Είναι ο Ιουδαϊσμός «μονοθεϊστική θρησκεία»;

Εάν ρωτήσετε τυχαία εκατό άτομα για το τι νομίζουν ότι είναι ο Ιουδαϊσμός, θα σας πουν ότι είναι η θρησκεία των Εβραίων η οποία βασίζεται στην Παλαιά Διαθήκη. Θα σας πουν επίσης ότι είναι μία μονοθεϊστική θρησκεία και μπορεί να σας πουν ότι είναι μία από τις τρεις μονοθεϊστικές θρησκείες, (ή αβρααμικές θρησκείες). Οι  άλλες δύο είναι ο Χριστιανισμός και ο μουσουλμανισμός. Μπορεί να σας πουν επίσης ότι ιουδαϊσμός και Χριστιανισμός έχουν «πολλά κοινά», αφού και ο Χριστιανισμός δέχεται την Παλαιά Διαθήκη, ενώ κάποιοι μπορεί να πουν ότι και οι δύο θρησκείες πιστεύουν «στον ίδιο Θεό». Εάν πάτε μάλιστα στην Αμερική, θα ακούσετε πολλούς να μιλάνε για τις «κοινές» “judeo-christian” παραδόσεις. Οι υποστηρικτές της ιουδαιο-χριστιανικής αντίληψης θεωρούν ότι ο Χριστιανισμός είναι «ο κληρονόμος του Βιβλικού Ιουδαϊσμού». [Διάβασε εκτενέστερα: Ο μύθος της κοινής «ιουδαιο-χριστιανικής παράδοσης» - Μέρος 1^ο και Μέρος 2^ο]. Πάνω σε αυτές τις δημοφιλείς και κοινώς αποδεκτές απόψεις οικοδομείται τόσο ο οικουμενισμός, όσο και ο χριστιανικός σιωνισμός, και έτσι ενισχύεται ο θρησκευτικο-πολιτικός βραχίονας της νέας τάξης. Μέσω της θεωρίας ότι «όλοι στον ίδιο θεό πιστεύουμε» (ειδικά οι οπαδοί των «μονοθεϊστικών» θρησκειών) οικοδομείται ο οικουμενισμός και μέσω της θεωρίας περί «περιούσιου λαού» και «κοινού Θεού» (του Αβραάμ) οικοδομείται ο χριστιανικός σιωνισμός, αρκετά διαδεδομένος στην Δύση, ειδικά μεταξύ των προτεσταντών, που σφυρηλατεί χρόνια τώρα συνειδήσεις, με πρώτες και καλύτερες εκείνες των θρησκευτικών και πολιτικών ηγετών έως και «πλανηταρχών», με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Είναι όμως αλήθεια ότι ο Ιουδαϊσμός είναι μονοθεϊστική θρησκεία και ότι, όπως «ρομαντικά» πιστεύουν πολλοί, είναι η θρησκεία της Παλαιάς Διαθήκης; 

Όχι, ο Ιουδαϊσμός δεν είναι η θρησκεία της Παλαιάς Διαθήκης. Ο Ιουδαϊσμός είναι η θρησκεία των Φαρισαίων και βασίζεται στο Βαβυλωνιακό Ταλμούδ. Η εβραϊκή Καμπάλα (Cabala), είναι η καρδιά του Ταλμουδικού Ιουδαϊσμού, ο οποίος είναι παγανιστικός από την αρχή μέχρι το τέλος. Να τι αναφέρει η εβραϊκή εγκυκλοπαίδεια (Jewish Encyclopedia) του 1905:

«Οι διδασκαλίες του χασιδισμού ... βασίζονται σε δύο θεωρητικές αντιλήψεις: (1) στον θρησκευτικό πανθεϊσμό... και (2) στην ιδέα της κοινωνίας μεταξύ Θεού και ανθρώπου ... η οποία υιοθετήθηκε από την Καμπάλα ... ότι όχι μόνο η Θεότητα είναι αυτή που επηρεάζει τις πράξεις του ανθρώπου , αλλά και ότι ο άνθρωπος ασκεί επιρροή στη θέληση και τη διάθεση της θεότητας. Κάθε πράξη και λέξη του ανθρώπου παράγει μια αντίστοιχη ‘δόνηση’ στις ανώτερες σφαίρες. Από αυτή τη σύλληψη προκύπτει η κύρια πρακτική αρχή του χασιδισμού - η κοινωνία με το Θεό με σκοπό την ένωση με την πηγή της ζωής και την επίδρασή της».

Το Ταλμούδ, περισσότερο από κάθε άλλο βιβλίο, καθόρισε τον Ιουδαϊσμό, ώστε ο ραβίνος Ben Zion Bokser παραδέχθηκε, «Ο Ιουδαϊσμός δεν είναι η θρησκεία της Βίβλου» (Judaism and the Christian Predicament, 1966, p.159). Είναι το Ταλμούδ που καθοδηγεί τη ζωή και το πνεύμα του εβραϊκού λαού.

Ο ραβίνος Rabbi Stephen S. Wise, ο οποίος ήταν ο αρχιραβίνος των ΗΠΑ, το ξεκαθάρισε : «Η υιοθέτηση του Βαβυλωνιακό Ταλμούδ, σηματοδοτεί το τέλος των αρχών του Ιουδαϊσμού».

Στο βιβλίο “Judaism's Strange Gods” (Οι Παράξενοι Θεοί του Ιουδαϊσμού), ο Michael Hoffman, αναλύει το πώς ο Ιουδαϊσμός «δεν είναι η θρησκεία της Παλαιάς Διαθήκης ή του Θεού του Ισραήλ, αλλά ότι οι θεοί του Ιουδαϊσμού αποτελούνται από το Ταλμούδ, την Καμπάλα και τη φυλετική αυτο-λατρεία».

Ο Hoffman περιγράφει ότι είναι το Ταλμούδ και όχι η Αγία Γραφή, που αποτελεί το ερμηνευτικό σύστημα του ορθόδοξου Ιουδαϊσμού. Σύμφωνα με τον Robert Goldenberg, Καθηγητή Ιουδαϊκών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης: «Το Ταλμούδ ήταν η Τορά. Σε ένα παράδοξο που καθόρισε την ιστορία του Ιουδαϊσμού, το Ταλμούδ ήταν η προφορική Τορά και ως εκ τούτου έγινε η σαφέστερη δήλωση που ο Εβραίος μπορούσε να ακούσει ως τον λόγο του Θεού». ... Το Ταλμούδ παρείχε τα μέσα καθορισμού του τρόπου με τον οποίο ο Θεός ήθελε όλους τους Εβραίους να ζουν, σε κάθε τόπο και ανά πάσα στιγμή. Ακόμη και αν οι λεπτομέρειες του νόμου έπρεπε να αλλάξουν για να ανταποκριθείς σε αυτές τις νέες συνθήκες που δημιουργήθηκαν, ο σωστός τρόπος για να προσαρμοστείς βρίσκονταν στο Ταλμούδ και τα σχόλια του ... Το Ταλμούδ αποκάλυπτε τον Θεό να μιλάει στο Ισραήλ και έτσι το Ταλμούδ έγινε ο δρόμος του Ισραήλ προς τον Θεό».

Αλλά ας ακούσουμε έναν σημαντικό Εβραίο διανοούμενο να αναφέρεται στο θέμα αυτό. Είναι ο Ισραήλ Σαχάκ, από το αποκαλυπτικό βιβλίο του «Εβραϊκή Ιστορία – Εβραϊκή Θρησκεία» και από το κεφάλαιο Ορθοδοξία και Ερμηνεία.  Ο Σαχάκ ισχυρίζεται ότι πολλοί καλοπροαίρετοι άνθρωποι έχουν μια λανθάνουσα αντίληψη για τον κλασσικό ιουδαϊσμό. Ιδού τι λέει:

Μία από τις πιο διαδεδομένες πλάνες είναι ότι η εβραϊκή θρησκεία είναι και ήταν πάντα μονοθεϊστική….

Αυτό που μας ενδιαφέρει δεν είναι ο βιβλικός, αλλά ο κλασικός ιουδαϊσμός- και είναι απολύτως σαφές, αν και πολύ λιγότερο κατανοητό γενικότερα, ότι ο τελευταίος, κατά τους τελευταίους αιώνες της ύπαρξής του, απείχε πολύ από τον καθαρό μονοθεϊσμό. Το ίδιο μπορούμε να πούμε για τα αυθεντικά δόγματα που επικρατούν στον σημερινό ορθόδοξο ιουδαϊσμό και αποτελούν την άμεση συνέχεια του κλασικού ιουδαϊσμού. Η παρακμή του μονοθεϊσμού προέκυψε από την εξάπλωση του εβραϊκού μυστικισμού (καβαλισμός), που αναπτύχθηκε τον 12° και τον 13° αιώνα και, μέχρι τα τέλη του 16ου αιώνα, είχε επικρατήσει σχεδόν ολοκληρωτικά σε όλα τα κέντρα του ιουδαϊσμού. Ο εβραϊκός διαφωτισμός, που ανεδύθη από την κρίση του κλασικού ιουδαϊσμού, χρειάστηκε να πολεμήσει ενάντια σ' αυτόν το μυστικισμό και την επιρροή του, περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο. Και όμως, στη σύγχρονη εβραϊκή ορθοδοξία, η Καμπάλα διατήρησε την πρωτοκαθεδρία, ιδίως μεταξύ των ραβίνων. Επί παραδείγματι, το κίνημα Γκους Εμουνίμ (Gush Emunim, ορθόδοξο μεσσιανικό σιωνιστικό κίνημα που ιδρύθηκε από τον ραβίνο Tzvi Yehuda Kook το 1974) εμπνέεται σε μεγάλο βαθμό από καβαλιστικές ιδέες.

Η γνώση και η κατανόηση αυτών των ιδεών είναι λοιπόν αναγκαία για δύο λόγους: Πρώτον, γιατί χωρίς αυτές δεν μπορεί κανείς να καταλάβει τις αληθινές πεποιθήσεις του ιουδαϊσμού στα τέλη της κλασικής του περιόδου. Δεύτερον, διότι αυτές οι ιδέες παίζουν ένα σημαντικό πολιτικό ρόλο στη σύγχρονη εποχή, στο μέτρο που αποτελούν μέρος του πνευματικού οπλοστασίου πολλών θρησκευόμενων πολιτικών, περιλαμβανομένων των περισσοτέρων ηγετών του Γκους Εμουνίμ, και έχουν μια έμμεση επιρροή σε πολλούς σιωνιστές ηγέτες όλων των κομμάτων, στους οποίους περιλαμβάνονται και οι αριστεροί σιωνιστές.

Σύμφωνα με τον καβαλισμό, το σύμπαν εξουσιάζεται όχι από ένα θεό, αλλά από αρκετές θεότητες που διαφέρουν ως προς τον χαρακτήρα και την επιρροή τους, και οι οποίες εκ- πηγάζουν από μια θολή, μακρινή Θεότητα (την Πρωταρχική Αιτία). Παραλείποντας τις πολλές λεπτομέρειες, μπορούμε να συνοψίσομε το σύστημα ως εξής. Από τη Θεότητα, προήλθαν, ή γεννήθηκαν, πρώτα ένας αρσενικός θεός, που ονομάζεται «Σοφία» ή «Πατέρας», και κατόπιν μια θηλυκή θεά που ονομάζεται «Γνώση» ή «Μητέρα». Από τον γάμο αυτών των δύο, γεννήθηκε ένα ζευγάρι νεότερων θεών: ο Υιός, που φέρει επίσης πολλά άλλα ονόματα όπως «Μικρό Πρόσωπο» ή ο «Ιερός Ευλογημένος» και η Κόρη, που ονομάζεται επίσης «Κυρία» (ή «Ματρονίτ», μια λέξη λατινικής προέλευσης), «Σεχινά», «Βασίλισσα» κ.τλ. Αυτοί οι νεώτεροι θεοί πρέπει να ενωθούν, αλλά η ένωσή τους παρεμποδίζεται από τις μηχανορραφίες του Σατανά, που, σε αυτό το σύστημα, είναι μια πολύ σημαντική και ανεξάρτητη προσωπικότητα. Η Θεότητα επιχείρησε τη Δημιουργία για να τους επιτρέψει να ενωθούν αλλά, εξ αιτίας της Πτώσης, βρέθηκαν πιο χωρισμένοι παρά ποτέ, και μάλιστα ο Σατανάς κατάφερε να έλθει πολύ κοντά στη θεία Κόρη, ακόμα και να την βιάσει (είτε φαινομενικά είτε στην πραγματικότητα, οι απόψεις διίστανται ως προς αυτό). Η δημιουργία του εβραϊκού λαού επιχειρήθηκε ακριβώς για να γεφυρωθεί το ρήγμα που προκάλεσαν ο Αδάμ και η Εύα, και αυτό επετεύχθη για λίγο κάτω από το όρος Σινά: ο αρσενικός θεός Υιός, τον οποίο ενσαρκώνει ο Μωϋσής, ενώθηκε με τη θεά Σεχινά. Δυστυχώς, η αμαρτία του Χρυσού Μόσχου προκάλεσε την εκ νέου διάσπαση των θεοτήτων και μόνο η μεταμέλεια του εβραϊκού λαού διόρθωσε τα πράγματα ως ένα βαθμό. Κατά ανάλογο τρόπο, κάθε περιστατικό της βιβλικής εβραϊκής ιστορίας συνδέεται με την ένωση ή τον χωρισμό του θεϊκού ζευγαριού. Η κατάκτηση, από τους Εβραίους, της Παλαιστίνης, που ανήκε στους Χαναναίους, και η ανέγερση του πρώτου και του δεύτερου Ναού ευνοούν ιδιαίτερα την ένωσή τους, ενώ η καταστροφή των Ναών και η εξορία των Εβραίων από τα άγια χώματα αποτελούν απλά εξωτερικές εκφράσεις όχι μόνο του θεϊκού χωρισμού αλλά και μιας αληθινής «εκπόρνευσης με παράξενους θεούς». Η Κόρη υποτάσσεται κυριολεκτικά στην εξουσία του Σατανά, ενώ ο Υιός, εγκαταλείποντας τη σύζυγό του, παίρνει διάφορα θηλυκά σατανικά πλάσματα στο κρεβάτι του.

