Τι να της κάνω της καρδιάς...

Μέτρα, σκέψου, ζύγισε, πρόσεξε τα λόγια τα παχιά...

Να καρτερείς μιαν ελπίδα
Ένα μαντάτο πέρα από τα βουνά
Να καρτερείς την βροχή την άνοιξη
Το θέρισμα τον τρύγο
Ένα γράμμα από μακριά να καρτερείς
Μην καρτερείς απ' τους μεγάλους
Όσο κι αν κλαίς
Μην καρτερείς για δεν ακούν
Δεν σου χαμογελάν
Μη χαμογελάς σε πατάν
Συ μη σωπαίνεις σε πατάν
Συ μη σωπαίνεις
Να καρτερείς
Και να 'σαι έτοιμος να συναντηθείτε
Το σταυρό κράτατον σφιχτά
Μέτρα, σκέψου, ζύγισε
Πρόσεξε τα λόγια τα παχιά
Κοίτα πίσω στα παλιά
Για να μην κλάψεις πάλι καρτερώντας
Για να μην κλάψεις πάλι καρτερώντας
Να καρτερείς και να 'σαι έτοιμος

 Μουσική :Χρήστος Λεοντής
Στίχοι :Γιώργος Αρμένης
Ερμηνεία: Γιώργος Μεράντζας

Ο Γενάρης του 1904

Το 2013 έχει ανακηρυχθεί  "Έτος Κ.Π.Καβάφη" με αφορμή τη συμπλήρωση  150 χρόνων από τη γέννηση του.

Ο Γενάρης του 1904

A οι νύχτες του Γενάρη αυτουνού,
που κάθομαι και ξαναπλάττω με τον νου
εκείνες τες στιγμές και σ’ ανταμώνω,
κι ακούω τα λόγια μας τα τελευταία κι ακούω τα πρώτα.

Aπελπισμένες νύχτες του Γενάρη αυτουνού,
σαν φεύγ’ η οπτασία και μ’ αφήνει μόνο.
Πώς φεύγει και διαλύεται βιαστική —
πάνε τα δένδρα, πάνε οι δρόμοι, πάν’ τα σπίτια, πάν’ τα φώτα·
σβήνει και χάνετ’ η μορφή σου η ερωτική. 

(Από τα Κρυμμένα Ποιήματα 1877;-1923, Ίκαρος 1993) 

Επίσημος Δικτυακός Τόπος Του Αρχείου Καβάφη

Δυο διαφορετικές φωνές ερμηνεύουν το ποίημα που μελοποίησε ο Θάνος Μικρούτσικος

Ο Κώστας Θωμαίδης

και ο Γιώργος Μεράντζας

Η φωτογραφία από εδώ

Ιχνογραφία

Α'
Τυχαίο να 'ναι λες
Που μόνο ο Κανένας γύρισε στην Ιθάκη;

Γιατί δεν είναι ο νους για να θυμάται
Ούτε η μνήμη που κλοτσάει τον πεθαμένο
Μέχρι μετέωρα να κινείται το σκουλήκι
Άλλο μη βρίσκοντας τροφή από κρέας
Ούτε έχει ο θάνατος ποδάρια να στεριώσει
Και δε θυμάται ακόμα το όνομά του
Που έχουν συνήθειο και του δίνουν οι άνθρωποι
Φτέρνα για να κατέχει δρόμους
Μάτια να κρίνει το σωστό και το άδικο.

Β'
Γι' αυτό ρωτάω να πεις για το σκυλί
από χαρά να πέθανε ή πίκρα
χρόνια που πρόσμενε και πήγανε χαράμι
να φτάσει ο Ξένος απ' την Τροία
κι όμως που γνώριζε τους δρόμους του σπιτιού του
σημάδια απ' το κορμί της Πηνελόπης.

Γ'
Πες τους μη ρίξουν φόλα στο σκυλί δε θα κερδίσουν
φτάνει ν' ανοίξεις τα παντζούρια το πρωί
κι ακούς των πεθαμένων το έγια μόλα
ή ακούς την πολιτεία να σηκώνεται
αφήνοντας
κενό ένα σχήμα στο σεντόνι
και χύνεται το γάλα ή ο καφές
γιατί η μητέρα παγιδεύτηκε στο κάδρο.

Θα φορεθεί πολύ το σάβανο εφέτος.


