Νέο βιβλίο! "ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ" promo video!

Διαθέσιμο. Περισσότερα λίαν συντόμως...

«ΟΙ ΝΟΤΙΟΙ» - Το πρώτο βιβλίο του ΚΟΚΚΙΝΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ

        
Πριν τρία χρόνια περίπου άρχισα να σκέφτομαι σοβαρά να «διασώσω» τον ΚΟ σε έντυπη μορφή. Μου φαινόταν βέβαια, «βουνό» ένα τέτοιο επιχείρημα, λόγω του μεγάλου αριθμού των δημοσιεύσεων, αλλά και της προσωπικής αδυναμίας. Θα έπρεπε να συγκεντρώσω πολύ υλικό (από το 2007!) και να βρω πως θα γίνει εφικτή η έκδοση. Ανάλογη εμπειρία δεν είχα, ούτε άκρες με εκδοτικούς οίκους, ούτε και κάποιο budget. Όσον αφορά το υλικό, σκέφτηκα να το συγκεντρώσω σε κατηγορίες ανάλογα με την θεματολογία που υπάρχει και στο κάτω μέρος του blog. Υπήρξαν κάποιες επαφές με άτομα που έχουν την δυνατότητα να στηρίξουν μία έκδοση, ψάχτηκα και στις αυτοεκδόσεις, αλλά τίποτα δεν ευοδώθηκε. Οπότε, όταν προέκυψε εσχάτως η προοπτική συνεργασίας από τις εκδόσεις ΝΕΑ ΓΕΝΕΑ αναθάρρησα. Και να που βρισκόμαστε μπροστά στην κυκλοφορία του πρώτου βιβλίου (γιατί ευελπιστώ ότι θα ακολουθήσουν και άλλα) του ΚΟΚΚΙΝΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ (περισσότερα - για παραγγελίες εδώ).     

Το πρώτο βιβλίο λοιπόν, αφορά την θεματολογία ΝΟΤΙΟΙ (ή C.S.A. 1861, όπως είναι γραμμένο στην θεματολογία του blog). Δεν θα μπορούσα να ξεκινήσω διαφορετικά. Χωρίς να θέλω να υπερβάλλω, πρόκειται για μοναδικό επιχείρημα για την χώρα μας, καθώς υπάρχει ένδεια στην ελληνική βιβλιογραφία σε βιβλία σχετικά με τον λεγόμενο «εμφύλιο» Βορείων - Νοτίων και εν γένει την κουλτούρα των Νοτίων (Μοναδική εξαίρεση το καταπληκτικό «Ο Λευκός Ήλιος των Ηττημένων» του Dominique Vegner, από τις εκδόσεις Patria). Το βιβλίο αυτό δεν είναι ένα καθαρά ιστορικό βιβλίο, που καταπιάνεται δηλαδή, αποκλειστικά με τον πόλεμο Βορείων – Νοτίων, παραθέτοντας μάχες, πρόσωπα, ημερομηνίες κλπ. Είναι ένα βιβλίο με πλούσιο και ποικίλο υλικό. Παρουσιάζει βέβαια πολλές σημαντικές μάχες, άγνωστα περιστατικά, ηρωικές μορφές, καθώς και έναν πλήρη κατάλογο με όλα τα γνωστά και λιγότερο γνωστά ονόματα του στρατού της Συνομοσπονδίας, αλλά μιλάει και για θέματα ελάχιστα γνωστά, όπως για τον ρόλο των γυναικών, την θέση των μαύρων, την ισχυρή συμμετοχή πολλών εθνοτήτων (από Ινδιάνους, Ασιάτες και Κουβανούς μέχρι και – ναι - Έλληνες!) που φόρεσαν την γκρι στολή, μέχρι τους περίφημους outlaws της Δύσης μετά τον πόλεμο. Να σημειώσω εδώ, ότι ένα μεγάλο κομμάτι από το υλικό που θα βρείτε στις σελίδες αυτού του βιβλίου, δεν παρουσιάστηκε ποτέ στον ΚΟΚΚΙΝΟ ΟΥΡΑΝΟ! Θα διαβάστε χωρίς παρωπίδες, ανακρίβειες και πολιτικές ορθότητες, για το πως ξεκίνησε ο «εμφύλιος», που στην ουσία ήταν πόλεμος Ανεξαρτησίας των Νοτίων, ποια ήταν η αλήθεια για την δουλεία, πόσο «ρατσιστές» ήταν οι Νότιοι, πόσο «καλός» ήταν ο Λίνκολν, τι έγινε μετά την παράδοση των όπλων, ποια ήταν στην πραγματικότητα η Κου Κλουξ Κλαν και άλλα πολλά. Αλλά, υπάρχει και συνέχεια. Θα δείτε πως ο Νότος άφησε για τα καλά το αποτύπωμά του στην σύγχρονη εποχή. Σε κινηματογράφο, (θα βρείτε έναν μοναδικό ΠΛΗΡΗ κατάλογο ταινιών - 80 συνολικά ! - από το 1915 έως σήμερα, που σχετίζονται με το Νότο), μουσική, κόμικς, μέχρι και ποδόσφαιρο! Γιατί ο Νότος δεν πέθανε ποτέ και θα ζει για πάντα μέσα σε rebel καρδιές. Εκτός αυτού, the South Will Rise Again!...

                            SkyWatcher

Προλαβαίνω;

 

Δύσκολο...

Συνέχισε να βλέπεις…

Frank: We can't be the only ones who can see, we've got to find the people who made these.

Nada: Yeah, if any of them are still alive. - (“They Live”, 1988)

"Δεν υπάρχει ελευθερία λόγου στον πραγματικό κόσμο και θα καταπιεστείτε επειδή θα λέτε την αλήθεια που δεν υποστηρίζεται από το σύστημα" - Nasim Aghdam (Rudyard Kipling, “The Stranger”).

