Πως ο Κόκκινος Στρατός «ελευθέρωσε» την Πολωνία

Πρωτότυπος τίτλος: "Ο τρόμος του Κόκκινου Στρατού και της  NKVD στα πολωνικά εδάφη μεταξύ 1944-1945"

Του MIROSŁAW GOLON (Przystanek Historia) / ΚΟ

[Με αφορμή το παρακάτω πανό που ανέβηκε στον αγώνα Ομόνοιας - Λέγκια Βαρσοβίας, περί "απελευθέρωσης" της Βαρσοβίας από τον Κόκκινο Στρατό] 

Οι νίκες του Κόκκινου Στρατού τερμάτισαν τη γερμανική κατοχή της Πολωνίας που έφερε εκατομμύρια θύματα. Ωστόσο, ο ίδιος Στρατός που είχε στις δομές του την NKVD (Λαϊκή Επιτροπή Εσωτερικών Υποθέσεων) και την SMERSH (στρατιωτική αντικατασκοπεία), δεν επανέφερε τη χαμένη ανεξαρτησία ούτε παρείχε ασφάλεια στους πολίτες της χώρας.

Η Πολωνία έγινε θύμα των επεκτατικών επιθυμιών της Μόσχας που χαρακτηρίστηκαν από μαζική καταστολή. Αν και αυτή τη φορά, ο Στάλιν, σε αντίθεση με το 1939, έπαιρνε τον έλεγχο ολόκληρης της Πολωνίας. Το δορυφορικό μοντέλο της εξάρτησης δεν θα ήταν δυνατό χωρίς την ολοκληρωτική εξόντωση του πολωνικού υπόγειου κράτους.

       

Ως κατακτητής και εχθρός

Ο Κόκκινος Στρατός διέσχισε τα πολωνικά σύνορα κοντά στο Sarny στις 3 Ιανουαρίου 1944. Δεν έδρασε ως σύμμαχος, αλλά μάλλον ως κατακτητής και εχθρός. Ο Εσωτερικός (ή Εγχώριος) Στρατός (Armia Krajowa), δηλαδή η πολωνική εθνική αντίσταση, είτε πολεμήθηκε από τον στρατό εισβολής, είτε από την NKVD (πρόδρομος της KGB) είτε από τους κόκκινους αντάρτες. Ωστόσο, οι δομές του Εσωτερικού Στρατού (που κάποιες φορές είχαν πολεμήσει μαζί με τον Κόκκινο Στρατό τους Γερμανούς), ήταν ισχυρές. Αμέσως άρχισε η καταστολή. Ο Διοικητής του Εσωτερικού Στρατού, συνταγματάρχης Aleksander Krzyżanowski συνελήφθη από την NKVD στις 17/07/1944 και οδηγήθηκε σε γκουλάγκ, αφέθηκε ελεύθερος μετά από 3 χρόνια, συνελήφθη εκ νέου και οδηγήθηκε στην φυλακή της οδού Rakowiecka, την χειρότερη σταλινική δομή βασανιστηρίων στην Πολωνία, όπου βασανίστηκε μέχρι θανάτου. 

Ένα άλλο σύμβολο της επιχείρησης «Πύλη της Αυγής» ήταν ο συνταγματάρχης Maciej Kalenkiewicz. Τον Αύγουστο του 1944, έδωσε μια ηρωική μάχη στο Surkonty, όπου η NKVD σκότωσε ή εξολόθρευσε περισσότερους από 50 στρατιώτες του. Υπήρχαν πολλές μάχες όπως αυτή, και κύριος στόχος τους ήταν η υπεράσπιση του καταπιεσμένου πληθυσμού.

Στις 31/12/1944, στην πόλη Lviv που ανακαταλήφθηκε μαζί, η NKVD άρχισε τις μαζικές συλλήψεις των Πολωνών ηγετών, συμπεριλαμβανομένου του επικεφαλής διοικητή, συνταγματάρχη Władysław Filipkowski. Αυτό που συνέβη στα εδάφη που κατέλαβε η ΕΣΣΔ δεν ήταν τίποτα λιγότερο από μια σφαγή. Οι Σοβιετικοί χρησιμοποίησαν τεράστιες αριθμητικά δυνάμεις στρατιωτών και αστυνομικών για να καθυποτάξουν τον λαό.

Αρκετά εκατομμύρια άμαχοι βρέθηκαν σε μια δραματική κατάσταση υπό την κυριαρχία της ΕΣΣΔ. Ο τρόμος της πολιτικής αστυνομίας, οι τρομερές συνθήκες διαβίωσης και οι αντιπολωνικές ενέργειες τόσο στον πολιτικό όσο και στον πολιτιστικό τομέα, συχνά τους ανάγκαζαν να φύγουν. Η αλλαγή των συνόρων δεν έγινε επειδή το ήθελαν οι πολίτες, αλλά λόγω της αδίστακτης στρατιωτικής δύναμης.

Το καλοκαίρι του 1944, ο Κόκκινος Στρατός εισήλθε στο τμήμα των εδαφών που επρόκειτο να συμπεριληφθούν στη «νέα Πολωνία», που θα ήταν εξαρτώμενη από την ΕΣΣΔ. Οι ντόπιοι κομμουνιστές που επρόκειτο να κυβερνήσουν, είχαν ελάχιστη υποστήριξη, έτσι ξεκίνησαν επιχειρήσεις καταστροφής των αντιφρονούντων. Η NKVD οργάνωσε ένα δίκτυο φυλακών όπου χιλιάδες Πολωνοί έχασαν τη ζωή τους, στο Λούμπλιν και στο Ρζέσζοφ, καθώς και σε άλλα μέρη όπως το Nowiny και το Majdanek. Οι επιχειρησιακές ομάδες της NKVD, μόνες τους ή με το Γραφείο Ασφαλείας, τρομοκρατούσαν τον πολωνικό πληθυσμό με δολοφονίες και βασανιστήρια. Η δολοφονία μερικές φορές γινόταν σε μαζική κλίμακα, όπως στο στρατόπεδο της NKVD στα δάση Krzesimowo και Głogowskie (Turza κοντά στο Rzeszów).

Οι καταστολές του Εσωτερικού Στρατού το καλοκαίρι του 1944 κατέστησαν αδύνατη για πολλά στρατεύματα να υποστηρίξουν την Εξέγερση της Βαρσοβίας. Τον Οκτώβριο, αμέσως μετά την πτώση της, οι Σοβιετικοί επέκτειναν  τον τρόμο. Όχι μόνο τα στελέχη των αξιωματικών αλλά και οι περισσότεροι από αυτούς που είχαν οποιεσδήποτε σχέσεις με τον Εσωτερικό Στρατό κυνηγήθηκαν. Ωστόσο, η αντίσταση των Πολωνών δεν ήταν εύκολο να καμφθεί. Για την ενίσχυση των δυνάμεων καταστολής, το ενισχύθηκε η NKVD και η SMERSH με αρκετές δεκάδες χιλιάδες αξιωματικούς, που δρούσαν κοντά στα μέτωπα, χρησιμοποιήθηκαν επίσης στρατιωτικές μονάδες από τη Λευκορωσία και την Ουκρανία. Με αυτές τις δυνάμεις η περιοχή του Białystok έπεσε στα χέρια των Κόκκινων και σχεδόν 3 χιλιάδες Πολωνοί οδηγήθηκαν στα γκουλάγκ δια της βίας τον Νοέμβριο του 1944.

