοι Ἄγγελοι τόν ὕμνο τους τό δοξολογητικό. Δῶρα τίμια», βασιλικά, κατά τόν πλοῦτο τους οἱ Μάγοι. Καί οἱ φτωχοί Ποιμένες διαλάλησαν παντοῦ «τό παρόν μυστήριον» τοῦ θαύματος «ἐκδιηγούμενοι»… Προσήνεγκαν Αὐτῷ ὅ,τι τούς ἦταν δυνατό. Καί μεῖς; 

Ἔβρεχε ὁ Θεός, βροχή ψιλή, ποτιστική. Ρυάκια μικρά οἱ δρόμοι τοῦ χωριοῦ, ξεπλύθηκαν γιά καλά, καί στίς ἐλιές τά ἀσημόφυλλα λαμπύριζαν στάζοντας δροσοσταλίδες. Μόλις πού εἶχε τελειώσει ἡ θεία Λειτουργία στή μικρή ἐκκλησία, ὅταν ἔφτασε ἀποσταμένος καί μουσκεμένος ἀπό μακρινό χωριό ἕνας γέρος ζητιάνος. Ὁ παπα-Μιχάλης, φτωχός οἰκογενειάρχης μέ ὀχτώ παιδιά, δέν εἶχε τί νά τόν φιλέψει. Μά ἡ πλούσια καρδιά του δέν τοῦ ᾽λεγε νά τόν ἀφήσει ἔτσι. Μεθαύριο δέν περιμένουμε τήν ΑΓΑΠΗ; Ἔλαμψε πρόσχαρα τό πάντα ἱλαρό του βλέμμα. Ἡ ἀγάπη πάντα βρίσκει… Κι αὐθόρμητα, χαμογελαστά τοῦ δίνει… Ὅ,τι εἶχε κείνη τή στιγμή. Τή μεγάλη, καινούρια, μαύρη ὀμπρέλλα του. Κείνη πού ᾽χε πάντα συντροφιά σάν πήγαινε νά λειτουργήσει στά ἐξωκκλήσια ἤ στά χωράφια του γιά τίς δουλειές.

Δῶρο ἀκριβό καί χρειαζούμενο. Κι ἐμεῖς εἴδαμε καί καταλάβαμε πολλά… Καί μάθαμε. Γιά μιά ἀγάπη-θυσία πού βρίσκει κι ἀπ᾽ τό ὑστέρημα νά δίνει στόν ἐλάχιστο ἀδελφό, στό Χριστό.

………………………………………………………………………..

Πορεία ηρωική

«Αὐτή ἡ νύχτα στό Μάλι-Γκαρονίν ἔχει γραφτεῖ στήν ψυχή μου μέ ἀνεξίτηλο μελάνι. Οἱ τραυματίες ἔχουν πλημμυρίσει τά ἀντίσκηνα. Πολλοί εἶναι ἐξαντλημένοι καί δέ μποροῦν, οὔτε νά γευτοῦν τή λίγη φακή, πού οἱ ἄντρες μοιράζονται μαζί τους. Δέ θέλουν, δέ ζητᾶν τίποτε, παρά λίγο, ἐλάχιστο νερό, νά βρέξουν μόνο τή γλῶσσα τους. Κάθε τόσο σηκωνόμαστε, πότε ὁ Νώντας, πότε ἐγώ. Μέ τή βοήθεια ἑνός ἠλεκτρικοῦ φαναριοῦ πηγαίνουμε ἀπό τό ἕνα ἀντίσκηνο στό ἄλλο. Μά τί μποροῦμε νά κάνουμε; Τί ἔχουμε νά προσφέρουμε; Οἱ τραυματίες μόνον ξαπλωμένοι χωρᾶν στά ἀντίσκηνα, καθώς πάλι ἔχουν λυγίσει ἀπό τό χιόνι. Δέν μποροῦν οὔτε κάν νά καθίσουν, γιά νά τούς ἐξετάσουμε. Ἔξω ἡ θύελλα συνεχίζει ἀμείωτη.

