ΗΠΑ: Οι Δημοκρατικοί γονάτισαν φορώντας ενδυμασία αφρικανικής φυλής που εξασκούσε το δουλεμπόριο!

Θέλοντας να δείξουν πόσο καλοί άνθρωποι και αντιρατσιστές είναι, κορυφαίοι Δημοκρατικοί φόρεσαν ένα μαντίλι Kente και γονάτισαν για να τιμήσουν τον George Floyd τη Δευτέρα.

Congressional Democrats take a knee as they observe a nearly nine minute moment of silence for George Floyd at Emancipation Hall at the U.S. Capitol. https://t.co/JnqDlzMFDq pic.twitter.com/8CBdgtLUjz

— ABC News (@ABC) June 8, 2020

Ενώ μερικοί στην αριστερά είπαν ότι η κίνηση αυτή χαρακτηρίζεται ως "cultural appropriation", τα πράγματα μπορεί να είναι ακόμη χειρότερο καθώς οι Δημοκρατικοί φόρεσαν ένα σύμβολο της οικογένειας Ashanti.

Η άρχουσα τάξη των Ashanti ήταν σημαντικοί παίκτες στην παγκόσμια αγορά δουλεμπορίου του 17ου αιώνα.

ΚΟ: Η αυτοκρατορία των Asante ήταν μια αυτοκρατορία και βασίλειο από το 1670 έως το 1957, στη σημερινή Γκάνα. Οι Ασάντι, είχαν θεσμικά κατοχυρωμένη την δουλεία ως κοινωνική τάξη, όμως οι δούλοι μπορούσαν να γίνουν ελεύθεροι πολίτες, ενώ επιτρεπόταν δούλοι να έχουν δούλους! Σήμερα οι Ασάντι έχουν το δικό τους ανεξάρτητο βασίλειο μέσα στην ομοσπονδία της Γκάνα με την δική τους σημαία και Βασιλιά.

«Το ρούχο Kente, το οποίο συσχετίστηκε με την βασιλική τάξη των Ashanti, ήταν φτιαγμένο από μετάξι κατά το δέκατο έβδομο και δέκατο όγδοο αιώνα», σύμφωνα με το UltimateHistoryProject.

«Ενώ το Kente ήταν προϊόν μιας παγκόσμιας εμπορικής οδού που εκτείνεται από την Ασία μέσω την Ευρώπη έως την Αφρική, αυτό το ύφασμα και οι άνθρωποι συνδέθηκαν επίσης με μια άλλη παγκόσμια εμπορική οδό - το εμπόριο σκλάβων», συνεχίζει ο ιστότοπος. «Στην πραγματικότητα, η ιστορία του λαού Ashanti, που ζούσε στη Δυτική Ακτή της Αφρικής, συνδέεται στενά με την ιστορία του δουλεμπορίου».

«Εάν η πρώιμη οικονομία της Αυτοκρατορίας Ashanti εξαρτιόταν από το εμπόριο χρυσού στη δεκαετία του 1700, από τις αρχές του 1800 είχε γίνει σημαντικός εξαγωγέας σκλάβων», γράφει το BlackPast.org. «Το εμπόριο σκλάβων αρχικά επικεντρώθηκε στο Βορρά με αιχμάλωτους που πηγαίνουν στους εμπόρους Μάντε και Χάουσα που τους αντάλλαζαν με αγαθά από τη Βόρεια Αφρική και έμμεσα από την Ευρώπη».

«Μέχρι το 1800, το δουλεμπόριο είχε μετατοπιστεί προς το νότο καθώς οι Ashanti προσπαθούσαν να καλύψουν την αυξανόμενη ζήτηση των Βρετανών, των Ολλανδών και των Γάλλων για δούλους. Σε αντάλλαγμα, οι Ashanti έλαβαν είδη πολυτελείας και ορισμένα βιομηχανικά κατασκευασμένα προϊόντα, συμπεριλαμβανομένων κυρίως των πυροβόλων όπλων», εξηγεί το άρθρο.

Μετά από όλες αυτές τις χρήσιμες πληροφορίες, είναι ειρωνικό το γεγονός ότι οι Δημοκρατικοί επέλεξαν να ντυθούν σαν έμποροι σκλάβων Ashanti επειδή το κόμμα τους πιστεύει ότι έχει δικούς του τους μαύρους Αμερικανούς.

Πριν από λίγες εβδομάδες, ο υποτιθέμενος προεδρικός υποψήφιος των Δημοκρατών Τζο Μπάιντεν δήλωσε ότι οι Αφρο-Αμερικανοί «δεν είναι μαύροι» αν δεν τον ψηφίσουν.

Ίσως οι Δημοκρατικοί μάθουν καλύτερα ιστορία πριν επιχειρήσουν την επόμενη κίνησή τους με βάση την φυλή. 