                       

Μια από τις πιο σημαντικές συνέπειες της κατάληψης των πολωνικών εδαφών από τους Ρώσους ήταν η μετατροπή του μοντέλου εξουσίας σε σοβιετικό, συμπεριλαμβανομένης της πολιτικής αστυνομίας. Από την αρχή, το Γραφείο Ασφαλείας στρατολόγησε τα στελέχη που εκπαιδεύτηκαν από την NKVD. Ήταν ένα από τα μεγαλύτερα σοβιετικά εγκλήματα. Τέτοιοι θεσμοί δεν θα έπαιρναν ζωή αν δεν υπήρχε ο Κόκκινος Στρατός και η NKVD. Οι εγκαταστάσεις του Γραφείου Ασφαλείας ήταν τυπικοί θάλαμοι βασανιστηρίων. Χιλιάδες Πολωνοί έχασαν τη ζωή τους εκεί ή εξαιτίας τους, αρκετές εκατοντάδες χιλιάδες έπαθαν μόνιμες βλάβες στην υγεία τους και εκατομμύρια έχασαν την ελευθερία και το αίσθημα ασφάλειας. Ο συνολικός αριθμός των συλλήψεων που πραγματοποιήθηκαν από την NKVD και τους τοπικούς σχηματισμούς καταστολής, κυρίως το Γραφείο Ασφαλείας, στην περιοχή Λούμπλιν της Πολωνίας από τον Οκτώβριο του 1944 έως το τέλος του έτους ήταν 13 χιλιάδες.

Η επίθεση του Ιανουαρίου του 1945 οδήγησε στην κατάληψη όλων των εδαφών της Δεύτερης Δημοκρατίας της Πολωνίας σε τρεις μήνες. Οι σοβιετικοί οργάνωσαν επιχειρήσεις καταστολής όσων είχαν αποφασίσει ότι ήταν «εχθροί», απήγαγαν εκατοντάδες χιλιάδες αμάχους, συμπεριλαμβανομένων πολλών Πολωνών και τους οδήγησαν στα γκουλάγκ. Οι αξιωματούχοι της NKVD ήταν επίσης υπεύθυνοι για κλοπές και την πλήρη οικονομική εκμετάλλευση των καταληφθέντων εδαφών.

Ο συνολικός αριθμός των συλλήψεων που πραγματοποιήθηκαν από τους σοβιετικούς στα πολωνικά εδάφη έφτασε στα 215 χιλιάδες άτομα, από τα οποία 138 χιλιάδες ήταν υποτιθέμενα Γερμανοί, ενώ Πολωνοί σχεδόν 39 χιλιάδες. Η NKVD είχε την τάση να αναγνωρίζει την αλλαγή ιθαγένειας που επιβλήθηκε από τους Γερμανούς.

          

Δύο ονόματα απεικονίζουν την εικόνα του κομμουνιστικού τρόμου. Ο στρατηγός August Emil Fieldorf (φώτο), πολύ διακεκριμένος Αρχηγός Διοικήσεως στον Εσωτερικό Στρατό Εσωτερικών, συνελήφθη στις 7/03/1945 από την NKVD, μεταφέρθηκε στα Ουράλια Όρη, εξαιρετικά εξουθενωμένος, επέστρεψε στην Πολωνία το 1947 και μετά από μια δίκη παρωδία, εκτελέστηκε στη φυλακή Rakowiecka το 1953.

Ένα άλλο σύμβολο είναι ο τελευταίος Διοικητής του Εσωτερικού Στρατού και της οργάνωσης «NIE», στρατηγός Leopold Okulicki. Συνελήφθη στις 27/03/1945 στο Pruszków και μετά από δίκη παρωδία, που ενορχηστρώθηκε από τον Στάλιν στη Μόσχα, καταδικάστηκε σε 10 χρόνια φυλάκιση. Δολοφονήθηκε στην φυλακή στις 24/12/1946.

             

Ανάμεσα στα εγκλήματα του Κόκκινου Στρατού μια ιδιαίτερη θέση έχει η λεγόμενη «Augustów Roundup». Τον Ιούλιο του 1945, στις περιοχές Augustów και Suwałki, δολοφονήθηκαν 600 άτομα, κατηγορούμενοι ότι ήταν μέλη του Εσωτερικού Στρατού. Η γενοκτονική επιχείρηση διεξήχθη από τις δυνάμεις του 3ου Λευκορωσικού Μετώπου. Οι τόποι ταφής δεν έχουν αποκαλυφθεί από τη Ρωσία μέχρι σήμερα.

Οι Σοβιετικοί ήταν επίσης υπεύθυνοι για χιλιάδες δολοφονίες που διαπράχθηκαν σε μεμονωμένους Πολωνούς ή σε μικρές ομάδες. Για παράδειγμα, τον Νοέμβριο του 1945 στρατιώτες του Κόκκινου Στρατού δολοφόνησαν τον Roman Dziemieszkiewicz, Διοικητή των Εθνικών Ενόπλων Δυνάμεων στην περιοχή Ciechanów. Ο μικρότερος αδερφός του Mieczysław, με κωδικό όνομα "Rój", για περισσότερα από πέντε χρόνια αργότερα πολέμησε ενάντια στην κομμουνιστική τρομοκρατία.

         

Μέχρι σήμερα, το μέγεθος των σοβιετικών εγκλημάτων μεταξύ 1944-1945 δεν έχει καθοριστεί επακριβώς. Το σίγουρο είναι το γεγονός ότι υπήρξαν χιλιάδες θύματα. Πολωνοί δολοφονούνταν μόνο και μόνο επειδή διαμαρτύρονταν για τις ληστείες, ή υπερασπίζονταν τραυματισμένους πολίτες και βιασμένες γυναίκες. Αυτά τα θύματα κρύφτηκαν από τους κομμουνιστές για χρόνια και απαγορευόταν κάθε αναφορά τους.

Εκτός από την πολιτική καταστολή, η Πολωνία αποτέλεσε αντικείμενο οικονομικής εκμετάλλευσης το 1945. Ήρθε με τη μορφή της μετεγκατάστασης πολιτών και του εξαναγκασμού τους να εργαστούν και επίσης μια μαζική κλοπή περιουσίας.

Η εισβολή πολλών εκατομμυρίων στρατιωτών του Κόκκινου Στρατού είχε και άλλες συνέπειες. Πρώτα και κύρια, ήταν η μαζική κλοπή ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας, αλλά και η κοινή, αλόγιστη καταστροφή κτιρίων και του εξοπλισμού τους και, επίσης, ο φρικτός μαζικός βιασμός γυναικών. Στην κοινή μνήμη, η εικόνα αυτών των αμέτρητων αδικημάτων παρέμεινε ισχυρή, παρόλο που είχε κρυφτεί. Ωστόσο, ο αριθμός των αναφορών αυτοπτών μαρτύρων και άλλου υλικού σχετικά με αυτό το θέμα είναι μεγάλος για να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι οι εγκληματικές συμπεριφορές των στρατιωτών του Κόκκινου Στρατού δεν ήταν οι εξαιρέσεις, αλλά ο κανόνας.        