Επειδή αρκετοί αναγνώστες στα σχόλια, έχουν αναφέρει κάποια προβλήματα που παρουσιάστηκαν τελευταία με την σελίδα του Κόκκινου Ουρανού στο facebook, θέλω να πω τα εξής:

Η σελίδα αυτή δημιουργήθηκε από φίλους – αναγνώστες του ΚΟ, τους οποίους ειλικρινά δεν γνωρίζω, (πέραν του ότι έχουμε ανταλλάξει κάποια e-mails), αλλά τους οποίους ευχαριστώ εκ καρδίας για τον κόπο τους, την αγάπη τους και την επιμέλειά τους. Δεν συμμετείχα ποτέ στην προσπάθεια αυτή, αλλά την παρακολουθούσα και ομολογώ ότι τα παιδιά έκαναν πολύ καλή δουλειά με σεβασμό στο πνεύμα και το «χρώμα» του ΚΟ. Φαίνεται ότι η προσπάθεια αυτή έλαβε τέλος, καθώς το facebook μπλοκάρει πλέον κάθε άρθρο του ΚΟ. 

Αν και δεν γνωρίζω και πολλά από facebook, καθώς ήμουν εξαρχής και συνεχίζω να είμαι απέναντι σε αυτό τo «μέσο κοινωνικής δικτύωσης» από εξαιρετικά επιφυλακτικός μέχρι αρνητικός, η αλήθεια είναι ότι δεν μου προκαλεί καμία έκπληξη το μπλοκάρισμα της σελίδας. Θεωρώ μάλιστα, ότι καθυστέρησε αρκετά. Από άρθρα που έχω μεταφράσει και ανεβάσει κατά καιρούς και από άλλα που δεν τα ανέβασα αλλά τα διάβασα, είναι ξεκάθαρο ότι η συγκεκριμένη πλατφόρμα προωθεί την αριστερή/liberal νεοταξική ατζέντα και αντιπαθεί οτιδήποτε είναι έξω ή απέναντι από αυτήν. Καμία «δικτύωση» δεν την ενδιαφέρει, παρά μόνο η προώθηση της συγκριμένης ατζέντας και τα περί «ελευθερίας λόγου» είναι ανέκδοτο. Νομίζω ότι όλα αυτά είναι γνωστά, τουλάχιστον στους αναγνώστες του ΚΟ. Και δεν είναι «ελληνικό» το φαινόμενο. Μια μικρή έρευνα να κάνετε στο google θα δείτε ένα σωρό άρθρα για την λογοκρισία που υφίστανται ειδικά τα 2-3 τελευταία χρόνια, οι «συντηρητικές» σελίδες στις ΗΠΑ. Μιλάμε ακόμα και για σελίδες που υπερασπίζονται την «παραδοσιακή» οικογένεια ή την ζωή του αγέννητου ή την... αρρενωπότητα. Οπότε μπροστά τους τα άρθρα του ΚΟ (ή κάποια από τα άρθρα του ΚΟ) είναι… too much. Ο ίδιος ο Zuckerberg, ο οποίος νιώθει κάτι σαν "θεός", είχε αναγνωρίσει, άλλωστε, τον εθνικισμό ως τον μεγάλο "εχθρό". Οπότε τι να λέμε τώρα...

Καλό είναι βέβαια να εκμεταλλευόμαστε όποιο μέσο μπορούμε προκειμένου να δημιουργήσουμε βραχυκύκλωμα, με όποιες δυνάμεις και όποιο ταλέντο έχει ο καθένας σε αυτό το σάπιο, σκοτεινό και ανθρωποκτόνο σύστημα. Καλό δεν είναι όμως να παραξενευόμαστε ή να παραπονιόμαστε όταν μας μπλοκάρουν ή να «καταγγέλλουμε» (σε ποιους;) όταν μας αποκλείουν. Δηλαδή ακόμα δεν καταλάβαμε που βρισκόμαστε; Σε ποια εποχή ζούμε; Σε ποια πλευρά βρισκόμαστε; Ποιοι είναι σήμερα οι εχθροί του κράτους ή "οι εχθροί του λαού"; Ίσως αυτά βέβαια, να ακούγονται υπερβολικά για εκείνους που ακόμα πιστεύουν σε «δημοκρατίες». Εγώ δεν πιστεύω. Πιστεύω ότι ζούμε σε μία soft εκδοχή του απολυταρχικού κράτους του Μεγάλου Αδελφού, το οποίο σιγά - σιγά παίρνει την πιο ολοκληρωμένη του μορφή. Δομικό στοιχείο του κράτους αυτού, όσοι έχετε ασχοληθεί έστω και λίγο με το «1984» του Όργουελ, είναι το «έγκλημα σκέψης» (thoughtcrime). Είμαστε εγκληματίες. Τελεία. Period που λένε στο Αμερική.    

Επίσης, για να πάμε στην πιο αγαπημένη μου ταινία, το “They Live” του Κάρπεντερ, υπάρχουν και κάποιοι, ελάχιστοι ακόμα, που “can see…”. Και αυτοί επικηρυγμένοι είναι. Και τους περιμένει το βαρύ χέρι του κράτους. Θυμηθείτε τον μαύρο τυφλό ιεροκήρυκα στην αρχή της ταινίας που τον αρπάζουν και τον μπουζουριάζουν με τα γκλοπ οι πραιτοριανοί του συστήματος, μόνο και μόνο επειδή έλεγε “….They have us. They control us! They are our masters! Wake up!.. They're all around you!” Εάν ο συμπαθής πάστορας είχε σελίδα στο facebook, τι λέτε, δεν θα του την είχαν μπλοκάρει; Η απόσταση βέβαια από μπλοκ μέχρι γκλοπ δεν είναι μεγάλη. Άλλωστε εις την προηγμένην,  δημοκρατικήν, ανεκτικήν και πολυφωνικήν Δύσην, οι πραιτοριανοί μπουκάρουν στα σπίτια και οδηγούν στο αστυνομικό τμήμα «δια υπόθέσιν τους» γιαγιάδες που έγραψαν ότι η ζωή τους έχει γίνει αφόρητη με τους αφροασιάτες.