ΚΟ / από εδώ

Έκαναν τον Πινόκιο «αντιφασίστα»

Απίστευτο! Υπάρχουν τρεις-ίσως τέσσερις ταινίες Pinocchio που βρίσκονται τώρα σε εξέλιξη ή έχουν κυκλοφορήσει πρόσφατα. Όλες υπόσχονται να αποκαλύψουν σκοτεινές, έως τώρα ανεξερεύνητες πτυχές της ιστορίας της περίφημης μαριονέτας, που πρωτοεμφανίστηκε το 1883, δημιούργημα του Ιταλού Carlo Collodi (Κάρλο Κολόντι, 1826-1890) από την Φλωρεντία της Τοσκάνης. Το ένα είναι ένα έργο του Robert Downey Jr, το οποίο δουλεύει από το 2012. Αρχικά ο Downey σχεδίαζε να παίξει τόσο τον Geppetto όσο και τον πρωταγωνιστή. Τώρα όμως μεγάλωσε κάπως, και για αυτό θα παίξει μόνο το Geppetto. Είχαμε μια νέα live-action Pinocchio πρεμιέρα τον περασμένο μήνα στην Ιταλία, ενώ ακόμα και η Disney λέει τώρα ότι θα κάνει το δικό της live-action remake της κλασικής ταινίας κινουμένων σχεδίων.

Μια πιο ελπιδοφόρα παραγωγή είναι το φιλόδοξο με την μορφή stop motion animation του Guillermo del Toro, το οποίο χρηματοδοτείται από την Netflix και πρόκειται να κυκλοφορήσει το επόμενο έτος, που ήδη χαρακτηρίστηκε «ένα καθαρά πολιτικό animation». Υποτίθεται ότι η ιστορία τοποθετείται στη φασιστική Ιταλία. Όπως εξήγησε ο ντελ Τόρο στο Hollywood Reporter :

"Δεν είναι ένας Πινόκιο για όλη την οικογένεια", είπε για την ιστορία του, η οποία τοποθετείται στη δεκαετία του 1930 στην Ιταλία. Είναι λοιπόν μια πολιτική ταινία; "Φυσικά. Ο Πινόκιο κατά την άνοδο του Μουσολίνι. Μια ξύλινη μαριονέτα που γεννιέται ενώ ο φασισμός εδραιώνεται, οπότε αντιλαμβάνεστε ότι πρόκειται για ένα πολιτικό φιλμ", είπε ο σκηνοθέτης.

[Ως προς τις πολιτικές του πεποιθήσεις, ο γεννημένος στο Μεξικό Del Toro, όπως είχε δηλώσει το 2007, είναι "little too liberal" (αριστερός). Για αυτό στις ταινίες του οι κακοί είναι είτε ναζί ("Hellboy"), είτε οπαδοί του Φράνκο ("Ο Λαβύρινθος του Πάνα"). Του Del Toro είναι η ταινία "The Shape of Water", που εξυμνήθηκε ως "ειδύλλιο μεταξύ διαφορετικών ειδών", μια "διασπισιστική ερωτική σχέση", μια ωραιοποιημένη κτηνοβατική σχέση]. 

Ο Del Toro και ο συν-σκηνοθέτης / animator Mark Gustafson ήταν πολύ χαρούμενοι για την πλοκή. Οι περισσότεροι σχολιαστές υποθέτουν ότι πρόκειται να είναι ένα «χτύπημα στην ακροδεξιά». Ιδού πως το αντιλαμβάνεται το Forbes:

«Ο Del Toro παλεύει εδώ και καιρό με την κληρονομιά και τη φρίκη του φασισμού. Η προσαρμογή του Pinocchio, που λαμβάνει χώρα στην Ιταλία με αυτή την φρίκη, σίγουρα θα είναι γεμάτη με μηνύματα. Και στο σύγχρονο μας πλαίσιο των ακροδεξιών απολυταρχικών κυβερνήσεων που κερδίζουν σημαντικά πολιτικά οφέλη σε όλο τον κόσμο, χρειαζόμαστε πλούσιες αφηγήσεις που θα υπογραμμίζουν τα κακά του φασισμού, του ρατσισμού, του μίσους και άλλων ιδεολογιών που καταστρέφουν τη ζωή».

Ώστε λοιπόν αναμένουμε μια αριστερή απεικόνιση της εποχής του Μουσολίνι, παρουσιάζοντας ένα μαύρο μύθο για έναν τόπο και χρόνο για τον οποίο οι περισσότεροι άνθρωποι γνωρίζουν λίγα και νοιάζονται λιγότερο. Αλλά τίθεται το ερώτημα γιατί κανείς δεν σκέφτηκε να πει την ιστορία από αυτή την οπτική πριν. Επειδή, όσο και να φαίνεται αστείο, υπάρχουν ορισμένες συνδέσεις μεταξύ της διάσημης μαριονέτας και των χρόνων του Μουσολίνι. Σε εκείνη την εποχή η Ιταλία δημοσίευσε μια σειρά παιδικών βιβλίων με πρωταγωνιστή ένα φασίστα Πινόκιο. Αυτά τον απεικονίζουν ως ένα γοητευτικό, περίεργο τυχοδιώκτη, λίγο σαν τον Τεν Τεν: η ίδια η ενσάρκωση του ιταλικού εθνικισμού.

