Εορτασμός στον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου Άλσους (23.4.2026)

 

ΓΕΧΑ ΑΙΓΙΟΥ: Χρόνια πολλά Ελλάδα μας!

 

Φωτογραφία: Γιάννης Μπεχράκης

Μνήμη των Αγ. Τεσσαράκοντα στην κατασκήνωση ΑΓΚΥΡΑ

 

Με την ευκαιρία της εορτής των Αγ. Τεσσαράκοντα Μαρτύρων (9.3.26) σήμερα, Κυριακή Β΄ των Νηστειών έγινε Θ. Λειτουργία στον ομώνυμο Ιερό Ναό που βρίσκεται στην κατασκήνωση ΑΓΚΥΡΑ από τους Παν. Αρχ. π. Χριστοφόρο Μυτιλήνη και π. Γαβριήλ Κωνσταντινίδη.

Στο κήρυγμά του ο π. Γαβριήλ αναφέρθηκε στην έννοια της Χάριτος του Θεού όπως τη θεμελίωσε με τη θεολογία του ο Αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης Αγ. Γρηγόριος ο Παλαμάς και στο πώς προσήλκυσαν τη Θεία Χάρη ο παραλυτικός της Καπερναούμ του σημερινού Ευαγγελίου αλλά και οι άγιοι Τεσσαράκοντα Μάρτυρες που μαρτύρησαν στη λίμνη της Σεβαστείας.

Μετά το τέλος της Θ. Λειτουργίας προσεφέρθη καφές και πρωινό κέρασμα στην τραπεζαρία της κατασκήνωσης όπου έγινε αναφορά στη νέα κατασκηνωτική περίοδο που ανοίγεται μπροστά μας και τις ετοιμασίες που ήδη έχουν ξεκινήσει.

Αύριο Δευτέρα στον Ι. Ν. των Αγ. Τεσσαράκοντα Μαρτύρων θα τελεσθεί Προηγιασμένη Θ. Λειτουργία στις 4.00 μ.μ.

Μην βιάζεσαι ν΄ αγιάσεις...

 

Δυόμιση αιώνες...

Τόσο περίμενε ο τελευταίος των Δικαίων.

Τόσο χρειάστηκε για να εκπληρωθεί η Θεία Υπόσχεση για την απόλυτη συνάντηση μαζί Του.

Δυόμιση αιώνες αναμονής, αγωνίας, δεύτερων σκέψεων, αμφιβολιών και εσωτερικών ερωτημάτων.

Δυόμιση - και βάλε - ζωές στο “περίμενε”.

Δυόμιση αιώνες κι ο Θεός ακόμα να τηρήσει τον λόγο Του, παρά δοκιμάζει τον δούλο Του με τον πιο δύσκολο τρόπο, αυτόν της σιωπής, της μη απόκρισης. Αναμφίβολα, ο Συμεών υπέστη ένα πραγματικά γερό θεϊκό “καψόνι”.

Κι όμως...

Ο παντογνώστης Κύριος προνοεί για τον λευίτη Του το καλύτερο, το πιο ταιριαστό δώρο: χρόνο. Πολύ χρόνο! Κι ο δούλος Του, καρδιακά αγκιστρωμένος στην θεϊκή υπόσχεση, περιμένει. Μα δεν περιμένει παθητικά και αδιάφορα, αλλά κάνει τον χρόνο πόθο φλογερό, δίψα ιερή, αποκλειστική προσδοκία και στόχο ζωής.

Κι όσο περνά ο χρόνος, αυτή η φλόγα δεν σβήνει, μα θεριεύει, αυτή η άγια δίψα δεν στερεύει, δυναμώνει.

Δεν βιάζεται ο Συμεών. Περιμένει, καρτερεί, αλλά δεν βιάζεται.

Δεν τον νοιάζει πόσο θα ζήσει, αρκεί να ζήσει εκείνη τη στιγμή. Αρκεί να είναι παρών σε εκείνη την ύψιστη συνάντηση.

Δεν ξέρει το πότε, το πού ή το πώς, μα δεν φαίνεται να τον νοιάζει και ιδιαίτερα... Του αρκεί πως ο Θεός μπορεί να αργεί, μα δεν ξεχνά.

Κι όσο Εκείνος αργεί, τόσο αυτός εντονότερα προσμένει.

Και βρίσκει στην αναμονή το νόημα, την ευκαιρία να αγιάσει. Δίνει ουσία στον - ίσως για πολλούς - χαμένο χρόνο, κάνοντας τις ατέλειωτες στιγμές του λιθαράκια άγιας προσδοκίας στο οικοδόμημα της ψυχής του, ερεθίσματα εντονότερης αγάπης για το άγνωστο “σωτήριον του Θεού”.

Πολλοί ίσως αναρωτηθούν πώς αναγνώρισε ο Συμεών τον Κύριο ή αν πραγματικά Τον περίμενε σαν βρέφος μόλις σαράντα ημερών.