Αυτό που δεν μου αρέσει στην όλη ιστορία με το διαδίκτυο και τις διάφορες «πλατφόρμες δικτύωσης» είναι ότι δίνει μία εύκολη (και κάπως ασφαλή) εκτόνωση και μια ψευδαίσθηση αντίστασης. Κάνεις ένα σχόλιο ή ανεβάζεις μια φωτογραφία ή ένα post και διοχετεύεις όλη σου την ένταση και την αντίδραση κατά του «συστήματος». Νιώθεις ότι το έκανες το καθήκον σου και ότι τέλος πάντων «τους τα είπες» και ότι εσύ δεν είσαι σαν τους άλλους, δεν είσαι «πρόβατο», ανήκεις στους «αντιφρονούντες» κλπ. Και μετά όταν σου στερούν και αυτή την δυνατότητα υφίστασαι ένα σοκ. Και τώρα τι κάνουμε; Πως αντιδρώ; Ή δεν αντιδρώ και λουφάζω περιμένοντας «κάτι να γίνει»; Πριν κανά δυο μήνες είχα ανεβάσει ένα πολύ αποκαλυπτικό άρθρο με τίτλο: Η  λογοκρισία στα social media ως όπλο ψυχολογικού πολέμου. Διάβασέ το και πάλι και θα δεις ότι το να φωνάζεις συνεχώς για την λογοκρισία και να αναρωτιέσαι «αυτή είναι η δημοκρατία;» και να προσπαθείς να δείξεις πόσο «κακό» πράγμα είναι η λογοκρισία, κάνει τελικά, κακό σε σένα, όχι στους κατά συνείδηση λογοκριτές. Και επειδή έχω βαρεθεί να διαβάζω για «φασιστικές» μεθόδους, σου μίλησε κανείς για το άρθρο 58;  

Τώρα, υπάρχουν και κάποια θετικά από όλη αυτή την ιστορία. Επειδή δεν είμαστε το κέντρο του κόσμου και τα ίδια και χειρότερα συμβαίνουν και σε όλο τον «ελεύθερο» κόσμο, αυτού του είδους η πίεση και ο εξοστρακισμός πεισμώνει καμιά φορά τον «μη προνομιούχο» και μη πολικά ορθό κόσμο (ή έστω ένα κομμάτι αυτού του κόσμου). Και τι κάνουν τότε λέτε; Πάνε πληγωμένοι και θυμωμένοι στις κάλπες... Γιατί πιστεύω ότι οι πολιτικές αλλάζουν με πολιτικές. Όχι με like και dislike. Ένας λοιπόν «προοδευτικός» Αμερικάνος πολιτικός αναλυτής διαπίστωσε ότι ο Donald Trump έλαβε ισχυρή υποστήριξη από Λευκούς και Χριστιανούς, τα μέλη εκείνα της αμερικάνικης «ανοικτής» κοινωνίας που ένιωθαν ότι ήταν σταθερά τα τελευταία χρόνια στόχος διακρίσεων. Ένας άλλος «ειδικός» στην ανάλυση των τάσεων, ονόματι Greenberg, βρήκε ότι ένας από τους κύριους παράγοντες που έκανε κάποιον Αμερικάνο να ψηφίσει Trump ήταν ότι είχε απορρίψει μέσα του την πολιτική ορθότητα και ένιωθε ότι τον είχαν φιμώσει.

Δεν είναι η ώρα να αρχίσουμε να λέμε εάν ο Τραμπ τα πάει καλά ή τους πρόδωσε όλους αυτούς. Είναι η ώρα, τουλάχιστον, να πάψουμε να μουρμουράμε και να παραπονιόμαστε ότι μας φίμωσαν και «που είναι η δημοκρατία» και μπλα μπλα μπλα.

Καλό είναι το διαδίκτυο, αλλά υπάρχει και… ο δρόμος. Και μετά τον δρόμο υπάρχει  και… η κάλπη. Για την δύναμη του δρόμου κοιτάξτε την Γαλλία. Για την δύναμη της κάλπης την Ιταλία. Μην αρχίσουμε τώρα τα «ναι, μεν αλλά». Τουλάχιστον οι άνθρωποι αυτοί τολμάνε. Δεν μουρμουράνε. Και πάντως κάτι «βλέπουν»…  
 

ΥΓ. Παιδιά, υπάρχει και η Samizdat...

SkyWatcher

Blackwashing (video ΚΟ!)

Ιδού! Ο πλήρης οδηγός του blackwashing (το φαινομένου δηλαδή αντικατάστασης λευκών ηθοποιών - που υποδύθηκαν πρωταγωνιστές μυθιστορημάτων, ιστορικά πρόσωπα ή φανταστικούς ήρωες - από μαύρους ηθοποιούς).

Οργισμένο χάμστερ

Στην πόλη μου δεν γράφτηκε κανένα σύνθημα για τον Κωνσταντίνο Κατσίφα.

Ούτε ανέβηκε κανένα πανό.

Καμία πορεία δεν έγινε.

Καμία αφίσα δεν κολλήθηκε.

Ούτε κανένα αυτοκόλλητο.