Το καθήκον των ευσεβών Εβραίων είναι να αποκαταστήσουν με τις προσευχές και τις θρησκευτικές πράξεις τους την τέλεια θεϊκή ενότητα, με τη μορφή της σεξουαλικής ένωσης των αρσενικών και θηλυκών θεοτήτων. Έτσι, πριν από τις περισσότερες τελετουργικές πράξεις, που κάθε ευσεβής Εβραίος πρέπει να εκτελεί πολλές φορές κάθε μέρα, απαγγέλλεται η εξής καβαλιστική ευχή: «Προς χάριν της [σεξουαλικής] συνεύρεσης του Αγίου Μακαρίου και της Σεχινά του...» Οι πρωινές προσευχές, επίσης, ρυθμίζονται έτσι ώστε να προωθούν αυτή τη σεξουαλική ένωση, έστω και στιγμιαία. Τα διαδοχικά μέρη της προσευχής αντιστοιχούν μυστικιστικά στα διαδοχικά στάδια της ένωσης: σε ένα σημείο, η θεά πλησιάζει με τις θεραπαινίδες της, σε ένα άλλο ο θεός βάζει το χέρι του γύρω από τον λαιμό της και χαϊδεύει το στήθος της, και τελικά υποτίθεται ότι ολοκληρώνεται η σεξουαλική πράξη.

Άλλες προσευχές ή θρησκευτικές πράξεις, κατά την ερμηνεία των καβαλιστών, έχουν σκοπό να εξαπατήσουν διάφορους αγγέλους (που έχουν επινοηθεί ως δευτερεύουσες θεότητες με κάποιο βαθμό ανεξαρτησίας) ή να εξευμενίσουν τον Σατανά.

Ένα άλλο παράδειγμα προσευχής: και πριν και μετά από ένα γεύμα, ο ευσεβής Εβραίος οφείλει να πλύνει τελετουργικά τα χέρια του, προφέροντας μια ειδική ευχή. Στη μία από αυτές τις περιπτώσεις, λατρεύει τον Θεό, προωθώντας τη θεϊκή ένωση του Υιού και της Κόρης, αλλά στην άλλη, λατρεύει τον Σατανά, στον οποίο τόσο πολύ αρέσουν οι εβραϊκές προσευχές και οι τελετουργικές πράξεις που, όταν του προσφέρονται μερικές από αυτές, βρίσκεται απασχολημένος και παύει να ενοχλεί τη θεία Κόρη. Οι καβαλιστές πιστεύουν μάλιστα ότι μερικά από τα ζώα που θυσιάζονταν στον Ναό προορίζονταν για τον Σατανά. Για παράδειγμα, οι ευνουχισμένοι ταύροι, που θυσιάζονταν κατά τη διάρκεια της επταήμερης εορτής του Mishkan («Εορτή της Σκηνής»), ήταν αφιερωμένοι στον Σατανά, ως αρχηγό όλων των μη Εβραίων, για να τον κρατούν πολύ  απασχολημένο ώστε να μη μπορεί να επέμβει την όγδοη ημέρα, οπότε η θυσία αφιερωνόταν στον Θεό.

Για τη σωστή κατανόηση του ιουδαϊσμού, τόσο κατά την κλασική του περίοδο όσο και στην τρέχουσα πολιτική επιρροή του στη σιωνιστική πρακτική, επιβάλλεται να πούμε ότι το καβαλιστικό σύστημα, σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να θεωρηθεί μονοθεϊστικό, εκτός αν είμαστε έτοιμοι να θεωρήσομε επίσης μονοθεϊστικές» θρησκείες τον ινδουισμό, την ύστερη ελληνορωμαϊκή θρησκεία ή ακόμα και τη θρησκεία της αρχαίας Αιγύπτου.

 

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

Ισραήλ Σαχάκ: Γιατί παντού σήμερα συζητιούνται ο αντισημιτισμός και η ξενοφοβία την ίδια ώρα που η ύπαρξη του εβραϊκού ρατσισμού και της ξενοφοβίας αγνοείται;

Από το βιβλίο του Ισραήλ Σαχάκ* "Εβραϊκή ιστορία, Εβραϊκή θρησκεία", Εναλλακτικές Εκδόσεις, Β΄ έκδοση, 2009, σελ. 43-45

Οι πολιτικές δραστηριότητές μου ως Ισραηλινός Εβραίος ξεκινούν το 1965-66, με μια διαμαρτυρία που προκάλεσε τότε ένα μεγάλο σκάνδαλο. Ένα Σάββατο, υπήρξα αυτόπτης μάρτυρας της συμπεριφοράς ενός υπερορθόδοξου Εβραίου στην Ιερουσαλήμ: αυτός δεν επέτρεψε να χρησιμοποιηθεί το τηλέφωνό του προκειμένου να κληθεί το ασθενοφόρο για έναν μη Εβραίο, που έπαθε έμφραγμα, στη γειτονιά του. Αντί να δημοσιοποιήσω απλώς το περιστατικό στον Τύπο, ζήτησα να γίνει μια συνάντηση με μέλη του ραβινικού δικαστηρίου της Ιερουσαλήμ, το οποίο διορίζεται από το κράτος του Ισραήλ. Τους ρώτησα εάν μια τέτοια συμπεριφορά ήταν σύμφωνη με τη δική τους ερμηνεία για την εβραϊκή θρησκεία. Απάντησαν ότι ο εν λόγω Εβραίος είχε συμπεριφερθεί με σύνεση και ευσέβεια, και, για να υποστηρίξουν την δήλωσή τους, με παρέπεμψαν στο απόσπασμα μιας έγκυρης σύνοψης των ταλμουδικών νόμων γραμμένης τον 20° αιώνα. Ανέφερα το περιστατικό στην μεγαλύτερη εβραϊκή καθημερινή εφημερίδα, τη Χααρέτζ, και η δημοσίευση της ιστορίας προκάλεσε σκάνδαλο στα μέσα μαζικής ενημέρωσης.

Η επίδραση του σκανδάλου υπήρξε μάλλον αρνητική για μένα. Ούτε οι ισραηλινές ραβινικές αρχές, ούτε οι ραβινικές αρχές της διασποράς ανακάλεσαν ποτέ την απόφασή τους, δηλαδή ότι ένας Εβραίος δεν πρέπει να παραβιάσει το Σάββατο για να σώσει τη ζωή ενός γκόυ (μη Εβραίου). Διανθίζοντας την απόφανσή τους με πολλές ψευδευλαβείς ανοησίες, ισχυρίζονταν ότι, αν το αποτέλεσμα μιας τέτοιας πράξης θέτει Εβραίους σε κίνδυνο, τότε επιτρέπεται, για χάρη τους, η παραβίαση του Σαββάτου. Άρχισα έτσι να μελετώ τους ταλμουδικούς νόμους που διέπουν τις σχέσεις μεταξύ Εβραίων και μη Εβραίων, εμβαθύνοντας στις γνώσεις που είχα αποκτήσει στη νεότητά μου. Έγινε προφανές, λοιπόν, ότι ούτε ο σιωνισμός, στη φαινομενικά μη θρησκευτική του πτέρυγα, ούτε οι ισραηλινές πολιτικές, από τις απαρχές του κράτος του Ισραήλ, ούτε καν η πολιτική των Εβραίων υποστηρικτών του Ισραήλ, που ζουν στη διασπορά, μπορούσαν να γίνουν κατανοητές αν δεν λάμβανε κανείς υπόψη του τη βαθύτερη επιρροή αυτών των νόμων και την κοσμοθεωρία που συγκροτούν και εκφράζουν. Η πραγματική πολιτική του Ισραήλ, μετά τον Πόλεμο των Έξι Ημερών, και ιδιαίτερα το καθεστώς του απαρτχάιντ που επιβλήθηκε στα Κατεχόμενα, όπως και η στάση της πλειονότητας των Εβραίων - ακόμα και στο θεωρητικό επίπεδο - απέναντι στο θέμα των δικαιωμάτων των Παλαιστινίων, εδραίωσαν αυτή την πεποίθησή μου.

Με αυτή τη διαπίστωση, δεν επιχειρώ να αποσιωπήσω τις πολιτικές ή στρατηγικές εκτιμήσεις που ενδέχεται επίσης να επηρέασαν τους ηγέτες του Ισραήλ. Απλώς, λέω ότι μια συγκεκριμένη πολιτική, που εφαρμόζεται στην πράξη, συνιστά πάντα μια αλληλεπίδραση ρεαλιστικών υπολογισμών (άσχετα αν εγώ τις κρίνω ορθές ή λανθασμένες, ηθικές ή ανήθικες), από τη μια, και ιδεολογικών επιρροών από την άλλη). Οι τελευταίες, μάλιστα, ασκούν τόσο μεγαλύτερη επίδραση όσο λιγότερο συζητούνται και όσο λιγότερο «έρχονται στην επιφάνεια». Κάθε μορφή ρατσισμού, διακρίσεων και ξενοφοβίας γίνεται πιο ισχυρή και έχει περισσότερη επιρροή πολιτικά όταν θεωρείται δεδομένη από την κοινωνία που την εκτρέφει - πολύ περισσότερο, όταν η συζήτηση γύρω από αυτό το θέμα απαγορεύεται, επίσημα ή ανεπίσημα. Κατά συνέπεια, ο ρατσισμός, οι διακρίσεις και η, βάσει θρησκευτικών προκαταλήψεων, ξενοφοβία, που κυριαρχούν στους Εβραίους και στρέφονται εναντίον των μη Εβραίων, προσομοιάζουν στον αντισημιτισμό και τα θρησκευτικά κίνητρά του. Εν τούτοις, ενώ σήμερα ο αντισημιτισμός συζητείται, η ύπαρξη του εβραϊκού ρατσισμού και της ξενοφοβίας αγνοείται, όχι τόσο στο εσωτερικό του Ισραήλ όσο στο εξωτερικό.