ΚΟ / πηγή

Ψυχοπάθεια και ναρκισσισμός τα αιτία του αριστερού εξτρεμισμού, αναφέρει μελέτη

Σύμφωνα με μια νέα μελέτη που δημοσιεύτηκε στο Current Psychology, ο αριστερός εξτρεμισμός στους ανθρώπους οφείλεται συχνά σε έντονα ψυχοπαθητικά και ναρκισσιστικά χαρακτηριστικά. Σύμφωνα με τη μελέτη, η αντιρατσιστική δέσμευση αφορά τη διέξοδο για «σαδιστικές τάσεις και μεγαλειώδεις αυτοεικόνες».

Η New York Post εφιστά την προσοχή σε μια πρόσφατη μελέτη που δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό Current Psychology στην οποία έχουν διερευνηθεί τα αίτια του αριστερού εξτρεμισμού.

Σύμφωνα με τη μελέτη, είναι ένας συγκεκριμένος τύπος προσωπικότητας που συχνά έλκεται από τον αντιρατσισμό και τον αντιφασισμό. Για το σκοπό αυτό, οι συγγραφείς της μελέτης, Ann Krispenz και  Alex Bertrams , επινόησαν μια νέα ιδέα: την αρχή «Το όχημα του σκοτεινού εγώ».

— Σύμφωνα με αυτή την αρχή, άτομα με σκοτεινές προσωπικότητες, όπως υψηλά επίπεδα ναρκισσιστικών και ψυχοπαθητικών χαρακτηριστικών, έλκονται από συγκεκριμένες μορφές πολιτικού και κοινωνικού ακτιβισμού που μπορούν να χρησιμοποιήσουν ως μέσο για να ικανοποιήσουν τις δικές τους ανάγκες που εστιάζουν στο εγώ και όχι γιατί πραγματικά θέλουν να προωθήσουν την κοινωνική δικαιοσύνη και την ισότητα, λένε οι ερευνητές στο PsyPost.

Οι ερευνητές πιστεύουν ότι ο αριστερός ακτιβισμός παρέχει πολλές ευκαιρίες σε αυτούς τους «σκοτεινούς τύπους προσωπικότητας» να επιβληθούν και να επιδείξουν «ηθική ανωτερότητα» , να αποκτήσουν κοινωνική θέση και να «κυριαρχήσουν τους άλλους» . Η συμμετοχή σε κοινωνικές συγκρούσεις και η επίδειξη επιθετικότητας ικανοποιεί ταυτόχρονα την ανάγκη τους για «αναζήτηση συγκίνησης» , δείχνει η μελέτη,

Η μελέτη, αποκαλύπτει επίσης ότι οι ίδιοι οι αριστεροί εξτρεμιστές πολύ σπάνια ζουν όπως διδάσκουν τον εαυτό τους και ότι ο λεγόμενος ακτιβισμός τους γίνεται ένας τρόπος να ξεφύγουν από το να «συμπεριφέρονται διαταραγμένοι» .

— Άτομα που διακατέχονται από τον αριστερό εξτρεμισμό μπορεί να δηλώνουν ότι εκείνοι που αντιτίθενται στις «προοδευτικές αξίες» τους είναι «παλιομοδίτικοι», επιδιώκουν να καταστείλουν την ελευθερία του λόγου προκειμένου να ρυθμίσουν την ικανότητα των δεξιών πεποιθήσεων να εκφράζονται στην εκπαίδευση και υποστηρίζουν ακόμη και τη χρήση βίας για την επίτευξη του στόχου των πολιτικών τους στόχων, λένε οι ερευνητές.

Η μελέτη δείχνει επίσης ότι οι ναρκισσιστές και οι ψυχοπαθείς που έλκονται από τον αριστερό εξτρεμισμό προέρχονται συχνά από εύπορα υπόβαθρα..

— Εφόσον οι μεγαλεπήβολοι ναρκισσιστές λαχταρούν συχνά τη φήμη, τη διάκριση και την υψηλή κοινωνική θέση και σημασία, μπορεί να υποτεθεί ότι φιλοδοξούν να αποκτήσουν θέσεις επιρροής που περιλαμβάνουν υψηλό βαθμό δημοσιότητας και επιρροής, καθώς και πρόσβαση σε οικονομικά και άλλα περιουσιακά στοιχεία.

Οι ερευνητές ελπίζουν τώρα ότι μειονοτικές ομάδες και άλλες οργανώσεις που έχουν ειλικρινή πρόθεση να αναζητήσουν δικαιοσύνη θα λάβουν υπόψη τη μελέτη και θα ασκήσουν επαγρύπνηση εναντίον αυτού του τύπου ατόμου, που πιστεύουν ότι θα μπορούσε εύκολα να αρχίσει να κυριαρχεί σε αυτές τις ομάδες.

ΚΟ: από εδώ, εδώ κι εδώ

Νέο βιβλίο! "ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ" promo video!

Διαθέσιμο. Περισσότερα λίαν συντόμως...

Ο αγώνας των κομμουνιστών ενάντια στην αλληλεγγύη των κρατουμένων στις ρουμανικές φυλακές

Από το «Το Πνεύμα των Αγίων Πατέρων στις φυλακές της Ρουμανίας 1941-1989» του π. Γρηγόριου (Vlad) Benea (Θεσσαλονίκη 2013)

«Η Ασφάλεια σ' αυτό υπολόγιζε: στον εκφοβισμό, στο να μην ανθίσει καμία φιλία μεταξύ μας. Κι αν τυχόν αυτό συνέβαινε, φρόντιζε να τη διαλύσει γρήγορα». Πρεσβ. Νicolae Grebenea, «Αναμνήσεις στο Σκοτάδι» (Βουκουρέστι 2000).

    Η αγάπη εκδηλώθηκε στις κομμουνιστικές φυλακές κατ’ αρχάς μέσω του φυσικού ανθρώπινου συναισθήματος της αλληλεγγύης. Ανεξάρτητα από το πολιτικό τους προσανατολισμό, από την θρησκεία τους, από την κοινωνική τους κατάσταση, από το διανοητικό επίπεδο, από την ηλικία, από το παρελθόν τους, οι κρατούμενοι ήταν στην πλειοψηφία τους συνδεδεμένοι με ένα κοινό ιδανικό: την αντίσταση στον κομμουνισμό ως μια κατακτητική, καταστροφική, ολοκληρωτική και αντιχριστιανική ιδεολογία. Αυτό το κοινό ιδανικό σε συνδυασμό με τον γεμάτο μίσος διωγμό από την πλευρά των βασανιστών και με τις άγριες ωμότητες που βίωναν συντέλεσε έτσι ώστε πολλές οι διαφορές μεταξύ των κρατουμένων να αμβλυνθούν σε μεγάλο βαθμό.

  Εξαιτίας της εξαιρετικής σημασίας της αγάπης και της κοινωνίας στην επιβίωση, oι κομμουνιστές προσπάθησαν με όλους τους δυνατούς τρόπους να απομονώσουν τους κρατουμένους - όχι μόνο σωματικά, αλλά κυρίως ψυχικά. Έτσι, μεταξύ των κρατουμένων και των δεσμοφυλάκων έλαβε χώρα ένας φοβερός πόλεμος για τη διατήρηση και την καταστροφή της αγάπης, αντίστοιχα. Κάθε μορφή αλληλεγγύης, κάθε μορφή ενθάρρυνσης, κάθε μορφή αμοιβαίας βοήθειας ή υποστήριξης θεωρούνταν από τους κομμουνιστές ως ανατρεπτική πράξη και τιμωρούνταν πολύ αυστηρά. Μπορεί κανείς να διαπιστώσει κι εδώ τον δαιμονικό χαρακτήρα του κομμουνιστικού ζυγού, που επεδίωκε να ξεριζώσει κάθε μορφή αγάπης και κοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων.