Καμιά ντουντούκα δεν ακούστηκε.

Κανένας θόρυβος. Πλήρης ησυχία.

Για το κάθε υπαρκτό ή τεχνητό θύμα της αριστερής ιδεοληψίας όλα τα παραπάνω έγιναν.

Και είναι μια πόλη που η αριστερά ποτέ δεν είχε μεγάλα ποσοστά. Και μάλιστα το τρελό είναι ότι η «άλλη πλευρά» είχε. Και μπορεί ακόμα να έχει.

Κι όμως τα συνθήματα στους τοίχους, οι αφίσες, τα αυτοκόλλητα και τα πανό άλλα λένε.

Ναι, αλλά το διαδίκτυο «πήρε φωτιά».

Μερικές φορές νιώθω ότι είμαστε «λιοντάρια» στα διάφορα facebook και χαμστεράκια σε κλουβιά στην πραγματικότητα.

Μόνος του ο καθένας πίσω από μία γυάλα να γυρνάει γύρω – γύρω.

Χωρίς κανένα πλάνο, χωρίς κανένα νόημα.

Ανάθεμά μας.

SW

“Culture War”. Χάσαμε και σηκώσαμε τα χέρια;

Όπως έχετε αντιληφθεί, αρκετά άρθρα του ΚΟ ασχολούνται με το να καταδεικνύουν το πώς η νεοταξική / αριστερή προπαγάνδα, πέρα από τον χώρο της πολιτικής και της παιδείας, έχει κυριαρχήσει στον χώρο της «κουλτούρας». Στον κινηματογράφο, στην τηλεόραση, στην μουσική, στην διαφήμιση, στα σπορ, στα video games! Ναι, είναι μια πραγματικότητα που μας θλίβει, αλλά έτσι έχουν τα πράγματα. Ποιος μπορεί να παραγνωρίσει την δύναμη αυτών των μέσων και αυτών των χώρων που απευθύνονται στις μάζες (και που τις χειραγωγούν εν τέλει) στο να διαμορφώσουν την «κουλτούρα» του σημερινού ανθρώπου; Είναι περιττό να αναλύσουμε το πόσο επηρεάζει τον τρόπο σκέψης και τελικά δράσης, η τηλεόραση, η δύναμη της διαφήμισης, οι ταινίες του κινηματογράφου, η μουσική βιομηχανία, αλλά και τα video games. Έστω τις νεότερες γενιές.

Με ενοχλεί που σε πολλές τέτοιου είδους ειδήσεις και αποκαλύψεις, πολλοί έχουν ως απάντηση ή λύση (;) το «να μην βλέπουμε τίποτα». Το να απέχουμε από όλα αυτά. Το να γυρνάμε την πλάτη. Προφανώς, ένας τέτοιος άνθρωπος έχει αντιληφθεί την δύναμη της νεοταξικής προπαγάνδας και την αποκηρύττει. Ήδη την έχει αποκηρύξει. Δεν περιμένει ένα ακόμα άρθρο του ΚΟ για να πάρει θέση. Αλλά του αρκεί αυτό; Σου αρκεί αυτό; 

Άλλοι ακόμα χειρότερα, λένε «πω, πω που καταντήσαμε» και τελειώνουν.

Το να λέμε «δεν με νοιάζει εμένα, εγώ δεν επηρεάζομαι» δεν λέει τίποτα. Δεν βοηθάει σε τίποτα. Το να λέμε να μην πηγαίνουμε να δούμε αυτές τις ταινίες ή να μην αγοράζουμε αυτά τα παιχνίδια και μέχρι εκεί, δεν λύνεται κανένα πρόβλημα. Μα, χιλιάδες άλλοι θα το κάνουν. Δεν μας απασχολεί αυτό; Δεν μας νοιάζει το προς τα που στρέφεται σήμερα η κοινωνία, ο λαός μας; Οι φίλοι μας ή τα παιδιά μας; 

Μοιάζει σαν να είμαστε κλεισμένοι στον κόσμο μας, χωρίς κανένα ενδιαφέρον για τους άλλους. Χωρίς κανένα νοιάξιμο. Χωρίς κανένα πόνο. Ή μοιάζει σαν να έχουμε παραιτηθεί από την μάχη. Γιατί πρόκειται για μάχη. Που κάποιοι συντονισμένα και μεθοδικά έδωσαν για χρόνια (τουλάχιστον 50 χρόνια), έγειραν την πλάστιγγα υπέρ τους και τώρα δρέπουν τους καρπούς της νίκης τους. Και εμείς αρκούμαστε απλώς να παρατηρούμε, να μουρμουράμε και γκρινιάζουμε. Βλέποντας ότι έχουμε χάσει τον «πόλεμο της κουλτούρας».       

Τον όρο “culture war” τον έκανε πρώτος γνωστό σε ευρεία κλίμακα ο Αμερικάνος κοινωνιολόγος James Davison Hunter.

Το 1991 έγραψε το βιβλίο “Culture Wars: The Struggle to Define America”. 

Είναι κάπως δύσκολο να μεταφράσουμε τον όρο “culture war” ως «πόλεμο πολιτισμού», που παραπέμπει σε κάτι ίσως πιο υψηλό και ευγενές. Εμείς οι Έλληνες, άλλωστε, όταν ακούμε την λέξη πολιτισμό, έχουμε στο νου κάτι το ανώτερο και ίσως το παλαιότερο, που χάνεται στα βάθη της πλούσιας ιστορίας μας και παράδοσής μας. Άλλοι πάλι, τον «πολιτισμό» τον καταλαβαίνουν απλώς ως «πρόοδο» ή επιτεύγματα. Δεν θα επεκταθούμε περισσότερο. Ο όρος «κουλτούρα» (που για πολλούς είναι ένα υποσύνολο του πολιτισμού) ταιριάζει καλύτερα σε αυτό που ήθελε να πει ο Hunter. Διότι από τότε ο Hunter έβλεπε μια εν εξελίξει μάχη για τον έλεγχο της αμερικανικής κουλτούρας καταρχάς, αλλά και των κοινωνικών θεσμών, μεταξύ των «συντηρητικών» ομάδων (που στις ΗΠΑ συνδέονται κυρίως με θρησκευτικές κοινότητες – εξ’ ού και όρος «Χριστιανική Δεξιά») και των «προοδευτικών» ομολόγων τους.