Ας είμαστε ειλικρινείς: τι κι αν ο Χριστός ήρθε στον Συμεών, υπό μία έννοια, ως “σημείο αντιλεγόμενο”, ξένος στην θεϊκή Του δόξα; Ήταν αδύνατο ο Ποθούμενος να μην αναγνωριστεί από τον εδώ και δυόμιση αιώνες εραστή Του. Για Εκείνον χτυπούσε η καρδιά του υπεραιωνόβιου λευίτη. Τον είδε και, πολύ απλά, δεν τον ένοιαζε τίποτα άλλο.

Και, όχι, δεν ήταν μόνο αυτή καθαυτή η στιγμή της Υπαπαντής, της έλευσης του Κυρίου στον ναό, η οποία δικαιολογεί το “νυν απολύεις”. Η Υπαπαντή μοιάζει περισσότερο με το κερασάκι στην εδώ και δυόμιση αιώνες τούρτα θεϊκής προσκαρτερίας που ζυμωνόταν βαθιά στην καρδιά του άγιου λευίτη. 

Μια καρδιά δεν βιάστηκε να αγιάσει...

Μια καρδιά που επενδύοντας στο "περίμενε" αξιώθηκε να γνωρίσει καρδιακά, ουσιαστικά, τον Κύριο πριν Τον αντικρίσει.

Φ/ος

Μία σπάνια παράσταση τοῦ Ἱεροῦ Χρυσοστόμου

 

Τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Μάνης κ. Χρυσοστόμου Γ

Ὑπάρχει μία ὡραία καί σπάνια παράσταση σέ εἰκόνα ἀπό τή ζωή τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου. Δείχνει τόν ἅγιο νά κάθεται σ’ ἕνα θρανίο καί νά γράφει κρατῶντας τό μολύβι καί ἔχοντας ἐνώπιόν του βιβλία καί φύλλα χάρτου. Ὄπισθεν ἀκριβῶς ἀπό τόν ἅγιο, εἶναι ζωγραφισμένος ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ὁ ὁποῖος στό αὐτί τοῦ ἁγίου Χρυσοστόμου τοῦ ὑπαγορεύει τί νά γράψει.

Ὅπως εἶναι γνωστό, ὁ Ἱ. Χρυσόστομος εἶχε διαβάσει τίς Ἐπιστολές τοῦ Ἀπ. Παύλου, πού τίς βρίσκουμε μέσα στήν Καινή Διαθήκη καί εἶναι 14 καί προφανῶς δείχνει ἡ εἰκόνα ὅτι ὕστερα ἀπό τέσσερεις αἰῶνες, ὁ Ἀπ. Παῦλος, ἐμφανίστηκε καί βοήθησε τόν ἅγιο Ἱεράρχη νά τίς ἑρμηνεύσει σωστά.

Αὐτό τό περιστατικό, τό ξέρουμε ἀπό ἕνα μαθητή, τοῦ Ἱεροῦ Χρυσοστόμου πού ὀνομαζόταν Πρόκλος. Ὁ μαθητής αὐτός (ὁ καί μετέπειτα Πατριάρχης Κων/λεως) ἕνα βράδυ ἤθελε νά εἰδοποιήσει τόν Ἱ. Χρυσόστομο, ὅτι τόν ἀναζητοῦσε ἕνας αὐλικός πού εἶχε ἔλθει ἐπίσκεψη. Ὅταν ὁ Πρόκλος σιγά – σιγά ἄνοιξε τήν πόρτα τοῦ δωματίου, ὅπου εὑρισκόταν ὁ Ἱερός Πατήρ καί ἔγραφε, τότε, εἶδε μέ κατάπληξη τόν Ἀπόστολο Παῦλο νά εἶναι κοντά στό δεξιό αὐτί τοῦ Ἱ. Χρυσοστόμου καί νά τοῦ μιλᾶ. Κατάλαβε ὅτι ἦταν ὁ Ἀπ. Παῦλος, γιατί εἶχε μιά ἁγία γλυκιά μορφή, ὅπως ἀκριβῶς ἦταν στήν παράσταση πού ἦταν κρεμασμένη στόν τοῖχο, ἐκείνη, τοῦ Ἀπ. Παύλου.

Παῦλος καί Χρυσόστομος συνδέονται πνευματικά καί καθ’ ὅτι οἱ ἅγιοι γνωρίζονται μεταξύ τους. Γι’ αὐτό καί εὔστοχα, ἔχει εἰπωθεῖ: «Στόμα Χριστοῦ ὁ Παῦλος καί στόμα Παύλου ὁ Χρυσόστομος»!

Πηγή: arxon.gr

Σεβασμιώτατε, εις έτη πολλά!

 

Σεβασμιώτατε Πάτερ και Δέσποτα, 

εκφράζουμε τις εγκάρδιες υιικές ευχές μας για έτη πολλά και σωτήρια. 