«Αυτός είναι όλος ο αγώνας των δαιμόνων», λέει ένας Γέροντας, «να μας χωρίσουν τον έναν από τον άλλον».

Ο αγώνας των ασφαλιτών για να χωρίσουν και να σπείρουν τη διχόνοια μεταξύ των κρατουμένων ήταν πραγματικά εντυπωσιακός. Η σωματική απομόνωση και η αυστηρή απαγόρευση κάθε μορφής επικοινωνίας ήταν μόνο το πρώτο βήμα για την επίτευξη αυτού του σκοπού. Πολύ πιο ύπουλες και καταστροφικές ήταν οι προσπάθειες ψυχικής απομόνωσης, με τη σπορά με κάθε τρόπο της δυσπιστίας, της καχυποψίας, του μίσους ή της εχθρότητας μεταξύ των κρατουμένων. Αυτά τα μέσα φαίνονται εμφανέστατα στη μελέτη των μυστικών αρχείων της Ασφάλειας, όπου ο κομμουνιστικός δαιμονισμός φαίνεται σε όλη τη φρίκη του.

Μια μέθοδος διχασμού ήταν και η τοποθέτηση στο ίδιο κελί ανθρώπων με διαφορετικές θρησκευτικές, πολιτικές ή εθνικές συγγένειες, ούτως ώστε να διευκολύνουν την εμφάνιση διαμαχών ή συγκρούσεων, ιδιαιτέρως όταν οι άνθρωποι έμεναν μαζί για μεγάλο διάστημα. Από την άλλη, δεν άφηναν για πολύ καιρό τους κρατουμένους στην ίδια ομάδα στο κελί, για να μην μπορούν να κάνουν μακροχρόνιους και στενούς δεσμούς Ή, αντίθετα, τους άφηναν μαζί για πάρα πολύ καιρό, κλεισμένους, χωρίς διέξοδο, μέσα σε τέσσερις τοίχους, για να καταλήξουν να μην υποφέρει c ένας τον άλλον εξαιτίας της αναπόφευκτης νευρικής έντασης που εμφανίζεται σε τέτοιες συνθήκες. Το μεγαλύτερο ίσως κακό για την αγάπη και την κοινωνία μεταξύ των κρατουμένων ήταν η τοποθέτηση των πληροφοριοδοτών ανάμεσά τους. Για διάφορους λόγους (συνήθως μετά από τρομερές πιέσεις, ξυλοδαρμούς, βασανιστήρια, εκβιασμούς κ.λπ.), αυτοί είχαν γίνει όργανα της Ασφάλειας, προδίδοντας τους συγκρατούμενούς τους ή διαδίδοντας καχυποψίες και παραπλανητικές πληροφορίες ανάλογα με τα συμφέροντα των κομμουνιστών. Επίσης, τους χρησιμοποιούσαν και για να δημιουργήσουν τεχνητές εντάσεις ή συγκρούσεις στο κελί. Τους μοίραζαν έτσι ώστε σχεδόν σε κάθε κελί να υπάρχει πληροφοριοδότης.

   Η δυσπιστία που δημιουργούνταν από την παρουσία των πληροφοριοδοτών, ο φόβος, η αδιάκοπη καχυποψία που είχε σχεδόν κάθε κρατούμενος για τον συγκρατούμενό του, έκανε εξαιρετικά δύσκολη τη διατήρηση της αγάπης σ' αυτές τις συνθήκες. Παρόλα αυτά, οι κρατούμενοι είχαν συνήθως πολύ ευαίσθητες κεραίες και εντόπιζαν αρκετά εύκολα τους πληροφοριοδότες, αποφεύγοντάς τους. Μερικές φορές προσπαθούσαν ακόμη και να τους βοηθήσουν να γλυτώσουν από τα νύχια των ασφαλιτών.

   Κι  έτσι, αν και ο πόλεμος που έκαναν οι κομμουνιστές εναντίον της αγάπης ήταν αμείλικτος, τις περισσότερες φορές αυτή όχι μόνο δεν μειώθηκε, αλλά αυξήθηκε κι ενισχύθηκε με το διωγμό. Έτσι συμβαίνει συνήθως: όσο μεγαλύτερος είναι ο διωγμός, όσο εντονότερος είναι ο πόνος, όσο περισσότεροι και αδυσώπητοι είναι οι εχθροί, τόσο ο άνθρωπος έχει την έμφυτη τάση να στέκεται αλληλέγγυα και να ενώνεται ακόμη περισσότερο με τον συμπάσχοντα. Τα δαιμονικά σχέδια των ανθρώπων της Ασφάλειας όχι μόνο δεν κατάφεραν να διχάσουν τους κρατουμένους, αλλά συχνά είχαν τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα. Ο πόνος ένωσε τους φυλακισμένους μεταξύ τους δυνατότερα από κάθε τι άλλο. Τόσο μεγάλη ήταν η αγάπη και η κοινωνία μεταξύ τους, που οι περισσότεροι μαρτυρούν ότι την αδελφοσύνη της φυλακής δεν την συνάντησαν πουθενά άλλου. Μετά την έξοδο στην «ελευθερία», αυτή αναπόφευκτα χάθηκε η εξασθένησε, και πολλοί το ένοιωθαν αυτό ως μια μεγάλη πτώση.

«Αυτοί οι άνθρωποι θα βγουν στη μεγάλη αρένα της ζωής», γράφει ο πατήρ Λίβυο Μπρίνζας, «όπου σίγουρα θα αισθάνονται πολύ ξένοι και απομονωμένοι. Από την μεγάλη αλληλεγγύη της φυλακής θα βρεθούν μόνοι τους, σαν αετοί που πέφτουν από τις κορυφές σε μια εχθρική περιοχή. Και μερικές φορές δεν θα είναι σίγουροι αν δεν ήταν καλύτερο να μείνουν στη φυλακή, σ' εκείνον τον χώρο του πόνου, όπου όμως ζούσαν εκείνη την αδελφοσύνη που δεν συναντιέται πουθενά αλλού. [...] Που θα ξανασυναντήσουμε εμείς ανθρώπους έτοιμους να πεθάνουν για τη ζωή των άλλων;».

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

 

Καθεστώς απαγορεύσεων και «φασιστικά μέτρα». Ας θυμηθούμε το «διαβατήριο εσωτερικού» επί ΕΣΣΔ

Στην Σοβιετική Ένωση εάν ήθελες να μετακινηθείς (εντός της χώρας εννοείται) ή να αλλάξεις διαμονή ή να παραμείνεις κάπου, χρειαζόσουν πάντα άδεια από την αστυνομία. Έπρεπε πάντα να βρίσκεσαι κάτω από το άγρυπνο μάτι της αστυνομίας, όπως συμβαίνει όταν, σ’ έκτακτες περιστάσεις, κηρύσσεται σε μια χώρα ο στρατιωτικός νόμος.