Στην Αμερική όταν μιλάνε για “culture war”, εννοούν ένα σωρό θέματα που απασχολούν την αμερικανική κοινωνία και διαμορφώνουν την κουλτούρα του μέσου Αμερικάνου. Στο να πάρει την άλφα ή την βήτα θέση. Στο να σταθεί υπέρ ή κατά ενός ζητήματος. Ομοφυλοφιλία, «γάμοι» ομοφυλόφιλων, «ταυτότητα φύλου», «άφυλα» παιδιά, αμβλώσεις, ευθανασία, πολυπολιτισμικότητα, «ρητορική μίσους», ελευθερία του λόγου, “white guilt”, ο ρόλος της θρησκείας, ο σεβασμός στον εθνικό ύμνο και την σημαία, κλπ. Σε πολλά από αυτά (ίσως σε όλα) οι απόψεις σε σχέση με τις προηγούμενες δεκαετίες, έχουν πλέον αλλάξει ριζικά. Προς το «προοδευτικότερον» βέβαια. Δηλαδή, προς το αριστερότερο.   

Σε συνέντευξή του ο Hunter, εξηγεί:

Από τη μια πλευρά είναι ένα παραδοσιακό όραμα που κρατά την αλήθεια ριζωμένη σε μια εξουσία εκτός του ατόμου, είτε πρόκειται για τη Φύση, είτε για τη Βίβλο, είτε για την εξουσία της Εκκλησίας. Από την άλλη πλευρά είναι ένα μετα-Διαφωτιστικό όραμα (δηλαδή μετά τον Διαφωτισμό) που απορρίπτει τις υπερβατικές και αυθεντικές παραδόσεις. Στην προοδευτική άποψη, αυτό που κυριαρχεί είναι «η ελευθερία» -ιδίως η ελευθερία των ομάδων που θεωρούνται «καταπιεσμένες» από την παράδοση.

Ο Hunter λέει επίσης ότι εξετάζοντας τους πολέμους της κουλτούρας παρατήρησε ότι οι διαχωριστικές γραμμές γύρω από τα βασικά ζητήματα δεν υπήρχαν μόνο μεταξύ των εκκλησιών, αλλά και μέσα σε αυτές. Γι’ αυτό έβλεπες «συντηρητικούς» καθολικούς και «συντηρητικούς» ευαγγελικούς να βρίσκονται στην ίδια πλευρά, όπως στην ίδια πλευρά έβλεπε και «προοδευτικούς» καθολικούς και «προοδευτικούς» ευαγγελικούς.

Η κουλτούρα για τον Hunter αφορά "μια συγκεκριμένη λογική που συμβάλλει στην κατανόηση του κόσμου". Στο γιατί "τα πράγματα είναι καλά, αληθινά και όμορφα ή γιατί δεν είναι. Γιατί είναι σωστά και λάθος. "Η κουλτούρα" παρέχει το ηθικό υπόβαθρο μιας πολιτικής τάξης".

Στην ίδια συνέντευξη, ο Hunter λέει ότι οι «συντηρητικοί» έχουν χάσει παντού. Ακόμα και αν σε πολιτικό επίπεδο πετυχαίνουν κάποιες νίκες. Οι liberal (αριστεροί) ελέγχουν τα κυριότερα μέσα «παραγωγής κουλτούρας» (τις ειδησεογραφικές και ψυχαγωγικές βιομηχανίες, τα πανεπιστήμια κλπ.).

Για όσους γνωρίζουν αυτό ακριβώς ήταν το «όραμα» της περιβόητης Σχολής της Φρανκφούρτης. Αυτό ακριβώς ήθελαν και αυτά ακριβώς πέτυχαν.

Εφόσον τα «προλετάριοι ενωθείτε» και οι «επαναστάσεις» δεν έπιασαν, η στρατηγική των μαρξιστών άλλαξε. Η εξουσία θα καταλαμβανόταν μετά από μια «μακρά πορεία μέσα από τα θεσμικά όργανα» - στα σχολεία, στα μέσα ενημέρωσης, ακόμα και στις εκκλησίες, κάθε θεσμός και ίδρυμα που θα μπορούσε να επηρεάζει την κουλτούρα. 

Στο άρθρο «Θα κάνουμε την Δύση τόσο διεφθαρμένη που θαβρωμάει», αποκαλύπτεται το όραμα της καταστροφής της παραδοσιακής (κατ’ αυτούς «καταπιεστικής») δυτικής κοινωνίας, μέσα από τα λόγια ενός εκ των ιδρυτών της Σχολής της Φρανκφούρτης, του Willi Munzenberg. Η βιομηχανία αδικημάτων «ρατσισμού», η αποδυνάμωση της χριστιανικής θρησκείας, η διάλυση της οικογένειας, η προπαγάνδα υπέρ της ομοφυλοφιλίας στα σχολεία, η μαζική μετανάστευση και η καταστροφή της Ταυτότητας, είναι οι μοχλοί πίεσης ή οι θανατηφόροι ιοί που θα φέρουν την καταστροφή των αξιών και θα κάνουν τον δυτικό πολιτισμό να βρώμα. Τότε, που όλα θα έχουν ισοπεδωθεί, λέει ο Munzenberg, «μπορούμε να επιβάλουμε τη δικτατορία του προλεταριάτου».