Προσευχόμαστε στον Κύριό μας να Σας σκέπει και να Σας στηρίζει 

ώστε η διακονία σας να είναι κατά πάντα καλλίκαρπη 

και προς οικοδομήν των μελών της Εκκλησίας Του.

Έτη πολλά, ευλογημένα, πολύκαρπα και πανεφρόσυνα!

Το Δ.Σ. της ΓΕΧΑ Πατρών

Τὰ Ἅγια Θεοφάνεια στὴν Πάτρα

 

Μὲ λαμπρότητα ἑορτάσθη ἡ μεγάλη Δεσποτικὴ Ἑορτὴ τῶν Θεοφανείων στὴν Ἱερὰ Μητρόπολη τῶν Πατρῶν.

Ἐπίκεντρο τοῦ λαμπροῦ ἑορτασμοῦ, ἦτο ὁ μεγαλοπρεπὴς καὶ ἱστορικὸς Ἱερὸς Μητροπολιτικὸς Ναὸς τῆς Εὐαγγελιστρίας τῶν Πατρῶν.

Στὸν Ὄρθρο τῆς Ἑορτῆς ἐχοροστάτησε ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρῶν κ.κ. Χρυσόστομος, ὁ ὁποῖος προέστη, ἐν πληθοὺσῃ Ἐκκλησία, τῆς Θείας Λειτουργίας.

Μετὰ τὴν Θεία Λειτουργία, ὁ Μητροπολίτης ἐτέλεσε τὴν Ἀκολουθία τοῦ Μεγάλου Ἁγιασμοῦ, παρουσίᾳ τοῦ Ὑφυπουργοῦ Πολιτισμοῦ κ. Ἰάσονος Φωτήλα, τοῦ Ἀναπληρωτοῦ Περιφερειάρχου κ. Χαραλάμπους Μπονάνου, τοῦ Δημάρχου Πατρέων κ. Κωνσταντίνου Πελετίδη, Ἀντιπεριφερειαρχῶν, Ἀντιδημάρχων, τῶν Διοικητῶν τοῦ Κ.Ε.Τ.Χ., τῆς 116 Π.Μ, τῆς Ἡγεσίας τῆς Ἀστυνομίας, τῆς Πυροσβεστικῆς, τοῦ Κεντρικοῦ Λιμενάρχου, τοῦ Διοικητοῦ τοῦ Ναυτικοῦ Σταθμοῦ Ἰονίου, Ἐκπροσώπων Ἀρχῶν καὶ φορέων καὶ πλήθους πιστῶν.

Ὁ Σεβασμιώτατος, εὐχήθηκε σὲ ὅλους, ὑγεία καὶ εὐλογία παρά Κυρίου καὶ φωτισμὸ ὥστε νὰ ἐξέλθωμε ἀπὸ τὸ σκότος στὸ ὁποῖο εὑρισκόμεθα.

Εἶναι φοβερό, ἐτόνισε ὁ Σεβασμιώτατος νὰ εὑρισκόμεθα στὸ σκότος, ἀλλὰ εἶναι φοβερώτερο, τὸ νὰ ἔχουμε συνηθίσει σὲ αὐτὸ καὶ νὰ μὴ θέλωμε νὰ δοῦμε το φῶς.

Φωτισμός μας χρειάζεται, εἶπε, σὲ προσωπικό, οἰκογενειακὸ καὶ ἐθνικὸ ἐπίπεδο, ὥστε νὰ βαδίζωμε μὲ ἀσφάλεια στὴν πρόοδο καὶ στὴν σωτηρία.

Μετὰ ταῦτα, ἐσχηματίσθη μεγαλειώδης λιτανευτικὴ πομπὴ μὲ τὸν Τίμιο Σταυρὸ, μὲ κατεύθυνση τὸν Λιμένα τῶν Πατρῶν, ὅπου στὴν Προβλῆτα Ἁγίου Νικολάου, ἔγινε ἀπὸ τὸν Σεβασμιώτατο ἡ κατάδυσις τοῦ Τιμίου καὶ Ζωοποιοῦ Σταυροῦ. 

Ο καθαγιασμός της φύσεως

...Μια άλλη σημαντική παράμετρος της εορτής των Θεοφανίων είναι ο καθαγιασμός της φύσεως. Η κάθοδος του Χριστού στα ιορδάνεια ρείθρα σημαίνει τον καθαγιασμό του υγρού στοιχείου, που είναι η βάση της ζωής σε ολόκληρη τη δημιουργία και κατ' επέκταση ο καθαγιασμός ολόκληρης της κτίσεως, η οποία εξαιτίας της ανθρώπινης αμαρτίας «συστενάζει και συνωδύνει άχρι του νυν» (Ρωμ.8:22). 

Η καταπληκτική ασματική ακολουθία της εορτής είναι γεμάτη από ύμνους, αναγνώσματα και ευχές, που αναφέρονται στον εξαγιασμό της φύσεως με προεξάρχουσες τις υπέροχες ευχές του Μεγάλου Αγιασμού. Ο ίδιος ο Μεγάλος Αγιασμός, που μεταλαμβάνουμε την ημέρα αυτή, είναι η απελευθέρωση της υλικής δημιουργίας από τη φθορά της πτώσεως και η μετουσίωσή της στην προπτωτική κατάστασή της...