**Ο Israel Shahak (1933-2001), πρόσωπο μισητό για πολλούς στο Ισραήλ και έξω από αυτό, υπήρξε συγγραφέας, καθηγητής Οργανικής Χημείας στο Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ και γνωστός για την επικριτική στάση του απέναντι στο ισραηλινό κράτος και την εβραϊκή θρησκεία. Ο Σαχάκ γεννήθηκε στη Βαρσοβία και το 1943 μεταφέρθηκε στο ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης του Μπέργκεν-Μπέργκεν. Στην Παλαιστίνη κατέφθασε το 1945.Ο Σαχάκ ήταν από τους πρώτους που χρησιμοποίησε τον όρο «ιουδαιο-ναζισμός» προκειμένου να χαρακτηρίσει τις μεθόδους που χρησιμοποιούσαν οι Ισραηλινοί για να υποτάξουν και να καταπιέσουν τους Παλαιστίνιους. Κατά τον Σαχάκ τόσο πίσω από το "κοσμικό" κράτος του Ισραήλ όσο και από τον σιωνιστικό επεκτατισμό κρύβεται η επίδραση θρησκευτικών δογμάτων (Ταλμούδ και ραβινικοί νόμοι). Δες κι εδώ.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

«Σεκινά», Καμπάλα και η «γυναικεία πτυχή του Θεού»

Η “Shekinah” («Σεκίνα») είναι η θηλυκή εβραϊκή λέξη που σημαίνει 'κατοικία' ή 'παρουσία' και χρησιμοποιείται για να υποδηλώσει την «παρουσία του Θεού», ιδιαίτερα στον Ναό στην Ιερουσαλήμ. Για πολλούς η Σεκίνα εκπροσωπεί τα «γυναικεία χαρακτηριστικά» της ‘παρουσίας του Θεού’.

Η λέξη προέρχεται από την Καμπάλα, τον ιουδαϊκό μυστικισμό και περιγράφεται στο Ταλμούδ και όχι στην Παλαιά Διαθήκη, όπως πολλοί νομίζουν.

Η «Σεκινά», παραδείγματος χάριν, είναι ένα επαναλαμβανόμενο θέμα στα γραπτά και τα τραγούδια του γνωστού μυστικιστή/καμπαλιστή του 16ου αιώνα, ραβίνου Isaac Luria. Ένα απόσπασμα ενός διάσημου ύμνου για το Σαμπάτ (Σάββατο), λέει :

Ένα νέο τραπέζι

προετοιμάζουμε γι’ Αυτήν,

ένα υπέροχο πολύφωτο

ρίχνει το φως του πάνω μας.

   

Ανάμεσα στο δεξί και το αριστερό

η Νύφη πλησιάζει,

με ιερά κοσμήματα

και εορταστική ενδυμασία...

Η Shekhina σχετίζεται με αρχαίες θεές και ιδιαίτερα με την χαναανιτική θεά Ashera (Ασερά). Οι Ισραηλίτισσες και οι Χαναναίες έφτιαχναν καρβέλια με τη μορφή της, που «ευλογούντο» και τρώγονταν τελετουργικά. 

Ο Ουγγρο-Εβραίος ιστορικός και εθνογράφος Δρ. Raphael Patai (1910 − 1996), στο βιβλίο του “The Hebrew Goddess” (Η Εβραϊκή Θεά) του 1990, γράφει: «... θα ήταν παράξενο αν η εβραϊκή θρησκεία, η οποία άκμασε για αιώνες σε μια περιοχή εντατικής λατρείας της θεάς, είχε παραμείνει ανεπηρέαστη από αυτήν." Οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν εβραϊκούς οικισμούς όπου οι θεές Ασερά και Αστάρτη λατρεύονταν κανονικά. Και στην πραγματικότητα, διαπιστώνουμε ότι για περίπου 3.000 χρόνια, οι Εβραίοι λάτρευαν γυναικείες θεότητες που αργότερα εξαλείφτηκαν μόνο κατόπιν πίεσης της ανδροκρατούμενης ιεροσύνης». 

«Αυτή η λατρεία της γυναικείας θεάς, αν και συχνά καταστέλλετο, παρέμεινε ένα μέρος της πίστης του εβραϊκού λαού. Οι θεές απαντούσαν στην ανάγκη για μητέρα, ερωμένη, βασίλισσα, μεσίτρια ... και ακόμα και σήμερα, βρίσκεται κρυφά στην παραδοσιακή ιουδαϊκή επίκληση του Σαββάτου».

Ο Israel Shahak, φημισμένος καθηγητής του Εβραϊκού Πανεπιστημίου του Ισραήλ, υπήρξε αυθεντία σχετικά με την θρησκεία του Ιουδαϊσμού. Έχει συγγράψει πολλά βιβλία για τον Ιουδαϊσμό, συμπεριλαμβανομένου και του γνωστότερου «Εβραϊκή Ιστορία, Εβραϊκή Θρησκεία: Το βάρος τριών χιλιάδων χρόνων και ο εβραϊκός φονταμενταλισμός στο Ισραήλ». Αν και ο Shahak απεβίωσε το 2001, τα έργα του συνεχίζουν να εκπαιδεύουν και να τραβούν την προσοχή μας.

Τι είχε να πει ο καθηγητής Shahak για τον Ιουδαϊσμό;

Ο Shahak σημειώνει ότι οι χριστιανοί είναι ανίδεοι για τον Ιουδαϊσμό, διότι έχουν αυτό που αποκαλεί ορισμένες «λαϊκές αυταπάτες»:

Η πιο σημαντική από αυτές τις δημοφιλείς αυταπάτες είναι ότι η εβραϊκή θρησκεία είναι, και πάντα ήταν, μονοθεϊστική (λάτρευε μόνο έναν Θεό) ... Αυτή η ιστορική άποψη είναι εντελώς λάθος. (Εβραϊκή Ιστορία, Εβραϊκή Θρησκεία, 1994, σ. 32)

«Τα πραγματικά κυρίαρχα δόγματα στον σημερινό Ορθόδοξο Ιουδαϊσμό», λέει ο Shahak, «υπήρξαν τα τελευταία εκατό χρόνια μακριά από τον καθαρό μονοθεϊσμό».

«Η παρακμή του μονοθεϊσμού προέκυψε μέσα από την εξάπλωση του ιουδαϊκού μυστικισμού δηλαδή, την Καμπάλα, η οποία αναπτύχθηκε κατά τον 12ο και 13ο αιώνα, και από τα τέλη του 16ου αιώνα πέτυχε ολοκληρωτική νίκη σχεδόν σε όλα τα κέντρα του Ιουδαϊσμού .. .Στον σύγχρονο Ιουδαϊσμό, ιδιαίτερα μεταξύ των ραβίνων, η επιρροή της Καμπάλα έχει παραμείνει κυρίαρχη». (Εβραϊκή Ιστορία, Εβραϊκή Θρησκεία, 1994, σ. 32)

Τα τελευταία χρόνια στα πλαίσια της «ισότητας», του «φεμινισμού» και του «ανοιχτού πνεύματος» όλο και περισσότερες (αποστατημένες) ομολογίες/εκκλησίες στην Δύση υιοθετούν μια γλώσσα που περιλαμβάνει αναφορές στον Θεό ως «γυναίκα»- «Μητέρα». Μία πρακτική που – καθόλου τυχαία- έχει προωθηθεί ιδιαίτερα μέσω του γενικότερου κινήματος της Νέας Εποχής (New Age) και της όλης παραφιλολογίας περί «Μητέρας Γης» και της καλλιέργειας πνεύματος οικο-λατρείας (διάβασε εδώ κι εδώ).

Μήπως η Ταλμουδική «Σεκινά» έχει κι αυτή κάποιο ρόλο;

Στο παρακάτω βίντεο μιλάει για την "Σεκινά" ο Αμερικάνος Βαπτιστής πάστορας Steven Anderson από την Αριζόνα, που έκανε το πρόσφατο αποκαλυπτικό βίντεο “Marching to Zion”, το οποίο μακάρι να μεταφραστεί και στα ελληνικά.. Όπως λέει, σε πολλές χριστιανικές διαμαρτυρόμενες εκκλησίες στις ΗΠΑ υπάρχουν κήρυκες, που αναφέρονται στην "Σεκινά, την δόξα του Θεού". Είναι σύνηθες ιεροκήρυκες να αναφέρουν λέξεις στα εβραϊκά, πιο πολύ για λόγους εντυπωσιασμού. Όμως η λέξη «Σεκινά» δεν υπάρχει στην Βίβλο. Αλλά αφότου οι Εβραίοι απέρριψαν τον Κύριο Ιησού Χριστό και έγιναν αποστάτες, και η θρησκεία τους ένας ραβινικός Ιουδαϊσμός, βασισμένος στο Βαβυλωνιακό Ταλμούδ, εμφανίστηκε η έννοια της «Σεκινά». 

Και αν πάτε σε μια εβραϊκή ιστοσελίδα να δείτε αυτά που διδάσκουν για την "Σεκινά", θα δείτε ότι διδάσκουν ότι αυτό είναι ένα γυναικείο όνομα για το Θεό. Και ότι αντιπροσωπεύει την «θηλυκή» πτυχή του Θεού. Ο Anderson ρώτησε έναν ραβίνο, «Που διδάσκει η Αγία Γραφή ότι ο Θεός είναι τόσο άνδρας όσο και γυναίκα;», επειδή όλα σε όλη τη Βίβλο λέει «Αυτός, Αυτόν, Του ...». Εκείνος απάντησε "Όχι, όχι, όχι, ο Θεός είναι τόσο άνδρας όσο και γυναίκα. Και έτσι, όταν μιλάμε για το Θεό, μερικές φορές εμείς τον αποκαλούμε με το όνομα Σεκινά". Και οι Εβραίοι λένε ότι όταν τον αποκαλούν με το "Σεκινά", χρησιμοποιούν τη λέξη «Αυτή», για το Θεό… Όμως όλα  αυτά είναι μέρος της Νέας Εποχής και της Καμπάλα. Η Νέα Εποχή συχνά μιλάει για μια γυναικεία θεότητα, μια "Μητέρα Θεά".

Δείτε το βίντεο:

και το συγκεκριμένο κομμάτι από το “Marching to Zion” (από το 16:00)

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγές: εδώ, εδώ κι εδώ

“Nittel Nacht”: Πως «γιορτάζουν» οι χασιδικοί Ιουδαίοι την Παραμονή των Χριστουγέννων

Τα Χριστούγεννα είναι ένας δύσκολος καιρός για τους Ορθόδοξους Ραβίνους και τους οπαδούς τους, δεδομένου ότι εορτάζεται η γέννηση του Ιησού Χριστού τον οποίον μισούν. Ο ραβινικός όρος για την παραμονή των Χριστουγέννων είναι “Nittel Nacht”, μια νύχτα που θεωρούν καταραμένη, όπως γράφει ο Michael Hoffman (revisionisthistory.org).

 

“Nittel Nacht” είναι το όνομα που δόθηκε για την παραμονή των Χριστουγέννων από τους ραβίνους του 17ου αιώνα, αν και η γιορτή - παρωδία παρατηρείται από τα τέλη του 15^ου αιώνα.. Οι ραβίνοι απαγόρευαν στα παντρεμένα ζευγάρια να κάνουν σεξ την Nittel Nacht γιατί πίστευαν ότι αυτήν την συγκεκριμένη ημέρα εάν γινόταν σύλληψη, το παιδί που θα γεννιόταν θα γίνονταν «αποστάτης». Σύμφωνα με τον μυστικιστή ραβίνο Baal Shem Tov, τον ιδρυτή του Χασιδικού Ιουδαϊσμού, το να συλληφθεί ένα παιδί την Nittel Nacht, θα έχει ως αποτέλεσμα να γεννηθεί ή ένας αποστάτης ή ένας νταβατζής.

Όπως αναφέρει ο Shahar Ilan, της Haaretz (2004), η πηγή της ονομασίας "Nitel" είναι άγνωστη. Μια εξήγηση είναι ότι Nitel είναι ένα αρκτικόλεξο για τις Γίντις λέξεις "nischt yidden Tarren lernen": "Απαγορεύεται στους Εβραίους να μελετήσουν". Μια άλλη εξήγηση είναι ότι ο όρος είναι παραφθορά της λατινικής λέξης για τα γενέθλια, ‘natalis’.

Γράφει επίσης, ότι ο Abraham Isaac Sperling στο βιβλίο «Λόγοι για τα Ιουδαϊκά Έθιμα και τις Παραδόσεις» (1968) εξηγεί ότι ένας κύριος λόγος για την ανάπτυξη των εθίμων της Nitel ήταν πρακτικός: υπήρχε ο φόβος οι αντισημίτες (τον Μεσαίωνα) ότι θα έστηναν ενέδρα στους Εβραίους και θα τους χτυπούσαν βίαια, μερικές φορές ακόμη ίσως και θα τους θανάτωναν, στους δρόμους την παραμονή των Χριστουγέννων. Έτσι, οι ραβίνοι αποφάσισαν ότι οι Εβραίοι θα έπρεπε να παραμείνουν στο σπίτι εκείνο το βράδυ και να μην περιπλανηθούν στους δρόμους.