"Οι liberal που ελέγχουν τα θεσμικά όργανα της κοινωνίας μας διατείνονται ότι θέλουν μια «ανοικτή κοινωνία», αλλά η κοινωνία αυτή είναι τόσο κλειστή όσο και οποιαδήποτε άλλη", λέει ο Hunter και προσθέτει: "Έτσι, η Νομική Σχολή του Χάρβαρντ υπερηφανεύεται για την ποικιλομορφία της, αλλά είναι μια ποικιλομορφία στην οποία βασικά όλοι βλέπουν τον κόσμο με τον ίδιο ακριβώς τρόπο".

Εδώ είναι βέβαια και το οξύμωρο του λεγόμενου «πολυπολιτισμού» και των λεγόμενων «πολυπολιτισμικών κοινωνιών» που δήθεν αγκαλιάζουν την «διαφορετικότητα», αφού στην πραγματικότητα δεν πρόκειται για πολλούς πολισμούς «ισάξιους» που ζουν «αρμονικά» και «συνθετικά», αλλά για την βίαιη επιβολή ενός και μόνο μοντέλου «πολιτισμού» ή καλύτερα κουλτούρας. Η εξασθένιση και εν τέλει το σβήσιμο ενός πολιτισμού με συγκεκριμένη ταυτότητα που έχει διαμορφωθεί από στοιχεία όπως η φυλή, η εθνικότητα, η θρησκεία, η γλώσσα ή κάποιος άλλος παράγοντας κοινωνικής συνοχής και η δημιουργία (ή τερατογέννεση) ενός μορφώματος παγκόσμιας «κουλτούρας» που θα εξυπηρετεί τους εργάτες της παγκοσμιοποίησης και τους «οραματιστές» της Νέας Τάξης.

Το ότι η Αριστερά μετά από τόσα εγκλήματα και τόσες εκατόμβες θυμάτων που έχει προκαλέσει, αλλά και τόσες «απογοητεύσεις» που έχει σκορπίσει («δεν είναι έτσι οι αριστεροί», η κλασσική ατάκα των αθεράπευτα βλακών), έχει επιβιώσει και γενικά περνά στο απυρόβλητο, οφείλεται ακριβώς στη νίκη της στον πόλεμο της κουλτούρας. Ακόμα και αν ηττηθεί σε κάποιες εκλογές, θεωρεί ότι η ήττα της είναι μόνο προσωρινή και έχει εμπιστοσύνη ότι στο τέλος αυτή θα νικήσει. Άλλωστε, αφενός έχει τα μέσα (και το χρήμα), αφετέρου, καθώς έχει κυριαρχήσει παντού, έχει «ποτίσει» τις συνειδήσεις των ανθρώπων της Δύσης, ότι είναι «κατά βάθος καλή» και ότι κανείς δεν επιτρέπεται να την αγγίξει γιατί διαπράττει «ιεροσυλία».   

Εντύπωση μου έκανε ότι 10.000 Γερμανοί πατριώτες («ναζί» τους έλεγαν για να τους μειώσουν) μαζεύτηκαν στο Chemnitz κάτω από την κεφάλα του Μαρξ και ούτε ένας εξ αυτών διανοήθηκε να προβεί σε κάποιου είδους «εικαστική παρέμβαση». Κι όμως οι ιδεοληψίες (και τα μικροπολιτικά και οικονομικά συμφέροντα) των μαρξιστών και των νεομαρξιστών τους έφεραν σε αυτό το σημείο. Το πότισμα της συνείδηση που λέγαμε. Οι θεούληδες της αριστεράς τιμωρούν τους βέβηλους και οι ιεροεξεταστές της καραδοκούν με αναμμένες τι φωτιές…. Ποιος να τολμήσει τώρα..  

Αυτή η αίσθηση της υπεροχής είναι που δίνει στους «προοδευτικούς» / liberal / αριστερούς την αίσθηση ή μάλλον την αλαζονεία να πιστεύουν ότι είναι οι «απόστολοι της ηθικής» και για αυτό παρασυρμένοι από αυτοπεποίθηση και με μια δόση «κοσμικής εσχατολογίας» είναι σίγουροι ότι «στο τέλος θα νικήσουν».

Στις συζητήσεις των υπαλλήλων της «προοδευτικής» Google μετά τη νίκη του Τραμπ, που διέρρευσαν πρόσφατα, ένας εξ αυτών, ονόματι Walker, καθησύχασε τους υπόλοιπους που σχεδόν οδύρονταν για το… κακό που τους βρήκε με τα εξής λόγια: «παρά το τι έγινε στις εκλογές, η ιστορία είναι με το πλευρό μας και το ηθικό τόξο της ιστορίας κλίνει προς την πρόοδο».

Ο Hunter πιστεύει ότι η καθολική κυριαρχία των «προοδευτικών» στα θεσμικά όργανα της κοινωνίας, σημαίνει ότι το όραμά τους θα κερδίσει μακροπρόθεσμα.

Όλοι εμείς οι υπόλοιποι, το ανυπότακτο χωριό των Γαλατών, τι κάνουμε; Κλεινόμαστε στους εαυτούς μας, μουρμουράμε και κλαίμε την μοίρα μας; Ή επιδιώκουμε με τα όποια μέσα, να διαμορφώσουμε εμείς την κουλτούρα;

Γκρινιάζουμε ή επηρεάζουμε;

SkyWatcher 

Βιβλία του καλοκαιριού

Μια καλή ευκαιρία για κανένα βιβλίο παραπάνω είναι το καλοκαίρι. Παρακάτω κάποια που μάζεψα τους δύο τελευταίους μήνες, ειδικά για την περίοδο του καλοκαιριού και πασχίζω να τα τελειώσω. (αν δεν φαίνονται καλά κάντε "κλικ" στην εικόνα για μεγέθυνση).

