«Είναι ένα θαύμα»: Τα παιδιά της αγόρασαν την ταφόπλακά της αφού οι γιατροί είπαν ότι δεν είχε καμία ελπίδα να επιβιώσει από τον COVID-19, αλλά…

       

Αφού η Bettina Lerman πέρασε εβδομάδες σε αναπνευστήρα καθώς πάλευε με τον COVID-19, η οικογένειά της προετοιμάστηκε για αυτό που πίστευε ότι ήταν το αναπόφευκτο.

Με τους γιατρούς να προβλέπουν ότι η 69χρονη Λέρμαν, δεν θα αναρρώσει, αγόρασαν μια ταφόπλακα, άρχισαν να σχεδιάζουν την κηδεία της και ετοιμάστηκαν να της πουν ένα συναισθηματικό αντίο.

Τα παιδιά της Λέρμαν ήταν τόσο πεπεισμένα ότι η ζωή της μητέρας τους πλησίαζε στο τέλος της, έδωσαν επίσης τα υπάρχοντά της και άδειασαν το διαμέρισμά της στη Φλόριντα.

«Δωρίσαμε τα πάντα που είχε στο διαμέρισμά της για άλλους που έχουν ανάγκη στην κοινότητα των ηλικιωμένων της», είπε η κόρη της Jennifer Miele σε μια σελίδα του GoFundMe. «Είχαμε ήδη πάει στο γραφείο τελετών και σχεδιάζαμε την κηδεία της, με τα ελάχιστα που της είχαν απομείνει».

Τότε, στις 29 Οκτωβρίου — ακριβώς πριν σχεδιάσουν να αφαιρέσουν τη Λέρμαν από την μηχανική υποστήριξη που την κρατούσε στην ζωή — κάτι συγκλονιστικό εκτυλίχθηκε στο Ιατρικό Κέντρο του Μέιν στο Πόρτλαντ του Μέιν: ξύπνησε.

 

Bettina Lerman was on a ventilator for weeks after getting Covid-19 and hadn't responded to efforts to wake her from a coma. Her family made the difficult decision to take her off of life support and picked out her casket and headstone. Then she woke up. https://t.co/en8Cgg6R4f

— CNN (@CNN) November 19, 2021

Ο γιος της Λέρμαν, Άντριου, είπε στο CNN για το απίστευτο τηλεφώνημα που έλαβε ενώ περίμενε να ακούσει ότι η μητέρα του πέθανε.

«[Ο γιατρός] είπε, «Λοιπόν, θέλω να έρθεις εδώ αμέσως». Αναρωτήθηκα, «εντάξει, τι συμβαίνει;» θυμάται ο Λέρμαν. Και όταν πήγε άκουσε το εξής: «Λοιπόν, δεν υπάρχει τίποτα κακό. Η μητέρα σου ξύπνησε».

Ένα από τα πιο αξιοσημείωτα σημεία της ιστορίας είναι αυτό που είπε ο Andrew στο CNN για την πίστη της μητέρας του και τον αντίκτυπο που έχει το ιατρικό θαύμα στη δική του οπτική γωνία.

Είπε ότι η μαμά του είναι «πολύ θρησκευόμενη» και η εκκλησία της και οι φίλοι της προσεύχονταν για εκείνη.

«Οπότε δεν μπορούν να το εξηγήσουν από την ιατρική πλευρά. Ίσως είναι από τη θρησκευτική πλευρά», είπε ο Andrew. «Δεν είμαι τόσο θρησκευόμενος, αλλά έχω αρχίσει να πιστεύω ότι υπάρχει κάτι που τη βοήθησε. Δεν γνωρίζω».

Και πρόσθεσε: «Είναι ένα θαύμα».

Η αδερφή του Andrew, Jennifer, περιέγραψε επίσης τη μητέρα τους ως «αγωνίστρια της προσευχής».

Είναι πραγματικά αξιοσημείωτο ότι η Λέρμαν πέρασε περισσότερο από ένα μήνα σε κώμα και τώρα είναι ξύπνια και ανταποκρίνεται. Και ενώ δεν κάνει περιπάτους στο δάσος, κάνει βήματα προς την ανάκαμψη. Κάνει φυσικοθεραπεία για να ανακτήσει δυνάμεις και είναι σε θέση να αναπνέει μόνη της με συμπληρωματικό οξυγόνο, σύμφωνα με το WMTV-TV.

ΚΟ / πηγή

ΗΠΑ: Πρώην «τρανς γυναίκα»: Πέταξα τα φορέματά μου και τα μέικ απ μου, για να ακολουθήσω τον Χριστό

LifeSiteNews / ΚΟ

Εκατοντάδες νεαροί και θαρραλέοι πρώην ομοφυλόφιλοι και πρώην τρανσέξουαλ από όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες μαζεύτηκαν στην πρωτεύουσα της Αμερικής το προηγούμενο Σαββατοκύριακο για να διακηρύξουν δημόσια την ελευθερία που έχουν βρει μέσα από την προσωπική τους σχέση με τον Ιησού Χριστό.

Το μήνυμά τους φυσικά, βρίσκεται σε έντονη αντίθεση με το «κοινό» LGBT δόγμα, το οποίο μέχρι τώρα έχει επιβληθεί και έχει κυριαρχήσει στον εθνικό διάλογο.

Μια φυλετικά ποικιλόμορφη ομάδα περισσότερων από χιλίων - πρώην σεξουαλικά ενεργών ομοφυλοφίλων και λεσβιών, καθώς και άλλων ατόμων που είχαν ζήσει ως «transgenders» (υποθέτοντας ότι έχουν την ταυτότητα ενός μέλους του αντίθετου φύλου) - μίλησαν για την προσωπική τους μεταστροφή στον Ιησού Χριστό και την ελευθερία που προέρχεται από την νέα ζωή που δίνει ο Χριστός.

Η πορεία ονομάστηκε “Freedom March” (Πορεία Ελευθερίας) και ξεκίνησε από το Μνημείο της Ουάσινγκτον στην Ουάσινγκτον, τις 5 Μαΐου του 2018.

Η ομάδα βάδισε μπροστά από τον Λευκό Οίκο. Το πανό που έφεραν έλεγε “Freedom march” και κατά την πορεία φώναζαν ένα σύνθημα που έλεγε «ο Ιησούς ελευθερώνει».