Το πιο χαρακτηριστικό ραβινικό έθιμο που παρατηρείται συνήθως την παραμονή των Χριστουγέννων είναι να απέχουν από την μελέτη της «Τορά» (Ταλμούδ), αν και μερικοί διάβαζαν το βλάσφημο για τον Χριστό ‘Toledot Yeshu’ (διάβασε σχετικό άρθρο εδώ). Περνούσαν το χρόνο τους παίζοντας χαρτιά ή σκάκι.

Την παραμονή των Χριστουγέννων επίσης, δηλαδή την Nitel Night, τα ‘klipot’ (κοχύλια) είναι σε πλήρη δράση. Τα klipot είναι παρασιτικές δυνάμεις του κακού που προσκολλώνται στις δυνάμεις του καλού. Σύμφωνα με την Καμπάλα (Εβραϊκός μυστικισμός), τη νύχτα κατά την οποία «αυτός ο άνθρωπος» - υποτιμητική αναφορά στον Ιησού - γεννήθηκε, ούτε καν ένα ίχνος αγιότητας είναι παρόν και τα klipot εκμεταλλεύονται κάθε πράξη αγιασμού για τους δικούς τους σκοπούς.

Υπάρχει μια ανησυχία λοιπόν, ότι η μελέτη του Ταλμούδ από ένα άτομο μπορεί άθελά του να χρησιμεύσει ως ‘bonus’ στην ψυχή του Ιησού Χριστού, που ανταποκρίνεται στη διδασκαλία ότι η μελέτη του Ταλμούδ δίνει ανάπαυλα στις ψυχές όλων των ασεβών.

Η αποχή από τη μελέτη του Ταλμούδ κατά την Nittel Nacht χρησιμεύει επίσης ως ένδειξη πένθους, που αντιστοιχεί στη ραβινική πεποίθηση ότι ο Ιησούς "ήταν ένας ψεύτικος Μεσσίας, ο οποίος εξαπάτησε τον Ισραήλ, λάτρευε ένα τούβλο, εξασκούσε μαγεία που έμαθε στην Αίγυπτο και γεννήθηκε από μια πόρνη που συνέλαβε ενώ ήταν σε niddah (εμμηνόρροια)".

Υπάρχει ένα ταλμουδικό έθιμο κατανάλωσης σκόρδου την Nittel Nacht. Ο λόγος είναι η οσμή του σκόρδου, η οποία φημίζεται για την απόκρουση της δαιμονικής ψυχής του Ιησού, η οποία υποτίθεται ότι θα περιπλανηθεί την παραμονή των Χριστουγέννων, όπως ο νεκρός συνεργάτης του Σκρουτζ, ο Marley (βλ το ραβινικό κείμενο Nitei Gavriel Minhagei Nittel).

Καμπαλιστικό χαρτί τουαλέτας

Ένα άλλο διαδεδομένο ραβινικό έθιμο στον Ορθόδοξο Ιουδαϊσμό είναι να κάνουν χαρτί τουαλέτας την παραμονή των Χριστουγέννων, μια πρακτική που έγινε δημοφιλής μεταξύ των Χασιδικών Ιουδαίων από τον Chiddushei Harim (βλ Reiach Hasade 1:17).

Ο Zvi Rosen της υπερ-ορθόδοξης εφημερίδας ‘Hamodia’, αναφέρει ότι οι χασιδικοί admorim (ηγέτες) έκοβαν χαρτί τουαλέτας για έναν χρόνο για την χρήση του  Σαββάτου (για να μην σκίζουν χαρτί τουαλέτας το Σάββατο) εκείνο το βράδυ. Στην πραγματικότητα, αυτή η ασεβής πράξη έχει βαθιά Καμπαλιστική σημασία, επειδή η καμπαλιστική λογοτεχνία ασχολείται εκτενώς με το Χριστιανισμό ως «ένα άχρηστο υλικό που αποβλήθηκε από το σώμα του εβραϊκού λαού». Σήμερα, είναι διαθέσιμο στην αγορά, προ-κοπτόμενο χαρτί τουαλέτας για τη χρήση του Σαββάτου, κι έτσι, η πρακτική του εθίμου έχει μειωθεί.

Παραβάλετε αυτές τις χονδροειδείς κοροϊδίες της Nittel Nacht, με την ουράνια ιστορία της Αγίας Οικογένειας της Βηθλεέμ, καταλήγει ο Hoffman – την ακτινοβολούσα Παρθένο και το σπαργανωμένο Θείο Βρέφος, τους ταπεινούς βοσκούς και τους αγγέλους που προσφέρουν τα χαρμόσυνα νέα της ειρήνης στη γη. Ειλικρινά, δεν υπάρχει καμία σύγκριση μεταξύ του Ταλμουδικού Ιουδαϊσμού και του αληθινού Χριστιανισμού και εκείνοι που προσπαθούν να ισχυριστούν ότι ο χριστιανισμός έχει ομοιότητες με τη θρησκεία του Ταλμούδ, είναι πιο πλανημένοι από τους ίδιους τους τσαρλατάνους της Nittel Nacht.

Το 2014 η Nittel Nacht δεν ισχύει, διότι η 24^η Δεκεμβρίου συμπίπτει με την τελευταία νύχτα της Χανουκά. Κατά συνέπεια, αντί των συνηθισμένων βλασφημιών της Nittel Nacht θα έχουν το μυαλό τους στην Χανουκά.

Διάβασε και: Ο ‘Πόλεμος Κατά των Χριστουγέννων’ και η ‘Επίθεση’ της Χανουκά

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγές: εδώ, εδώ, εδώ, εδώ κι εδώ

Η Ανδρόγυνη Τάξη Πραγμάτων

Φεμινισμός, ομοφυλοφιλικό κίνημα και η κατάργηση του Φύλου

plus: Γνωστικισμός, CIA, μαρξιστές, Ροκφέλερ και το «όραμα» της Νέας Τάξης

ΚΟ: 1. Για να καταλάβεις καλύτερα το παρακάτω άρθρο, πρέπει να έχεις υπ’ όψιν σου ότι τα τελευταία χρόνια εντείνονται οι προσπάθειες από τους χειραγωγούς της μάζας (media, τύπος, κόσμος θεάματος, πολιτικοί, ΜΚΟ, εκπαιδευτικό σύστημα κλπ) με την αρωγή των ποικιλώνυμων πρόθυμων ηλίθιων, να εμπεδωθεί στις μάζες η θεωρία του διαχωρισμού του φύλου σε «βιολογικό» και «κοινωνικό». Στα αγγλικά οι λέξεις είναι δύο: “sex” και “gender”, οι οποίες στα ελληνικά αποδίδονται και οι δύο ως «φύλο». (Αν και η δεύτερη και ως «γένος»). Σύμφωνα με τη νεοταξική κοινωνική μηχανική που προσπαθεί να αλλάξει τα μυαλά μας και την γλώσσα μας (συνήθως προηγείται το δεύτερο για να πετύχει η αλλαγή του πρώτου) το «βιολογικό» φύλο είναι αυτό με το οποίο γεννιόμαστε και περιγράφει το σώμα μας (αντρικά και γυναικεία γεννητικά όργανα). Το «κοινωνικό» όμως φύλο αναφέρεται στο φύλο το οποίο «νιώθει» κάποιος ότι είναι ή ενεργεί σύμφωνα με αυτό. Η «προσωπική αντίληψη» που έχει ένα άτομο για το φύλο του, αναφέρεται και ως «ταυτότητα φύλου». Το «κοινωνικό» φύλο σύμφωνα με την θεωρία αυτή, έχει «κατασκευαστεί» πολιτισμικά και κοινωνικά (με στερεότυπα που πρέπει να καταργηθούν, όχι μόνο ως «ξεπερασμένα», αλλά και ως «βλαβερά», όπως «οι άνδρες δεν κλαίνε», «οι γυναίκες είναι πιο ευαίσθητες», «αγορίστικα» και «κοριτσίστικα» παιχνίδια κλπ). Δεν απαιτείται ο άνθρωπος να έχει υποβληθεί σε εγχείρηση της λεγόμενης «αλλαγής φύλου». Αρκεί να «νιώθει» ότι ανήκει στο άλλο φύλο και να «ενεργεί» σύμφωνα με αυτό. (Δεν είναι επίσης, απαραίτητο ότι θα ντύνεται με τα ρούχα του αντίθετου «βιολογικού» φύλου). Βέβαια, υπάρχουν δυτικές κυβερνήσεις – π.χ. Αυστραλία- που δέχονται ακόμα και τον ισχυρισμό ενός ατόμου ότι δεν έχει κανένα φύλο, είναι «ά-φυλο» άτομο. Το πόσο έχει προχωρήσει αυτή θεωρία αποδεικνύεται ότι στην Αμερική πλέον μπορεί ένας άντρας που «νιώθει» γυναίκα να πηγαίνει σε γυναικείες τουαλέτες ή αποδυτήρια και το αντίθετο. Κάθε άρνηση σε μια τέτοια επιθυμία συνιστά «διάκριση» που τιμωρείται ποινικά. Επίσης «προοδευτικά» σχολεία δεν επιτρέπουν πλέον να αποκαλούνται οι μαθητές «αγόρια» και «κορίτσια». Η ακραία ερμηνεία αυτής της θεωρίας είναι ότι δεν υπάρχει καν βιολογικό φύλο (sex), υπάρχει μόνο κοινωνικό φύλο (gender)! Με μαθηματική ακρίβεια εκεί οδηγείται ο δυτικός κόσμος. Χαρακτηριστικό απόφθεγμα της θεωρίας αυτής είναι η παρακάτω: «Η πρώτη ερώτηση που συνήθως τίθεται σε νέους γονείς είναι: Κορίτσι ή αγόρι; Υπάρχει μια θαυμάσια απάντηση που μπορούμε να δώσουμε: Δεν ξέρουμε, δεν μας το είπε ακόμη!»... Η φράση ανήκει «στην» εβραϊκής καταγωγής αμερικανίδα «θεωρητική του φύλου/gender», Kate Bornstein (που γεννήθηκε άνδρας με το όνομα Albert Bornstein). Να ξέρεις ότι η έννοια της «Ταυτότητας Φύλου» έχει ήδη εισέλθει στην ελληνική νομοθεσία, αφού ο περιώνυμος «αντιρατσιστικός νόμος» μέσα στις υπόλοιπες κατηγορίες «ευπαθών» προστατεύεται πλέον από «διακρίσεις, μίσος ή βία» και τα πρόσωπα ή τις ομάδες προσώπων, που προσδιορίζονται με βάση όχι μόνο τον «σεξουαλικό προσανατολισμό», αλλά και την «ταυτότητα φύλου». Την ίδια ώρα σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες γονείς και ομάδες πολιτών αντιδρούν στην σταδιακή εισαγωγή και διδασκαλία στα σχολεία της λεγόμενης «ιδεολογίας του φύλου» (gender ideology), που σημαίνει το ίδιο. Όσοι αντιδρούν χαρακτηρίζονται από «συντηρητικοί» έως «μισαλλόδοξοι» μέχρι και «φασίστες». Προς τιμήν του ο πρόεδρος του Εκουαδόρ, Ραφαέλ Κορέα αν και αριστερός, επέκρινε την ιδεολογία του «φύλου», χαρακτηρίζοντάς την «παράλογη» και «πολύ επικίνδυνη». «Ότι δεν υπάρχουν άνδρες και γυναίκες εκ φύσεως, ότι το βιολογικό φύλο δεν καθορίζει τον άνδρα ή την γυναίκα, αλλά οι «κοινωνικές συνθήκες» και ότι κάποιος έχει το δικαίωμα να επιλέξει αν θα είναι άνδρας ή γυναίκα. Σας παρακαλώ! Ελάτε τώρα! Αυτό δεν αντέχει ούτε στην παραμικρή ανάλυση!», είπε.

2. Η λέξη “androgynous” είναι βέβαια ελληνική και αναφέρεται σε άτομα που συνδυάζουν αντρικά με θηλυκά χαρακτηριστικά. Πιο γνωστή λέξη σε εμάς είναι ο ερμαφροδιτισμός. Η λέξη πλέον θεωρείται «απαρχαιωμένη» και «προσβλητική». Ο ‘πολιτικά ορθός’ χαρακτηρισμός για ένα τέτοιο άτομο είναι «μεσοφυλικό».

Μετά από όλα αυτά, ίσως το παρακάτω άρθρο να μην σου θυμίζει «συνομωσιολογία».