Ορισμένες από τις ιστορίες είναι αρκετά διασκεδαστικές. Το 1923 ο Πινόκιο πολεμάει τους κόκκινους και τους αναγκάζει να πιουν καστορέλαιο. Αντίπαλος του Pinocchio είναι ο Nicolaccio, η κομμουνιστική μαριονέτα, που απεικονίζεται ως ένας δειλός πολιτικός ηγέτης, ο οποίος χρησιμοποιεί κούφια λόγια για να εκφράσει τις πολιτικές του ιδέες που ποτέ δεν οδηγούν σε ενέργειες. (Το όνομα “Nicolaccio”, αλλά και η  μορφή του προφανώς παραπέμπουν στo Nicola Bombacci, ιδρυτικό μέλος του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος, που αργότερα εντάχθηκε στο φασιστικό κόμμα). 

Σε μια ιστορία του 1927 πηγαίνει στην σχολή δόκιμων φασιστών, όπου χτίζει τον χαρακτήρα του και την αίσθηση του εθνικού πεπρωμένου. Σε μερικές άλλες ιστορίες από τη δεκαετία του 1930 πηγαίνει στην Αφρική και προσπαθεί να εκπολιτίσει τους ιθαγενείς. Η πιο απίστευτη από όλες τις ιστορίες, είναι σε ένα βιβλίο του 1944, όπου συναντά έναν φιλικό αξιωματικό των Waffen SS και προσφέρεται να ενταχθεί σε αυτά! Μάλιστα ο γάτος (Γεδεών) και η αλεπού (Τίμιος Τζον) που είναι οι κακοί στην ιστορία του Πινόκιο, προσπαθούν να τον αποτρέψουν!

ΚΟ / από εδώ, εδώ, εδώ κι εδώ

Η Πολωνία ζητά από την Ρωσία να της επιστρέψει τα έργα τέχνης που λεηλάτησε ο κόκκινος στρατός στον Β΄ΠΠ και η Ρωσία αρνείται

Σε άρθρο που δημοσίευσε στην Rzeczpospolita την Παρασκευή, ο Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης και Υπουργός Πολιτισμού Piotr Glinski ανέφερε ότι η Ρωσία ποτέ δεν έδωσε πίσω έργα τέχνης που άρπαξε ο Κόκκινος Στρατός κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Glinski (φώτο κάτω) πρόσθεσε ότι το Υπουργείο Πολιτισμού της Πολωνίας έχει υποβάλει 20 αιτήσεις στη Μόσχα για την επιστροφή λεηλατημένων αντικειμένων πολιτιστικής και ιστορικής σημασίας.

"Στην πραγματικότητα δεν γνωρίζουμε τι φυλάσσεται σε ρωσικά μουσεία και αρχεία, καθώς η πρόσβαση σε αυτά τα μέρη είναι δύσκολη", ανέφερε μια πηγή που συνδέεται με την ανίχνευση έργων τέχνης που χάθηκαν κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Οι ισχυρισμοί περί επιστροφής από την Πολωνία περιλαμβάνουν αντικείμενα που εντοπίστηκαν από διπλωμάτες και ακαδημαϊκούς. Ο κατάλογος των αξιώσεων περιλαμβάνει έγγραφα και αντικείμενα από το πρώην ναζιστικό γερμανικό στρατόπεδο συγκέντρωσης του Auschwitz-Birkenau.

Η εφημερίδα γράφει ότι το αίτημα για την επιστροφή των αντικειμένων του Auschwitz-Birkenau προετοιμάστηκε από το Υπουργείο Πολιτισμού και υποβλήθηκε στη Μόσχα, μαζί με ένα διπλωματικό σημείωμα από το Υπουργείο Εξωτερικών, πριν από αρκετά χρόνια.

Σύμφωνα με μουσειολόγους, η Ρωσία θα πρέπει να συμμορφωθεί με τους κανόνες που ορίστηκαν από το λεγόμενο Μνημόνιο Wansee, το οποίο αναφέρει ότι αντικείμενα από πρώην στρατόπεδα συγκέντρωσης πρέπει να φυλάσσονται στις τοποθεσίες τους και ότι τα αρχεία πρέπει να είναι προσβάσιμα.

Η Μόσχα δεν δέχεται συζήτηση για επιστροφή πολιτιστικών αγαθών. Αυτό το ζήτημα δεν υπάρχει γι’ αυτήν - δήλωσε χθες ο επικεφαλής του Υπουργείου Πολιτισμού της Ρωσίας Vladimir Miedinski. Ανέφερε ότι τα πολιτιστικά αγαθά που μεταφέρθηκαν στην Ρωσία είναι "ιδιοκτησία της Ρωσίας".

 

«Η Ρωσία δεν πρόκειται να συμμετέχει σε ομιλίες για την "επιστροφή πολιτιστικών αγαθών". Αυτό το ζήτημα απλά δεν υπάρχει για εμάς» - είπε ο Βλαντιμίρ Μιεντίνσκι.

Ο Miedinski δήλωσε ότι τα πολιτιστικά αγαθά που «μετακινήθηκαν στο πλαίσιο της αντισταθμιστικής αποκατάστασης» τώρα «ανήκουν στη Ρωσική Ομοσπονδία».

Μόνο η Ρωσία "ως ιδιοκτήτης έχει το δικαίωμα να τα διαθέσει", σημείωσε.