Ορισμένες ομάδες LGBT και σχολιαστές γρήγορα τους επιτέθηκαν λέγοντας ότι πρόκειται για συγκέντρωση με θέμα "την θεραπεία μετατροπής". Αλλά οι νέοι είπαν ότι δεν έχουν καμία σχέση με αυτό.

Οι ιστορίες τους δεν βασίζονται σε κάποια «αποκαταστατική θεραπεία» (“reparative therapy”), στις αποκαλούμενες προσπάθειες για “pray away the gay” ή σε άλλες προσπάθειες αλλαγής σεξουαλικού προσανατολισμού. Μιλούσαν μόνο για τη μεταστροφή τους στον Ιησού Χριστό και την αποδοχή της νέας τους ταυτότητας ως «κατά χάριν υιοθετημένα παιδιά του Θεού».

Αυτοί οι άνδρες και οι γυναίκες που έχουν βρει τον Χριστό αποδέχονται την πραγματικότητα της έλξης τους προς άτομα του ίδιου φύλου ή των τρανσέξουαλ παρορμήσεων. Αλλά αυτό που τους κάνει διαφορετικούς από άλλα άτομα που προσελκύονται από το ίδιο φύλο είναι ότι αναζητούν την ατομική τους αξία στον Χριστό και όχι στις σεξουαλικές τους ορέξεις.

Βεβαιώνουν ότι οι έλξεις τους δεν υπαγορεύουν τις σχέσεις τους. Αντί να επιλέξουν τις πλέον πολιτιστικά αποδεκτές, πολυδιαφημιζόμενες και «γιορτασμένες» σχέσεις ομοφυλοφίλων ή να αναζητήσουν «επιβεβαίωση» ότι είναι μέλη του αντίθετου φύλου, επέλεξαν τον Ιησού Χριστό και στην πορεία βρήκαν αυτό που λένε ότι είναι «πραγματική ελευθερία».

Ο διοργανωτής του Freedom March είναι ένας νεαρός από τη Γεωργία, ο Jeffrey McCall. Ο Jeffrey ζούσε πριν ως trans "γυναίκα" και είχε υιοθετήσει το όνομα, "Scarlet".

Αντί να είναι ντυμένος ως γυναίκα, ο McCall φοράει τώρα ένα κόκκινο μπλουζάκι που γράφει «JESUS» με μεγάλα γράμματα στο στήθος του.

"Ζούσα ως γυναίκα", δήλωσε ο McCall στο πλήθος. Εξήγησε ότι όταν ήταν νεότερος, είδε έναν ψυχίατρο και ήταν έτοιμος να ξεκινήσει μια σειρά χειρουργικών επεμβάσεων «αλλαγής φύλου».

"Μια νύχτα άκουγα κρυφά το κήρυγμα ενός ιεροκήρυκα στο διαμέρισμά μου", θυμάται ο McCall. "Ζήτησα τον Κύριο και Τον ρώτησα, "Θα ζήσω ποτέ για Σένα; ... Έχω δει πραγματικούς ανθρώπους να ζουν για Σένα ... όχι μόνο να πηγαίνουν στην εκκλησία, αλλά να έχουν σχέση μαζί Σου και να έχουν ειρήνη και χαρά».

«Ήθελα να αυτοκτονήσω», είπε. «Ήμουν πνευματικά χρεοκοπημένος. Ήμουν άπορος».

Και εκείνη τη στιγμή ο McCall κατάλαβε ότι "υπήρχε κάτι πολύ περισσότερο από αυτό του οποίου ήμουν μέρος".

Ο McCall, ο οποίος μέχρι τότε ήταν ακτιβιστής για τα δικαιώματα των τρανς, προσευχήθηκε στον Χριστό: «Αν Σε ακολουθήσω, θα είναι για όλη την διαδρομή. Δεν κάνω μισά πράγματα. Στον κόσμο δεν έκανα πράγματα που τα άφηνα στη μέση του δρόμου. Δεν πρόκειται να κάνω πράγματα για τα μισά του δρόμου μαζί Σου.

"Και έτσι πήρα όλη μου τη ζωή ως Scarlet και πήγα σε ένα κάδο σκουπιδιών και τα έριξα όλα - τα ρούχα, τα μαλλιά, το μακιγιάζ, τα κοσμήματα, τα παπούτσια, όλη μου την ταυτότητα - την πέταξα για να ακολουθήσω τον Ιησού".

Ο McCall προσευχήθηκε δυνατά ώστε οι μαρτυρίες που έδωσαν πρώην ομοφυλόφιλοι και πρώην transgenders να βοηθήσουν να μεταμορφωθούν οι ζωές όσων άκουγαν και ήταν εγκλωβισμένοι στο κίνημα των LGBT.

Ένα άλλο μέλος της ομάδας ήταν ο Luis Ruiz (φώτο), ο οποίος επέζησε της τρομακτικής σφαγής του Pulse Nightclub του Ορλάντο πριν από δύο χρόνια, όπου 49 άνθρωποι σκοτώθηκαν σε μια τρομοκρατική επίθεση από τζιχαντιστή.

"Θα έπρεπε να είμαι αριθμός 50!", ανέφερε ο Luis Ruiz, λίγες ημέρες πριν την Πορεία σε σελίδα στο Facebook.

"Μέσα από παλιές φωτογραφίες από τις νύχτες στο Pulse, θυμάμαι τους αγώνες μου για διαστροφή, τους ποταμούς αλκοόλ για να πνίξω τα πάντα και για να έχω το ασύδοτο σεξ που με οδήγησε στον ιό HIV", έγραψε ο Ruiz. "Οι αγώνες μου ήταν πραγματικοί! Ο εχθρός με είχε γερά στο χέρι του και τώρα ο Θεός με πήρε από εκείνη τη στιγμή και μου έχει δώσει τον Ιησού Χριστό. Ξέρω ποιος είμαι και δεν θα καθορίζει ο εχθρός ποιος είμαι, αλλά αυτός που ο Ιησούς Χριστός λέει ότι είμαι".  

Ο Ruiz, γονατισμένος, δήλωσε ότι "το Άγιο Πνεύμα εκχέει ευλογίες και δύναμη και δίνει αναζωπύρωση και τόλμη".