ΥΓ. Αν και ένα μικρό κομμάτι του άρθρου αφαιρέθηκε, παραμένει κομματάκι μεγάλο. Έχει όμως «ζουμί» νομίζω. Κάποια σημεία τροποποιήθηκαν ελάχιστα. Ολόκληρο το άρθρο εδώ - σχετικό βίντεο εδώ

The Androgynous World Order: Feminism, the LGBTI Movement, and the Abolition of Gender - Των Paul & Phillip Collins / ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

Στην 44η Συνδιάσκεψη των Σωφρονιστικών Υπηρεσιών των ΗΠΑ (ACA), που πραγματοποιήθηκε μεταξύ 15 έως 20 Αυγούστου 2014 στο Σολτ Λέικ Σίτι, παρουσιάστηκε ένα σεμινάριο που βασίστηκε σε ένα νόμο για την εξάλειψη των βιασμών στις φυλακές (Prison Rape Elimination Act) και τις επιπτώσεις του σε λεσβίες, γκέι, αμφισεξουαλικά, τρανσέξουαλ και διαφυλικά άτομα (LGBTI/ΛΟΑΤΔ) που βρίσκονται στις φυλακές. Τα άτομα που παρουσίασαν αυτή την ημερίδα είπαν ότι οι κρατούμενοι αυτών των «προσανατολισμών» έχουν αυξημένο κίνδυνο για σεξουαλική θυματοποίηση. Η επικεφαλής ομιλήτρια ήταν η Bernadette Brown, Ανώτερος Ειδικός Προγράμματος του Εθνικού Συμβουλίου για την Εγκληματικότητα και την Παραβατικότητα. Η Brown είναι, όπως έχει ομολογήσει η ίδια, ομοφυλόφιλη. Κατά την παρουσίασή της, η Brown ήταν κάθετη: «Το φύλο (gender) είναι ένα κοινωνικό κατασκεύασμα».

Τέτοιος ακραίος ισχυρισμός, που στηρίζεται σε έναν υποτιθέμενο διαχωρισμό ανάμεσα στο (βιολογικό) φύλο (sex) και το (λεγόμενο κοινωνικό) φύλο (gender), δεν είναι σίγουρα κάτι νέο. Τα τελευταία χρόνια, ο διαχωρισμός αυτός έχει γίνει σε μεγάλο βαθμό δημοφιλής από κοινωνικά και πολιτικά ενεργές φεμινίστριες. Αναγνωρίζοντας τις εξίσου επωφελείς συνέπειες της διχοτόμησης βιολογικού / κοινωνικού φύλου για το δικό τους κοινωνικό κίνημα, διάφορες οργανώσεις για τα LGBTI δικαιώματα έχουν υιοθετήσει αυτόν τον ισχυρισμό ως κεντρικό σκεπτικό για τις πολιτικές τους πλατφόρμες. Η υποστήριξη ενός τέτοιου επιχειρήματος είναι μια σιωπηρή προώθηση του ανδρογυνισμού ως κάτι το κανονικό. Με τη σειρά της, η προώθηση του ανδρογυνισμού μπορεί να εντοπιστεί αρκετά πίσω στο χρόνο, σε μια διαδεδομένη αρχαία αίρεση: τον Γνωστικισμό. Το ψευδεπίγραφο «Ευαγγέλιο του Θωμά» είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της παρουσίασης του ανδρόγυνου μοντέλου ως κάτι κανονικό. Στους ‘Λόγους 22’ του εν λόγω απόκρυφου ευαγγελίου, ο κατά τους Γνωστικούς Χριστός δείχνει την ανδρόγυνη φιγούρα ως την σωτηριώδη ένωση:

Ο "Γνωστικός Χριστός"

«Ο Ιησούς τους είπε, "Όταν κάνετε τα δύο ένα, και όταν κάνετε το εσωτερικό όπως το εξωτερικό και το εξωτερικό όπως το εσωτερικό, και το πάνω όπως το κάτω, και όταν το αρσενικό και το θηλυκό τα κάνετε ένα, έτσι ώστε το αρσενικό να μην είναι αρσενικό, ούτε το θηλυκό να είναι θηλυκό, όταν κάνετε οφθαλμούς στην θέση του οφθαλμού και χέρι στη θέση του χεριού, και πόδι στη θέση του ποδιού και εικόνα στην θέση της εικόνας, τότε θα εισέλθετε [στην βασίλεια]"».

 Σημείωση: Σύμφωνα επίσης με την Καμπάλα, (ιουδαϊκός μυστικισμός) ο "αρχέτυπος άνθρωπος", ο Adam Kadmon, (ξεχωριστός από τον βιβλικό Αδάμ) ήταν "ανδρόγυνος".

Ο Γνωστικισμός ήταν μια πολύμορφη φιλοσοφική και θρησκευτική κίνηση στο πλαίσιο του συγκρητισμού της εποχής, της τάσης δηλαδή ανάμιξης στοιχείων από διάφορες θρησκείες. Μίλησε για δύο θεούς: τον ‘αγαθό’ και τον ‘κακό’. Ο πρώτος, ο ‘αγαθός’, υπήρχε στο «Πλήρωμα», μαζί με μία θηλυκή θεϊκή αρχή, την Έννοια (την εσωτερική σκέψη) και απέκτησε θεϊκούς απογόνους (οι οποίοι αποκαλούνταν «Αιώνες») και ο άλλος ο κατώτερος, είναι ο θεός δημιουργός, ο θεός της Παλαιάς Διαθήκης. Ο Γνωστικισμός δίδαξε ότι η σωτηρία, δεν είναι η λύτρωση του ανθρώπου από την αμαρτία μέσω του Ιησού Χριστού, αλλά η λύτρωση του από την αποχαύνωση της απομόνωσης και της αποξένωσής του μέσα στο υλικό σύμπαν μέσω της - κατ’ αυτούς - «γνώσης».

Όπως συμβαίνει με τα περισσότερα επαναστατικά κινήματα εντός των πλαισίων της νεωτερικότητας, ο φεμινισμός μπορεί να θεωρηθεί, όπως ο Γερμανο-Αμερικάνος φιλόσοφος και σύγχρονος Γνωστικός Eric Voegelin (φωτο) τον χαρακτήρισε, «μια Γνωστική πολιτική θρησκεία».

Κατά τη διάρκεια του 18ου αιώνα του Διαφωτισμού, ο θρησκευτικός Γνωστικισμός έγινε πολιτικός Γνωστικισμός. Καθώς ο θρησκευτικός Γνωστικισμός μεταμορφωνόταν σε πολιτικό Γνωστικισμό, το δυϊστικό πλαίσιο του αντιστράφηκε. Εκεί που ο αρχαίος Γνωστικισμός τιμούσε την υπερβατικότητα, ο νέος Γνωστικισμός τιμούσε την εμμένεια (την ιδιότητα του να είναι κάτι έμφυτο).

Η σχέση Γνωστικισμού - φεμινισμού γίνεται εμφανής από τα πειράματα της κίνησης στη θρησκευτική μηχανική. Η θεολόγος Rosemary Radford Ruether δηλώνει: "Η φεμινιστική θεολογία πρέπει να δημιουργήσει μια νέα βάση κειμένου, ένα νέο κανόνα ... Η φεμινιστική θεολογία δεν μπορεί να γίνει από την υπάρχουσα βάση της Χριστιανικής Βίβλου". Ποια είναι μία από τις κύριες πηγές έμπνευσης για την φεμινιστική θεολογία; Η απάντηση παρέχεται από τη Κορεάτισα φεμινίστρια θεολόγο Chung Hyun Kyung (Τσανγκ Χιουν Κιούνγκ - φώτο), που με ειλικρίνεια δηλώνει: "οι φεμινίστριες είναι ελεύθερες να χρησιμοποιούν τα αρχαία κείμενα των Γνωστικών, που αρχικά απορρίφθηκαν ως αιρετικά, επειδή ο χριστιανικός κανόνας δημιουργήθηκε από άνδρες» και ότι «οι γυναίκες δεν είναι υποχρεωμένες να δεχτούν ένα βιβλίο... του οποίου στην διαμόρφωση δεν είχαν μέρος». (Έχει ενδιαφέρον ότι η  προαναφερόμενη φανατική οικουμενίστρια Κορεάτισα θεολόγος αυτοπροσδιορίζεται ως «παγανίστρια - σαμανίστρια, οικο-φεμινίστρια, Βουδιστο-χριστιανή!» Διάβασε για τον θεολογικό της αχταρμά – «επίκληση» εδώ).

Σύμφωνα με τον Voegelin, η ανθρωποκεντρική σωτηριολογία των σύγχρονων Γνωστικών μπορεί να επιτευχθεί μόνο με την επίφαση του νοήματος της απουσίας του Θεού. Άλλωστε, προκειμένου να δημιουργηθεί μια νέα τάξη πραγμάτων, πρέπει πρώτα κάποιος να υποκαταστήσει τον δημιουργό της παλαιάς. Αυτή η κοσμική αλλαγή καθεστώτος προβλέπει την απόλυτη επαναστατική πράξη: την θεοκτονία (deicide). Ο Voegelin επαναλαμβάνει:

«Για φανεί ότι έχει νόημα η δημιουργία ενός νέου κόσμου, το δεδομένο της τάξης της ύπαρξης πρέπει να σβηστεί. Η τάξη της ύπαρξης πρέπει να ερμηνευτεί μάλλον, ως ουσιαστικά ότι βρίσκεται υπό τον έλεγχο του ανθρώπου. Και παίρνοντας τον έλεγχο της ύπαρξης απαιτείται περαιτέρω η υπερβατική του καταγωγή να σβηστεί: απαιτείται η καρατόμηση της ύπαρξης - η δολοφονία του Θεού».

Η δολοφονία του Θεού είναι ακριβώς αυτό που η φεμινίστρια έχει κατά νου. Η εβραϊκής καταγωγής φεμινίστρια Naomi Goldenberg (φώτο) έχει δηλώσει: «Το φεμινιστικό κίνημα στη Δυτική κουλτούρα ασχολείται με την αργή εκτέλεση του Χριστού και του Ιεχωβά. Ωστόσο, πολύ λίγες γυναίκες και άνδρες που τώρα εργάζονται για την ισότητα των δύο φύλων μέσα στο Χριστιανισμό και τον Ιουδαϊσμό συνειδητοποιούν την έκταση της αιρέσεώς τους». Συνοψίζοντας τον φεμινιστικό στόχο της θεοκτονίας, η Goldenberg δηλώνει: «Εμείς οι γυναίκες πρόκειται να φέρουμε ένα τέλος στο Θεό».

Εκεί που οι αρχαίοι Γνωστικοί θέτουν την «Γνώση» (δηλαδή, τη μυστική γνώση) ως τον πυρήνα της ανθρωποκεντρικής σωτηριολογίας τους, οι φεμινίστριες θέτουν ένα μυθικό φωτισμένο ανδρόγυνο άτομο. Η ειρωνεία είναι ότι, ενώ το ανδρόγυνο συνδυάζει φαινομενικά αρσενικά και θηλυκά χαρακτηριστικά, οι φεμινίστριες εργάζονται ενεργά για να ληστέψουν από τις γυναίκες την θηλυκότητά τους. Αυτή η κλοπή γίνεται μέσα από το «διαζύγιο» του φύλου (gender) από το φύλο (sex). Ακριβώς όπως ο Γνωστικός έβλεπε το σύμπαν και την ιεραρχική του τάξη ως μια ψευδαίσθηση που προβλήθηκε από κάποιο κακόβουλο δημιουργό, η φεμινίστρια απεικονίζει τον ανδρισμό και τη θηλυκότητα ως συνθετικά κατασκευάσματα που επιβάλλονται στην ανθρωπότητα από κάποια χιμαιρική πατριαρχική τυραννία.