Το πολωνικό Υπουργείο Εξωτερικών δημοσίευσε στο Twitter ένα post το Σάββατο, όπου τόνιζε ότι ο πολωνικός πολιτισμός υπέφερε από τις ενέργειες της ΕΣΣΔ: τα στρατεύματα της NKVD άρπαξαν έργα τέχνης και πολλά από αυτά είναι στη Ρωσία σήμερα. Το υπουργείο δημοσίευσε ένα γράφημα με τίτλο "Απώλειες πολιτιστικών αγαθών ως αποτέλεσμα των δραστηριοτήτων της ΕΣΣΔ". Εκεί φαίνονται πίνακες όπως "Η Madonna Głogowska" από τον Lucas Cranach τον πρεσβύτερο, "Το Κορίτσι με ένα περιστέρι" του Antoine Pesne, το "Bird yard" από τον Daniel Schultz ή "Τοπίο σε Δάσος" από τον Jan Brueghl τον πρεσβύτερο.

🇵🇱 culture suffered tremendous losses due to Soviet actions.

⚫Special NKVD units looted valuable pieces of Poland’s Art – many of which are still in 🇷🇺.
⚫Red Army and NKVD repeatedly destroyed and confiscated what Germans couldn’t rob or burn down.#liberationWITHOUTfreedom pic.twitter.com/Fa8qUNnqQK

— Ministry of Foreign Affairs 🇵🇱 (@PolandMFA) January 18, 2020

Μετά την εισβολή της Σοβιετική Ένωση στην Πολωνία στις 17 Σεπτεμβρίου 1939, ο κόκκινος στρατός επιδόθηκε στη λεηλασία και την καταστροφή της πολιτιστικής κληρονομιάς της Πολωνίας. Εκτιμάται ότι αμέσως μετά την εισβολή, περίπου τα μισά πολωνικά μουσεία και παρόμοια δημόσια ιδρύματα διαλύθηκαν στα εδάφη που είχαν καταλάβει οι Σοβιετικοί. Πολλά αντικείμενα στάλθηκαν σε σοβιετικά μουσεία όπως στο Μουσείο Ιστορίας της Μόσχας και στο Κεντρικό Αντι-Θρησκευτικό Μουσείο (επίσης στη Μόσχα). Άλλες έργα τέχνης απλά καταστράφηκαν. Για παράδειγμα, κατά τη διάρκεια της εκκαθάρισης του ιστορικού Μουσείου Lwów της Πολωνίας στις αρχές του 1940, τα εκθέματά του μεταφέρθηκαν στο υπόγειο της Czarna (Μαύρης) Kamienica, μακριά από το δημόσιο έλεγχο και συστηματικά καταστράφηκαν εκεί.

Η λεηλασία συνεχίστηκε μέχρι το 1947, παρόλο που αυτά τα εδάφη θεωρητικά βρίσκονταν ήδη στην συμμαχική κομμουνιστική Πολωνία. Ακόμα και Πολωνοί κομμουνιστές αισθάνθηκαν «άβολα» για το εύρος των εγκλημάτων των σοβιετικών. Το 1945, ο μελλοντικός πρόεδρος του Πολωνικού Συμβουλίου του Κράτους, Aleksander Zawadzki, ανησύχησε ότι "οι βιασμοί και οι λεηλασίες από τον σοβιετικό στρατό θα προκαλούσαν εμφύλιο πόλεμο".

Όσον αφορά τα έργα τέχνης αυτά λεηλατήθηκαν από τις λεγόμενες «Σοβιετικές Ταξιαρχίες Τροπαίων», στις οποίες υπήρχαν και ιστορικοί τέχνης που επέλεγαν να μεταφέρουν έργα τέχνης, βιβλία και πολιτιστικά αντικείμενα στη Ρωσία. Το έργο της λεηλασίας των «Ταξιαρχιών Τροπαίων», καθοδηγήθηκε από τον κομισάριο άμυνας, Nikolai Bulganin, ο οποίος στα νιάτα του ήταν αξιωματούχος της Τσεκά και μετά τον πόλεμο, για τις υπηρεσίες του στον Κόκκινο Στρατό, ο Στάλιν τον έκανε Υπουργό Άμυνας (1953-1955), ενώ υπήρξε και πρωθυπουργός (1955-1958) επί Χρουστσόφ. Συνολικά εκτιμάται ότι οι σοβιετικές ταξιαρχίες λεηλάτησαν εκατομμύρια βιβλία και ένα εκατομμύριο έργα τέχνης. Μετά το τέλος του πολέμου, μόνο ένα μικρό ποσοστό των λεηλατημένων αντικειμένων επιστράφηκε στην Πολωνία.

Επιπρόσθετα, επιτράπηκε σε μεμονωμένους στρατιώτες του Κόκκινου Στρατού να στείλουν "πολεμικά τρόπαια" πίσω στην πατρίδα τους, ο αριθμός των οποίων εξαρτιόταν από τον βαθμό τους. Το αποτέλεσμα ήταν η εκτεταμένη λεηλασία απλών σπιτιών που λεηλατήθηκαν αφού αφαιρέθηκαν όχι μόνο πολύτιμα αντικείμενα, αλλά και φαγητά, ρούχα, παπούτσια, ραδιόφωνα, κοσμήματα, σκεύη, ποδήλατα, ακόμη και λεκάνες τουαλέτας.

