“The Darkest Hour”. Σιγά μην έλειπε η προπαγάνδα (video)

Η ταινία «Η πιο σκοτεινή ώρα» εξαρτάται από τη συζήτηση για το κατά πόσον η Βρετανία θα έπρεπε να είχε αναζητήσει κάποιον συμβιβασμό με τον Χίτλερ ή να συνεχίσει να τον πολεμά. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Χίτλερ δεν έδειξε καμία εχθρότητα στη Μεγάλη Βρετανία, την οποία θεωρούσε ως πιθανό σύμμαχο και προσφέρθηκε να εγγυηθεί την ασφάλεια και την ακεραιότητα της βρετανικής αυτοκρατορίας. Έτσι έκανε την πρόταση να μην ενοχλήσει τη Βρετανία στην αποικιακή της πολιτική, εφόσον αυτή αναγνωρίσει τη γερμανική κυριαρχία στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Ο Χίτλερ ήθελε να έχει λυμένα τα χέρια για να επιτεθεί στη Σοβιετική Ένωση, την οποία έβλεπε ως την πιο θανάσιμη απειλή για τον παγκόσμιο πολιτισμό. 

Η "σκηνή στο τρένο" (“train scene”) φαίνεται να είναι η στιγμή κλειδί όταν ο Τσόρτσιλ αποφασίζει να συνεχίσει τον αγώνα. Πηγαίνει σε ένα τρένο του μετρό για πρώτη φορά και ρωτά τους ανθρώπους τι σκέφτονται για τον πόλεμο, αν έχουν ακόμα τη βούληση να πολεμήσουν.

Ίσως να πιστεύετε ότι μια ταινία του Β'ΠΠ θα ήταν τουλάχιστον απαλλαγμένη από προπαγάνδα των διαφυλετικών ζευγαριών. Λάθος κάνετε. Κατάφεραν να βρουν έναν τρόπο να την βάλουν, ακόμα και εδώ. Στο τρένο είναι ένας χαρωπός νεαρός μαύρος άντρας, που προφανώς έχει σχέση με μια λευκή γυναίκα από τον τρόπο που του φέρεται και τον κοιτάζει. Το ζευγάρι είναι σε όλη την σκηνή ιδιαίτερα εμφανές και ενεργό, αφού «τυχαία» βρίσκονται κοντά στην θέση που είναι ο Τσώρτσιλ….

Υπάρχει μια ενδιαφέρουσα στιγμή, όταν κάποιος λέει στον Τσώρτσιλ σχετικά με τον πόλεμο, ότι "μερικοί άνθρωποι λένε ότι είναι ένα χαμένος αγώνας" (lost cause). "Οι χαμένοι αγώνες είναι οι μόνοι που αξίζει να αγωνιστούμε", απαντάει. Στη συνέχεια ο μαύρος και η λευκή γυναίκα ανταλλάσσουν μεταξύ τους βλέμματα και κουνάνε συγκαταβατικά τα κεφάλια τους, σαν να είχαν κάποια ιδιαίτερη εμπειρία στο θέμα. Τι υπονοείται εδώ; Ο φοβερός αγώνας ενάντια στην «προκατάληψη» που ίσως είχε η γυναίκα να αντιμετωπίσει ως φιλενάδα ενός μαύρου άντρα;

"Εάν ο εχθρός εμφανιζόταν σε αυτούς τους δρόμους τι θα κάνατε", ρωτάει τον κόσμο ο Τσώρτσιλ. Και μια γυναίκα απαντάει "θα πολεμούσαμε τους φασίστες". Προσέξτε, όχι θα πολεμούσαμε τους Γερμανούς ή θα πολεμούσαμε τους εχθρούς, ούτε θα πολεμούσαμε για την πατρίδα, αλλά τους "φασίστες". Νομίζω είναι ξεκάθαρο το μήνυμα.

Ο μαύρος είναι επίσης υπερπατριώτης. "Ποτέ δεν θα πάρουν τη (πλατεία) Picadilly!" αναφωνεί.

Ο Τσόρτσιλ τελειώνει αναφέροντας ένα κομμάτι από το βιβλίο “Lays of Ancient Rome” του Άγγλου ιστορικού, ποιητή και πολιτικού Thomas Babington Macaulay (Τόμας Μπαμπίνγκτον Μακουλάι). Ο μαύρος τον βοηθά συμπληρώνοντας τις τελευταίες γραμμές. Ο Macaulay είναι ένας πολύ μικρός Άγγλος ποιητής. Ακόμη και οι άνθρωποι που είναι καλά εξοικειωμένοι με την αγγλική λογοτεχνία θα μπορούσαν να έχουν πολύ λίγη γνώση για το έργο του. Αλλά αυτός ο «χαρισματικός» μαύρος τον ξέρει από έξω. Έχει εισχωρήσει στα βάθη της αγγλικής λογοτεχνίας.

Ο σκηνοθέτης της ταινίας, Joe Wright είναι παντρεμένος με μια Ινδή γυναίκα την Anoushka Shankar (κόρη του Ravi Shankar). Ίσως αυτό έπαιξε κάποιον ρόλο στο να προβληθεί το "ιδανικό" του διαφυλετικού ζευγαρώματος.

ΚΟ / από εδώ (κι εδώ κι εδώ)

Είδαν την ταινία “Dunkirk” και πρασίνισαν από το κακό τους! Γιατί έχει μόνο άντρες και το χειρότερο…μόνο λευκούς άντρες!