Λ. Σκόντζου Θεολόγου- Καθηγητού

Για τον Μεγάλο Αγιασμό

Ὑπάρχει διαφορά ἀνάμεσα στό Μεγάλο Ἁγιασμό πού τελεῖται τήν παραμονή τῶν Θεοφανείων καί ἐκεῖνον τῆς κύριας ἡμέρας τῆς ἑορτῆς;

 

Ὁ Μεγάλος Ἁγιασμός πού τελεῖται τήν παραμονή τῶν Θεο­φανείων καί ἀνήμερα τῆς ἑορτῆς εἶναι ἀκριβῶς ὁ ἴδιος. Ἐσφαλ­μένα κάποιοι θεωροῦν ὅτι δῆθεν τελεῖται τήν παραμονή ὁ «μικρός Ἁγιασμός» καί τήν ἑπόμενη ὁ «Μέγας». Καί στίς δύο περιπτώσεις τελεῖται ὁ Μεγάλος Ἁγιασμός.

 

Μικρός Ἁγιασμός τελεῖται τήν πρώτη μέρα κάθε μήνα, κα­θώς καί ἐκτάκτως ὅταν τό ζητοῦν οἱ χριστιανοί σέ διάφορες περι­στά­σεις (ἐγκαίνια οἰκιῶν, καταστημάτων καί ἱδρυμάτων, σέ θεμελίωση κτισμάτων κ.λπ.). Ὁ Μεγάλος Ἁγιασμός τελεῖται μόνο δύο φορές τό χρόνο (τήν 5η καί 6η Ἰανου­α­ρίου) στό Ναό.

 

Από κείμενο συν­τα­χθέν ὑπό τοῦ μακαριστοῦ Μητροπολίτου Πατρῶν 

κυροῦ Νικο­δή­μου - ΔΙΠΤΥΧΑ 1999 

 

Η εικόνα της Βάπτισης

της Δέσποινας Ιωάννου – Βασιλείου
 
Τα Άγια Θεοφάνεια είναι μία από τις μεγαλύτερες εορτές της Χριστιανοσύνης. Εορτάζεται το γεγονός της Βαπτίσεως του Κυρίου στα Ιορδάνια νάματα και ταυτόχρονα φανερώνεται η Τριαδική Θεότητα στον κόσμο.

Η σπουδαιότητα της εορτής φαίνεται από τις ιστορικές μαρτυρίες που αναφέρουν ότι μετά το Πάσχα, η εορτή των Θεοφανίων είναι η αρχαιότερη χριστιανική εορτή.

Το γεγονός της Βαπτίσεως έχει τεράστια θεολογική σημασία. Ο αγιογράφος κατάφερε να αποτυπώσει με τα χρώματα αυτό το πλούσιο σε νοήματα γεγονός.

Ο Χριστός βρίσκεται μεταξύ ψηλών βράχων, που σμίγουν και σχηματίζουν «κλεισούραν». Τα νερά, που δεν είναι αγιασμένα, μας θυμίζουν την εικόνα του θανάτου – κατακλυσμού. Ο συμβολισμός των βράχων της εικόνας της γεννήσεως συνεχίζεται στην εικόνα των Θεοφανίων και καταλήγει στην εικόνα της καθόδου του Χριστού στον Άδη. Η εικόνα της βαπτίσεως παρουσιάζει τον Ιησού να εισέρχεται στα νερά, στον υγρό τάφο. Ο Άδης έχει την μορφή ενός σκοτεινού σπηλαίου, που περιέχει όλο το σώμα του Κυρίου, δείχνοντας την προκάθοδο Του στον Άδη, για να διαλύσει το δυνατό του κόσμου τούτου. Όπως αναφέρει και ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων, ο Ιησούς «Καταβάς ἐν ὕδασιν ἔδησε τόν ἰσχυρόν».

81 χρόνια από την απελευθέρωση της Αθήνας στις 12 Οκτωβρίου 1944

 

Παναγία η Γοργοϋπήκοος

 

Όπως αναφέρει στο Συναξάρι ο όσιος Νικόδημος, στη Μονή του Δοχειαρίου, στο δεξί μέρος της Τραπέζης του Μοναστηρίου, βρισκόταν μια παλαιά εικόνα της Παναγίας. Οι πατέρες της Μονής αναφέρουν ότι είχε αγιογραφηθεί από την εποχή του κτήτορος της Μονής Νεοφύτου, τον 11ο αιώνα.

Το έτος 1646, που ήταν ένα έτος πολύ δύσκολο για την Ιερά Μονή, διότι δεν είχε τα απαραίτητα χρήματα για να πληρώσει τους καθορισμένους φόρους στους Τούρκους κατακτητές, ο τραπεζάριος του Μοναστηριού, περνούσε μπροστά από αυτήν την εικόνα συνεχώς, ακόμα και τη νύχτα βαστάζοντας στα χέρια του αναμμένα δαδιά.