Δ'
Γνωρίζω τώρα το φόβο, όχι
τον ήχο του νομίσματος στο ξύλινο τραπέζι
την τρέλα της σταλαγματιάς στο νεροχύτη την περιττή μελαγχολία καθώς
ανοίγεις και διαβάζεις γράμματα παλιά
μα έχεις ξεχάσει τη γραφή και την ανάγνωση
και σε ζαλίζει το άπειρο κενό του όμικρον
και ο ρηχός βυθός του ωμέγα.




Δ'
Τώρα
δεν έχει χέρια να μαζέψουν την ελιά
δεν είναι χέρια να τρυγήσουν το αμπέλι
έχει όμως χέρια επιδέξια στο βίδωμα
ξεβίδωμα της μηχανής
δάχτυλα που γνωρίζουνε τα μυστικά της
όπως ποτέ δε γνώρισαν το σώμα της γυναίκας
σπαρμένο ρίζα από τριχίτσα
κι ελιά χρωματισμένη από κάστανο.

Μα το μηχανισμό ποιος τον κατέχει;

Γιατί σαν τ' άλογα που χλιμιντρίζουν
τον κίνδυνο να φτάνει νιώθοντας
όμοια της κάμαράς μου τα έπιπλα
μετακινούνται αλαφιασμένα
και παίρνουν θέσεις ασυνάρτητες.

Ε'
Όνειρο πρώτο

Ξάπλα στο φαλακρό τοπίο του έρωτα
με την αιχμή του μαχαιριού μου τραβηγμένη
απ' την αιχμή του
καθώς ο ήλιος στάζει στο μυαλό
κι η τρέλα χασμουριέται
πίσω απ' την πρόφαση της σκέψης
κι ο ίσκιος γίνεται κηλίδα κάτω από το πέλμα
και βαριανασαίνει.

Βλέπω το μάτι του νεκρού
κόκκινο απ' την αγρύπνια του ύπνου
και τ' όνειρο με οσμή καμένης σάρκας.

ΣΤ'
Όνειρο δεύτερο

Κι άντρας λεβέντης ανέβηκε στον άμβωνα πως θα μιλήσει και διάκρινες στο στόμα του μπαμπάκι· αυτό που βάζουνε στους πεθαμένους κίτρινο από τσιγάρο κι επάνω και στις άκρες στο μπαμπάκι στάλες αίμα που έζεχνε σκουλήκι και φλέβα μαύρη που έλεγες βαλσαμωμένη το σκοτάδι. Λοιπόν και άρχισε

η φλόγα
σάρκα της φωτιάς
άμα αποχτήσει συνείδηση
του οστού της
θα λυπηθεί το ξύλο

Θα παγώσει.

Ζ'
Κι ο ποιητής
κολλάει στη λαβωμένη λέξη
ρουφάει το σκοτωμένο αίμα

βδέλλα.

Η'
Καθένα κι άλλο φως τον δυναστεύει

Κι ένας από το πλήθος που άκουγε του σβούριξε μαχαίρι μεθυσμένο

όχι αίμα
μ' από τον ίλιγγο του άδειου
διασχίζοντας
να βρει το σπλάχνο.

Και το πουλί που ήτανε στον άμβωνα με ανοιγμένα τα φτερά για ν' ακουμπάει το ευαγγέλιο πέταξε ξαφνικά και είπαν μερικοί είναι η ψυχή του σκοτωμένου. Κι αυτός με το μαχαίρι στο λαιμό και με πληγές που άνοιξαν παλιές της Αλβανίας κι ακόμα πιο παλιές θαλασσινές και σιγά μουγκρίζοντας διέσχισε το πλήθος κι επάνω στον αϊτό αργά ξεψύχησε. Κι αφού τον σπάραξαν βρήκανε την καρδιά του σκουριασμένη αγάπη τα χείλια σάπια από σιωπή και πήραν να τον θάψουνε και φτιάξανε πομπή κι ενώ όλοι πήγαιναν στον ίδιο τάφο καθένας άλλον είχε για νεκρό του.