ΚΟ / από εδώ, εδώ, εδώ κι εδώ

Ole Miss 1962. Την ημέρα που ο Μισισιπής παραλίγο να επαναστατήσει για δεύτερη φορά

Το Ιστορικό:

Οι βίαιες ταραχές στην πολιτεία του Μισισιπή τον Σεπτέμβριο του 1962, που ονομάστηκαν “the Ole Miss riot” ή “Battle of Oxford”, ξέσπασαν μεταξύ χιλιάδων λευκών κατοίκων του Μισισιπή, που διαφωνούσαν με την εγγραφή του μαύρου James Meredith στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης του Μισισιπή και των ένοπλων ομοσπονδιακών και κρατικών δυνάμεων. Οι ταραχές ξεκίνησαν τη νύχτα της 30ης Σεπτεμβρίου 1962 και είχαν την δυναμική να οδηγήσουν σε γενικευμένα επεισόδια και σε άλλες πολιτείες του Νότου, ενώ το έντονο τοπικιστικό και εξεγερσιακό κλίμα έβγαζε στην επιφάνεια αποσχιστικές τάσεις και μύριζε «νέο εμφύλιο». Δύο πολίτες και ένας Γάλλος δημοσιογράφος, σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια της νύχτας και περισσότεροι από 300 άνθρωποι τραυματίστηκαν, συμπεριλαμβανομένου του ενός τρίτου των στρατιωτών των ΗΠΑ που αναπτύχθηκαν στην περιοχή.

Το 1954 το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ είχε αποφανθεί ότι ο φυλετικός διαχωρισμός (segregation) στα δημόσια σχολεία ήταν αντισυνταγματικός. Ο Meredith βετεράνος της Πολεμικής Αεροπορίας, βασιζόμενος σε αυτή την απόφαση, αμέσως έκανε αίτηση στο Πανεπιστήμιο του Jackson του Μισισιπή. Παρ 'όλα αυτά, η είσοδός του αποκλείστηκε από τους πανεπιστημιακούς αξιωματούχους και αργότερα από τον κυβερνήτη Ross Barnett, ο οποίος δήλωσε: «Σε όλη την ιστορία δεν υπάρχει ούτε μια περίπτωση όπου η λευκή φυλή επέζησε της κοινωνικής φυλετικής ενσωμάτωσης. Δεν θα πιούμε από το ποτήρι της γενοκτονίας!... Θα πρέπει είτε να υποταχθούμε στις παράνομες επιταγές της ομοσπονδιακής κυβέρνησης, είτε να σταθούμε σαν άνδρες και να τους πούμε ποτέ! ... Κανένα σχολείο δεν θα ενσωματωθεί στο Μισισιπή, ενώ εγώ είμαι ο κυβερνήτης σας!»

Η κυβέρνηση του John F. Kennedy είχε εκτενείς συζητήσεις με τον Barnett και το προσωπικό του για την προστασία του Meredith, αλλά ο Barnett είχε δημοσίως δεσμευθεί να κρατήσει το πανεπιστήμιο φυλετικά διαχωρισμένο. Ο Υπουργός Δικαιοσύνης Ρόμπερτ Φ. Κένεντι έλπιζε ότι ήταν αρκετή μια συνοδεία Αμερικανών στρατιωτών, να αναγκάσει τον κυβερνήτη να συμμορφωθεί. Δεν έκρυβε πάντως τις ανησυχίες του ότι μπορεί να ξεσπάσει ένας «μίνι-εμφύλιος πόλεμος» μεταξύ των στρατευμάτων του στρατού των Η.Π.Α. και των διαδηλωτών. Κάτω από συνεχείς πιέσεις, ο Barnett τη δεσμεύτηκε να εγγυηθεί για την τάξη και απρόθυμα συμφώνησε να επιτρέψει στον Meredith να εγγραφεί, ενώ ο Ρόμπερτ Φ. Κένεντι διέταξε 500 Αμερικανούς στρατιώτες να συνοδεύσουν τον Meredith κατά την άφιξή του και την εγγραφή του. Στις 1 Οκτωβρίου 1962, ο Meredith έγινε ο πρώτος Αφροαμερικάνος φοιτητής στην αμερικανική ιστορία που γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο του Μισισιπή και παρακολούθησε το πρώτο έτος. Αποφοίτησε στις 18 Αυγούστου 1963 με πτυχίο πολιτικών επιστημών.