Το πόσο έχουν εθιστεί κάποιοι στην τοξικότητα της πολιτικής ορθότητας που έχει δηλητηριάσει τις δυτικές κοινωνίες αποδεικνύεται από τις αντιδράσεις κάποιων ηλίθιων, υστερικών και σπαστικών ανθρώπων στην εξαιρετική ταινία “Dunkirk” («Δουνκέρκη»).

Το trailer:

Άτομα που παριστάνουν τους «ανοιχτόμυαλους» είναι η επιτομή του στενόμυαλου και ακόμα παραπέρα του βλάκα. Άτομα που παριστάνουν τους «αντιρατσιστές» και διατείνονται ότι «δεν υπάρχουν φυλές», αποδεικνύεται ότι έχουν αρρωστημένη εμμονή με την φυλή. Και αυτά τα άτομα - ως συνήθως – έχουν πιάσει τα πόστα στον χώρο της «ενημέρωσης» και του «πολιτισμού».

Η ταινία“Dunkirk” αναφέρεται σε μια στρατιωτική επιχείρηση που έλαβε χώρα τον Μάιο του 1940. Οι Γερμανοί παγίδευσαν περίπου 400.000 στρατιώτες των Συμμάχων σε μια παραλία στην κατεχόμενη από τους Ναζί Γαλλία και στη συνέχεια στήθηκε μια επιχείρηση για τον απεγκλωβισμό ενός αριθμού στρατιωτών και την ασφαλή επιστροφή τους στην Βρετανία. Στην επιχείρηση διάσωσης έλαβαν μέρος και βρετανοί πολίτες που με κίνδυνο την ζωή τους, ταξίδεψαν μέχρι τις βόρειες γαλλικές ακτές με ό,τι πλεούμενο ή σκάφος είχαν για να σώσουν όσους στρατιώτες μπορούσαν και να τους φέρουν πίσω στην πατρίδα.

Την ταινία σκηνοθετεί και υπογράφει το σενάριό της ο Αγγλο-αμερικάνος Christopher Nolan («Interstellar», «Inception», τριλογία «The Dark Knight»).

Την “Dunkirk” άλλοι την χαρακτήρισαν «πολεμική ταινία» και άλλοι «αντιπολεμική ταινία»! Στην πραγματικότητα είναι μια δραματική ταινία διάσωσης. Εκατοντάδες χιλιάδες Βρετανοί (και Γάλλοι) στρατιώτες περικυκλωμένοι από τις δυνάμεις του εχθρού και παγιδευμένοι στην παραλία, με τις πλάτες τους στην θάλασσα, περιμένουν με αγωνία κάποιο πλοίο να τους πάρει και να τους επιστρέψει στην πατρίδα τους. Στην ουσία παρακολουθούμε παράλληλα τρεις ιστορίες. Μία στον μόλο (προκυμαία) με τον τρομαγμένο και άοπλο στρατιώτη Tommy, μία στην θάλασσα με τον κύριο Dawson, που διακατέχεται από αισθήματα πατριωτισμού και θυσίας μαζί με τον γιο του Peter και το νεαρό George που θα βρει τον θάνατο από βρετανό στρατιώτη που έχει υποστεί  σοκ, και μία στον αέρα με τον Βρετανό πιλότο ενός Spitfire, τον ατρόμητο Farrier. Η ταινία «ντύνεται» από την εξαιρετική μουσική του Hans Zimmer της οποίας το επιβλητικό τέμπο εντείνει την ένταση και την αγωνία στον θεατή. Γενικά, πρόκειται για μία υπέροχη ταινία που αξίζει να δει κανείς στην οθόνη, (όχι σε dvd).

Ο άρρωστος κόσμος των media όμως, έντρομος είδε μια ταινία στην οποία δεν υπάρχουν γυναίκες ηρωίδες και δεν υπάρχουν πρωταγωνιστές μαύροι. Και έφριξαν.

Κάποιοι άλλοι εκνευρίστηκαν γιατί δεν ακούγεται η λέξη «ναζί» ή έστω «Γερμανός», παρά μόνο ο «εχθρός», ενώ άλλοι διέρρηξαν τα ιμάτιά τους επειδή δεν τονίστηκε στην ταινία η «ναζιστική βαρβαρότητα», άσε που δεν υπάρχει καμία νύξη για «ολοκαύτωμα».

Κάποιοι άρχισαν να κάνουν σενάρια και να υφαίνουν συνομωσίες, παρουσιάζοντας  «ύποπτες» τις πολιτικές απόψεις του Nolan, ως «δεξιές», ακόμη και «κρυφο-φασιστικές», με βάση ταινίες του όπως η “The Dark Knight Rises”.

Στο Marie Claire (!) κάποια Mehera Bonner έγραψε ένα άρθρο στο οποίο υποστήριζε ότι η ταινία εξυμνεί τους άνδρες… πάρα πολύ! Ως εκ τούτου είναι απαράδεκτη.

«Αν ο σκοπός του Nolan ήταν να σπάσει το καθιερωμένο καλούπι των ταινιών πολέμου και να κάνει κάτι διαφορετικό - γιατί να μην έκανε μια ταινία για τις γυναίκες στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο; Ή για κάποια άλλη περιθωριοποιημένη ομάδα;», αναρωτιέται η Bonner.