Στό δικό μου ἀντίσκηνο εἶναι ἕνας ἀνθυπολοχαγός. Εἶναι βαριά πληγωμένος, μέ “διαμπερές τραῦμα” στό θώρακα κι ἔχει πολλή δύσ πνοια καί πυρετό. Εἶναι ξανθό καί ὄμορφο παλληκάρι. Μαθητής ἀκόμη στή Σχολή Εὐελπίδων, ὀνομάστηκε ἀξιωματικός κι ἦρθε στόν πόλεμο.

Εἶναι πεσμένος μπρούμυτα κι ἔχει λοξά γυρίσει τό κεφάλι του. Ἔτσι νιώθει κάπως καλύτερα. Κάθε τόσο τοῦ δίνω ἕνα χάπι κα ταπραϋντικό. Αὐτός ὅμως τό βλέπει πού θά πεθάνει – πῶς μποροῦμε νά τόν βοηθήσουμε ἐδῶ πάνω; – καί μέ παρακαλεῖ νά μήν ἀσχολοῦμαι μαζί του. Νά κοιτάξω τούς ἄλλους, πού ἔχουν ἐλπίδες νά ζήσουν.

Ἡ κατάσταση ἔπειτα βαραίνει. Καθώς προαισθάνεται τό τέλος, βγάζει ἀπό τήν τσέπη τῆς χλαίνης καί μοῦ προσφέρει τό πιστόλι του.

–Πάρ’ το, γιατρέ, νά μέ θυμᾶσαι! Δέν πειράζει γιά μένα!… Χαλάλι τῆς Ἑλλάδας! Ἀρκεῖ πού νικήσαμε! λέει μέ τήν ἀργή, σβυσμένη φωνή του.

Εἶναι ἕνα πλακέ Μπράουνιγκ. Μ’ αὐτό ἔχει ὁδηγήσει τή διμοιρία του στήν κορφή τοῦ ὑψωματος, μᾶς λέει ἕνας διπλανός τραυματίας, πού πολεμοῦσε μαζί του. Στήν κρίσιμη στιγμή, καθώς ἔχουν κυκλωθεῖ ἀπό τά ἐχθρικά πυρά, μπαίνει μπροστά μέ τό πιστόλι στό χέρι καί διατάζει: “Ἐφ’ ὅπλου λόγχην”! Οἱ Ἰταλοί φεύγουν. Τότε ὅμως, ὥς κυριεύουν τό ὕψωμα, ἀρχίζουν νά πέφτουν βλήματα ὅλμων καί τραυματίζεται.

Ἔχει τώρα πέσει σ’ ἕνα προθανάτιο παραλήρημα. Κάθε τόσο φωνάζει καί παρορμᾶ τούς ἄντρες του: “Ἀπάνω τους, παιδιά, καί τούς φάγαμε”. “Ἀέρα! Ἀέρα!”. Ἔπειτα τά βάζει μέ τό λοχία του, πού τό πολυβόλο παθαίνει ἐμπλοκή στήν κρίσιμη στιγμή, καί λέει: “Ἄχ, μωρέ Κώστα, πάντα ἔτσι μοῦ τά καταφέρνεις!”.

Σέ λίγο ξεψυχᾶ μέσα στά χέρια μου τό ἁγνό παλληκάρι, πού ἔφηβος ἀκόμη ἔχει ντυθεῖ τή στολή τοῦ ἀξιωματικοῦ.

Ὅλη τήν ὑπόλοιπη νύχτα μένουμε οἱ δυό μας μέσα στό ἀντίσκηνο».

*Κώστα Κυζούλη, ἰατροῦ «Ἡ θύελλα, Πορεία ἡρωϊκή καί πένθιμη».


Από το Περιοδικό “Η Δράση μας”, Τεύχος Οκτωβρίου 2009