Και μην ξεχνάτε ότι τα βιβλία είναι επικίνδυνο πράγμα. Συγκεκριμένα, εκείνα που αμφισβητούν και ενοχλούν. Το λέει και το δυστοπικό "Fahrenheit 451" που πρόβλεψε την καύση των "απαγορευμένων" βιβλίων. Αυτό μόνο που δεν πρόβελεψε ήταν ότι η δημοκρατία τους σήμερα, εκτός από βιβλία, θα κυνηγούσε και ιστοσελίδες. Και θα φίμωνε όποια φωνή δεν ακολουθούσε την mainstream γραμμή.

Και δεν χρειάζονται παραλίες, ξαπλώστρες και ηλιοβασιλέματα. Και το μπαλκόνι μια χαρά είναι. Όπως έλεγε (πάλι) ο Eddie Cochran. 

I love Kokoni beach

Να και κάτι καλό. Υπάρχει ακόμα ελπίδα.
 (Κοκκώνι Κορινθίας)

Όσον αφορά τα summertime blues δεν υπήρξε καμία καλυτέρευση.

       

Και μιας και μιλάμε για blues και είναι και η ημέρα σήμερα...

Ίσως άμα δω καμία παλιά καλή ταινία γίνει κάτι.

Summertime blues

Όπως έλεγε και ο Eddie Cochran: 

"Sometimes I wonder what I'm a-gonna do
But there ain't no cure for the summertime blues..."

SkyWatcher

Bravo Brava!

Δεν μπορούσα να μην το ανεβάσω...

(ελληνική εταιρία γαρ - αντέχουμε ακόμα στην πολιτική ορθότητα) 

ΚΟ

Αποσαλουνοποίηση του ΚΟ

Ακόμα και στα σαλούν υπάρχουν κανόνες. «Μην πυροβολείτε τον πιανίστα», «απαγορεύεται το πτύειν» κλπ. Πόσο μάλλον στον ΚΟ που δεν είναι παρά ένα φτωχό και μόνο ιστολόγιο. Κατόπιν λοιπόν, ωρίμου σκέψεως, σύμφωνης γνώμης της Ντόλης και άδειας του σερίφη, αποφασίσαμε να προχωρήσουμε σε σταδιακή αποσαλουνοποίηση του ΚΟ. Σαλούν τέλος. Από τούδε και εις το εξής θα ελέγχονται αυστηρά στην είσοδο ντεσπεράντος, τσακάλια, κοράκια και νεκροθάφτες. Oι αχανείς πεδιάδες της άγριας διαδικτυακής Δύσης είναι όλες δικές τους. Γιατί να ψάχνουμε πίσσα και πούπουλα; Δεν θα το κάνουμε εδώ αμέρικαν μπαρ. Πόσο μάλλον σαλούν. - SkyWatcher.

Επεξήγηση:

Όπως είχα γράψει προ ημερών, μετά από εκείνο το GDPR, τα σχόλιά σας δεν εμφανίζονται πλέον στο ηλεκτρονικό μου ταχυδρομείο, ώστε να μπορώ να τα διαβάσω και να εγκρίνω ή όχι την δημοσίευσή τους. Ως εκ τούτου είμαι λίγο στο σκοτάδι. Όπως καταλαβαίνετε λοιπόν, δεν μπορώ να ανεβάζω σχόλια που είναι μεγάλα, γιατί δεν μπορώ να ξέρω τι στο καλό γράφουν. Επίσης συνδέσμους (links) που δεν ξέρω που παραπέμπουν και τι δείχνουν. Αν θέλετε λοιπόν να δημοσιευθούν τα σχόλιά σας αυτά πρέπει να είναι μικρά και χωρίς συνδέσμους. Να επαναλάβω ότι άσχετα, με την εκάστοτε ανάρτηση, σχόλια δεν δημοσιεύονται. Ούτε θα γίνονται δεκτές ατέρμονες αντιπαραθέσεις και επιθέσεις κατά πρόσωπο (ad hominem) σε άλλους σχολιαστές. Άλλο η διαφωνία σε επίπεδο επιχειρημάτων και άλλο ο εριστικός λόγος, οι χαρακτηρισμοί, η εκτόξευση λάσπης και οι ειρωνείες. Υπάρχουν ένα σωρό άλλοι χώροι στο διαδίκτυο που επιτρέπουν τέτοιου είδους σχόλια. Και κάτι άλλο προς αυτούς που βλέπουν με μισό μάτι τον ΚΟ: σε όποιον διαφωνεί με το περιεχόμενο μίας ανάρτησης, μόνο εφόσον παρέχει κάποιο σοβαρό αντεπιχείρημα ή κάποια λογική ένσταση συνοδευόμενη από στοιχεία, θα του δίνεται βήμα. Φιλοξενία δεν παρέχουμε σε εθνομηδενιστές, χριστιανοφοβικούς, παπαγάλους του newspeak και σε όλες τις εκφράσεις του νεοταξικού σκοταδισμού. Και κάτι τελευταίο. Επειδή κάποιοι πίσω από την ανωνυμία βρίσκουν ευκαιρία να βρίσουν ή να γράψουν δίνοντας ψεύτικα στοιχεία, σκέφτομαι σοβαρά να επιτρέπονται πλέον σχόλια μόνο όσων έχουν λογαριασμό στο google. Όλα αυτά γιατί δεν θέλω ο ΚΟ να καταντήσει saloon (αμέρικαν μπαρ το έλεγε ο Παπαγιαννόπουλος). Διότι, ως γνωστόν, δεν είμαι παρά ένα φτωχός και μόνος cowboy, με την διαφορά ότι δεν πυροβολώ πιο γρήγορα από την σκιά μου και δεν κυνηγάω τους Ντάλτον να τους βάλω πίσω στη φυλακή, καθώς οι Ντάλτον είναι πλέον οι διευθυντές της φυλακής! 