Μια βραδιά, εκείνο το έτος, λοιπόν, καθώς περνούσε και πάλι μπροστά από την εικόνα της Θεοτόκου, ακούει φωνή να βγαίνει από την εικόνα και να του λέει:

“Μην περνάς από εκεί και μαυρίζεις τον τόπο με καπνό”. Ό μοναχός νομίζοντας ότι κάποιος άνθρωπος φώναξε, καταφρόνησε τη φωνή και δεν έδωσε σημασία.

Μετά από λίγες ημέρες, κι ενώ εκείνος συνέχιζε να περνάει μπροστά από την εικόνα με αναμμένα τα δαδιά, ακούει και πάλι τη φωνή να του λέει: ‘”Ώ Μοναχέ αμόναχε, έως πότε θα συνεχίσεις να καπνίζεις τη μορφή μου και να με μαυρίζεις ατιμώντας με;”. Και συγχρόνως με τη φωνή έχασε ο ταλαίπωρος το φως του κι έμεινε τυφλός.

“Ετσι καταλαβαίνοντας το σφάλμα του, ότι δηλαδή καταφρόνησε την πρώτη φωνή και δεν υπάκουσε, κατασκεύασε ένα στασίδι μπροστά στην εικόνα της Παναγίας και την παρακαλούσε συνεχώς να του συγχωρέσει αυτό το εξ’ απροσεξίας αμάρτημα και να του χαρίσει το φως του, ώστε βλέποντας την Αγία Εικόνα της να την δοξάζει και να την ευχαριστεί πάντοτε.

Και η Παναγία μας, εισάκουσε την προσευχή του και του είπε: “Ιδού, από σήμερα σου χαρίζω το φως και πρόσεξε στο εξής να μην περάσεις με αναμμένα δαδιά, γιατί εγώ είμαι η Κυρία της Μονής αυτής και γοργά υπακούω σ’ εκείνους που με επικαλούνται και τους χαρίζω τα προς σωτηρία αιτήματά τους, διότι καλούμαι Γοργοεπήκοος”.

Από τότε η Αγία αυτή εικόνα ονομάζεται Γοργοεπήκοος, γιατί πραγματικά με τα θαυμαστά έργα της συνεχώς αποδεικνύει ότι γρήγορα υπακούει σ’ εκείνους που προστρέχουν σ’ αυτήν με ευλάβεια και πίστη.

π. Χαρίτων εις έτη πολλά!

 

Στον σεβαστό και πολύ αγαπητό μας π. Χαρίτωνα Αθανασόπουλο  ευχόμαστε για την ονομαστική του εορτή ο Θεός να του χαρίζει υγεία και μακροημέρευση, δύναμη και πνευματικό πλούτο στο δύσκολο και ευθυνοφόρο έργο του.

Ο Όσιος Χαρίτων και οι Άγιοι Τεσσαράκοντα Μάρτυρες να είναι πάντοτε βοηθοί σας!

Έτη πολλά και ευλογημένα!

Το Δ.Σ. της ΓΕΧΑ Πατρών

Η ΤΙΜΙΑ ΚΑΡΑ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΑΝΔΡΕΟΥ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΚΛΗΤΟΥ

 

Ο Απόστολος Ανδρέας ο Πρωτόκλητος, ο Θεμελιωτής και ιδρυτής της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας στο Βυζάντιο, πέρασε από την Θράκη και τη Μακεδονία και ήλθε στην Πελοπόννησο. Εγκαταστάθηκε στην Πάτρα, όπου εκήρυξε τον Χριστό, ίδρυσε την τοπική Εκκλησία και μαρτύρησε με σταυρικό θάνατο. Ο τάφος του υπάρχει μέχρι σήμερα στον παλαιό Ι. Ναό του Αγίου στην Πάτρα.

Μετά τους χρόνους των διωγμών μέρος του ιερού λειψάνου του Πρωτοκλήτου μετακομίστηκε στην Κωνσταντινούπολη. Ο γιος του Μ. Κωνσταντίνου, αυτοκράτορας Κωνστάντιος, έστειλε στην Αχαΐα τον δούκα Αρτέμιο (τον μετέπειτα Άγιο) ο οποίος πήρε από την Πάτρα, πιθανότατα, μέρος του λειψάνου του Πρωτοκλήτου, το οποίο στις 3 Μαρτίου 357 κατατέθηκε στο ναό των Αγίων Αποστόλων μέσα σε πολύτιμη θήκη που έφερε την επιγραφή "Θησαυρός των Πατρέων". Από εκεί μεγάλο τμήμα του λειψάνου άρπαξαν οι Λατίνοι το 1204 και το μετέφεραν στο Αμάλφι της Ιταλίας.