Απευθυνόμενος σε κάθε ομοφυλόφιλο, ο Ruiz είπε:

"Σας αγαπώ παιδιά. LGBTQ, σας αγαπώ. Σας αγαπώ όλους σας παιδιά. Ελάτε όπως είστε. Ερωτευθείτε τον Ιησού. Αυτός θα κάνει τα υπόλοιπα. Μην σκέφτεστε ότι τώρα πρέπει να γίνω άντρας και να παντρευτώ για να δείχνω καλό μέλος της εκκλησίας. Όχι, όχι, όχι.

«Ελάτε και ερωτευθείτε τον Ιησού και Εκείνος θα κάνει τα υπόλοιπα. Και αν μετά θεωρήσετε, ότι δεν ήταν αυτό που περιμένατε, μπορείτε ελεύθερα να φύγετε, όπως ακριβώς ελεύθερα μπήκατε», πρόσθεσε.

ΚΟ / πηγή (κι εδώ)

«I Want to Know What Love Is». Ο Lou Gramm των Foreigner μιλάει για τον Θεό

To γνωστό αμερικάνικο rock συγκρότημα Foreigner κλείνει φέτος τα 40 χρόνια παρουσίας του στην παγκόσμια ροκ σκηνή και στην επετειακή περιοδεία που θα κάνει αυτό το καλοκαίρι, θα εμφανιστεί μαζί και ο αρχικός τραγουδιστής του, ο Lou Gramm, με τον οποίο η μπάντα έγραψε όλες τις μεγάλες της επιτυχίες.

Το συγκρότημα, που στην πρώτη σύνθεση του είχε τους κιθαρίστες Mick Jones και Lou Gramm και τους Ian McDonald (κιθάρα σαξόφωνο), Ed Gagliardi (μπάσο), Dennis Elliott (ντραμς) και Al Greenwood (keyboards), κυκλοφόρησε τον πρώτο, ομώνυμο δίσκο του τον Μάρτιο του 1977.  

Μετά από πετυχημένα τραγούδια όπως το "Waiting for a Girl Like You", το "Juke Box Hero"" και το "Urgent", το συγκρότημα γνώρισε την μεγαλύτερη του επιτυχία με το "I Want to Know What Love Is", το Νοέμβριο του 1984 από το άλμπουμ "Agent Provocateur". Στα backing vocals του τραγουδιού που τραγουδάει εξαιρετικά ο Gramm, κρύβεται και η μαύρη gospel χορωδία του New Jersey.

Ο Lou Gramm που - πιθανόν θα ερμηνεύσει πολύ λίγα κομμάτια και ίσως δεν είναι σε ολόκληρη την τουρνέ – γεννήθηκε ως Louis Andrew Grammatico, σε οικογένεια ιταλικής καταγωγής, στις 2 Μαΐου του 1950 στο Rochester της Νέας Υόρκης.

Ο Gramm, που για χρόνια είχε εθιστεί στα ναρκωτικά, διαγνώστηκε με όγκο στον εγκέφαλο το 1997, πέντε χρόνια αφότου είχε μείνει «καθαρός». Λίγο πριν είχε εκφράσει την πίστη του στον Χριστό δηλώνοντας «αναγεννημένος». Την απόφασή του να ακολουθήσει τον χριστιανισμό την πήρε στο κέντρο απεξάρτησης, μετά από βαθιά περισυλλογή και αυτοεξέταση της πορείας της ζωής του. Όπως λέει ο ίδιος σήμερα, «ξέρω ότι ο Θεός μου έδωσε ζωή και μου έσωσε τη ζωή. Τον υπηρετώ».

Ο Lou Gramm είχε δώσει μια συνέντευξη στον Doug Van Pelt, για το περιοδικό μοντέρνας χριστιανικής μουσικής “Cross Rhythms”, το 1995. Παρακάτω ορισμένα αποσπάσματα.

Doug: Κάθε χριστιανός έχει τη δική του ιστορία για το πώς ήρθε στο Χριστό. Ποια είναι η δική σου ιστορία;

Λου: "Λοιπόν, θα προσπαθήσω να τα πω περιεκτικά. Πάντα ένιωθα την παρουσία του Κυρίου στην ζωή μου, αλλά πάντοτε φαινόταν να Τον κρατάω σε απόσταση και Τον καλούσα μόνο όταν είχα κάποια ανάγκη. Νομίζω ότι μόλις ήρθε σε ένα σημείο η ζωή μου όπου, ως γονιός και ως άνθρωπος, ήμουν πραγματικά συναισθηματικά και πνευματικά βυθισμένος, αισθάνθηκα ότι υπάρχει και άλλη ζωή και δεν ήθελα να τελειώσω έτσι. Έτσι Τον κάλεσα να έρθει στην ζωή μου και να της δώσει κάποιο νόημα. Πιστεύω ότι υπάρχει κάτι περισσότερο από το χρόνο που έχουμε να ζήσουμε όλοι πάνω σε αυτόν τον πλανήτη".

Doug: Ποιο ήταν το χρονοδιάγραμμα όταν αυτό συνέβαινε;

Λου: «Νομίζω ότι ήταν τα τελευταία δέκα χρόνια, ίσως από τα μέσα της δεκαετίας του 1980. Νομίζω ότι η υλική επιτυχία και τα δημόσια βραβεία και όλο αυτό το πράγμα της διασημότητας - δεν με γέμιζε και πάντα ένιωθα άβολα. Ήξερα ότι δεν ήμουν για αυτό. Μου άρεσε το δημιουργικό κομμάτι και το ότι ήμουν σε θέση να πλησιάσω τους ανθρώπους μέσα από τα τραγούδια που έγραφα και τραγουδούσα. Αλλά, όλα τα άλλα πράγματα που ήρθαν μαζί με αυτό κάπως μείωναν τον ενθουσιασμό μου για αυτό που έκανα. Έτσι, θα έλεγα ότι κατά τα τέλη της δεκαετίας του '80 - αρχές της δεκαετίας του '90 βρισκόμουν κοντά στην αλήθεια. Ασχολήθηκα περιστασιακά με την «πνευματικότητα» του New Age, αλλά με άφησε παγωμένο. Κάποιοι πολύ αγαπητοί μου φίλοι άρχισαν να παρευρίσκονται σε μια εκκλησία στο Ρότσεστερ.