Το σύστημα «διαβατηρίων εσωτερικού» υπήρχε και επί Ρωσικής Αυτοκρατορίας και αρχικά οι μπολσεβίκοι το έθεσαν σε αχρησία μετά το 1917, αίροντας έτσι τους περισσότερους περιορισμούς στις εσωτερικές μετακινήσεις των μελών της εργατικής τάξης. Ήταν τα βιβλιάρια εργασίας αυτά που έγιναν το κύριο μέσο προσωπικής ταυτοποίησης.

Το 1932 όμως, το «καθεστώς διαβατηρίων» επανήλθε, με σκοπό να «βελτιώσει» την καταγραφή του πληθυσμού και να «ανακουφίσει» τις μεγάλες βιομηχανικές πόλεις και άλλες ευαίσθητες τοποθεσίες από «κρυμμένους κουλάκους και επικίνδυνα πολιτικά στοιχεία» και όσους «δεν ασχολούνται με εργασία κοινωνικής χρησιμότητας». Η διαδικασία «διαβατηρίου» αναπτύχθηκε σταδιακά περιλαμβάνοντας εργοστάσια, μεγάλες, μεσαίες και μικρές πόλεις, οικισμούς και αγροτικές περιοχές και τελικά απέκτησε καθολική ισχύ στα μέσα της δεκαετίας του 1970.

Τα εσωτερικά διαβατήρια ήταν απαραίτητα για την ταυτοποίηση προσώπων για διάφορους σκοπούς. Χρησιμοποιήθηκαν για τον έλεγχο και την παρακολούθηση του τόπου διαμονής, ενός κανονισμού που αποσκοπούσε στον έλεγχο της εσωτερικής μετακίνησης του πληθυσμού δεσμεύοντας ένα άτομο με τον μόνιμο τόπο διαμονής του.

Μια “propiska” (προπίσκα) ήταν ταυτόχρονα άδεια παραμονής και εργαλείο καταγραφής μετανάστευσης. Η τοπική αστυνομία (Militsiya) ήταν αρμόδια για την έκδοση και καταγραφή στα μητρώα της μιας propiska η οποία αποκτούσε εγκυρότητα με σφραγίδα ως διαβατήριο εσωτερικού. Απαγορευόταν η διαμονή οπουδήποτε για περισσότερο από μερικές εβδομάδες χωρίς άδεια. Η ΕΣΣΔ είχε και μόνιμες προπίσκες και προσωρινές προπίσκες.

Έτσι, μια έγκυρη propiska ήταν απαραίτητη για τη λήψη τριτοβάθμιας εκπαίδευσης ή ιατρικής περίθαλψης. Εκτός από το γάμο με κάτοικο άλλης περιοχής, η πανεπιστημιακή εκπαίδευση ήταν ο πιο δημοφιλής τρόπος παράκαμψης της προπίσκας και διαμονής αλλού. Επίσης, δεδομένου ότι μόνο μια μειοψηφία κατοικιών ήταν ιδιόκτητες, η ύπαρξη προπίσκας σε μια συγκεκριμένη διεύθυνση σήμαινε ότι κάποιος είχε το δικαίωμα να ζήσει εκεί.

Το σύστημα των αδειών διαμονής αποσκοπούσε κατά ένα μέρος, στον όσο το δυνατό μεγαλύτερο περιορισμό της διευρύνσεως των αστικών κέντρων και στον έλεγχο της ροής των μετακινουμένων για εγκατάσταση στις μεγάλες πόλεις τής Σοβιετικής Ένωσης. Κανένας εργοδότης δεν μπορούσε να δώσει δουλειά σε άτομο που δεν είχε προπίσκα για τέτοια περιοχή. Αντίθετα, έξω από τις μεγάλες πόλεις, εργάτες της βιομηχανίας και υπάλληλοι γραφείων έβρισκαν ελεύθερα δουλειά. Για τους αγρότες αυτό ήταν πολύ δυσκολότερο, γιατί δεν είχαν καν το απαιτούμενο «διαβατήριο» για να ταξιδέψουν. Στην πραγματικότητα μπορούσαν να ζητήσουν ειδικό πιστοποιητικό, αλλά τότε εξαρτώντο απόλυτα από την κρίση του τοπικού συμβουλίου, του χωριού τους, το όποιο είχε κάθε δικαίωμα να τους αρνηθεί την σχετική άδεια.

Έγραφε (αρκετά ουδέτερα) ο δημοσιογράφος της «The Guardian», Jonathan Steele (όπως δημοσιεύθηκε στο «Βήμα» της 13.4.1975) :

«Οι Ρώσοι αγρότες είχαν στερηθεί του δικαιώματος να εφοδιάζονται με ταξιδιωτική άδεια στο εσωτερικό της χώρας από την εποχή που ο Στάλιν επέβαλε την κολλεκτιβοποίηση στη γεωργία. Χωρίς την άδεια αυτή οι μετακινήσεις τους είχαν σημαντικά περιοριστεί και χιλιάδες έβρισκαν δύσκολο να εγκαταλείπουν τα αγροκτήματά τους. Τώρα, όμως, οι αρχές ανακοίνωσαν τροποποίηση του σχετικού νόμου και για πρώτη φορά από τότε που εφαρμόστηκε το μέτρο, το 1932, κάθε Σοβιετικός πολίτης, έχει αυτόματα το δικαίωμα να εφοδιάζεται με άδεια μετακινήσεως στο εσωτερικό τής χώρας. Η αλλαγή αποτελεί ένα ακόμα βήμα στην αργοκίνητη διαδικασία για τη βελτίωση της αγροτικής ζωής, πού άρχισε πριν δέκα χρόνια. Στη Σοβιετική Ένωση η αλλαγή διατυμπανίζεται σαν σημαντική ενέργεια που αποσκοπεί στην ενδυνάμωση της δημοκρατίας. Οι αρχές είναι υπερήφανες για την απόφαση, τόσο πολύ, που ο αντιστράτηγος Ι.Α. Γκλεμπόφ, επικεφαλής της υπηρεσίας Αδειών μετακινήσεως του υπουργείου Εσωτερικών, παραχώρησε μια σπάνια συνέντευξη σε ανταποκριτή του δυτικού Τύπου, για να εξηγήσει τη σημασία του μέτρου. Αντίθετα με άλλα σοβιετικά υπουργεία, εκείνο των Εσωτερικών κυριαρχείται αναμφισβήτητα από το πνεύμα τόσο του Στάλιν όσο και του Φέλιξ Ντζερτζίνσκυ, του πολωνικής (εβραϊκής κανονικά) καταγωγής Ρώσου που ίδρυσε την “Τσεκά” το 1917. Το πορτραίτο του Φέλιξ δεσπόζει και σήμερα στη γυμνή πρόσοψη του υπουργείου των Εσωτερικών. Ωστόσο, ο Στάλιν ήταν εκείνος που καθιέρωσε το σύστημα των αδειών εσωτερικής διακινήσεως, 15 χρόνια μετά την "Επανάσταση". Σκοπός του μέτρου, όπως είχε ανακοινωθεί επίσημα, ήταν «η βελτίωση του τρόπου της καταγραφής του πληθυσμού των πόλεων και των εργατικών οικισμών, για την ανακάλυψη «αντισοσιαλιστικών στοιχείων» και «την εκκαθάριση των πληθυσμιακών κέντρων από φυγάδες, κακοποιούς και άλλα».