Κατά τη διάρκεια εκείνων των ημερών το εθνικιστικό (για άλλους ρατσιστικό) θερμόμετρο είχε ανέβει κατακόρυφα στις τάξεις των λευκών Νοτίων κατοίκων. Αυτοκίνητα κυκλοφορούσαν συνεχώς στους δρόμους με σημαίες του Νότου, εμβατήρια της Συνομοσπονδίας της εποχής του «εμφυλίου» ακούγονταν παντού, γκρι στολές "ξεθάφτηκαν" και στην πανεπιστημιούπολη είχαν κολληθεί αυτοκόλλητα που έγραφαν "The South shall rise again!". Ο στρατηγός εν αποστρατεία Edwin Walker, βετεράνος του Β΄ ΠΠ και του Πολέμου της Κορέας βγήκε στο ραδιόφωνο και είπε: «Μισισιπή: Είναι καιρός να προχωρήσουμε. Ακούσαμε πολλά και δεχθήκαμε πολλές πιέσεις από το αντίχριστο Ανώτατο Δικαστήριο! Σηκωθείτε και σταθείτε δίπλα στον κυβερνήτη Ross Barnett στο Τζάκσον του Μισισιπή! Τώρα είναι η ώρα να μας ακούσουν! Χιλιάδες αποφασισμένοι άντρες από κάθε πολιτεία της Ένωσης θα μαζευτούν να διαδηλώσουν υπέρ της ελευθερίας! Είναι η μάχη για την Δημοκρατία! Ναι στον Barnett! Όχι στον Κάστρο! Φέρτε την σημαία σας, τη σκηνή σας και την κατσαρόλα σας. Ή τώρα ή ποτέ! Ζούμε στιγμές όπου ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών δεσμεύεται ότι χρησιμοποιήσει στρατεύματα, ομοσπονδιακά ή κρατικά, στο Μισισιπή! Την τελευταία φορά που έγινε μια τέτοια κατάσταση ήμουν στη λάθος πλευρά. Αυτό ήταν στο Little Rock του Αρκάνσας το 1957-1958. Αυτή τη φορά – χωρίς στολή - είμαι στη σωστή πλευρά! Θα είμαι εκεί!»

Το παρακάτω άρθρο προσφέρει κάποιες πινελιές στην ιστορία. Ναι, είναι από την μη πολιτικά ορθή πλευρά.

Του Hunter Wallace (Occidental Dissent) / ΚΟ

Έτος 1962.

Πολιτεία του Μισισιπή.

Πανεπιστήμιο του Μισισιπή.

Εκατοντάδες χρόνια αφότου η πολιτεία του Μισισιπή αποσχίστηκε από την Ένωση, ήρθε μια εποχή που μια επαναστατική φλόγα βγαλμένη από το 1861 ήρθε και πέρασε χωρίς κανένα σπουδαίο περιστατικό, καθώς η κυβέρνηση Κένεντι ομοσπονδίασε την Εθνική Φρουρά για να αναγκάσει την φυλετική ενσωμάτωση του James Meredith στο Ole Miss.

Τα ακόλουθα αποσπάσματα προέρχονται από το βιβλίο του William Doyle: “An American Insurrection: James Meredith and the Battle of Oxford Mississippi, 1962” (Μια Αμερικανική εξέγερση: ο James Meredith και η μάχη της Οξφόρδης του Μισισιπή, 1962):

"Σε μια έκρηξη πλήρους παροξυσμού, οι κορυφαίοι ραδιοφωνικοί και τηλεοπτικοί σταθμοί της πολιτείας του Μισισιπή, WJDX / WLBT, εξέπεμπαν πολεμικά τραγούδια καθώς η μάχη είχε ξεσπάσει. Ο σταθμός είχε ανταποκριτές που ανέφεραν από τη σκηνή της Οξφόρδης και έκαναν ό,τι μπορούσαν για να αναφέρουν τα γεγονότα της ταραχής. Αλλά στο Jackson, ο σταθμός άρχισε τις “rebel” ηχογραφήσεις, παρέχοντας το soundtrack στις ταραχές. Το μουσικό χάος μεταφέρθηκε σε όλη την ύπαιθρο του Μισισιπή, στα σπίτια των φοβισμένων πολιτών, στα ραδιόφωνα των αυτοκινήτων των πολιτών εθελοντών που μετακόμισαν στην Οξφόρδη και στα αυτιά των εξεγερμένων και των θεατών στη μάχη.

Αυτό που άκουγαν ήταν η 100% μουσική πολέμου με το γνωστό rebel τραγούδι του εμφυλίου “To arms, to arms, to arms, in Dixie!”: "Μην φοβάστε κανένα κίνδυνο, μην αποφύγετε το βάρος, / σηκώστε το τουφέκι, το δόρυ και το σπαθί, / στα όπλα, στα όπλα, στα όπλα, για το Dixie! "Τότε υπήρξε το τραγούδι “No, No, Never” που γράφτηκε ειδικά για την κρίση του Meredith.

Τα χρόνια εξαφανίστηκαν και ξαφνικά ήταν το 1861 και ο Jeff Davis ήταν πρόεδρος και ο στρατός της Συνομοσπονδίας ήταν έτοιμος και το όνειρο μιας ανεξάρτητης νότιας δημοκρατίας ήταν σχεδόν τόσο ζωντανό όσο το ότι θα ανατείλει ο  ήλιος το άλλο πρωί».