«Πραγματικά βρήκα αυτό που έψαχνα: μια πραγματική πρόσκληση “έλα όπως είσαι”, και διδασκαλίες μέσα από την Αγία Γραφή, μαθήματα που έχουν ισχύ στη σημερινή ζωή και για τον κόσμο που ζούμε τώρα. Διάβασα το βιβλίο της Αποκάλυψης και βρήκα αυτό που έψαχνα. Ήθελα να γίνω ακόλουθος του Ιησού Χριστού. Νομίζω ότι όλα όσα έζησα μέχρι εκείνο το σημείο της ζωής μου με οδήγησαν στο να αποδεχθώ τον Χριστό ως τον Κύριό μου και τον Σωτήρα μου, και όχι απλώς ως βοηθό μου για μερικούς μήνες, προκειμένου να με βγάλει από κάποια δυσκολία, νομίζω ότι εκεί βρίσκεται η διαφορά».

Doug: Θυμάμαι ότι στο βίντεο του "I Want To Know What Love Is", είχε έρθει η θρησκευτική χορωδία του Νιου Τζέρσεϋ και όλοι κρατούσαν τα χέρια τους και επαναλάμβαναν το Πάτερ Ημών...

Lou: «Ναι, αυτό έγινε στην πραγματικότητα κατά τη διάρκεια της ηχογράφησης, όχι στο βίντεο, και ήταν πολύ συγκινητικό. Δάκρυα έτρεχαν από τα μάτια μας. Νομίζω ότι ο καθένας θα μπορούσε να αισθανθεί ότι το τραγούδι ξεπερνάει μια μπαλάντα αγάπης, νομίζω ότι συναισθηματικά γύρισα από μέσα προς τα έξω και άδειασα».

Doug: Έχεις φανταστεί ποτέ το πώς είναι ο Θεός Πατέρας όταν του τραγουδάς;

Λου: «Λοιπόν, ελπίζω να χαμογελάει, δεν είμαι σίγουρος. Τα ξέρει όλοι, οπότε σίγουρα ξέρει τι συμβαίνει, ξέρει τις σκέψεις μου και την καρδιά μου, προσπαθώ να την κρατήσω καθαρή και εστιασμένη όταν τραγουδώ. Για μένα, τώρα, είναι πολύ διαφορετικό από ό, τι στα προηγούμενα χρόνια, αλλά εξακολουθώ να διασκεδάζω με αυτό. Τώρα είναι πολύ πιο σημαντικό από ό, τι υπήρξε παλιά και Τον ευχαριστώ για το δώρο που μου έδωσε και αισθάνομαι ανάξιος για αυτό και αναγνωρίζω ότι είναι δώρο».

Ο Gramm είναι παντρεμένος και έχει τέσσερα παιδιά. To 2013 κυκλοφόρησε η αυτοβιογραφία του «JukeBox Hero».  Έχει τραγουδήσει στις ευαγγελιστικές εξορμήσεις του ευαγγελιστή και συγγραφέα Greg Laurie, ο οποίος έγραψε και το βιβλίο “Steve McQueen:The Salvation of an American Icon” για την πίστη του McQueen στον Χριστό λίγο πριν πεθάνει.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή

Τζιχαντιστής έγινε χριστιανός

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ (New York Times) - Όταν 22 χριστιανοί πρόσφυγες συγκεντρώθηκαν στο υπόγειο ενός διαμερίσματος στην Κωνσταντινούπολη από νωρίς ένα πρόσφατο απόγευμα της Κυριακής, ήταν γρήγορα σαφές ότι δεν επρόκειτο για μια καθιερωμένη συνάντηση προσευχής χριστιανών. Αρκετοί από αυτούς είχαν ισλαμικά  ονόματα. Υπήρχε ένας Abdelrahman και ακόμη και δύο Mohammad. Το πιο παράξενο ήταν ότι, χαριτολογώντας κατά την υποδοχή τους – τον έναν από τους δύο Mohammad τον ανέφεραν ως ‘irhabi’. Τρομοκράτης.

Το ότι τον Bashir Mohammad δεν τον πείραξε αυτό, ήταν επειδή υπήρχε κάποια αλήθεια σε αυτό. Σήμερα, ο 25χρονος Μοχάμεντ, έχει κρεμάσει ένα σταυρό στον τοίχο του και καλεί και άλλους που πρόσφατα ασπάστηκαν τον χριστιανισμό σε εβδομαδιαίες αναγνώσεις της Βίβλου στο σαλόνι του με τους μωβ τοίχους. Πριν από τέσσερα χρόνια, όμως, όπως λέει, πολεμούσε στην πρώτη γραμμή του πολέμου στη Συρία στις δυνάμεις της Al Nusra Front, που είναι ένα παρακλάδι της Αλ Κάιντα. Είναι, λέει, ένας τζιχαντιστής που στράφηκε προς τον Ιησού Χριστό.

Πρόκειται για μια αλλαγή που έχει εκπλήξει τους πάντες, αν μη τι άλλο πρώτα απ’ όλα τον ίδιο. Πριν από τέσσερα χρόνια, ο Mohammad λέει, «Ειλικρινά θα έσφαζα όποιον πρότεινε κάτι τέτοιο». Όχι μόνο οι πεποιθήσεις του άλλαξαν, αλλά και η ιδιοσυγκρασία του επίσης. Σήμερα, η σύζυγός του, Hevin Rashid, επιβεβαιώνει, με έναν υπαινιγμό συγκράτησης, ότι είναι «πολύ καλύτερα που είναι εδώ κοντά».

Η μετατροπή των μουσουλμάνων προσφύγων στον Χριστιανισμό δεν είναι ένα νέο φαινόμενο, ιδιαίτερα στις περισσότερες χριστιανικές χώρες. Οι νέοι πιστοί μερικές φορές κατηγορούνται ότι το κάνουν αυτό ως προσπάθεια να ενισχύσουν τις πιθανότητές τους για παροχή ασύλου για να μην απελαθούν πίσω στις χώρες τους που έχουν ένα ιστορικό ισλαμικών διώξεων κατά χριστιανών.

Η εμπειρία του Mohammad, ωστόσο, δεν ταιριάζει εύκολα σε αυτή την αφήγηση. Ζει σε μια χώρα κατά πλειοψηφία μουσουλμανική (Τουρκία), ελάχιστα ενδιαφέρεται να ζητήσει άσυλο στη Δύση και περπάτησε μια απίθανη διαδρομή που ακολούθησαν λίγοι πρώην τζιχαντιστές.