Η διακλάδωση του φύλου (sex) και του φύλου (gender) εξαρτάται από την παντοτινά συζητήσιμη διχοτόμηση της φύσης και της ανατροφής. Στο πλαίσιο πόλωσης του χάσματος sex/gender, το φύλο (sex) παρουσιάζεται ως ένα προϊόν της φύσης, ενώ το φύλο (gender) απεικονίζεται ως συνέπεια της ανατροφής. Ωστόσο, οι εξελίξεις στη νευροεπιστήμη καθιστούν τη διχοτομία φύση / ανατροφή αστήρικτη. Οι Darlene Francis και Daniela Kaufer δηλώνουν:

«Το αίνιγμα  “φύση εναντίον ανατροφής” (“nature vs nurture”) αναζωογονήθηκε όταν τα γονίδια αναγνωρίστηκαν ως μονάδες της κληρονομικότητας, που περιέχουν τις πληροφορίες που κατευθύνουν και επηρεάζουν την ανάπτυξη. Όταν το ανθρώπινο γονιδίωμα αλληλουχήθηκε το 2001, η ελπίδα ήταν ότι όλα αυτά τα ερωτήματα θα απαντιόντουσαν. Στη δεκαετία που μεσολάβησε, έχει καταστεί προφανές ότι υπάρχουν πολλά περισσότερα ερωτήματα από ό, τι πριν. Έχουμε φτάσει σε ένα σημείο όπου οι περισσότεροι άνθρωποι μπορούν να καταλάβουν ότι η σωστή απάντηση δεν είναι "φύση" ή "ανατροφή", αλλά κάποιος συνδυασμός των δύο. Ωστόσο, επιστήμονες και λαϊκοί εξακολουθούν να ξοδεύουν πάρα πολύ χρόνο προσπαθώντας να ποσοτικοποιηθεί η σχετική σημασία της φύσης και της ανατροφής.

Οι πρόσφατες εξελίξεις στη νευροεπιστήμη κάνουν επιτακτική την ανάγκη να εγκαταλειφθεί η συζήτηση για τη φύση εναντίον της ανατροφής και να επικεντρωθούμε στην κατανόηση των μηχανισμών μέσω των οποίων τα γονίδια και το περιβάλλον διαρκώς περιπλέκονται σε όλη τη διάρκεια της ζωής ενός ατόμου» (“Beyond Nature vs. Nurture”).

Επειδή οι εξελίξεις στη νευροεπιστήμη γρήγορα εκτοπίζουν τη διχοτόμηση φύση / ανατροφή, είναι αυτονόητο ότι ο διαχωρισμός βιολογικού (sex) / κοινωνικού (gender) φύλου εξορίζεται μαζί της. Εάν η φύση και η ανατροφή δεν είναι διχοτομημένες, τότε το ίδιο ισχύει για το φύλο (sex) και το φύλο (gender). Έτσι, τα δύο τους δεν μπορεί να βρίσκονται μέσα στην ακραία πολικότητα κάποιου είδους δυαδικής αντιπολίτευσης. Μια τέτοια δυαδική αντιπολιτευτική έχει ως αποτέλεσμα  μια ορολογική σύγχυση τόσο όσον αφορά τις γενικές διαφορές μεταξύ των δύο φύλων όσο και τις εσωτερικές αποχρώσεις που προκύπτουν μέσα στο καθένα. Στο “Gender, Nature and Nurture”, ο Richard Lippa εφιστά την προσοχή σε αυτή την ορολογική σύγχυση:

«Μερικοί ερευνητές έχουν υποστηρίξει ότι η λέξη ‘sex’ θα πρέπει να χρησιμοποιείται για να δηλώσει τη βιολογική κατάσταση του ατόμου να είναι αρσενικό ή θηλυκό, ενώ η λέξη ‘gender’ θα πρέπει να χρησιμοποιείται για να αναφερθούν όλα τα κοινωνικά κατασκευασμένα και μαθημένα «αξεσουάρ» του φύλου, όπως χτένισμα, ενδυμασία, μη λεκτικές ιδιομορφίες, και ενδιαφέροντα. Ωστόσο, δεν είναι καθόλου σαφές ο βαθμός στον οποίο οι διαφορές μεταξύ ανδρών και γυναικών οφείλονται σε βιολογικούς παράγοντες παρά σε πολιτιστικούς παράγοντες που έχουν διδαχθεί. Επιπλέον, η αδιάκριτη χρήση της λέξης ‘gender’ τείνει να συσκοτίσει τη διάκριση ανάμεσα σε δύο διαφορετικά θέματα: (α) τις διαφορές μεταξύ αρσενικών και θηλυκών και (β) τις ατομικές διαφορές στην αρρενωπότητα και η θηλυκότητα που συμβαίνουν μέσα σε κάθε φύλο».

Ο Lippa παρατηρεί ότι "η ίδια η έννοια του ‘gender’ ορίζεται εν μέρει από τις διαφορές μεταξύ των δύο φύλων, διαφορές στην ενδυμασία των ανδρών και των γυναικών, στον καλλωπισμό, στις επαγγελματικές επιλογές, στο στυλ επικοινωνίας, στην επιθετικότητα και στις μη λεκτικές συμπεριφορές». Πράγματι, οι διαφορές καθορίζουν το φύλο. Οι διαφορές αυτές περιλαμβάνουν βιολογικές διακρίσεις. Παρ’όλες τις σημασιολογικές ασκήσεις, ‘gender’ και ‘sex’ παραμένουν συνώνυμα. Αυτή η συνωνυμία αψηφά κάθε διάζευξη που οι «επαναστάτες του σεξ» επιθυμούν να επιβάλουν στα δύο. Ο διαχωρισμός που προσπαθούν να επιβάλλουν μεταξύ ‘gender’ και ‘sex’ είναι εντελώς αυθαίρετος και είναι σχεδιασμένος για να παρέχει στους «επαναστάτες του σεξ» ένα πρόσφορο βαθμό ελαστικότητας ώστε κάθε μορφή συνουσίας να μπορεί να δικαιολογηθεί.

Μέσω αυτής της ερμηνευτικής περαιτέρω, η βιολογία γίνεται ένα απλό «ατύχημα» της φύσης. Ότι κάποιος «συμβαίνει» να είναι αρσενικό ή θηλυκό συνέπεια τυφλών, άσκοπων δυνάμεων που του επιβλήθηκαν από μηχανήματα που αποτελούνται από κρέας. Κατά ειρωνικό τρόπο, οι υποστηρικτές μιας τέτοιας προοπτικής δίνουν συχνά τη σύμφωνη γνώμη τους στην εξελικτική θεωρία. Δεν έχει σημασία πόσο πολύ ένας εξελικτικός μπορεί να προβάλει αντιρρήσεις, το γεγονός είναι ότι η εξελικτική διαδικασία προσπαθεί να διασφαλίσει ένα τέλος (σκοπό). Είναι τρομερά δύσκολο να επικαλείσαι τυφλές, άσκοπες δυνάμεις, ενώ ταυτόχρονα να θέτεις ένα σύστημα τόσο περίπλοκου σχεδιασμού. Έτσι, ακόμη και αν η βιολογία είναι αποτέλεσμα εξέλιξης, οι βιολογικές ταξινομήσεις των αρσενικών και θηλυκών δύσκολα θα λογίζονται «ατυχήματα».

Επιπλέον, όσοι υποστηρίζουν ότι το σύμπαν και η ύπαρξη είναι χωρίς νόημα αντικρούουν τους εαυτούς τους. Από τη μία υποστηρίζουν ότι η ύπαρξη δεν έχει νόημα, αλλά η δική τους διακήρυξη έχει νόημα! Εάν το σύμπαν ήταν πραγματικά χωρίς νόημα, τότε δεν θα μπορούσε κανείς να εκφράσει ποτέ μια τέτοια άποψη με νόημα. Προφανώς, υπάρχει νόημα στο σύμπαν. Αυτή η εσωτερική αντίφαση διαψεύδει τα πραγματικά κίνητρα εκείνων που την επικαλούνται. Αυτά τα κίνητρα αρθρώνονται μάλλον με ειλικρίνεια από τον Aldous Huxley:

«Είχα κίνητρα για να μην θέλω ένα κόσμο με νόημα. Για μένα, όπως χωρίς αμφιβολία για τους περισσότερους από τους συγχρόνους μου, η φιλοσοφία του μη νοήματος ήταν ουσιαστικά ένα μέσο απελευθέρωσης. Η απελευθέρωση που επιθυμούσαμε ήταν ταυτόχρονα απελευθέρωση από ένα ορισμένο σύστημα ηθικής. Αντιδρούσαμε στην ηθική, διότι παρενέβαινε στη σεξουαλική μας ελευθερία».

Οι στόχοι των «ερωτικά εξεγερμένων» καθίστανται ανεκτοί από την «φιλοσοφία του μη νοήματος». Η διαίρεση του ‘sex’ και του ‘gender’ εξαρτάται από τέτοιες δυσ- τελεολογίες. Τελικά, η «φιλοσοφία του μη νοήματος» καμουφλάρει τους επαναστατικούς στόχους. Οι διάφορες φεμινιστικές και LGBTI οργανώσεις που σήμερα προσπαθούν εκ νέου να «πλάσουν» τον δυτικό πολιτισμό έχουν παρόμοιους  επαναστατικούς στόχους. Το γεγονός αυτό υπογραμμίζει ακόμη μια άλλη αντίφαση στην διχοτόμηση βιολογικού / κοινωνικού φύλου. Ο ισχυρισμός ότι το φύλο είναι ένα κοινωνικό κατασκεύασμα αυτο-αντικρούεται, επειδή είναι κατ’ ουσίαν, το προϊόν των κινημάτων (ιδιαίτερα διάφορων φεμινιστικών και LGBTI οργανώσεων) που προωθούν το δικό τους σύνολο κοινωνικών δομών. Έτσι, αυτός ο ισχυρισμός από μόνος του είναι ένα κοινωνικό κατασκεύασμα. Καθώς οι κοινωνικές δομές θεωρούνται ευμετάβλητες, στην καλύτερη περίπτωση και εγγενώς ψευδείς στη χειρότερη περίπτωση, πρέπει κανείς να συμπεράνει ότι η απεικόνιση του φύλου (gender) ως ένα κοινωνικό κατασκεύασμα καθίσταται αφόρητη από τα δικά της κριτήρια αποδοχής.

Πολλοί από όλο το πολιτικό φάσμα έχουν αντιληφθεί τον ρόλο του φεμινισμού ως παράγοντα καταστροφικών κοινωνικών αλλαγών. Πηγές τόσο ετερόκλητες από τον συντηρητικό ραδιοπαρουσιαστή Rush Limbaugh μέχρι την φεμινίστρια Camille Paglia έχουν σχολιάσει σχετικά με τους τρόπους με τους οποίους το φεμινιστικό κίνημα, ιδίως ο φεμινισμός του «δεύτερου κύματος» που ξεκίνησε στη δεκαετία του 1960, προκάλεσε την σταδιακή αποσκίρτηση από τη σεξουαλική λογική και την διάβρωση της κοινωνικής σταθερότητας. Λίγοι, ωστόσο, έχουν γράψει ή έχουν μιλήσει για την καταγωγή του σύγχρονου φεμινισμού και το γεγονός ότι ο σύγχρονος φεμινισμός καλλιεργήθηκε στον αόρατο κόσμο της αποκλίνουσας ελίτ και στους  κύκλους παραβατικών «διανοούμενων».

Ο εκλιπών Aaron Russo (αριστερά) και ο Nicholas Rockefeller (δεξιά)

Ο Aaron Russo, ο φημισμένος αποθανών Αμερικανός παραγωγός ταινιών και σκηνοθέτης, ίσως να είχε μάθει ένα μέρος της κρυφής ιστορίας του φεμινισμού κατά τη διάρκεια συνομιλιών που είχε με τον Nicholas Rockefeller, μέλος της διαβόητης δυναστείας Ροκφέλερ (άρθρο εδώ - βίντεο εδώ). Μερικοί «αμφισβητίες» και «σκεπτικιστές» έχουν ισχυριστεί ότι ο Nicholas Rockefeller ήταν απλώς μια εφεύρεση της φαντασίας του Russo. Ο Νίκολας Ροκφέλερ, ωστόσο, είναι ένα πολύ πραγματικό πρόσωπο, όπως αποδεικνύεται από την ακόλουθη βιογραφία που παρέχεται από το Businessweek του Bloomberg:

«Ο κ Nicholas Rockefeller έχει υπηρετήσει ως διευθυντής της εταιρείας από τον Φεβρουάριο του 1999. Ο κ Rockefeller είναι δικηγόρος στο δικηγορικό γραφείο ‘Troop Meisinger Steuber Pasich Reddick & Tobey, LLP’ από τον Ιούνιο του 1997, πριν από τον οποίο είχε ιδιωτικό δικηγορικό γραφείο για δέκα χρόνια. Ο κ Ροκφέλερ υπηρετεί επίσης ως διαχειριστικός διευθυντής του ‘Rockvest Development Group’ και της θυγατρική του, το Διεθνές Ταμείο Rockefeller (Rockefeller International Fund), το οποίο εποπτεύει τις επενδύσεις στο χρηματιστήριο αξιών και σε ιδιωτικές επιχειρήσεις και διατηρεί ενεργό χαρτοφυλάκιο επιχειρηματικών κεφαλαίων. Ο κ Ροκφέλερ είναι επίσης πρόεδρος της ‘Rockefeller Asia’, μια εταιρεία χρηματοοικονομικών υπηρεσιών. Υπηρετεί ως μέλος της Συμβουλευτικής Επιτροπής στο ‘RAND Center for Asia Pacific Policy’. Ο κ Rockefeller είναι μέλος των δικηγορικών συλλόγων της Καλιφόρνια και της Ουάσιγκτον και κατέχει διδακτορικό από την Νομική Σχολή του Yale. Ο κ Rockefeller είναι νομικός σύμβουλος της ‘The SHMNM Investment Trust’, που είναι σήμερα μέτοχος της Εταιρείας και η οποία συστάθηκε σύμφωνα με μία συμφωνία μετόχων μεταξύ του κ Nicholas Matzorkis και της ‘The Kushner-Locke Company’. Ο κ Ροκφέλερ εξελέγη διευθυντής της Εταιρείας με τη συμφωνία των μετόχων». (“Company Overview of RAND Center for Asia Pacific Policy: Nicholas Rockefeller”).