Στις 11 Απριλίου 1462 ο ηγεμόνας της πόλεως των Πατρών Θωμάς Παλαιολόγος, ο τελευταίος δεσπότης του Μωρηά και αδελφός του τελευταίου αυτοκράτορα του Γένους Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, φεύγει από την Πάτρα και πηγαίνει στη Δύση, καθώς και η Πελοπόννησος είχε υποδουλωθεί πλήρως στους Τούρκους (1460). Ο Θωμάς Παλαιολόγος είχε πάρει μαζί του και την Τιμία Κάρα του Πρωτοκλήτου Αποστόλου για να μην πέσει στα χέρια των Τούρκων, και την παρέδωσε στους Λατίνους για ασφαλέστερη φύλαξη. Ο Θωμάς Παλαιολόγος παρέδωσε αρχικά την Αγία Κάρα στον απεσταλμένο του πάπα Καρδινάλιο στην Αγκώνα. Από εκεί μεταφέρθηκε προσωρινά στην πόλη Νάρνη της Ομβρικής, όπου παρέμεινε παραπάνω από ένα χρόνο, μέχρις ότου απελευθερωθεί η περιοχή της Ρώμης, ώστε να γίνουν ανεμπόδιστα οι μεγαλοπρεπείς τελετές. Το ιερό λείψανο μεταφέρθηκε από τη Νάρνη στα πρόθυρα της Ρώμης, εκεί όπου άλλοτε ο Μ. Κωνσταντίνος είχε δει το όραμα "εν τούτω νίκα" . Εκεί το παρέλαβε ο Πάπας, και με μεγάλη πομπή μετακομίστηκε στη Ρώμη. Η κάρα του Πρωτοκλήτου παραδόθηκε στον πάπα Πίο τον Β' από τον έλληνα καρδινάλιο Βησσαρίωνα, ο οποίος εκφώνησε και υψηλό λόγο κατά την απόθεση της Τιμίας Κάρας στο ναό του Αγίου Πέτρου.

Πέρασαν 500 χρόνια. Το 1962 η Ι. Μητρόπολις Πατρών και ο Δήμος Πατρέων κατέβαλαν πολλές προσπάθειες προκειμένου η Ρώμη να αποδώσει τον "Θησαυρόν των Πατρέων" στην πόλη του μαρτυρίου του Πρωτοκλήτου. Η ανταπόκριση ήταν θετική. Ο μεγαλεπήβολος πάπας Παύλος ο ΣΤ' αποφάσισε να επιστρέψει στην Πάτρα την Τιμία Κάρα, εις ένδειξη καλής θελήσεως. Αντιπροσωπεία του Πάπα Παύλου με επικεφαλής τον Καρδινάλιο Μπέα μετέφεραν την Τιμία Κάρα του Αποστόλου Ανδρέου από το ναό του Αγίου Πέτρου της Ρώμης και την παρέδωσαν στον Μητροπολίτη Πατρών Κωνσταντίνο στις 26 Σεπτεμβρίου 1964, στην πλατεία Τριών Συμμάχων, ενώπιον χιλιάδων λαού, 20 αρχιερέων, του Προέδρου της Κυβερνήσεως Γεωργίου Παπανδρέου, του κλήρου της Ι. Μητροπόλεως και πολλών άλλων επισήμων. Στη συνέχεια η Τιμία Κάρα με μεγαλειώδη πομπή μεταφέρθηκε στο Ναό του Αγίου Ανδρέου, όπου εψάλη Δοξολογία με την παρουσία της διαδόχου Ειρήνης.

Ολόκληρο το χρονικό της επανακομιδής της Τιμίας Κάρας του Αποστόλου Ανδρέου στην Πάτρα, έγραψε ο τότε Αρχιμ. Νικόδημος Βαλληνδράς (ο πρ. Μητροπολίτης Πατρών), ο οποίος έγραψε και την Ασματική Ακολουθία για το γεγονός αυτό.

Το χρονικό δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Εκκλησία" (15 Οκτωβρίου 1964, αριθ. 20) ενώ η Ακολουθία εκδόθηκε από την Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος (Αθήναι 1964).

Η Ι. Μητρόπολις Πατρών είχε εκδώσει την εποχή εκείνη δύο ενημερωτικά φυλλάδια:

Το Χρονικόν των Τιμίων λειψάνων του πολιούχου Αποστόλου Ανδρέου (1963)

Αναμνηστικόν της Επανακομιδής της Ιεράς Κάρας Ανδρέου του Πρωτοκλήτου Πολιούχου Πατρών (1964). 

Ιερά Μονή Παναγίας Μυρτιδιώτισσας Κυθήρων

 

Πατρῶν Χρυσόστομος: «Δέν λησμονοῦμε τήν Γενοκτονία τῆς Μικρᾶς Ἀσίας».

 

Σέ κλῖμα βαθειᾶς συγκίνησης, τιμήθηκαν τά θύματα τῆς Μικρασιατικῆς Γενοκτονίας, μέ ἱερά μνημόσυνα, ὁμιλίες, λιτανεῖες καί καταθέσεις στεφάνων στόν Ἀνδριάντα τοῦ Ἐθνοϊερομάρτυρος Χρυσοστόμου Σμύρνης.