Ακολουθεί το ίδιο κείμενο εικονογραφημένο για τους μικρούς μας φίλους.  

Ας γίνει αυτή η Σημαία η ματωμένη ελληνική σημαία του δικού μας «πολυτεχνείου»

Η αριστερά είναι ειδική στο να δημιουργεί «μάρτυρες» ή να εκμεταλλεύεται θύματα και καταστάσεις, φορώντας πάντα το προσωπείο του «θύματος της βίας», πλάθοντας μια ψεύτικη εικόνα και κερδίζοντας έτσι την συμπάθεια του λαού. Βαρέθηκα να ακούω το «είναι αυτοί αριστεροί»; «Μα κάνουν τέτοια πράγματα οι αριστεροί»; Λες και οι αριστεροί είναι οι μητέρες τερέζες και οι αδελφές του ελέους. Είναι ώρα να σταματήσει αυτό το παραμύθι και οι εικόνες με την κρατική και παρακρατική βία κατά των Ελλήνων που σε πείσμα των καιρών ακόμα αντιστέκονται, να παραμείνουν ζωντανές. Είναι στο χέρι του καθενός, είτε οργανωμένα είτε μόνος του, να περάσει στην αντεπίθεση και να μην αφήσει πλέον χώρο στο ψέμα, στην παραπληροφόρηση ή στην θλιβερή «επιστροφή στην καθημερινότητα». Επίσης, θέλω να πω ότι υπάρχει και ζωή έξω από τα social media. Ας μην εξαντλείται ο θυμός μας ή η φαντασία μας εκεί. Αν δεν είμαστε στους δρόμους ο λαός δεν μας βλέπει, έλεγε ένας από τους ηγέτες της Γενιάς της Ταυτότητας. Και επιτέλους δεν μπορώ να καταλάβω αυτήν την εμμονή με τις διάφορες επιστολές διαμαρτυρίας προς τον «αξιότιμον» κύριο πρόεδρο της δημοκρατίας «που δεν κάνει κάτι» ή προς τον «κύριον υπουργόν» που δεν ξέρει ιστορία και δεν μπορώ να καταλάβω αυτό το «κόλλημα» με τον στρατό, την αστυνομία και τις δικαστικές αρχές, και το ατέρμονο παράπονο του «γιατί δεν κάνουν κάτι» ή του «γιατί τα κάνουν αυτά» και την διαπίστωση (!) ότι τελικά υπηρετούν το κράτος και την κυβέρνηση και όχι το έθνος και τον λαό. Λυπάμαι που θα σας απογοητεύσω, αλλά ναι, είναι κράτος. Είναι υπάλληλοι του κράτους. Δεν λέω ότι δεν υπάρχουν πατριώτες και ευσυνείδητοι άνθρωποι και εκεί. Φυσικά και υπάρχουν. Όπως υπάρχουν και παντού. Γιατί πρέπει όμως να γίνει «έκκληση» στον στρατό ή στην αστυνομία ή στους δικαστές ή δεν ξέρω και εγώ σε ποιους άλλους, να επέμβουν και να «σώσουν την χώρα»; Γιατί να μην γίνει έκκληση και σε κάποιον άλλον φορέα του δημοσίου ή σε κάποιους άλλους δημοσίους υπαλλήλους; Συγκίνηση πάντως και σεβασμός για όσους Έλληνες και Ελληνίδες βρέθηκαν με μια ελληνική σημαία και με την δύναμη της ψυχής τους και της φωνής τους στο Σύνταγμα και στις Πρέσπες. Έχω την εντύπωση (ή την ελπίδα) ότι σχηματίζεται μια καλή μαγιά. Για να δούμε μια εθνική κυβέρνηση θέλει δουλειά πολλή. Στο βιβλίο «Για τους Λεγεωνάριούς μου» ο Κορνήλιος Κοντρεάνου γράφει και για την λύσσα του κράτους και των μηχανισμών του εναντίον του εθνικιστικού χριστιανικού κινήματός του και ακόμα και την βία των αστυνομικών. Δεν έπεσε από τα σύννεφα ποτέ. Ούτε κοίταξε να τους καλοπιάσει . Εκείνο που τον ενδιέφερε ήταν ο λαός. Η ανάσταση του λαού και του έθνους. «Πρέπει να οργανώσουμε ολόκληρη τη νέα γενιά», έγραφε, «να την ανυψώσουμε και να της εμφυσήσουμε το ηρωικό ήθος. Πρέπει να απομονώσουμε το πολιτικό σύστημα ώστε η νεολαία μας να μην περνά στις τάξεις του. Μόνο με μία εθνικιστική κυβέρνηση που θα εκφράζει την εθνική μας συνείδηση, δύναμη και υγεία θα προστατεύσουμε τον λαό μας και θα σταματήσουμε την εισβολή των ξένων. Ο λαός μας δεν πρόκειται να λύσει το πρόβλημα των ξένων εισβολέων αν δεν λύσει πρώτα το πρόβλημα των πολιτικών κομμάτων. Είμαστε μόνοι. Πρέπει να συνηθίσουμε σε αυτήν την ιδέα, ότι ανάμεσα στον Θεό και εμάς δεν υπάρχει κανένας να μας βοηθήσει».

ΚΟ