Σχολιάζοντας την ταινία κάποιος ονόματι Brian Truitt της USA Today, γράφει :

«Νιώθεις κάθε τρίξιμο στο πιλοτήριο ενός Spitfire, κάθε αγχωτική στιγμή με την επιλογή του πνιγμού ή της ανάδυσης σε μια επιφάνεια που μαίνεται η πυρκαγιά από το πετρέλαιο και κάθε σκέψη που έχουν οι στρατιώτες που είναι παγιδευμένοι σε μια παραλία όταν έρχεται μια βόμβα από τον ουρανό», γράφει αρχικά στην ανασκόπηση του.

Ο Truitt αφού επαινεί την κινηματογράφηση και την μουσική της ταινίας από τον φημισμένο συνθέτη Hans Zimmer, κρατάει την «ένστασή του» για την τελευταία παράγραφο: «... το γεγονός ότι υπάρχουν μόνο μερικές γυναίκες και κανένας έγχρωμος ηθοποιός σε κεντρικό ρόλο μπορεί να δημιουργήσει σε κάποιους λάθος σκέψεις».

Η κριτική είναι διατυπωμένη με τέτοιο τρόπο ώστε να μην μπορεί να θεωρηθεί ως η γνώμη του αρθογράφου - αλλά ενδεχομένως και γνώμη άλλων.

«Δεν χρειάζεται οι ταινίες που βλέπω να καλύπτουν ένα συγκεκριμένο χρώμα δέρματος και μια γενετική ποσόστωση για να μου αρέσουν», γράφει ένας σχολιαστής. «Αυτοί που επικεντρώνονται τόσο στη φυλή όσο και το φύλο, έχουν την συμπάθειά μου. Είναι άρρωστα άτομα και χρειάζονται βοήθεια», συνεχίζει.

«Η κριτική σας και η άποψή σας είναι άνευ αξίας. Έχετε εμμονή με τον ιστορικό ρεβιζιονισμό των SJWs. Οποιαδήποτε έρευνα κάνετε σχετικά με το θέμα, την οποία μπορείτε να βεβαιωθείτε ότι έκανε ο Nolan, θα αποκαλύψει ότι ο Πολιτιστικός Μαρξισμός σας είναι παράλογος. Μια αξιολύπητη μαχαιριά στο φαντασιακό σας ουράνιο τόξο. Είστε σάπιοι».

Ένας άλλος σχολιαστής, καυτηριάζει και αυτός το «θλιβερό σύμπτωμα μιας κουλτούρας που έχει εμμονή με την φυλή».

«Δεν υπήρχαν γυναίκες ή άνδρες χρώματος επειδή δεν υπήρχε τίποτα τέτοιο στην επιχείρηση στην Δουνκέρκη», σημειώνει ένας άλλος. «Αυτά που δείχνει η ταινία συνέβησαν πραγματικά. Δεν ήταν κάποια φαντασία του Χόλιγουντ. Ξέρω ότι είναι δύσκολο για αυτόν τον δημοσιογράφο να καταλάβει την αυτοθυσία για τον Θεό και την Πατρίδα, αλλά τι να κάνουμε, ας το χωνέψει!»

Είναι απορίας άξιο πως «τολμούν» και βγαίνουν ακόμα ταινίες που ξεφεύγουν έστω και λίγο από την μέγγενη της πολιτικής ορθότητας. Καθότι έχουμε συνηθίσει πλέον να μην υπάρχει ταινία με άνθρωπο «του χρώματος» ή γυναίκα σε ηγετικό κεντρικό ρόλο. Και ας είναι «ιστορική». Σε λίγο τα παιδιά μας θα μαθαίνουν ότι τους πολέμους δεν μπορείς να τους κερδίσεις, αν δεν έχει super ηρωίδες (βλέπε Wonder Woman) ή πολυφυλετικούς «χρωματιστούς» και πάντως μη λευκούς στρατιώτες. Ίσως κάποτε βγει μια νέα ταινία “300” (αυτή και αν κατηγορήθηκε ως «κρυφο-φασιστική») που ο πραγματικός ήρωας και ηγέτης δεν θα είναι ο Λεωνίδας, αλλά κάποιος bisexual πρόσφυγας από το Μπαγκλαντές.

Έχουμε τονίσει πολλές φορές ότι στην Δύση σήμερα ο λευκός άντρας έχει γίνει συνώνυμο του «σατανά» για το λίμπεραλ / αριστερό λεφούσι.

Σε δυτικά πανεπιστήμια, οι προτομές και οι πίνακες μεγάλων λογοτεχνών ζητούνται να αφαιρεθούν επειδή είναι πολύ λευκοί και πολύ αρσενικοί. Το καλοκαίρι του 2016, κάποιοι φοιτητές υπέβαλαν αίτηση στο Πανεπιστήμιο του Yale να βγάλει τους λευκούς συγγραφείς και να τους αντικαταστήσει με περισσότερα "διαφορετικά" άτομα.

 

Στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια κάποιοι κατέβασαν ένα πορτρέτο του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, αντικαθιστώντας το με μια μαύρη λεσβία ποιήτρια. Όλα για χάρη της «διαφορετικότητας».

Τον Ιούλιο, το King's College του Λονδίνου προτίμησε να αποκαθηλώσει τα πορτραίτα των λευκών ιδρυτών του υπέρ ενός «τείχους πολυμορφίας». Ο κοσμήτορας του πανεπιστημίου το δικαιολόγησε ως μια κίνηση που αποβλέπει στο να μην αποξενωθούν οι «σπουδαστές από τις μειονότητες» από το περιβάλλον.