Ἐπίκεντρο τοῦ ἑορτασμοῦ, ὁ περικαλλής Ἱερός Ναός τῆς Ἁγίας Φωτεινῆς, στά Προσφυγικά τῶν Πατρῶν, τόν ὁποῖον ἐθεμελίωσε καί ἀνήγειρε ἡ εὐλάβεια τῶν κατατρεγμένων καί ἐξουθενημένων Προσφύγων, ἀπό τήν Μικρά Ἀσία, πού ἒφθασαν στήν Πάτρα, χωρίς νά ἒχουν «στόν ἢλιο μοίρα».

Τήν Θεία Λειτουργία ἐτέλεσε τήν Κυριακή, 21.9.2025, ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρῶν κ.κ. Χρυσόστομος, ἐν πληθούσῃ Ἐκκλησίᾳ, μέ τήν συμμετοχή τῶν Πολιτικῶν καί Στρατιωτικῶν Ἀρχῶν καί Ἐκπροσώπων Φορέων τῆς πόλεως καί τῆς Περιφερείας.

Συγκινητική ἦτο ἡ παρουσία τοῦ Παμμικρασιατικοῦ Συλλόγου Πατρῶν, ὡς καί τοῦ Συλλόγου «Παναγία ἡ Γηροκομήτισσα», μέ τίς παραδοσιακές στολές, τά λάβαρα καί τίς σημαῖες τους.

Ὁ Σεβασμιώτατος στήν ὁμιλία του, ἀνεφέρθη στά ἱστορικά γεγονότα τῆς φρικτῆς Γενοκτονίας καί καταστροφῆς καί στά φρικτά μαρτύρια τά ὁποῖα ὑπέστησαν οἱ Κληρικοί καί Λαϊκοί Πατέρες καί Ἀδελφοί μας τῆς Ἑλληνικοτάτης Μικρᾶς Ἀσίας, ἀπό τίς βαρβαρικές τουρκικές ὀρδές. Μίλησε γιά τόν πολιτισμό αἰώνων πού κατατράφηκε καί γιά τήν ἱστορία πού σέ ἐρείπεια θάφτηκε.

Συγκλονιστική περιγραφή ἒκανε, σύμφωνα μέ τίς ἱστορικές ἀδιάψευστες πηγές καί μαρτυρίες, στή θυσία τοῦ ἡρωικοῦ Μητροπολίτου, Ἁγίου Χρυσοστόμου Σμύρνης, ὁ ὁποῖος ἀρνήθηκε νά ἐγκαταλείψῃ τό μαρτυρικό ποίμνιό του καί ἂφησε τά Λείψανά του ἐκεῖ ὡς ἱεράν βοτάνην, γιά νά μαρτυροῦν στούς αἰῶνες τήν μεγάλη καταστροφή, τήν ἀδικία, τήν ἀδιαφορία καί τήν ἀνοχή τῶν ξένων σέ μιά τέτοια καταστροφή, ἀλλά καί τά δικά μας λάθη. Ἐπίσης, μίλησε γιά τά μαρτύρια καί τῶν ἂλλων Ἀρχιερέων καί λοιπῶν Κληρικῶν τῆς Μικρασίας καί τῶν χιλιάδων θυμάτων τῆς τουρκικῆς θηριωδίας, πού ὑπέστησαν μύρια ὃσα βάσανα ὑπέρ πίστεως καί πατρίδος.

Ἀλλά καί οἱ μεγάλες ταλαιπωρίες, ὃσων ἀπέμειναν καί μετά ἀπό πολλές περιπέτειες,  ἒφτασαν στήν Μητροπολιτική Ἑλλάδα, συγκλονίζουν βαθειά τίς καρδιές μας. Ἡ ὑπομονή, ἡ ἀντοχή, ὁ ἀγώνας, ἡ ἐσωτερική δύναμη γιά νά συνεχίσουν σέ ἂλλους τόπους τήν ἱστορία τοῦ Γένους, συγκλονίζουν καί δίδουν τό ἒναυσμα γιά τήν ὑπέρβαση τῶν δυσκολιῶν καί τῶν μαρτυρίων τῆς ζωῆς. Μετέφεραν στήν καρδιά τους, εἶπε ὁ Σεβασμιώτατος, τά ἱερά καί ὃσια τοῦ Γένους, ἂντεξαν γιατί στήν ψυχή τους ἦτο ριζωμένη ἡ πίστη στό Θεό καί ἡ λεβεντιά τοῦ Γένους. 

Εορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού στον Αλισσό

 

Εόρτασε ο Ι. Ν. του Τιμίου Σταυρού στον Αλισσό, αγαπητοί φίλοι. Μέσα σ΄ ένα κατάμαυρο από την πρόσφατη πυρκαγιά περιβάλλον που σε τίποτα δεν θύμιζε την καταπράσινη κατασκήνωση των πρώτων παιδικών μας χρόνων.