Η ιστορία του ξεκίνησε σε ένα κουρδικό τμήμα της βόρειας Συρίας, το Afrin, όπου και μεγάλωσε σε μια μουσουλμανική οικογένεια. Ο Mohammad φλέρταρε με τον εξτρεμισμό από την εφηβεία του. Ο ξάδελφός του τον πήρε για να ακούσει ένα τζιχαντιστή ιεροκήρυκα όταν ήταν 15 χρονών και άρχισε να τηρεί μερικές από τις πιο ακραίες ερμηνείες του Ισλάμ, «ακόμα και αυτά που δεν έχετε ακούσει», όπως λέει. Αλλά όταν ξέσπασε ο πόλεμος στη Συρία, το 2011, ο Mohammad ενώθηκε αρχικά με τις κοσμικές κουρδικές δυνάμεις στον αγώνα τους για αυτονομία.

Από τους θανάτους που είδε στην πρώτη γραμμή, ενεργοποιήθηκε εκ νέου το ενδιαφέρον του για το εξτρεμιστικό Ισλάμ που είχε μάθει ως έφηβος.

«Όταν είδα όλα αυτά τα πτώματα», είπε, «άρχισα να πιστεύω όλα αυτά τα πράγματα που άκουσα στις διαλέξεις. Με έκανε να επιδιώξω το μεγαλείο της θρησκείας μου».

Όταν ένας φίλος τον κάλεσε να ενσωματωθούν το καλοκαίρι του 2012 στην Al Nusra Front, μια ομάδα που προσπαθεί να δημιουργήσει ένα εξτρεμιστικό κράτος, ο Mohammad συμφώνησε αμέσως. Ως μαχητής της Nusra, άρχισε να γίνεται μάρτυρας ακραίας βιαιότητας. Οι συνάδελφοί του εκτέλεσαν αρκετούς αιχμαλώτους συντρίβοντάς τους με μια μπουλντόζα. Ένας άλλος κρατούμενος αναγκάστηκε να πιει αρκετά λίτρα νερό ενώ του είχαν δέσει τα γεννητικά του όργανα με σπάγκο.

Αυτή τη φορά, όμως, η προπαγάνδα της Nusra έκανε την βία να φαίνεται ανεκτή. «Μας έλεγαν ότι αυτοί οι άνθρωποι ήταν εχθροί του Θεού», λέει ο Mohammad «και γι’ αυτό έβλεπα με θετικό μάτι την εκτέλεσή τους».

Όταν συνάντησα για πρώτη φορά τον Mohammad, στο υπόγειό του, δεν μου πήγε το μυαλό σε τίποτα από όλα αυτά. Στην πραγματικότητα, ήμουν εκεί για να παρατηρήσω έναν από τους καλεσμένους του, έναν Yazidi που είχε γίνει χριστιανός δύο μήνες νωρίτερα. Ο Mohammad φαινόταν ότι ήταν η «κόλλα» της ομάδας και συμπεριφερόταν σαν να είχε γεννηθεί και μεγαλώσει ως Χριστιανός.

Ήταν ο Mohammad που οδήγησε τις πρώτες προσευχές και ψαλμούς. («Για τους ανθρώπους που έχουν εγκαταλείψει τα σπίτια τους», άρχισε την προσευχή, «Θεέ φέρ’τους με ασφάλεια»). Και ήταν αυτός που μοίρασε τον καφέ αργότερα. Η ήρεμη στάση του διαταράσσονταν μόνο όταν οι επισκέπτες του αστειευόμενοι τον ανέφεραν ως “irhabi”, ένα παρατσούκλι που τον έκανε να έχει ένα ελαφρύ μειδίαμα στο πρόσωπό του.

Στην παλιά ζωή του, όμως, ο Μοχάμαντ ήταν ένας οργισμένος άνθρωπος που τρόμαζε τους συγγενείς του. Όταν επέστρεψε για λίγο στο σπίτι για την γιορτή του κουρδικού νέου έτους το Μάρτιο του 2013, ο Mohammad εξαγριώθηκε από αυτό που είδε ως «βλάσφημες γιορτές», των οποίων η προέλευση βρισκόταν έξω από την ισλαμική παράδοση.

Απομονώθηκε στην άδειά του με την Rashid, η οποία ήταν τότε η αρραβωνιαστικιά του. Τόσο η ίδια όσο και οι γονείς του προσπάθησαν να τον πείσουν να μην επιστρέψει στην πρώτη γραμμή, αλλά εκείνος τους αγνόησε.

Αλλά όταν επέστρεψε στο μέτωπο, ο Mohammad άρχισε να αναρωτιέται για τα κίνητρα της Nusra. Βλέποντας μέσα από τα κιάλια του τις κυβερνητικές γραμμές, είδε λέει στρατιώτες να εκτελούν κρατούμενους με μπουλντόζα και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι δεν υπήρχε μεγάλη διαφορά μεταξύ της συμπεριφοράς αυτών και των συναδέλφων του.

Απογοητευμένος, διακινδυνεύοντας να εκτελεστεί ο ίδιος, εγκατέλειψε τη Nusra, και επέστρεψε στο σπίτι του στην Afrin. «Πήγα στην Nusra αναζητώντας το Θεό μου», είπε. «Αλλά αφότου είδα μουσουλμάνους να σκοτώνουν μουσουλμάνους, κατάλαβα ότι κάτι ήταν λάθος».

Την επόμενη χρονιά, ο ίδιος και η σύζυγός του έφυγαν από τον πόλεμο εντελώς, πηγαίνοντας στην Κωνσταντινούπολη όπου υπήρχαν περίπου 2,5 εκατομμύρια Σύριοι που είχαν εγκαταλείψει την χώρα. Ήταν ακόμα ένας ζηλωτής μουσουλμάνος, και προσευχόταν τόσο δυνατά που οι γείτονές του παραπονέθηκαν. Απαιτούσε η Rashid να καλύπτει τα μαλλιά και το λαιμό της, και προγραμμάτιζε να την κάνει να φοράει ένα νικάμπ που καλύπτει όλο το πρόσωπο.