Ποίηση: Κώστα Παπαγεωργίου, Συλλογή "Ιχνογραφία" (1975)
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Δίσκος: Ο Γέρος της Αλεξάνδρειας - Ιχνογραφία

Ερμηνεία: Γιώργος Μεράντζας, Σάκης Μπουλάς

Διαμπερές τραύμα

Σε χαμηλά ποτάμια μιας πατρίδας σκοτεινής
με ταξιδεύεις δίχως μπούσουλα κι αέρα
και σαν γεφύρι κάποιας Αρτας μακρινής
στοιχειώνεις τη ζωή μου νύχτα-μέρα.

Σε κενοτάφια σε θάβουνε πατρίδα
με αποφθέγματα ανδρών επιφανών,
παίζουν στην πλάτη σου ακόμα μια παρτίδα,
παίζουν υπέρ βωμών, βωμών και εστιών.

Τρέχεις, Ελλάδα, με κομμένη την ανάσα,
ανάβεις φλας αριστερά και βγαίνεις δεξιά μου,
απ' τα σκυλάδικα γλιστράς στη Μαλακάσα
κι η Εθνική οδός μια ματωμένη επωδός,
τραύμα διαμπερές στη μοναξιά μου.

Σε κενοτάφιο σε θάβουνε πατρίδα
με αποφθέγματα ανδρών επιφανών,
παίζουν στην πλάτη σου ακόμα μια παρτίδα,
παίζουν υπέρ βωμών, βωμών και εστιών.

Ερμηνεία: Γιώργος Μεράντζας
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Στίχοι: Κώστας Λαχάς
Από τα Ανέκδοτα τραγούδια

...θέλει μεγάλη αναπνοή το λουλουδάκι μες στο στόμα

Τα παιχνίδια του μυαλού

Περίεργο πράγμα οι συνειρμοί του νου. Ένα ερέθισμα και το μυαλό αρχίζει το ταξίδι. Αφετηρία η ανάρτηση του Ευρυτάνα Ιχνηλάτη με θέμα το βλέμμα της μνήμης.

"Τα θεμέλιά μου στα βουνά

και τα βουνά σηκώνουν οι λαοί στον ώμο τους

και πάνω τους η μνήμη καίει

άκαυτη βάτος".

(Οδυσσέας Ελύτης)
Οι στίχοι του ποιητή συνοδεύουν τη φωτογραφία από τα Ευρυτανικά βουνά. Ο συνειρμός με οδηγεί στα Τζουμέρκα και στις καθημερινές διαδρομές από τα Γιάννενα στα Πράμαντα, όταν με τοποθέτησαν στο εκεί σχολείο το 1989 μετά από απόσπαση. Η διαδρομή μέσα από βουνά άγρια, δυσπρόσιτα, μεγαλοπρεπή, τρομακτικά το χειμώνα. Οι στίχοι του ποιητή μου έρχονταν αυθόρμητα στο στόμα κάθε μέρα που παίρναμε το δύσκολο και ανηφορικό δρόμο . Η μνήμη μου όμως δεν μένει εδώ .Μέσα στο κεφάλι μου και στα αυτιά μου έρχεται μια φωνή . Τα Πράμαντα με ταξιδεύουν σε έναν τραγουδιστή , τον Γιώργο Μεράντζα. Η φωνή του Μεράντζα είναι τόσο επικά συγκλονιστική όσο και τα βουνά της πατρίδας του. Θυμάμαι μια μεγάλη συναυλία στο Εθνικό Στάδιο των Ιωαννίνων, μάλλον το 1981 πρέπει να ήταν . Ο Μεράντζας ξεσηκώνει το κατάμεστο στάδιο με τη Μαριόλα, ένα μοιρολόι που το λέει ένας άντρας μπροστά στην πεθαμένη του γυναίκα . 





Ανάμεσα στα πολλά που έχει ερμηνεύσει ξεχωρίζω μερικά που με αγγίζουν ιδιαίτερα. Ένας κόμπος η ερμηνεία του στο λαιμό μου .Λυγμός!

















Και πώς να εκφράσω αυτό που αισθάνομαι όταν ακούω τους " Ελευθερωτές ". Μέθεξη, κατάνυξη, σπαραγμός ψυχής!



αλλά και για το " Να καρτερείς"





Και βέβαια δεν θα μπορούσα να αφήσω απ΄έξω τα " Ξεχωρίσματα"





Την ανάρτηση αφιερώνω στον Ευρυτάνα Ιχνηλάτη που εξ αιτίας του ...ταξίδεψα.