Εκτός από την απόδειξη ότι ο Nicholas Rockefeller δεν είναι μια μυθοπλασία, η βιογραφία του Businessweek δίνει επίσης στους αναγνώστες μια ιδέα της κατάστασης και της θέσης που κατέχει αυτό το συγκεκριμένο μέλος της δυναστείας των Rockefeller στους κύκλους της ελίτ. Ο Nicholas Rockefeller δεν είναι ένας επιχειρηματίας χαμηλού επιπέδου, όπως και πολλά άλλα μέλη της δυναστείας των Rockefeller, είναι μια σοβαρή κινητήρια δύναμη.

Σύμφωνα με τον Ρούσο, η «απελευθέρωση» των γυναικών ήρθε ως θέμα συζήτησης κατά τη διάρκεια μιας από τις επισκέψεις του στην κατοικία του Rockefeller. Ο Rockefeller φέρεται να ρώτησε τον Russo για την "Απελευθέρωση των Γυναικών" ("Women's Liberation") και ο Russo έδωσε την ευρέως αποδεκτή απάντηση, δηλώνοντας ότι η απελευθέρωση των γυναικών ήταν «για να έχουν οι γυναίκες το δικαίωμα να εργαστούν και να παίρνουν ίση αμοιβή με τους άνδρες, όπως ακριβώς κέρδισαν το δικαίωμα ψήφου». Ο Russo ισχυρίστηκε ότι Ροκφέλερ άρχισε να γελάει με την απάντησή του και τον αποκάλεσε «ηλίθιο» (idiot). Ο Rockefeller είπε τότε στον Russo ότι η δυναστεία Ροκφέλερ είχε χρηματοδοτήσει το κίνημα «Απελευθέρωσης των Γυναικών» έχοντας δύο στόχους στο μυαλό. Ο πρώτος στόχος, σύμφωνα με τον Russo, ήταν να φέρει τις γυναίκες στο εργατικό δυναμικό, έτσι ώστε ένα μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού να μπορεί να φορολογηθεί. Ο δεύτερος στόχος, ισχυρίστηκε ο Russo, ήταν να διαλυθεί η παραδοσιακή πυρηνική οικογένεια, έτσι ώστε τα παιδιά να αρχίσουν να βλέπουν το κράτος ως οικογένειά τους.

Η Κοινότητα Υπηρεσιών Πληροφοριών (Intelligence Community, IC) φαίνεται να έχει διαδραματίσει έναν σημαντικό ρόλο στην εκστρατεία κοινωνικής μηχανικής που ο Rockefeller περιέγραφε στο Russo. Για πολλά χρόνια, η δυναστεία Ροκφέλερ ήταν βυθισμένη στον κόσμο των Πληροφοριών. Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, δημιουργήθηκαν δεσμοί μεταξύ του Ιδρύματος Ροκφέλερ και των κύκλων των Υπηρεσιών Πληροφοριών. Ο συγγραφέας Frances Stonor Saunders μοιράζεται μερικές από τις λεπτομέρειες που αφορούν αυτόν τον ανίερο γάμο:

«Η σύγκλιση ανάμεσα στα δισεκατομμύρια των Ροκφέλερ και την κυβέρνηση των ΗΠΑ ξεπέρασε ακόμα εκείνη του Ιδρύματος Ford. Ο John Foster Dulles και αργότερα ο Dean Rusk από την προεδρία του Ιδρύματος Ροκφέλερ έγιναν υπουργοί Εξωτερικών των ΗΠΑ. Άλλα βαριά ονόματα τη εποχής του Ψυχρού Πολέμου, όπως ο John J. McCloy και ο Robert A. Lovett είχαν εξέχουσες θέσεις ως εντολοδόχοι των Rockefeller. Η κεντρική θέση του Nelson Rockefeller εγγυάται μια στενή σχέση με τις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες: ο ίδιος ήταν υπεύθυνος όλων των πληροφοριών στη Λατινική Αμερική κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Αργότερα, ο συνεργάτης του στη Βραζιλία, συνταγματάρχης J.C. King έγινε επικεφαλής της CIA των παράνομων δραστηριοτήτων στο δυτικό ημισφαίριο. Όταν ο Νέλσον Ροκφέλερ διορίστηκε από τον Αϊζενχάουερ στο Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας (National Security Council - NSC) το 1954, η δουλειά του ήταν να εγκρίνει διάφορες μυστικές επιχειρήσεις. Αν χρειαζόταν οποιαδήποτε επιπλέον πληροφορία σχετικά με τις δραστηριότητες της CIA, θα μπορούσε απλώς να ρωτήσει τον παλιό του φίλο Allen Dulles για άμεση ενημέρωση. Μια από τις πιο αμφιλεγόμενες δραστηριότητες ήταν το πρόγραμμα MK-ULTRA (ή “Manchurian Candidate”) το πρόγραμμα της CIA της έρευνας για τον έλεγχο του μυαλού - κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950. Αυτή η έρευνα υποστηρίχθηκε από τις επιχορηγήσεις του Ιδρύματος Ροκφέλερ.

Διοικώντας την δική του υπηρεσία πληροφοριών κατά τη διάρκεια του πολέμου, ο Νέλσον Ροκφέλερ ήταν απών από τις τάξεις της OSS (πρόδρομος της CIA) και μάλιστα είχε μια δια βίου έχθρα με τον William Donovan. Αλλά δεν υπήρχε καμία προκατάληψη κατά των βετεράνων της OSS, οι οποίοι είχαν προσληφθεί στο Ίδρυμα Ροκφέλερ κατά δεκάδες. Το 1950, ο Charles B. Fahs, πρώην OSS, έγινε επικεφαλής του τμήματος των ανθρωπιστικών σπουδών του ιδρύματος. Ο βοηθός του ήταν ένας άλλος βετεράνος της OSS ονόματι Chadbourne Gilpatric, που έφτασε εκεί απευθείας από τη CIA».

Η Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών (CIA) έπαιξε μεγάλο ρόλο στην άνοδο ενός από τα κορυφαία ονόματα του δεύτερου κύματος του φεμινισμού: της Gloria Steinem (φωτο - για την σχέση της εβραϊκής καταγωγής Steinem – CIA διάβασε εδώ). Η CIA βρέθηκε στον δρόμο της Steinem το φθινόπωρο του 1958, μια περίοδο όπου η πορεία της δεν έδειχνε τίποτε σπουδαίο. Η Steinem είχε πρόσφατα επιστρέψει από ένα ταξίδι υποτροφίας στην Ινδία. Κατά την παραμονή της στην Ινδία, η Steinem "είχε γίνει φίλη με την Indira Gandhi και τη χήρα του επαναστάτη ανθρωπιστή M.N. Roy". Παρόλα αυτά δεν είχε καμία κοινωνική ανύψωση. Σύμφωνα με τον συγγραφέα Hugh Wilford, η Steinem "είχε δυσκολία να βρει μια ικανοποιητική δουλειά". Η Steinem "κατέληξε να κοιμάται στα πατώματα των διαμερισμάτων φίλων, ενώ αναζητούσε μια δουλειά στη Νέα Υόρκη".

Ήταν σε αυτό το χαμηλό σημείο στη ζωή της Steinem που ο Clive S. Gray εμφανίστηκε για να ανοίξει τις πόρτες της ευκαιρίας. Η Steinem συναντήθηκε για πρώτη φορά με τον Gray στο Δελχί, "όπου δήθεν εργάζονταν για τη διδακτορική διατριβή στο ινδικό σύστημα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης". Στην πραγματικότητα, ο Gray δούλευε για τη CIA, για τον "εντοπισμό ταλέντων πιθανών πρακτόρων στο φοιτητικό κίνημα". Ο Gray ζήτησε από την Steinem να είναι επικεφαλής στην Ανεξάρτητη Υπηρεσία Πληροφόρησης (Independent Service for Information, ISI) για το Φεστιβάλ Νεολαίας στη Βιέννη (ISI), το οποίο ο Wilford περιγράφει μια "σημαντική χρηματοδοτούμενη από τη CIA φοιτητική επιχείρηση που ξεκίνησε το 1957 με στόχο τη διάσωση της νεολαίας του Τρίτου Κόσμου από τα νύχια της κομμουνιστικής προπαγάνδας". Ο Gray και οι άλλοι ιδρυτές της ISI ήταν πρώην αξιωματικοί της NSA που ήλπιζαν να επηρεάσουν τα ευαίσθητα, νεανικά μυαλά των συμμετεχόντων στο Παγκόσμιο Φεστιβάλ Νεολαίας και Φοιτητών της Βιέννης, μια εκδήλωση προγραμματισμένη από τον επικεφαλής της KGB και πρώην ηγετική μορφή των φοιτητών Alexander Sheljepin. Σύμφωνα με τον Wilford, η πρόταση του Gray ήταν πάρα πολύ καλή για να την αρνηθεί η Steinem:

«Η πρόταση αμέσως άρεσε στην Steinem, όχι μόνο γιατί σήμαινε αμειβόμενη εργασία, αλλά επειδή προσέφερε επίσης μια διέξοδο για το πολιτικό ιδεαλισμό που ξύπνησε μέσα της με την εμπειρία της Ινδίας και αμέσως μετά την πρόσκληση του Gray συναντήθηκε στη Νέα Υόρκη με έναν άλλο πρώην πρόεδρο της NSA που είχε γίνει αξιωματικός της CIA, τον Harry Lunn (ο οποίος, όπως και οι περισσότεροι άλλοι νέοι που γνώριζε, αμέσως την ερωτεύτηκε). Στη συνέχεια ταξίδεψε στο Κέιμπριτζ, για να δώσει συνέντευξη σε δύο πρώην αντιπροέδρους της NSA για τις Διεθνείς Υποθέσεις, τον Len Bebchick και τον Paul E. Sigmund, Jr. και τον δικηγόρο της Βοστώνης George Abrams. Κατά τον Ιανουάριο του 1959 είχε αναλάβει τη θέση του διευθυντή της ISI, με γραφεία στην Harward Yard Harward και ένα μισθό 100 δολάρια την εβδομάδα, συν 5 $ κάθε ημέρα, "διότι τα ενοίκια στο Cambridge ήταν τόσο ακριβά".

Ο Ομπάμα βραβεύει την Steinem..

Η Steinem δεν ήταν κάποια ανυποψίαστη πράκτορας ή κάποια που την είχαν κοροϊδέψει. Είχε επίγνωση του γεγονότος ότι η CIA ήταν ο καθοδηγητής της. Ο Wilford λέει:

«Όσο για την Steinem, αυτή ήταν ενήμερη, από όταν άρχισε να κάνει ερωτήσεις σχετικά με τη χρηματοδότηση της ISI και οι μυστικοί αξιωματικοί της CIA της εξήγησαν ότι οι μεγιστάνες της Βοστώνης και τα ιδρύματα που φέρονταν ότι επιδοτούσαν το εγχείρημα ήταν στην πραγματικότητα χρήματα που διοχετεύονταν από μυστικό επίσημο ταμείο».