Ήταν, ωστόσο, η Rashid που άθελά της, προκάλεσε την απόρριψη του Ισλάμ από τον σύζυγό της. Στις αρχές του 2015, αρρώστησε σοβαρά. Καθώς επιδεινώθηκε η κατάσταση της υγείας της, ο Mohammad πήρε τηλέφωνο τον ξάδελφό του Ahmad - τον ίδιο ξάδελφο που τον είχε πάει στις τζιχαντιστικές διαλέξεις ως έφηβο – και περιέγραψε την κατάστασή της σε ένα τηλεφώνημα. Ο Ahmad ζούσε τώρα στον Καναδά και, προς μεγάλη έκπληξη του Mohammad, είχε ασπαστεί τον Χριστιανισμό.

Καθώς ήταν ενθουσιώδης χριστιανός πλέον, ο Ahmad ζήτησε από τον Mohammad να τοποθετήσει το τηλέφωνό του κοντά στην Rashid, έτσι ώστε μια χριστιανική ομάδα προσευχής να προσευχόταν για την υγεία της. Νιώθοντας φρίκη, ο Mohammad αρχικά αρνήθηκε, αφού έβρισκε τον Χριστιανισμό απωθητικό. Ήταν όμως και  απελπισμένος, και τελικά δέχτηκε.

Όταν η υγεία της Ρασίντ άρχισε να βελτιώνεται μέσα σε λίγες μέρες, ο Mohammad το απέδωσε στην παρέμβαση του ξαδέλφου του. αυτό του κέντρισε το ενδιαφέρον και άρχισε να έχει μια «ιερόσυλη» σκέψη. Ζήτησε από τον ξάδελφό του να του συστήσει κάποιον χριστιανό ιεροκήρυκα στην Κωνσταντινούπολη, που θα μπορούσε να του μιλήσει για τον χριστιανισμό. Ήρθε τότε σε επαφή με τον Eimad Brim, έναν ευαγγελικό ιεραπόστολο από μια ομάδα που έχει έδρα την Ιορδανία και ονομάζεται “Good Shepherd” (Καλός Ποιμένας), ο οποίος και συμφώνησε να συναντηθεί μαζί του.

Ο Brim είπε ότι ο Mohammad γρήγορα πείστηκε από τα οφέλη της πίστης στον Χριστό, παρά το θανατηφόρο κίνδυνο τον οποίο θα αντιμετώπιζε. «Δεν ήταν δύσκολο να αλλάξει», δήλωσε ο Brim.

Διαβάζοντας τη Βίβλο, ο Mohammad ισχυρίστηκε, ότι έγινε πιο ήρεμος από ό, τι όταν διάβαζε το Κοράνι. Οι εκκλησίες που πήγε, είπε ο Μοχάμεντ, τον έκαναν να αισθάνεται πιο ευπρόσδεκτος από ό,τι τα τζαμιά της γειτονιάς του. Κατά την προσωπική του άποψη, οι χριστιανικές προσευχές ήταν πιο γενναιόδωρες από τις μουσουλμανικές.

Καθώς ο Mohammad και η Rashid άρχισαν να σκέφτονται να φύγουν από το Ισλάμ, η  Rashid είπε ότι είδε στον ύπνο της μια βιβλική φιγούρα που χρησιμοποιούσε ουράνιες δυνάμεις για να χωρίζει τα νερά της θάλασσας, κάτι το οποίο ο Mohammad ερμήνευσε ως σημάδι ενθάρρυνσης από τον Ιησού Χριστό. Στη συνέχεια και ο Mohammad είδε όνειρο τον Ιησού να του δίνει κάποια ρεβίθια. Το ζευγάρι αισθάνθηκε την αγάπη. «Υπάρχει μια μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο θεό που προσκυνούσα τόσα χρόνια και Αυτού που λατρεύω τώρα», είπε ο Mohammad. «Συνηθίζαμε να προσκυνάμε από φόβο. Τώρα όλα έχουν αλλάξει».

Όλα αυτά όμως έχουν υψηλό κόστος. Η απόρριψη του Ισλάμ τον κάνει στόχο για τους πρώην συμμάχους του και ο ίδιος φοβάται ότι κάποια μέρα θα τον βρουν. Αν το βρουν, ωστόσο, ο ίδιος θεωρεί ότι έχει τώρα τη μεγαλύτερη προστασία όλων.

«Εμπιστεύομαι», λέει, «το Θεό».

ΚΟ: Το άρθρο είχε εκνευριστικά πολιτικά ορθούς σχολιασμούς του δημοσιογράφου, που τους αφαίρεσα. Ξέρετε, «δεν είναι έτσι το Ισλάμ»», «αυτοί είναι ακραίοι»», «αυτός το νόμιζε έτσι» κλπ. Πρόσεξα ότι ο σημερινός χριστιανός Mohammad, είπε «αλλά αφότου είδα μουσουλμάνους να σκοτώνουν μουσουλμάνους, κατάλαβα ότι κάτι ήταν λάθος». Στην δολοφονία χριστιανών δεν υπήρχε «λάθος».

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή

Μια γυναίκα που ο σύζυγός της πάσχει από ALS μιλάει για το Ice Bucket Challenge

Της Bo Stern* / ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

Λοιπόν, εδώ και καιρό παρακολουθούμε το λεγόμενο ‘ice bucket challenge’ να γίνεται πολύ viral. Ξέρω, ξέρω, μπορώ να ακούσω τις μουρμούρες. Ξεκίνησε χαριτωμένα και τώρα είναι εκτός ελέγχου. Έχουν γεμίσει οι ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης παντού.

Διάβασα ακόμη και εκείνο το άρθρο στο οποίο ο συγγραφέας χαρακτήρισε την πρόκληση (που έχει μαζέψει ένα άνευ προηγουμένου ποσό χρημάτων για μια από τις πιο εξωφρενικά υποχρηματοδοτούμενες ασθένειες) σπατάλη νερού. Ένας άλλο έγραφε «Μήπως το Ice Bucket Challenge πρόκειται να θεραπεύσει την ALS;» Εμ, όχι (και, παρεμπιπτόντως, είναι ένας ηλίθιο μέτρο για να ορίσετε έναν έρανο).