Εκτός από τα πανεπιστήμια, η Εθνική Πινακοθήκη της Σκωτίας, η οποία χρηματοδοτείται από τους σκοτσέζους φορολογούμενους, κυκλοφόρησε ένα «καλλιτεχνικό» βίντεο ενός νεαρού μαύρου που υποτιμά τις απεικονίσεις των λευκών ανδρών για το γεγονός ότι ήταν «ρατσιστές» και δεν φέρονταν καλά στις μειονότητες. Συνεχώς κομπάζει γυμνός κάνοντας σπαστικές χειρονομίες και λέγοντας ότι αυτός "είναι εδώ" ενώ αποκαλεί όλες τις ιστορικές μορφές έναν "τάφο που κατουράει ο σκύλος"...

Ιδού το "αριστούργημα"

Η αντι-λευκή μισανδρική υστερία φαίνεται να αυξάνει στις παρηκμασμένες δυτικές κοινωνίες.

Η ιστορία είναι ένας από τους βασικούς παράγοντες που ενώνουν ένα έθνος και κρατάνε ενωμένη μια κοινωνία. Και αυτό χαλάει τα σχέδια της νέας τάξης. Είναι κάτι που μισεί. Για αυτό προσπαθεί να δημιουργήσει πρώτα αμηχανία και μετά ενοχές για το παρελθόν, ώστε αφού απαλλαχθούν μια και καλή από αυτό το «ενοχλητικό παρελθόν» οι δυτικές κοινωνίες, να τους παρουσιάσουν μετά το δικό τους «μέλλον».

«Όποιος ελέγχει το παρελθόν, ελέγχει το μέλλον». (George Orwell, “1984”).

ΥΓ: για την ιστορία: ταινία με τον τίτλο “Dunkirk” είχε κυκλοφορήσει και το 1958. Ούτε εκεί παρατήρησα «ηρωίδες» ή «ανθρώπους του χρώματος».

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / από εδώ, εδώ, εδώ κι εδώ

“Kim Never Called Me White Trash...”

ΚΟ: Το “Kim Never Called Me White Trash” («Ο Kim Ποτέ Δεν Με Έχει Αποκαλέσει Λευκό Σκουπίδι») είναι εμπνευσμένο από το “No Viet Cong Ever Called Me Nigger” («Κανένας Βιετκόνγκ Δεν Με Έχει Αποκαλέσει Αράπη»), την φράση που είπε ο Μοχάμεντ Άλι εκφράζοντας την απροθυμία πολλών Αφροαμερικάνων να πάνε να πολεμήσουν στο Βιετνάμ. 

Του Vincent Law (AltRight) / ΚΟ

Όλες οι ειδήσεις μιλάνε για την Κορέα, αλλά δεν παρακολουθώ πραγματικά την κατάσταση. Είμαι βέβαιος ότι είναι ενδιαφέρον από την πλευρά των πολεμικών παιχνιδιών. Η ιδέα η Βόρεια Κορέα να τοποθετήσει ένα πυρηνικό όπλο σε έναν ICBM (διηπειρωτικό βαλλιστικά πύραυλο) είναι κάτι που θα αλλάξει την δύναμη ισορροπίας στην Ανατολική Ασία και θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια αναμέτρηση επικών διαστάσεων.

Τούτου λεχθέντος, δεν είμαι σίγουρος ότι θα δεχθώ αμάσητη ολόκληρη την αφήγηση περί "κακής Βόρειας Κορέας". Το έχω ακούσει τόσες φορές ήδη από τους συνήθεις υπόπτους. Θυμάμαι να ακούω πώς ο Σαντάμ ήταν κακός και ήθελε να ανατινάξει τον κόσμο. Θυμάμαι ότι άκουσα για τον Καντάφι, για τον Άσαντ, για τον Πούτιν και για τον Donald Trump επίσης.

Γενικά, έχω αναπτύξει ένα σκεπτικισμό για όποιο πόλεμο οι ψευταράδες των μέσων ενημέρωσης προσπαθούν να μας πλασάρουν στο όνομα των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» ή της «παγκόσμιας ασφάλειας». Έχω αναπτύξει έναν χρυσό κανόνα που πάντα ακολουθώ.

Η κίνηση του Trump για την αντιμετώπιση της Κίνας τον οδήγησε να αντιμετωπίσει και τη Βόρεια Κορέα.

Σε αντίθεση με την κοινή γνώμη, οι δύο χώρες έχουν μια τεταμένη σχέση ως αποτέλεσμα του χτυπήματος του Κιμ στην φιλο-κινεζική ομάδα στην κυβέρνηση της Βόρειας Κορέας. Η Κίνα έχει μεταρρυθμίσει και καταστρέψει τους παλιούς τρόπους, ενώ ο Κίμ έχει μειώσει τους «μεταρρυθμιστές» μέσα στην κυβέρνηση.

Καλό για αυτόν. Το να ξεπουλιέσαι στην Νέα Παγκόσμια Τάξη φαίνεται ελκυστικό, αλλά παρουσιάζει μεγάλο κόστος για την εθνική κυριαρχία, όπως έδειξε η περίπτωση της ΕΣΣΔ.