Με την άρνηση του δικαιώματος για απόκτηση νέας άδειας Εσωτερικής διακινήσεως, ή κατάσταση πήγε πιο πίσω κι από το τσαρικό σύστημα που ο Λένιν είχε καταγγείλει το 1903 όταν έγραφε πως «κανένας χωροφύλακας ή κρατικός λειτουργός δεν πρέπει να εμποδίζει οποιοδήποτε αγρότη να εγκαθίσταται και να δουλεύει όπου του αρέσει... Ανθρώπινη δουλεία δεν σημαίνει αυτό;».

Πάντως, ο νέος νόμος δεν κατήργησε το «διαβατήριο εσωτερικού», όπως έλεγαν τη σχετική άδεια στη Σοβιετική Ένωση. Απλώς τροποποίησε κάπως τη χρησιμοποίησή του και περιόρισε την γραφειοκρατία για την έκδοσή του.

Μ’ όλο που οι κανονισμοί ήταν αυστηρότατοι, η εφαρμογή τους ήταν κάπως ελαστική. Το πρόστιμο, λόγου χάρη, που επιβάλλεται σε όποιον δεν κάνει δήλωση παραμονής στις αστυνομικές αρχές μια ή δύο φορές ήταν ασήμαντο. Εννιά στις δέκα περιπτώσεις, ο κόσμος δεν φρόντιζε να κάνει την επιβαλλόμενη διατύπωση, όταν πήγαινε για να μείνει σε φίλους. Από την άλλη πλευρά, αρκούσε να δει κανείς έναν αυταρχικό Σοβιετικό αστυνομικό να ελέγχει δημόσια το «διαβατήριο» κάποιου πολίτη, για να διαπιστώσει τι δύναμη είχε. Οι αστυνομικοί ήταν εφοδιασμένοι με ρόπαλα, που χρησιμοποιούσαν συχνά στις ράχες αντιφρονούντων. Ο Αλεξάντρ Σολζενίτσιν δεν πήρε ποτέ άδεια παραμονής στη Μόσχα. Μπορούσε και έμενε εκεί νόμιμα μόνο και μόνο γιατί ή γυναίκα του είχε τέτοια άδεια. Ο Βίκτορ Νεκράσοφ, ένας άλλος αντιφρονών συγγραφέας, αναγκάστηκε να γυρίσει κάποτε στο Κίεβο από την Μόσχα γιατί είχε παραβεί τον σχετικό με τα «διαβατήρια εσωτερικού» νόμο.

ΚΟ / με στοιχεία από το βιβλίο «Φυλακισμένοι Μάρτυρες και Ήρωες στην ΕΣΣΔ» και από το διαδίκτυο  

“Battalion”. Η ρωσική ταινία για το Πρώτο Τάγμα Θανάτου Γυναικών που πολέμησε στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και διαλύθηκε από τους μπολσεβίκους

          

Η ρωσική πολεμική ταινία “Battalion” («Τάγμα», ρωσικά: «Батальонъ») του 2015, σε σκηνοθεσία Ντμίτρι Μεσκίεφ, αφηγείται την ιστορία του Πρώτου Τάγματος Θανάτου, (ή "Τάγματος Σοκ"), μιας ρωσικής μονάδας μάχης αποκλειστικά από γυναίκες που πολέμησε με ανδρεία στον Α΄  Παγκόσμιο Πόλεμο. Η ηθοποιός Mariya Aronova υποδύεται την Μαρία Μποτσκάρεβα (Maria Bochkareva) την διοικήτρια του Τάγματος. Η ταινία σάρωσε στα ρωσικά κινηματογραφικά βραβεία «Ο Χρυσός αετός» του 2015, κερδίζοντας τέσσερα βραβεία από εννέα υποψηφιότητες. Ουδέποτε προβλήθηκε στην Ελλάδα, δεν κυκλοφόρησε ποτέ σε dvd, αλλά ούτε καν ανέβηκε με ελληνικούς υπότιτλους σε κάποια διαδικτυακή πλατφόρμα (όπως πολλές αξιόλογες ευρωπαϊκές ιστορικές ταινίες που απλά δεν υπηρετούν το αριστερό αφήγημα). Μάλιστα δεν την βρήκα ούτε με αγγλικούς υπότιτλους! Να σημειωθεί ότι τα κατορθώματα του "Γυναικείου Τάγματος" είχαν, φυσικά, «θαφτεί» από ιστορικούς στη σοβιετική εποχή.

Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, το Λενινιστικό Συμβούλιο των Λαϊκών Επιτρόπων, επιδιώκοντας να συνάψει ειρήνη με τη Γερμανία με «οποιουσδήποτε όρους», άρχισε να εκκαθαρίζει τα υπολείμματα του Ρωσικού Αυτοκρατορικού Στρατού και διέλυσε όλες τις «μονάδες σοκ». Οι γυναικείες μονάδες διαλύθηκαν στις 30 Νοεμβρίου 1917. Ωστόσο, πολλές μαχήτριες συνέχισαν να αγωνίζονται κατά του μπολσεβικισμού μέσα από τις τάξεις του κινήματος των «Λευκών».

Όλες οι γυναίκες του Γυναικείου Τάγματος φορούσαν το σύμβολο του "κεφαλιού του Αδάμ" (στα ρωσικά: Ада́мова глава́, στα γερμανικά: Totenkopf) στα μανίκια τους και αναγκάζονταν να κόψουν σύριζα τα μαλλιά τους.

Στο Ομοσπονδιακό Συμβούλιο στις 27 Ιουνίου 2012, ο Πρόεδρος της Ρωσικής Ομοσπονδίας Βλαντιμίρ Πούτιν, ανέφερε ότι "επιτρέποντας την ήττα της Ρωσίας στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Μπολσεβίκοι διέπραξαν μια πράξη εθνικής προδοσίας. Η χώρα μας είχε χάσει από την ηττημένη πλευρά - αυτή είναι μια μοναδική κατάσταση. Η ευθύνη για αυτό ανήκει στην ηγεσία, που ήταν οι Μπολσεβίκοι ηγέτες. Αργότερα, η Σοβιετική Ρωσία έμαθε από αυτή την ήττα. Η ηγεσία της χώρας έπρεπε να εξιλεωθεί στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο".

Δες εδώ το trailer

Σύμφωνα με το επίσημο site της ταινίας: Η επανάσταση του Φεβρουαρίου του 1917 επηρέασε τον τρόπο ζωής στη Ρωσία και άλλαξε την πορεία του Μεγάλου Πολέμου (Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος). Ο Μονάρχης (Τσάρος) παραιτήθηκε. Στα χαρακώματα, όπου η αντιπαράθεση με τους Γερμανούς διαρκεί αρκετά χρόνια, οι Μπολσεβίκοι είναι πολύ ενεργοί με την προπαγάνδα τους. Κάνουν έκκληση για ειρήνη με τον εχθρό. Οι Ρώσοι αξιωματικοί στην πραγματικότητα δεν μπορούν να κάνουν τίποτα χωρίς την έγκριση των λεγόμενων Επιτροπών Στρατιωτών. Ο στρατός βρίσκεται ακριβώς κοντά στα πρόθυρα της ολοκληρωτικής υποβάθμισης. Με εντολή της Ρωσικής Προσωρινής Κυβέρνησης, σε μια προσπάθεια να ενισχυθεί το ηθικό, ιδρύεται το γυναικείο Τάγμα Θανάτου. Υπεύθυνη Τάγματος ήταν η Μαρία Μποτσκάρεβα, μια αγρότισσα που όμως είχε υπηρετήσει στον ρωσικό στρατό και είχε τιμηθεί με το παράσημο του Αγίου Γεωργίου. Το Τάγμα Θανάτου ενίσχυσε το πνεύμα των στρατιωτών και απέδειξε ότι κάθε γυναίκα που πολεμά ηρωικά είναι άξια του τίτλου του Πολεμιστή.