Όσοι είναι επικριτικοί παραπονιούνται ότι η πρόκληση είναι πραγματικά για να τραφεί ο αμερικάνικος ναρκισσισμό μας και δεν κάνει τίποτα για την ευαισθητοποίηση του κόσμου ή την χρηματοδότησή για την ALS (Πλευρική Αμυοτροφική Σκλήρυνση γνωστή και ως νόσος του Lou Gehrig, διάσημου παίχτη του μπέϊζμπολ). Ισχυρίζονται ότι οι άνθρωποι θα έπρεπε απλά να κάνουν μια δωρεά των χρημάτων τους ήσυχα και να προωθήσουν το θέμα με την ζωή τους.

Καταλαβαίνω κι εγώ ότι είναι εκκεντρικοί, αλλά νομίζω ότι ίσως δεν συνειδητοποιούν τι είναι το να αντιμετωπίζεις αυτήν την ύπουλη ασθένεια και στη συνέχεια να συνειδητοποιείς ότι είναι σχεδόν αόρατη από τον υπόλοιπο κόσμο. Καθώς βλέπω τον άντρα μου να έχει  εγκλωβισθεί μέσα στο ίδιο του το σώμα, θα ήθελα απελπισμένα οι άνθρωποι να κατανοήσουν ότι αυτή η απάνθρωπη κατάσταση υπάρχει. Αλλά για κάποιο λόγο, ενώ όλοι αναγνωρίζουν είναι ότι είναι μία από τις χειρότερες μοίρες που μπορεί να φανταστεί κανείς, η χρηματοδότηση για την έρευνα και την φροντίδα των ασθενών είναι σχεδόν μηδενική.

Πρόσφατα ανέφερα σε μια γιατρό ότι ο σύζυγός μου έχει ALS, και εκείνη πρώτα με κοίταξε με σύγχυση και, στη συνέχεια, είπε, «Ω, αυτό είναι η Νόσος του Lou Gehrig, σωστά;» Σωστά. Γιατί ακόμα κι αυτή-ένας άνθρωπος της ιατρικής- την γνωρίζει μόνο ως Νόσο του Lou Gehrig; Γιατί εμείς οι άνθρωποι πρέπει να συνδέσουμε τα πράγματα με ανθρώπους. Είναι πιο εύκολο έτσι. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο τα διάσημα πρόσωπα και οι προσωπικές προκλήσεις που συμβαίνουν στο ice bucket challenge είναι τόσο αποτελεσματικά στο να φέρουν χρήματα. Και αν κάποιος δείχνει ωραίος, ενώ βάζει το 50δόλαρο μέσα στο βάζο για την ALS, δεν έχω κανένα πρόβλημα με αυτό.

Διότι εδώ είναι η υπόθεση: Δίνουμε τον αγώνα της ζωής μας με αυτό το τέρας, και το τελευταίο πράγμα που θέλω είναι οι άνθρωποι να δίνουν αθόρυβα, ανώνυμα, και στη συνέχεια να το ξεχάσουν. Σηκώστε τη στέγη! Κάντε φασαρία! Προκαλέστε κάθε είδους προσοχή για σας! Θα είμαι ευτυχής για σας και για κάθε Like που θα λαμβάνετε στο Facebook, καθώς θα σπρώχνετε την ALS μια ίντσα ή δύο πλησιέστερα στη συλλογική συνείδηση ​​του κοινού.

Έτσι, μην φοβάσαι, αγαπητέ αναγνώστη, θα περάσει κι αυτό, και το news feed στο Facebook θα επιστρέψει στα βίντεο με γάτες και παιδιά να τραγουδούν το "Let It Go". Μέχρι να συμβεί αυτό, ας δώσω μια μικρή υπενθύμιση για το τι είναι να ζεις με ALS και γιατί αυτό το επίπεδο της συνείδησης είναι σαν χρυσός για οικογένειες σαν τη δική μου.

Οι άνθρωποι με ρωτούν πως είναι να ζεις με ALS. Είναι ένα γενναίο ερώτημα: γιατί οι απαντήσεις δεν είναι πολύ ευχάριστες. Αλλά είναι επίσης μια ερώτηση που αξίζει: γιατί η κατανόηση του πως επιδρά η ασθένεια δημιουργεί σε όσους υποφέρουν από αυτή μια συμπάθεια, που είναι τόσο πολύτιμη. Μας μεταφέρει στο κόσμο ενός άλλου ατόμου και μας επιτρέπει να καταλάβουμε τι αισθάνεται και πόσο πληγώνεται. Καθώς βλέπω τον δύσκολο αγώνα που κάνει ο άντρας μου για πράγματα που ήταν πριν εύκολα και γίνονταν αυτόματα, μερικές φορές εύχομαι όλοι να μπορούσαν να δουν τη ζωή από την δική του οπτική.

Αν θα θέλατε να πάρετε μόνο μια μικρή γεύση της ζωής με ALS, έχω μια λίστα με εμπειρίες, για να κατανοήσετε λίγο την ALS.

- Σηκώστε ένα βάρος 10 κιλών. Τώρα φανταστείτε ότι είναι το πιρούνι σας και θέλετε να το μετακινήσετε από το πιάτο σας στο στόμα σας επανειλημμένα χωρίς να κουνιέται.

- Καθίστε σε μια καρέκλα για μόλις 15 λεπτά χωρίς να κουνάτε τίποτα άλλο παρά μόνο τα μάτια σας. Τίποτα. Δεν μιλάτε, δεν ξύνετε τη μύτη σας, δεν αλλάζετε θέση, δεν αλλάζετε κανάλι στην τηλεόραση, δεν δουλεύετε στον υπολογιστή. Μόνο τα μάτια σας. Όπως κάθεστε, φανταστείτε: Αυτή είναι η ζωή σας. Όλη η ζωή σας.

 - Δανειστείτε μια αναπηρική καρέκλα ή ένα ειδικό σκούτερ για ΑΜΕΑ και προσπαθήστε να ελιχθείτε μέσα από τους διαδρόμους σε ένα πολυκατάστημα γρήγορα, χωρίς να μιλάτε. Σημειώστε τον τρόπο που οι άνθρωποι θα αντιδρούν κοιτάζοντάς σας.

 - Δέστε 10 κιλά στον βραχίονά σας. Τώρα, ρυθμίστε τον καθρέπτη του αυτοκινήτου σας.