Από αυτά που καταλαβαίνω, η Βόρεια Κορέα έχει πολλά εσωτερικά προβλήματα που συνδέονται κυρίως με το γεγονός ότι είναι διπλωματικά απομονωμένη. Η Βόρειος Κορέα είναι ως επί το πλείστον ορεινό έδαφος και δεν μπορεί να παράγει αρκετά τρόφιμα για να ταΐσει τους δικούς της. Έχουν ξεμείνει από άνθρακα και χωρίς την υποστήριξη της ΕΣΣΔ ή της Κίνας, έχουν βρεθεί στη γωνιά.

Έχουν επενδύσει σε μεγάλο βαθμό στον στρατό τους, εις βάρος των αυξανόμενων ανέσεων για τους πολίτες τους. Έχουν γίνει μια σύγχρονη Σπάρτη που βρίσκεται στα βουνά και έχει θέα προς τα νότια σύνορά της, την Αθήνα.

Εν τω μεταξύ, οι ελιγμοί του Trump εναντίον της Βόρειας Κορέας τον βοηθούν να διατηρήσει μια σκληρή εικόνα στο πλήθος των «Αμερικάνων πατριωτών». Αυτοί οι πρώην ψηφοφόροι του Μπους εξακολουθούν να θυμούνται ότι εκτός από το Ιράν, η Βόρεια Κορέα βρίσκεται κάπου στη λίστα των "άξονων των κακών χωρών" τις οποίες οι ΗΠΑ ορκίζονται να καταστρέψουν. Επομένως, έχει νόημα γιατί ο Trump κοιτάει στο εξωτερικό για να βελτιώσει την δημοτικότητά του στο εσωτερικό.

Αλλά δεν με νοιάζει πραγματικά η Βόρεια Κορέα.

Δεκάρα δεν θα έδινα εάν η Βόρεια Κορέα εισέβαλε στη Νότια Κορέα. Νομίζω ότι πολλοί άντρες της Νότιας Κορέας θα μπορούσαν ακόμη να επωφεληθούν από τη βορειοκορεατική κυριαρχία. Βλέπετε, όταν ήμουν στο κολέγιο, είχα φίλο έναν φοιτητή από τη Νότια Κορέα που μου είπε για το πόσο γρήγορα ο φεμινισμός έχει καταλάβει τη νοτιοκορεάτικη κοινωνία. Αργότερα, έμαθα ότι μια παράξενη σέκτα μαγισσών (!) έχει εξαπλωθεί στη χώρα (την πρόεδρο της χώρας καθοδηγούσε ένας σαμάνος "κορεάτης Ρασπούτιν" & μετά τον θανατό του η κόρη του), γεγονός που επιβεβαίωσε στο μυαλό μου όλα όσα μου είπε. Οι περισσότεροι νοτιοκορεάτες που συνάντησα είναι αδύναμα μαλθακά αγόρια και αναμφισβήτητα η χώρα αντιμετωπίζει μια δημογραφική ύφεση.

Δεν θα ήταν καλύτερος ο κόσμος χωρίς το Kpop;

Αλλά είναι πλούσιοι. Το να έχεις τις ΗΠΑ να πληρώνουν για ένα μεγάλο κομμάτι των αμυντικών δαπανών τους είναι κάτι που βοηθά σίγουρα.

Αλλά ακόμα και χωρίς αυτό το γεγονός, τα πάνε καλά οικονομικά, υποθέτω. Ο καπιταλισμός και μια τεράστια αγορά στην Αμερική για τα φθηνότερα ηλεκτρονικά τους και τα αυτοκίνητά τους έχουν κάνει θαύματα στην οικονομία τους.

Οπότε, αυτό δεν είναι που έχει σημασία;

Αστειεύομαι.

Το μόνο πράγμα για το οποίο καταγγέλλω την Βόρεια Κορέα είναι ότι ο ηγέτης τους είναι χοντρός, παρόλο που οι απλοί άνθρωποι τα βγάζουν πέρα πολύ δύσκολα. Αλλά αυτό μπορεί να είναι μόνο η φωνή της «ισότητας» μέσα μου που μιλάει. Ίσως στην κουλτούρα τους να θεωρείται καλή τύχη να είσαι χοντρός και η στρογγυλή κοιλιά του Κιμ να θεωρείται ότι φέρνει καλή τύχη και περιουσία για ένα ολόκληρο έτος ή κάτι τέτοιο.

Δεν είμαι σίγουρος.

Αλλά ένα πράγμα που είμαι σίγουρος είναι ότι δεν σχεδιάζω να εμπλακώ συναισθηματικά στον πόλεμο προπαγάνδας για τη Βόρεια Κορέα. Ο Kim ποτέ δεν με αποκάλεσε "λευκό σκουπίδι". Ο Kim δεν γέμισε ποτέ στη χώρα μου με τριτοκοσμικούς μετανάστες για να αντικαταστήσει δημογραφικά εμένα και τους απογόνους μου. Ο Kim ποτέ δεν έκανε τις γυναίκες στην χώρα μου παρανοϊκές φεμινίστριες. Ο Kim ποτέ δεν απαίτησε να μισώ τον εαυτό μου επειδή είμαι Λευκός.

Κατά την ταπεινή μου γνώμη, ο Κιμ είναι ένα καλό αγόρι που… "dindu nuffin” («δεν έκανε τίποτα», που λένε και οι έγχρωμοι…). Και αν θέλουν να φτιάξουν πυρηνικά για να εξασφαλίσουν ότι δεν θα έχουν την τύχη του Ghaddafi, λέω “ο θεός μαζί τους”. Μόλις τοποθετήσουν εκείνο το πυρηνικό όπλο σε ένα ICBM τότε οι πιθανότητες να υπάρξει ένας καυτός πόλεμος στην περιοχή πέφτει κοντά στο 0%. Τα πυρηνικά είναι υπέροχα στο να διατηρούν την ειρήνη...