          

Η Μαρία Φρόλκοβα γεννήθηκε σε μια αγροτική οικογένεια στο Νικόλσκο τον Ιούλιο του 1889. Ο πατέρας της ήταν λοχίας στον αυτοκρατορικό στρατό που πολέμησε στον Ρωσοτουρκικό πόλεμο. Στα δεκαέξι της έφυγε από το σπίτι της για να παντρευτεί τον Afanasy Bochkarev και εγκαταστάθηκαν στο Τομσκ της Σιβηρίας. Ο άντρας της όμως την κακοποιούσε με αποτέλεσμα να τον εγκαταλείψει. Μετά γνώρισε έναν Εβραίο που ονομαζόταν Yakov Buk. Άνοιξαν ένα κρεοπωλείο, αλλά σύντομα τον συνέλαβαν να κλέβει επανειλημμένα, ενώ αργότερα έπεσε στο ποτό και έγινε βίαιος.

Μόλις ξέσπασε ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος, η Μποτσκάρεβα άφησε τον Μπουκ και αφού εντάχθηκε πρώτα στον Ερυθρό Σταυρό, στη συνέχεια κατατάχθηκε στο στρατό με άδεια του ίδιου του Τσάρου Νικολάου Β'. Μετά από τρίμηνη εκπαίδευση, βρέθηκε στην πρώτη γραμμή και παρασημοφορήθηκε για τη διάσωση πενήντα τραυματισμένων στρατιωτών από το πεδίο της μάχης.

           

Η Bochkareva συμμετείχε μόνο οριακά στη δημιουργία άλλων γυναικείων μάχιμων μονάδων που σχηματίστηκαν στη Ρωσία την άνοιξη και το καλοκαίρι του 1917. Η μονάδα της ήταν στο μέτωπο την εποχή της Οκτωβριανής Επανάστασης και δεν συμμετείχε στην υπεράσπιση του Χειμερινού Παλατιού. Η μονάδα της διαλύθηκε και επέστρεψε στην Πετρούπολη όπου κρατήθηκε από τους Μπολσεβίκους, οι οποίοι αφού έμαθαν για τη σχέση της με τους Λευκούς, αποφάσισαν να την εκτελέσουν. Σώθηκε, ωστόσο, από έναν στρατιώτη που είχε υπηρετήσει μαζί της στον Αυτοκρατορικό Στρατό το 1915 και ο οποίος έπεισε τους Μπολσεβίκους να ματαιώσουν την εκτέλεσή της. Της χορηγήθηκε διαβατήριο και της επέτρεψαν να φύγει από τη χώρα. Η Bochkareva κατέφυγε στις Ηνωμένες Πολιτείες με το ατμόπλοιο Sheridan τον Απρίλιο του 1918.

Τον Απρίλιο του 1919, επέστρεψε στο Τομσκ και προσπάθησε να σχηματίσει ένα γυναικείο ιατρικό απόσπασμα υπό τον φημισμένο ναύαρχο του Λευκού Στρατού Aleksandr Kolchak, (βλέπε άρθρο εδώ) αλλά πριν προλάβει να ολοκληρώσει αυτό το έργο, συνελήφθη ξανά από τους Μπολσεβίκους. Στάλθηκε στο Κρασνογιάρσκ όπου αφού ανακρίθηκε για τέσσερις μήνες, καταδικάστηκε σε θάνατο και εκτελέστηκε ως «εχθρός της εργατικής τάξης». Εκτελέστηκε από την Τσέκα στις 16 Μαΐου του 1920.

Εδώ η ταινία (με... ρουμάνικους υπότιτλους).

ΚΟ / από εδώ, εδώ κι εδώ

Με τον Σταυρό απέναντι στους μπολσεβίκους

Αφού οι μπολσεβίκοι είχαν ανατρέψει το παλιό καθεστώς της Ρωσίας, ήθελαν να εξάγουν την «επανάστασή» τους και σε άλλες χώρες. Το 1919-1920, προσπάθησαν να εισβάλουν στην Πολωνία και αργότερα να κατακτήσουν τη Δυτική Ευρώπη. Εκείνη την εποχή, λίγοι πίστευαν στη νίκη των Πολωνών, ωστόσο εκατομμύρια Πολωνοί προσευχήθηκαν για τη νίκη. Όλη η χώρα κινητοποιήθηκε για να πολεμήσει τους βαρβάρους. Στη Μάχη της Βαρσοβίας το 1920 - συμπτωματικά, οι πιο αποφασιστικές μάχες έλαβαν χώρα στη γιορτή της Κοίμησης της Θεοτόκου - οι Πολωνοί νίκησαν τους μπολσεβίκους, σώζοντας την Ευρώπη. Η Μάχη της Βαρσοβίας, που έμεινε γνωστή επίσης ως «το θαύμα του Βιστούλα», ήταν μια σειρά μαχών που οδήγησαν σε καίρια πολωνική νίκη το 1920 κατά τη διάρκεια του λεγόμενου πολωνο-σοβιετικού πολέμου (14 Φεβρουαρίου 1919 – Σεπτέμβριος 1921). Η Πολωνία, αν και στα πρόθυρα της απόλυτης ήττας, απέκρουσε και νίκησε τον Κόκκινο Στρατό. Ο Λένιν, αρχηγός των μπολσεβίκων, την χαρακτήρισε «τεράστια ήττα» για τις δυνάμεις του. Η πιο γνωστή απώλεια της Μάχης της Βαρσοβίας ήταν ο καθολικός ιερέας π. Ιγνάτιος Σκορούπκα (Ignacy Skorupka, 1893-1920), ο οποίος ήταν στρατιωτικός εφημέριος στον πολωνικό στρατό. 

Ο Ignacy Jan Skorupka γεννήθηκε στις 31 Ιουλίου 1893 στη Βαρσοβία. Σπούδασε θεολογία στην Βαρσοβία και μετά στην Αγία Πετρούπολη και το 1916 χειροτονήθηκε ιερέας. Από το φθινόπωρο του 1919, άρχισε να λειτουργεί στην Βαρσοβία. Στις αρχές Ιουλίου του 1920 και ενώ μαινόταν ο πολωνο–σοβιετικός πόλεμος, προσφέρθηκε εθελοντικά ως στρατιωτικός εφημέριος του Πολωνικού Στρατού και εντάχθηκε στο 236ο Σύνταγμα Πεζικού του Εθελοντικού Στρατού. 