Ας θυμηθούμε τη γενιά του Ole Miss την μνήμη των οποίων οι φανατικοί της “social justice” θέλουν να διαγράψουν από αυτή την πανεπιστημιούπολη:

"Ενενήντα χρόνια πριν, το απόγευμα της 3ης Ιουλίου 1863, μια ομάδα φοιτητών του Πανεπιστημίου του Μισισιπή είχε πολεμήσει σε ένα πελώριο πεδίο στην Πενσυλβάνια κοντά στο Gettysburg. Ήταν τα υπολείμματα του Α΄Λόχου του Ενδέκατου Συντάγματος Εθελοντών του Μισισιπή, γνωστού ως "University Greys" (οι Γκρι του Πανεπιστημίου), που το 1861 βάδισαν από την Οξφόρδη με πενήντα περίπου φοιτητές του Πανεπιστημίου του Μισισιπή και εκατό άλλα αγόρια και άνδρες από την κομητεία του Lafayette. Αφού πολέμησαν στο δρόμο τους μέσω του Harpers Ferry, της Πρώτης Μάχης του Manassas, των Seven Pines, του Bull Run και του Antietam, απέμειναν μόνο τριάντα ένας από αυτούς... Από τους τριάντα ένα Γκρι του Πανεπιστημίου εννέα σκοτώθηκαν, δώδεκα τραυματίστηκαν και δέκα φυλακίστηκαν. Την ημέρα εκείνη η μονάδα υπέστη 100% απώλειες. Κανείς από αυτούς ποτέ δεν επέστρεψε στη σχολή στην Οξφόρδη".

Αυτό το βιβλίο ασχολείται με την αληθινή ιστορία για το πόσο κοντά ήταν οι ταραχές του Ole Miss Riot του 1962 να προκαλέσουν μια βίαιη εξέγερση στον βαθύ νότο ενάντια στην φυλετική ενσωμάτωση:

"Σε ολόκληρη την περιοχή, αυτοκίνητα και φορτηγά γεμάτα ένοπλους και άοπλους μαχητές έτρεχαν προς την Οξφόρδη από όλες τις κατευθύνσεις, ειδικά από τις γειτονικές πολιτείες - φρούρια του φυλετικού διαχωρισμού, Αλαμπάμα και Λουιζιάνα".

Το 1962, υπήρχαν χιλιάδες εθελοντές στο δρόμο προς την Οξφόρδη οι οποίοι ήταν έτοιμοι να πάρουν τα όπλα ενάντια στον “Bobby” (Κένεντι). Η Κου-Κλουξ-Κλαν υπό τον Robert Shelton κινητοποιούσε έναν στρατό 100.000 Λευκών ανδρών από όλο τον Νότο για να υπερασπιστεί τον Μισσισπί από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση.

Ήταν μια συναρπαστική στιγμή στην αμερικανική ιστορία. Ένας βουλευτής της πολιτείας του Μισισιπή εισήγαγε ένα διάταγμα απόσχισης το 1962. Ο κυβερνήτης Ross Barnett μίλησε μάλιστα με τον RFK στο τηλέφωνο για να βγει ο Μισισιπής από την Ένωση. Υποχώρησε ύστερα από ομοσπονδιακή πίεση, αλλά αν ο Barnett είχε πάρει διαφορετική απόφαση εκείνη την στιγμή και είχε επιλέξει την αντίσταση αντί της υποταγής, οι πύλες της κολάσεως θα είχαν ανοίξει στο Νότο στη δεκαετία του 1960. Αν είχε καταλήξει σε βίαιη σύγκρουση που κάποιοι ήθελαν, ποιο θα ήταν το αποτέλεσμα;

"Ο RFK και ο Barnett επικοινώνησαν τηλεφωνικά ξανά, και για άλλη μια φορά δεν κατέληξαν κάπου γρήγορα.

"Ως Υπουργός Δικαιοσύνης", δήλωσε με μεγάλη δημοσιότητα ο Κένεντι, "είναι καθήκον μου να δω ότι οι αποφάσεις του ομοσπονδιακού δικαστηρίου επιβάλλονται".

«Θα υπακούσω στους νόμους του Μισισιπή», είπε ο Barnett. "Το Σύνταγμα των ΗΠΑ είναι ο νόμος της γης, αλλά όχι αυτό που λέει κάποιο δικαστήριο".

Ο υπουργός δικαιοσύνης του επεσήμανε: "Κυβερνήτη, είσαι μέρος των Ηνωμένων Πολιτειών."

Ο Barnett έκανε μια εκπληκτική δήλωση, μια παρατήρηση που έκανε πολλούς να χλωμιάσουν γιατί χτυπούσε στην καρδιά του θέματος. "Υπήρξαμε μέρος των Ηνωμένων Πολιτειών", δήλωσε ο κυβερνήτης, "αλλά δεν ξέρω αν είμαστε ακόμα ή όχι."

Ένας κατά πάσα πιθανότητα έκπληκτος Κένεντι ρώτησε: "Βγαίνεις από την Ένωση;"

Ο Μπάρνετ γέλασε: «Φαίνεται ότι μας κλωτσούν, σαν να μην ανήκουμε σε αυτήν».

Ακόμα κλωτσούν το Νότο.