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή

Εμίρ Κουστουρίτσα : «Η νίκη του Τραμπ έσωσε τον κόσμο από έναν μεγάλο πόλεμο»

Η νίκη του Donald Trump στις εκλογές των ΗΠΑ επέτρεψε στον κόσμο να αποφύγει μία μαζική πολεμική σύγκρουση, η οποία θα ξεσπούσε αν είχε γίνει πρόεδρος η Χίλαρι Κλίντον, δήλωσε ο διάσημος Σέρβος σκηνοθέτης Εμίρ Κουστουρίτσα.

«Αν η κυρία Κλίντον είχε εκλεγεί, θα πηγαίναμε σε μεγάλο πόλεμο, αλλά τώρα, με τον Trump, νομίζω ότι αυτό δεν θα συμβεί», δήλωσε ο Κουστουρίτσα στους δημοσιογράφους στη Μόσχα την Τετάρτη, όπως αναφέρεται από το TASS.

Ο νικητής των δύο Χρυσών Φοινίκων στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών έφτασε στη ρωσική πρωτεύουσα για την πρεμιέρα της νέας του ταινίας, “On the Milky Road”.

Η ιστορία της ταινίας, με πρωταγωνίστρια την Μόνικα Μπελούτσι και τον ίδιο τον Κουστουρίτσα, εκτυλίσσεται στη διάρκεια του βοσνιακού πολέμου του 1992-1995.

«Ο πόλεμος ποτέ δεν θα μας αφήσει. Πάντα θα υπάρχει πόλεμος στον κόσμο. Είναι μια τυπική κατάσταση για τους ανθρώπους. Είχαμε αυτόν τον πόλεμο. Όπως και ο πόλεμος στην Ουκρανία, δεν ήταν ένας ολοκληρωτικός πόλεμος. Αυτός ο πόλεμος επιβλήθηκε σε μας. Και νομίζω ότι αυτό είναι για το οποίο μας μιλά η ταινία», εξήγησε ο γεννημένος στη Βοσνία παραγωγός.

Ο Κουστουρίτσα είπε επίσης ότι η εμφάνισή του στο “On the Milky Road” ήταν η τελευταία του μπροστά από τις κάμερες ως ηθοποιός.

Διάβασε και: Εμίρ Κουστουρίτσα : Πίσω από την μεταναστευτική κρίση είναι ο Σόρος!

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / πηγή

“Battlefield 1”. Στον βωμό της πολιτικής ορθότητας και του φυλετικού αυτο-μίσους

Το "Battlefield 1" είναι ένα first-person shooter βιντεοπαιχνίδι (βολών πρώτου προσώπου) της σουηδικής εταιρίας ‘EA DICE’. Είναι η δέκατη πέμπτη δόση της σειράς Battlefield. Το Battlefield 1 είναι το πρώτο βιντεοπαιχνίδι που έχει θέμα τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το παιχνίδι κυκλοφόρησε σε όλο τον κόσμο για τα Microsoft Windows, PlayStation 4 και Xbox One στις 21 Οκτωβρίου 2016.

 

Κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού, ο παίκτης ελέγχει έξι διαφορετικούς χαρακτήρες. Σε αντίθεση με προηγούμενες εκστρατείες της σειράς, το Battlefield 1 αποτελείται από έξι ξεχωριστές "Ιστορίες πολέμου", οι οποίες παρουσιάζονται μέσα από τα μάτια των ξεχωριστών στρατιωτών από διαφορετικές εθνικότητες. Στην ιστορία "Storm of Steel" - τόπος του παιχνιδιού έχει οριστεί η Γαλλία μέσα από τα μάτια πολλών ‘Harlem Hellfighters’…

Τουλάχιστον ένα τμήμα του Battlefield 1 επικεντρώνεται στο 369^ο Σύνταγμα Πεζικού, με το παρατσούκλι «Harlem Hellfighters», το οποίο αποτελούνταν από μια ομάδα Αφροαμερικανών που ήταν οι πρώτοι μαύροι στρατιώτες που πολέμησαν στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η καταγγελία πολλών φίλων του παιχνιδιού είναι ότι η DICE δεν απεικονίζει την πραγματικότητα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, στον οποίον η συντριπτική πλειοψηφία των στρατιωτών ήταν Λευκοί. Σαν να θέλει κατά κάποιο τρόπο να ξαναγράψει την ιστορία η DICE, εστιάζοντας σε ένα πολύ μικρό και μη σημαντικό κομμάτι της ιστορίας, οδηγεί τους παίκτες (που δεν έχουν και αρκετές γνώσεις ιστορίας) να πιστέψουν ότι οι ήρωες του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου ήταν Μαύροι και οι Λευκοί τέλος πάντων, είχαν ελάχιστα εμπλακεί στον Α΄ ΠΠ.

Όπως ήταν αναμενόμενο, κάθε αντίδραση σε αυτή την κατακρεούργηση της ιστορίας ονομάστηκε (τι άλλο) «ρατσιστική»...

Ιδού μερικές αντιδράσεις από διάφορα φόρουμ :

«Δεν υπάρχει τίποτα “ρατσιστικό” στην αλήθεια».