 -  Μην χρησιμοποιείτε κανένα από τους μυς σας, και βάλτε τον σύζυγό σας ή το παιδί σας ή το φίλο σας να σας ντύνει και να σας βουρτσίζει τα δόντια. Γράψτε μερικά από τα συναισθήματα που έχετε να σας φροντίζουν με αυτόν τον τρόπο.

-  Πριν φάτε το επόμενο γεύμα σας, ρίξτε μια καλή, μεγάλη ματιά στο φαγητό. Εισπνεύστε βαθιά και εκτιμήστε το άρωμα. Τώρα, φανταστείτε ότι ποτέ δεν θα είστε σε θέση να δοκιμάσετε αυτό, ή οποιαδήποτε άλλο φαγητό, για το υπόλοιπο της ζωής σας.

-  Βάλτε δύο μεγάλα λουκούμια στο στόμα σας και ενώ τα έχετε προσπαθήστε να συνομιλήσετε με τους φίλους σας. Πόσες φορές πρέπει να επαναλάβετε αυτό που λέτε; Πώς σας κάνει να αισθάνεστε αυτό;

- Πηγαίνετε στο κρεβάτι και παραμείνετε σε μία θέση για όσο χρονικό διάστημα αντέχετε, χωρίς να κινήστε καθόλου.

- Δέστε βάρη στους αστραγάλους σας και ανεβείτε μια σκάλα, δύο σκαλιά την φορά.. Αυτή είναι η δύναμη που χρειάζεται για κάποιον με ALS για να αντιμετωπίσει τις σκάλες μια καλή μέρα.

-  Εγκαταστήστε μια εφαρμογή μετατροπής κειμένου σε ομιλία στο τηλέφωνο ή το iPad σας και χρησιμοποιήστε την αποκλειστικά για να επικοινωνείτε για μία ημέρα.

       

Και για τους φίλους μου που ζουν με ALS: Παρακαλούμε, δώστε μας περισσότερες ιδέες και βοηθήστε μας να μπούμε στον κόσμο σας για λίγο. Θέλουμε να βοηθήσουμε να γίνει η ζωή σας πλούσια και γεμάτη, και δεν είμαι σίγουρος ότι μπορούμε να το κάνουμε αυτό χωρίς τουλάχιστον μια βασική κατανόηση του τι αντιμετωπίζετε. Νομίζω ότι μιλώ εκ μέρους πολλών, όταν λέω: Είστε σούπερ ήρωες, και σας βλέπουμε με δέος.

Με την ατέλειωτη ελπίδα για την πλήρη θεραπεία.

* Η Bo Stern είναι χριστιανή blogger και συγγραφέας από το Όρεγκον των ΗΠΑ. Ο δικός της Γολιάθ ήρθε με τη μορφή της θανατηφόρου ασθένειας του συζύγου της, μια μάχη που συνεχίζουν να δίνουν οι δυο τους με τη βοήθεια των τεσσάρων παιδιών τους, μιας πραγματικής στρατιάς φίλων και του θαυμαστού Θεού.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή

ΗΠΑ: Λευκός οδηγός λεωφορείου γίνεται στόχος εγκλήματος μίσους και σώζεται από την Βίβλο του

Ο οδηγός λεωφορείου Rickey Wagoner, που είναι λευκός, είπε στην αστυνομία του Ντέιτον του Οχάιο ότι ήταν έξω από το λεωφορείο του νωρίς τη Δευτέρα, όταν τρεις μαύροι άνδρες τον πυροβόλησαν, με δύο σφαίρες να χτυπάνε στην Βίβλο που είχε στην τσέπη του και μια στο πόδι του. Είπε επίσης ότι τον μαχαίρωσαν στο χέρι.

Ο Wagoner, 49 ετών, βγήκε από το νοσοκομείο την Τρίτη.

 

Ο Αρχηγός της Αστυνομίας Richard Biehl δήλωσε την Τετάρτη ότι ανησυχεί για το ενδεχόμενο η περίπτωση να αποτελεί ένα «έγκλημα μίσους» αφότου διάβασε την αρχική αστυνομική έκθεση και εκείνη που διαβιβάστηκε στο γραφείο του FBI στο Ντέιτον.

«Εργάζονται μαζί μας», είπε.

Ο εκπρόσωπος του FBI Rick Smith είπε ότι θα βοηθήσει τους αστυνομικούς να διαπιστώσουν εάν πρόκειται για ένα έγκλημα μίσους, που αποτελεί ομοσπονδιακή παραβίαση πολιτικών δικαιωμάτων.

Ο Biehl δήλωσε την Τετάρτη ότι η αστυνομία βρήκε ένα ημιαυτόματο πιστόλι 25 μ. διαμετρήματος και ένα μαχαίρι μαζί με τέσσερις χρησιμοποιημένες σφαίρες και τρεις αχρησιμοποίητες. Είπε ότι οι χρησιμοποιημένες συμφωνούν με τον αριθμό των πυροβολισμών που ακούστηκαν σε μια ηχογράφηση από το λεωφορείο.

«Εργαζόμαστε πάνω στον ήχο και την καταγραφή του βίντεο του λεωφορείου», είπε .

Ο Biehl δήλωσε ότι δεν υπήρξαν μάρτυρες και υπάρχει βίντεο του πυροβολισμού.

Η αστυνομία αναλύει τα αποδεικτικά στοιχεία που περιλαμβάνουν το μαχαίρι, κάλυκες, σφαίρες και το όπλο.

Ο Wagoner, οδηγός για την Ευρύτερη Περιφερειακής Αρχή Διαμετακόμισης του Ντέιτον, είπε ότι σταμάτησε το λεωφορείο για να ελέγξει ένα μηχανικό πρόβλημα γύρω στις πέντε το πρωί, όταν τον πλησίασαν κάποιοι άνδρες. Ένας από αυτούς είπε: “If you want to be all the way in the club, you have to kill the polar bear” («…πρέπει να σκοτώσεις την πολική αρκούδα»). Ο Wagoner πάλεψε και κατάφερε να αρπάξει το όπλο ενώ οι άνδρες έτρεξαν μακριά. Ο Wagoner είπε στην αστυνομία ότι τους πυροβόλησε πριν από πάει με το λεωφορείο σε ασφαλές μέρος και τηλεφωνήσει για βοήθεια.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή (και εδώ)