Είναι χειρότερο από ποτέ στην σημερινή εποχή με το «γάμο» των ομοφυλόφιλων και τη δολοφονία αγέννητων παιδιών. Οι ομοσπονδιακοί δικαστές είναι τώρα η κυρίαρχη δύναμη στη χώρα αυτή. Ο λαός δεν έχει κανέναν λόγο στην κυβέρνησή του. Η συντριπτική πλειοψηφία του λαού του Μισισιπή συμφώνησε με τον Ross Barnett σε εκείνο το σημείο εκείνη τη στιγμή, είδε πού το πήγαινε και ήταν έτοιμος να λάβει τις εντολές:

"Σε μια τεράστια φωτεινή οθόνη γράφτηκαν τα λόγια του νέου τραγουδιού της πολιτείας "Go Mississippi!", καθώς η μεγάλη Ole Miss μπάντα έπαιζε το ξέφρενο, ρυθμικό τραγούδι: “Go, Mississippi, you cannot go wrong, / Go, Mississippi, we’re singing your song, M-I-S-S-I-S-S-I-P-P-I!”

Το πλήθος φώναξε: "Θέλουμε τον Ross! Θέλουμε τον Ross! "Και η μεγαλύτερη σημαία της Συνομοσπονδίας σε όλο τον κόσμο κυμάτιζε στο γήπεδο. Ο κυβερνήτης του Μισισιπή σηκώθηκε και το πλήθος ξέσπασε σε ένα ντελίριο παρατεταμένου ovation.

Ο Ross Barnett αξιώθηκε να γίνει δέκτης μιας από τις πιο δυνατές αποθεώσεις  πλήθους που δόθηκε ποτέ σε Αμερικανό πολιτικό. Σε έναν οπαδό που ήταν στο γήπεδο, τον λοχαγό Hassel Franklin της Εθνικής Φρουράς του Μισισιπή, φάνηκε πως το στάδιο θα κατέρρεε. Ένιωθε ότι μια επανάσταση ξεσπούσε. Για την φοιτήτρια του Ole Miss, την Mary Lynn Hendricks, φάνηκε πως η γη κατέρρεε κάτω από τα πόδια της.

"Νόμιζες ότι ήσουν στο Κολοσσαίο και παρακολουθείς τους χριστιανούς και τα λιοντάρια με το βρυχηθμό που ακουγόταν", θυμήθηκε ο δικηγόρος από το Τζάκσον William Goodman. «Ήταν σαν μια μεγάλη ναζιστική συγκέντρωση», υπενθύμισε ένας φοιτητής του Ole Miss, προσθέτοντας: «Ναι, κάπως έτσι πρέπει να ήταν και η Νυρεμβέργη!» Ένας άλλος θεατής, ο E.L. McDaniel θεώρησε ότι εάν ο Barnett έδινε το σύνθημα, όλοι οι 41.000 άνθρωποι θα έβγαιναν τρέχοντας από το στάδιο και θα βάδιζαν 170 μίλια βόρεια προς την Οξφόρδη για να περικυκλώσουν το πανεπιστήμιο και άλλοι 50.000 θα ενώνονταν μαζί τους στο δρόμο.

Ο Barnett πήρε το μικρόφωνο μέσα στο γήπεδο με μανιασμένη έκφραση στο πρόσωπό του, ύψωσε τη σφιγμένη γροθιά του στον αέρα και την κράτησε, κάνοντας το σώμα του ένα παγωμένο άγαλμα της επαναστατικής αντίστασης. Τηλεοπτικές κάμερες τον μεταδίδουν ζωντανά σε κοντινή απόσταση σε όλη την πολιτεία. "Χιλιάδες πολεμικές σημαίες της Συνομοσπονδίας ανεμίζουν σε όλο το στάδιο", έγραψε ο δημοσιογράφος Μπιλ Μινόρ, "που λάμπει το βράδυ σαν μια ξέφρενη πυρκαγιά σε δάσος".

Ο Barnett μεθυσμένος από το ντελίριο τελικά φώναξε με δυνατή φωνή που έκοψε τον αέρα σαν σπαθί,"Αγαπώ τον Μισσισσιπή!" Το πλήθος ανταποκρίθηκε ουρλιάζοντας.

"Λατρεύω τους ανθρώπους του!

Τα έθιμά μας!

Αγαπώ και σέβομαι την κληρονομιά μας!"

Το 2019, κανείς δεν θυμάται ότι ο Ross Barnett και το Πανεπιστήμιο του Μισισιπή έχουν ξεριζωθεί και αποξενωθεί από τη νότια κληρονομιά του και αυτό που συζητάει εδώ και χρόνια είναι αν η μασκότ της κυρίως μαύρης ομάδας football πρέπει να είναι μια μαύρη αρκούδα ή ένας καρχαρίας με πόδια. Εκ των υστέρων φάνηκε, ότι ο Ross Barnett ήταν ένας από τους πολυάριθμους ανθρώπους στην ιστορία που είχαν ραντεβού με το πεπρωμένο και που δεν έκανε τίποτα, αφήνοντας τη στιγμή να περάσει, κάτι που είχε αμέτρητες απρόβλεπτες συνέπειες για τις μελλοντικές γενιές.

Rebels: James Meredith & the Integration of Ole Miss from The Southern Documentary Project on Vimeo.

ΚΟ / από εδώ