«Ξέρω ότι είναι ιστορικά ακριβές ότι υπήρχαν μαύροι που υπηρέτησαν στον πόλεμο, αλλά οποιαδήποτε αναφορά της συμμετοχής τους στην ελευθερία της χώρας μου είναι αποτέλεσμα των πολιτικώς ορθών παιχνιδιών των δημοσιογράφων».

«Γνωρίζουμε ότι υπήρχαν μαύροι στην Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά ας το παραδεχτούμε, η ΕΑ το έβαλε αυτό για να φιλήσει τον κ..ο των «πολιτικώς ορθών» media του σήμερα».

«Παντού σήμερα οι πρωταγωνιστές πρέπει να είναι μαύροι, ομοφυλόφιλοι και γυναίκες».

«Η συντριπτική πλειοψηφία των πολεμιστών στην Ευρώπη ήταν Λευκοί. Οι Μαύροι Αφρικανοί αγωνίστηκαν στο αφρικανικό θέατρο πολέμου ως αποικιακοί στρατιώτες, όχι στην Ευρώπη. Στην Ευρώπη ήταν διαχωρισμένοι και υπηρετούσαν στον τομέα της υποστήριξης και σε υλικοτεχνικούς ρόλους».

«Υπήρχαν μαύροι στρατιώτες στο γερμανικό στρατό στην Ευρώπη, αλλά ήταν 1 στους 100.000».

«ΜΙΑ μόνο αμερικάνικη μονάδα ήταν αποκλειστικά μαύρη μονάδα μάχης. Ο υπόλοιπος στρατός ήταν συντριπτικά λευκοί».

«Ακόμα και οι Ιάπωνες πολέμησαν στο ασιατικό θέατρο πολέμου επιτιθέμενοι στις γερμανικές αποικίες, αλλά δεν θα τους δείτε στο παιχνίδι, επειδή οι Σουηδοί αριστεροί δεν μπορούν να φτιάξουν μια ιστορία για αυτό».

Έχω παίξει ‘Call of Duty 2’ και δεν υπήρχε ένας μη λευκός στρατιώτης σε εκείνο το παιχνίδι. Τότε κανέναν δεν τον ένοιαζε, διότι τότε τα video games δεν ήταν ένα μέσο για τους ιστορικούς ρεβιζιονιστές και τους λίμπεραλ».

«Χιλιάδες φορές έχουμε μιλήσει για αυτά τα πράγματα. Φανταστείτε κάποιος άλλος να κάνει ένα παιχνίδι με μαύρους Κινέζους και μαύρους Σοβιετικούς στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο με την δικαιολογία ότι απλά "είναι μόνο ένα παιχνίδι!". Το ότι είναι ένα παιχνίδι, αυτό δεν σημαίνει ότι μπορείτε να προωθείτε το οτιδήποτε, χωρίς να φαίνεται γελοίο και χωρίς οι άνθρωποι να μην διαμαρτύρονται».

«Δεν ενοχλούμαι από μαύρους στρατιώτες, εάν ο στόχος τους είναι να αποκλίνουν από την ιστορική ακρίβεια. Αλλά υπό το φως των συγκρούσεων που έχουν παιχτεί στο εσωτερικό της εταιρείας σε σχέση με αυτά τα θέματα είμαι τρομερά καχύποτος: Δείτε: Το Battlefield 1 αφήνει απέξω τις γυναίκες στρατιώτες προκειμένου να διατηρηθεί το ιστορικό περιβάλλον του».

«Επιλέγουν να εξαιρεθούν οι γυναίκες στρατιώτες προκειμένου να διατηρηθεί η ιστορική ακρίβεια, αλλά περιλαμβάνουν μια ευρεία εκπροσώπηση μαύρων στρατιωτών, κάτι που έρχεται σε αντίθεση με το παραπάνω».

«Είναι ιστορικά ανακριβές και δείχνει ασέβεια προς τα εκατομμύρια των ανθρώπων που έχασαν τη ζωή τους να τους εκπροσωπούν οι μαύροι στα δύο τρίτα. Περίπου 5 Γερμανο-Αφρικανοί ήταν στο Ευρωπαϊκό Μέτωπο (οι 4 ήταν μουσικοί) και όμως η DICE τους δίνει μια ολόκληρη κατηγορία. Οι Harlem Hellfighters και άλλα στρατεύματα Αφροαμερικανών χρησιμοποιήθηκαν κυρίως σε ρόλους υποστήριξης (να σκάβουν χαρακώματα, σε ταπεινωτικές εργασίας) κι όμως η DICE ενεργεί σαν να ήταν οι ‘Navy SEALs’ που χρειάζονταν ειδική μεταχείριση! Όλος αυτός ο ιστορικός ρεβιζιονισμός για χάρη της πολιτικής ορθότητας είναι ασέβεια και λάθος. Ειδικά όταν λάβουμε υπόψη το γεγονός ότι με αυτό το παιχνίδι οι πιο πολλοί άνθρωποι θα έρθουν σε επαφή με τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

«Κανένας μαύρος Αμερικανός δεν πολέμησε υπό αμερικανική διοίκηση στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι αξιωματικοί τους έβλεπαν ως κατώτερους. Έπρεπε να πολεμήσουν με τους Γάλλους αντ’ αυτού».