Στις επόμενες εβδομάδες μέχρι το φεστιβάλ, η Steinem και το προσωπικό της ISI έστειλε φυλλάδια και ενημερωτικά δελτία στους φοιτητές που σχεδίαζαν να παρακολουθήσουν το φεστιβάλ. Βοηθός της Steinem ήταν το διοικητικό στέλεχος της Time, Inc., C.D. Jackson, αυθεντία του ψυχολογικού πολέμου, που κρυφά προσφέρθηκε να συντονίσει μια μαζική εκστρατεία προπαγάνδας κατά του φεστιβάλ για λογαριασμό της CIA, με τη συμμετοχή του Radio Free Europe, δημοσιογράφους του Time και υπουργούς της Αυστρίας". Όταν το CBS ακύρωσε τα σχέδια για μία ώρα ντοκιμαντέρ για το φεστιβάλ, ο Jackson πήγε να βοηθήσει την Steinem, προσπαθώντας να πείσουν τον διευθυντή του CBS Φρανκ Στάντον να επανεξετάσει το θέμα. Ο Τζάκσον είχε πολύ επιτυχία στο να κερδίζει στήριξη στις προσπάθειες του ISI για το φεστιβάλ.

Πολλοί αριστεροί ερευνητές έχουν απεικόνισε τη CIA ως μια ομάδα από αρχι-συντηρητικούς που κλίνουν προς το φασισμό. Η σχέση της Steinem με τη CIA, ωστόσο, δίνει μια διαφορετική εικόνα. Όταν μίλησε στην Washington Post σχετικά με τη σχέση της με τη CIA, η Steinem δήλωσε, «Από την εμπειρία μου, η Υπηρεσία ήταν εντελώς διαφορετική από την εικόνα που έχει ο κόσμος. Ήταν φιλελεύθερη (liberal) μη βίαιη και έντιμη». Μιλώντας για το Φεστιβάλ Νεολαίας της Βιέννης, η Steinem είπε στους New York Times, "ήμουν ευτυχής που βρήκα μερικούς liberals στην κυβέρνηση εκείνες τις ημέρες που ήταν διορατικοί και νοιαζόταν αρκετά να έχουν Αμερικάνους όλων των πολιτικών απόψεων στο φεστιβάλ". Η Steinem είδε φαινομενικά μια «μικρή διαφορά» ανάμεσα στο ριζοσπαστικό μήνυμά της και τις πεποιθήσεις που είχαν πολλοί στους κόλπους της CIA.

Ενώ ήταν αντι-σοβιετική, η CIA δεν ήταν κατ’ ανάγκη σε αντίθεση με ριζοσπαστικές και επαναστατικές ιδέες. Η στενή συνεργασία της CIA με την Steinem (φωτο) καταδεικνύει σαφώς αυτό το σημείο. Δεν φαίνεται να ενοχλούσε στο ελάχιστο την CIA ότι η Steinem επεδίωκε να καταργήσει τον παραδοσιακό γάμο και την πυρηνική οικογένεια. Η Υπηρεσία δεν φαίνεται να την πείραζε αν οι άνθρωποι γίνονταν ριζοσπαστικοί, εφ’ όσον έλεγχε την εκστρατεία της ριζοσπαστικοποίησης και επέλεγε την επαναστατική θεωρία που θα διαδίδονταν.

Η CIA είχε μια γενιά ριζοσπαστικών μεταξύ των οποίων ήταν ακόμη και ένας άνθρωπος του θεάματος με μαρξιστικές ιδέες. Αυτή η γενιά άρχισε να αναπτύσσεται από τον πρόδρομο της CIA, την OSS. Ο στρατηγός William "Wild Bill" Donovan (φωτο), ο επικεφαλής της OSS, δεν είχε πρόβλημα με τη χρησιμοποίηση κομμουνιστών. Ο Donovan δικαιολόγησε την απασχόληση κομμουνιστών επικαλούμενος την απειλή των δυνάμεων του Άξονα. Θα έπρεπε να εξασφαλιστεί, υποστήριξε ο Ντόνοβαν, η νίκη των Συμμάχων, πάση θυσία. Για το Ντόνοβαν, οι ανησυχίες για την ανατροπή από τους κομμουνιστές έπρεπε να υποβαθμιστεί μπροστά στον μεγαλύτερο στόχο της νίκης στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Ντόνοβαν είπε ακόμη σε έναν βοηθό της OSS, «θα έβαζα τον Στάλιν στην κατάσταση μισθοδοσίας της OSS, αν πίστευα ότι θα μας βοηθήσει να νικήσουμε τον Χίτλερ». Το αποτέλεσμα αυτής της σκέψης ήταν μια OSS που ήταν «πολύ ανεκτική στην αριστερά». Στρατηγικές και ευαίσθητες θέσεις στην υπηρεσία πληροφοριών για κομμουνιστές ή μαρξιστές κατά την διάρκεια του πολέμου δεν ήταν κάτι εξωπραγματικό. Ο συγγραφέας Richard Harris Smith αναφέρει:

«Ένας πρώην κομμουνιστής σωστά δήλωσε: ‘Στο Γραφείο Στρατηγικών Υπηρεσιών ... η απασχόληση φιλο-κομμουνιστών εγκρίθηκε σε πολύ υψηλά επίπεδα με την προϋπόθεση ότι αυτοί ήταν κατάλληλοι για τις συγκεκριμένες θέσεις εργασίας.’ Η OSS συχνά καλοδεχόταν τις υπηρεσίες των μαρξιστών, εφ’ όσον δεν έκαναν καμία προσπάθεια να κρύψουν τις πολιτικές τους πεποιθήσεις».

Ο Donovan, όχι μόνο έκανε τα στραβά μάτια στους κομμουνιστικές διασυνδέσεις των εργαζομένων στην OSS, αλλά ο ίδιος ενεργά αναζήτησε κομμουνιστές να προσλάβει και να απασχολήσει. Σε ένα σημείο, το Ομοσπονδιακό Γραφείο Ερευνών (FBI) "παρουσίασε θριαμβευτικά στο στρατηγό τους φακέλους των τριών υπαλλήλων της OSS που είχαν σχέσεις με το Κομμουνιστικό Κόμμα και απαίτησε την αποπομπή τους από την οργάνωση". Ως απάντηση προς τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν από το FBI, ο Donovan δήλωσε, «ξέρω ότι είναι κομμουνιστές. Για αυτό τους προσέλαβα». Μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η OSS έγινε CIA.

Με μια τέτοια επαναστατική και ριζοσπαστική γενιά, δεν είναι καθόλου έκπληξη το γεγονός ότι η Υπηρεσία απασχολούσε την Steinem, μια ριζοσπαστική φεμινίστρια-ακτιβίστρια που παρουσίαζε την ηθική και την παραδοσιοκρατία ως μηχανορραφίες της ανδρικής καταπίεσης. Ενώ τόσο η CIA όσο και η Steinem ήταν αντίθετοι με τη Σοβιετική Ένωση, δεν ήταν κατ’ ανάγκη αντίθετοι προς τον μαρξισμό. Όπως και η CIA στην οποία υπηρέτησε, η Steinem είχε υιοθετήσει μαρξιστική έννοιες και ιδέες. Η Steinem παραδέχτηκε μάλιστα ότι η αντίθεσή της στην αντικομμουνιστική σταυροφορία του Ρεπουμπλικάνου γερουσιαστή Τζόζεφ Μακάρθι την οδήγησε να υιοθετήσει το μαρξισμό. Ο Πολιτιστικός Μαρξισμός (aka: Πολιτική Ορθότητα) ήταν ένα σημαντικό στοιχείο της εκστρατείας κοινωνικής μηχανικής από τους Ροκφέλερ, CIA και Steinem.

Η επιλογή των συμμάχων από την Steinem είναι ιδιαίτερα ειρωνική υπό το φως του ενδημικού μισογυνισμού του συστήματος. Οι Ροκφέλερ, για παράδειγμα, δύσκολα θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ότι είχαν ιδιαίτερη συμπάθεια για τα δεινά της σύγχρονης γυναίκας. Αν οι παρατηρήσεις του Nicholas Rockefeller στον Russo ήταν πραγματικές, τότε γίνεται οδυνηρά προφανές ότι τα κίνητρα της ολιγαρχικής δυναστείας για τη χρηματοδότηση της ανόδου του φεμινισμού ήταν καθαρά πραγματιστικά. Επιπλέον, ο φεμινισμός είχε γεννηθεί από τη μήτρα μιας μισογυνιστικής αντίληψης, μια παράδοξη πραγματικότητα που υπογραμμίζεται από τις Γνωστικές  εμπνεύσεις του κινήματος. Υπενθυμίζεται ότι, σύμφωνα με την Γνωστική θεωρία της Δημιουργία, η ανθρώπινη φυλή έχει ένα θηλυκό «Αιώνα» (Σοφία), να ευχαριστεί για το συλλογικό δίλημμα της. Η ελαττωματική συνείδηση που δήθεν κυριαρχεί πάνω από το εγγενώς διεφθαρμένο φυσικό σύμπαν προήλθε από τη δική της ύπαρξη. Μια τέτοια θεωρία δημιουργίας δεν είναι καθόλου κολακευτική για τις γυναίκες. Αυτός ο μισογυνισμός εκφράζεται ρητά από τη Γνωστική αναθεώρηση του Χριστού στο ψευδεπίγραφο «Ευαγγέλιο του Θωμά»:

«Ο Σίμων Πέτρος είπε σε όλους τους άλλους μαθητές, "Ας βγει η Μαρία Μαγδαληνή από ανάμεσά μας, γιατί οι γυναίκες δεν είναι άξιες της ζωής."

Ο Ιησούς είπε, «Βλέπε, ιδού, εγώ θα την οδηγήσω, έτσι ώστε να μπορώ να την κάνω αρσενικό, έτσι ώστε αυτή, επίσης, με το να γίνει αρσενικό να μπορεί να γίνει ένα ζωντανό πνεύμα που θα μοιάζει με εσάς τους άντρες. Γιατί κάθε γυναίκα που καθιστά τον εαυτό της ένα αρσενικό θα μπει στη Βασιλεία των Ουρανών».

Έτσι, ο φεμινισμός προήλθε από μια μισογυνιστική αίρεση. Προκαλεί κατάπληξη γιατί αυτή η εγγενώς μισανδρική ιδεολογία έχει τόσα πολλά κοινά με την μισογυνιστική τάξη στην οποία αντιτίθεται φαινομενικά. Τελικά, η ηγεμονία που επιδιώκεται από τα ολιγαρχικά συμφέροντα του συστήματος δεν ειδικεύεται στο φύλο. Ο ανδρογυνισμός προβλέπει όχι μόνο την καταστροφή της αρρενωπότητας, αλλά και της θηλυκότητας. Υπό αυτή την έννοια, ο μισανδρισμός και ο μισογυνισμός είναι απλώς το ενδιάμεσο στάδιο που οδηγεί στον ανδρογυνισμό. Η διαλεκτική ένταση μεταξύ των δύο έχει ως στόχο να υπονομεύσει σταδιακά το φύλο ως καθοριστικό παράγοντα της ανθρώπινης ταυτότητας. Επειδή η ταυτότητα είναι άρρηκτα συνυφασμένη με το φύλο, πρέπει να καταργηθεί. Άλλωστε, οι δουλοπάροικοι δεν έχουν καμία ανάγκη για προσωπική ταυτότητα. Η παγκόσμια τάξη που καθιερώνεται από την αποκλίνουσα ελίτ δεν θα κατοικείται από αρσενικά ή θηλυκά. Στο τέλος, εάν η αποκλίνουσα ελίτ συνειδητοποιήσει το εσχατολογικό της όραμα για τον κόσμο, θα κατοικηθεί από τη νέα μη-ανθρώπινη φυλή.-  Πηγή

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ:

Στο επεισόδιο 117 της σειράς ‘Star Trek: The Next Generation’ (1987-1994) με τον τίτλο "The Outcast" (‘Ο Εξόριστος’), ο διοικητής William Riker ερωτεύεται ένα εξωγήινο πλάσμα με το όνομα ‘Soren’, μέλος των ανδρόγυνων/ερμαφρόδιτων J'naii, μιας εξωγήινης φυλής που απορρίπτει τις διακρίσεις μεταξύ των φύλων και στιγματίζει κάθε άτομο που εμφανίζει προτιμήσεις προς το αρσενικό ή το θηλυκό. "Η ιδέα του φύλου", εξηγεί η/ο Soren στον Riker, «είναι προσβλητική για το λαό μου. Βλέπεις, παλαιότερα είχαμε δύο φύλα, όπως εσείς. Αλλά εξελιχθήκαμε σε μία ανώτερη μορφή ... Δεν θέλω να σε προσβάλω, αλλά στον πλανήτη μου έχουμε διδαχθεί ότι το φύλο είναι ... κάτι πρωτόγονο". Διάβασε σχετικό άρθρο με τους διαλόγους εδώ. 

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