Τον εσπερινό του Σαββάτου, παραμονή της εορτής, τέλεσε ο Αρχ. π. Γαβριήλ Κωνσταντινίδης.

Ανήμερα της εορτής τον όρθρο και τη Θεία Λειτουργία τέλεσαν ο Αρχ. της Ι. Αρχιεπισκοπής Αθηνών π. Χριστόδουλος Κογιώνης και ο Αρχ. της Ι. Μητροπόλεως Πατρών π. Χριστοφόρος Μυτιλήνης.

Στο κήρυγμά του ο θεολόγος της Αδελφότητος Θεολόγων Ο ΣΩΤΗΡ κ. Κων/νος Σαββίδης αφού αναφέρθηκε στο ιστορικό μέρος της Υψώσεως του Σταυρού, εξήγησε γιατί ο Σταυρός αποτελεί πανίσχυρο όπλο για κάθε Χριστιανό.

Τέλος, τελέστηκε και μνημόσυνο για την ανάπαυση της ψυχής του μακαριστού Αλεξάνδρου Σκούρα, Ιδρυτού της Φιλαγροτικής Σχολής Πατρών.

Γιορτάζει ο Ι.Ν. του Τιμίου Σταυρού στον Αλισσό

 ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΠΑΤΡΩΝ

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΕΣΤΙΑ ΠΑΤΡΩΝ

Ι. Ν. ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΑΛΙΣΣΟΥ

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΙΕΡΑΣ ΠΑΝΗΓΥΡΕΩΣ

ΣΑΒΒΑΤΟ 13.9.2025 - 18.00: Πανηγυρικός εσπερινός

ΚΥΡΙΑΚΗ 14.9.2025 - 7.00 π.μ.: Όρθρος, Θ. Λειτουργία

(μετά αρτοκλασίας και θείου κηρύγματος).

Εορτάζει ο Άγιος Άνθιμος!

 

Τίποτα σ' αυτό τον κόσμο δεν μπορεί να μας ικανοποιήσει - ΓΕΧΑ Αιγίου

 

Ο Χριστός πήρε τους μαθητές του, ανέβηκε στο όρος και εκεί το πρόσωπό του φάνηκε να λάμπει. Τα ρούχα του έγιναν λευκά σαν το χιόνι και ένας από τους αποστόλους είπε:

«Κύριε, είναι καλό να μείνουμε εδώ». Αυτό ήταν η εκπλήρωση κάθε ανθρώπινης επιθυμίας, η στιγμή της ανώτατης ευτυχίας• επειδή τίποτε σ' αυτό τον κόσμο δεν μπορεί να μας ικανοποιήσει εκτός από τον Θεό, τη δόξα Του, το φως Του, την αλήθεια Του, την βασιλεία Του.

Ο Χριστιανισμός είναι χαρά • αυτό είναι το νόημα της μεταμόρφωσης. Δεν έχουμε εδώ ένα βιβλίο συνταγών: τη Δευτέρα κάνε αυτό, την Τρίτη κάνε εκείνο. Ο Θεός δεν μας έδωσε ένα σύνολο από συνταγές και κανονισμούς αλλά έδωσε τον εαυτό του και αυτό σημαίνει τη ζωή, την αγάπη και την μεταμόρφωση. Μας έδωσε την δύναμη να τον συνοδεύσουμε στην ανάβαση του στο όρος Θαβώρ και να γευθούμε εκεί όσα έχει προετοιμάσει για μας.

Η χριστιανική ζωή αποκαλύπτεται ως άνοδος σ' εκείνο το όρος, ακολουθώντας τον Χριστό. Μερικές φορές κάνει πολύ ζέστη, μερικές φορές πολύ κρύο. Μερικές φορές κουραζόμαστε από την προσπάθεια, την αφήνουμε και φαινόμαστε να τα ξεχνάμε όλα αυτά. Και όμως, αν υπάρχει ένα νόημα στη χριστιανική ζωή, αυτό βρίσκεται ακριβώς στο να ακολουθήσουμε τον Χριστό στο όρος Θαβώρ, έτσι ώστε στο τέλος να μπορέσουμε να πούμε: «Κύριε, είναι καλό να μείνουμε εδώ».

Τότε ο Χριστός θα μας αποκαλύψει, σύμφωνα με τον Απόστολο Παύλο «αυτά που μάτι δεν τα είδε, ούτε αυτί τα άκουσε, κι ούτε που τα’ βαλε ο λογισμός του ανθρώπου• όσα ετοίμασε ο Θεός για κείνους που τον αγαπούν» (Ά Κορ. 2, 9). Και να τον αγαπάμε σημαίνει την επιθυμία να τον ακολουθήσουμε παρόλες τις δυσκολίες, να θέλουμε τη χαρά να είμαστε με τον Χριστό.

-----

π. Αλέξανδρος Σμέμαν "Λειτουργία και ζωή"