«Οι μαύροι στρατιώτες της Αμερικής ήταν περίπου 370.000 σε σύνολο 4.000.000 Αμερικάνων στρατιωτών στον Α΄  Παγκόσμιο Πόλεμο, και αυτό σημαίνει 3.600.000 Λευκούς Αμερικάνους. Υπήρχαν επίσης 13.000.000 Λευκοί Γερμανοί στρατιώτες, 7.800.000 Λευκοί Αυστρο-Ούγγροι στρατιώτες και 7.900.000 Λευκοί Γάλλοι στρατιώτες (χωρίς τους στρατιώτες από τις αποικίες). Άρα : 32.300.000 Λευκοί στρατιώτες, και 2,7 εκατομμύρια μη λευκοί στρατιώτες που σημαίνει 93% Λευκοί και 7% μη-λευκοί (και όχι μόνο Μαύροι)

«Καταλαβαίνω ότι υπήρχαν κάποιοι μαύροι Αμερικάνοι στον WW1 (Harlem Hellfighters), αλλά σίγουρα δεν ήταν αρκετοί για να δικαιολογήσουν έναν μαύρο τύπο να φιγουράρει στο εξώφυλλο για ένα παιχνίδι που αφορά έναν πόλεμο, που το 98% που συμμετείχαν ήταν Λευκοί. Και μαύροι Γερμανοί στρατιώτες; Πλάκα μου κάνεις; Δεν υπήρχαν μαύροι Γερμανοί στρατιώτες να πολεμούν σε ευρωπαϊκό έδαφος. Πρέπει να αλλάξουμε την ιστορία για να χωρέσει στα "προοδευτικά" πιστεύω της DICE; Αυτό είναι σαν να κάνουμε τους μισούς στρατιώτες σε ένα παιχνίδι για τους Πολέμους των Shogun στην Ιαπωνία Λευκούς ή Μαύρους. Ή σαν να δίνουμε το ρόλο του Muhammad Ali στον Arnold Schwarzenegger.  Δεν έχει σχέση με κανέναν «ρατσισμό». Είναι προσβλητικό για τα εκατομμύρια των λευκών στρατιωτών που έδωσαν τη ζωή τους στα πεδία της μάχης της Ευρώπης».

«Το πρόβλημά μου με αυτό το παιχνίδι είναι ότι υπάρχουν πολλοί νέοι που θα δουν έτσι την ιστορία της Ευρώπης και θα σκεφτούν "Α, κοίτα, η Ευρώπη ήταν και τότε ‘πολυπολιτισμική’ και άρα η ‘διαφορετικότητα’ είναι ένα must και επίσης οι μαύροι συνέβαλαν πραγματικά κατά τη διάρκεια του Α΄ ΠΠ και ήταν οι πραγματικοί ήρωες των Ευρωπαϊκών μαχών", κάτι το οποίο είναι λάθος. Ένας από τους προγόνους μου ήταν λοχαγός του Αυστρο-ουγγρικού στρατού, πολέμησε και πέθανε για την πατρίδα του, ο ίδιος και τα αδέλφια του. Ήταν στα χαρακώματα, άντεξε τις επιθέσεις του αερίου και θυσιάστηκε για τον λαό του. Θα τους θυμούνται αυτούς τους ανθρώπους; Όχι. Αντίθετα, για χάρη της πολιτικής ορθότητας, κανένας του είδους του δεν εμφανίζεται στο εξώφυλλο. Κάποιοι μαύροι Αμερικάνοι εντάχθηκαν στον πόλεμο στα τέλη του 1917 - 1918 αλλά κυρίως χρησιμοποιήθηκαν από τους Γάλλους για να καθαρίζουν τα χαρακώματα και να ετοιμάζουν τα όπλα». 

“Schutztruppe” (σημαίνει «δύναμη προστασίας») ήταν το επίσημο όνομα των αποικιακών στρατευμάτων στις αφρικανικές περιοχές της γερμανικής αποικιακής αυτοκρατορίας από τα τέλη του 19ου αιώνα έως το 1918. Παρόμοια με άλλους αποικιοκρατικούς στρατούς, η Schutztruppe αποτελούνταν από Ευρωπαίους εθελοντές υπαξιωματικούς και αξιωματικούς και ιατρούς αξιωματικούς. Οι περισσότεροι στρατιώτες που βρίσκονταν στις τάξεις τους ήταν ντόπιοι.

Ο Σουηδός δημιουργός του παιχνιδιού Daniel Berlin, ερωτήθηκε περί του θορύβου που δημιουργήθηκε από το ‘GamesBeat’.

GamesBeat: Αποκαλύπτεις πλευρές του πολέμου που οι άνθρωποι δεν γνωρίζουν. Πολλοί άνθρωποι έχουν προσέξει το γεγονός ότι ο χαρακτήρας είναι μαύρος, παρόλο που προφανώς οι μαύροι πολέμησαν στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Για εσάς, αυτό ήταν μια συνειδητή απόφαση, μια ευκαιρία να δείξετε ότι υπήρχε περισσότερο εύρος σε αυτόν τον πόλεμο από όσο γνωρίζουν οι άνθρωποι;

Berlin: Αυτή είναι η ουσία. Οι άνθρωποι δεν γνωρίζουν ότι έτσι ήταν τα πράγματα. Θέλουμε να δείξουμε την «ποικιλομορφία» (“diversity”) στο παιχνίδι. Αυτός είναι ένας βασικός στόχος. Μπορείτε να δείτε το τρέιλερ όπου υπάρχει μια γυναίκα Βεδουίνος πολεμίστρια πάνω σε ένα άλογο».

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγές: εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ κι εδώ