Το βράδυ της 14ης Αυγούστου σκοτώθηκε στη μάχη της Οσσόβ κατά τη διάρκεια της πολωνικής αντεπίθεσης, που ήταν μέρος της Μάχης της Βαρσοβίας. Υπάρχουν δύο διαφορετικές αφηγήσεις για τον θάνατό του. Σύμφωνα με την μία, τραυματίστηκε θανάσιμα από πυρά Μπολσεβίκων ενώ τελούσε ευχέλαιο σε έναν πληγωμένο Πολωνό στρατιώτη, ενώ σύμφωνα με την άλλη, που είναι και η πιο δημοφιλής, σκοτώθηκε ενώ ενθάρρυνε τους στρατιώτες να πραγματοποιήσουν έφοδο κατά των μπολσεβίκων, οδηγώντας τους στην επίθεση με έναν Σταυρό στα χέρια του. Η παρακάτω σκηνή είναι από την ταινία «η Μάχη της Βαρσοβίας 1920», πολωνική ταινία του 2011. 

 

Μια μέρα αργότερα η σορός του μεταφέρθηκε σε εκκλησία στη Βαρσοβία και στην κηδεία του, που έγινε με κρατικές δαπάνες, συμμετείχαν κυβερνητικές και στρατιωτικές αρχές, ενώ του απονεμήθηκε ο Ασημένιος Σταυρός Virtuti Militari. Ο θάνατός του χρησιμοποιήθηκε από τους αντιπάλους του Πολωνού στρατιωτικού διοικητή και αρχηγού Γιούζεφ Πιουσούντσκι, (Józef Klemens Piłsudski, 1867 - 1935), αρχιτέκτονα της πολωνικής στρατηγικής που οδήγησε στη νίκη στη Βαρσοβία, καθώς οι αντίπαλοί του χαρακτήρισαν τη μάχη "Θαύμα του Βιστούλα" και απέδωσαν την πολωνική νίκη σε μια σειρά από αιτίες, μέχρι και τη θεϊκή παρέμβαση, και ο μαρτυρικός θάνατος του Σκορούπκα έγινε μέρος της προσπάθειάς τους να ελαχιστοποιήσουν τη φήμη του Πισούντσκι. Το μνημείο που ανεγέρθηκε το 1930 στην Βαρσοβία, στην μνήμη του καταστράφηκε μετά το 1945 από τους κομμουνιστές και ανοικοδομήθηκε μετά την κατάρρευση του κομμουνισμού το 1989. 

 ΚΟ / από εδώ κι εδώ

ΙΤΑΛΙΑ: Κόμικ για τη Norma Cossetto, την 23χρονη μάρτυρα της κομμουνιστικής θηριωδίας

                   

Σαν σήμερα, 17 Μάϊου του 1920, γεννήθηκε η Norma Cossetto, η 23χρονη Ιταλίδα φοιτήτρια η οποία τον Οκτώβριο του 1943 βασανίστηκε, βιάστηκε και ρίχτηκε ζωντανή στην «foiba», (βαθιά καταβόθρα) από τους γιουγκοσλάβους κομμουνιστές παρτιζάνους του Τίτο. Η απερίγραπτη βία εναντίον των Ιταλών στην Ίστρια, (περιοχή στον κόλπο της Τεργέστης), κόστισε πάνω από 10.000 ζωές.

Η Cossetto ήταν φοιτήτρια στο Πανεπιστήμιο της Πάδοβας, όπου σπούδαζε ιταλική λογοτεχνία, ενώ έγραφε την πτυχιακή της διατριβή, την Ίστρια Ρόσα ("Κόκκινη Ίστρια"), σε σχέση με τα πλούσια μεταλλεύματα κοκκινωπού βωξίτη στην Ίστρια, περιοδεύοντας τα γύρω χωριά για να μαζέψει πληροφορίες για τη διατριβή της. Ο πατέρας της Giuseppe, ήταν τοπικός ηγέτης του Φασιστικού Εθνικού Κόμματος, ενώ διετέλεσε και podestà (δήμαρχος) της πόλης Visinada (σήμερα ανήκει στην Κροατία).  

         

Η τραγική ιστορία της αποσιωπήθηκε για πολλές δεκαετίες επαίσχυντα, μόνο γιατί είναι μια ιστορία της απάνθρωπης, αδικαιολόγητης κομμουνιστικής βίας κατά του ιταλικού πληθυσμού.

      

Τα τελευταία χρόνια κάτι άρχισε να αλλάζει. Το 2005, το ιταλικό κράτος της απένειμε μετά θάνατο μετάλλιο. Τον Φεβρουάριο του 2010 η μνήμη της τιμήθηκε κατά τη διάρκεια της Εθνικής Ημέρας Μνήμης των Εξόριστων και των Φοίμπε. Τον Ιούλιο του 2011, οι πόλεις της Τεργέστης και της Νάρνι (Τέρνι) αφιέρωσαν έναν από τους δρόμους τους στη μνήμη της, και ακολούθησε η Ρώμη το 2015.

Το 2018 κυκλοφόρησε και προβλήθηκε - έστω και περιορισμένα - η ταινία "Rosso Istria" του ιταλό-αργεντινού σκηνοθέτη Maximiliano Hernando Bruno (διάβασε εδώ).

Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε το κόμικ “Foiba rossa. Norma Cossetto, storia di un'italiana” των Beniamino Delvecchio και Emanuele Merlino.  

                      

Πέρσι τον Φεβρουάριο η Paola Chiesa , δημοτική σύμβουλος στην Παβία με το κόμμα "Αδελφών της Ιταλίας" , άρχισε να διανέμει το κόμικ στα γυμνάσια της πρωτεύουσας της Λομβαρδίας. Η Chiesa το είχε υποσχεθεί στο Δημοτικό Συμβούλιο της Παβίας πριν από ένα χρόνο, όταν παρουσίασε το κόμικ στην αίθουσα του δημοτικού συμβουλίου.

Λίγο αργότερα, σε μια οδό της πόλης δόθηκε το όνομά της.

Φέτος, τον Ιανουάριο, αποφασίστηκε και η πόλη της Βιτσέντσα να δώσει και αυτή ένα δρόμο στο όνομα της Κοσέτο. Με ψήφισμά του, το δημοτικό συμβούλιο της ενετικής πόλης θα αφιερώσει μια πλατεία στην ιταλίδα μάρτυρα της τραγωδίας των καταβόθρων.

Πριν από αυτό, το Δημοτικό Συμβούλιο της πανέμορφης πόλης Lucca είχε εγκρίνει πρόταση - που παρουσίασε ο δημοτικός σύμβουλος της CasaPound Italia, Luca Barsanti – να ονομαστεί ένα τετράγωνο ή ένας δρόμος προς τιμή της Norma Cossetto .

ΚΟ / από εδώ, εδώ κι εδώ

ΒΡΕΤΑΝΙΑ: Μια σταλινίστρια η «ψυχή» των lockdown

Την περασμένη εβδομάδα, η Daily Mail δημοσίευσε δύο άρθρα που ανέφεραν ότι η Δρ. Susan Michie, μέλος της Επιστημονικής Συμβουλευτικής Ομάδας για την Έκτακτη Ανάγκη (SAGE) της βρετανικής κυβέρνησης με συχνή παρουσία στο BBC όπου υπερασπιζόταν τα lockdown, είναι μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος. Κόρη δύο μαρξιστών επιστημόνων, η Michie είναι μέλος του κόμματος εδώ και 40 χρόνια.

Το BBC δεν κάλυψε την ιστορία. Ίσως πιστεύουν ότι τα νέα είναι παλιά. Είναι αλήθεια ότι η σχέση της Michie με τον κομμουνισμό είναι από καιρό γνωστή. Ήταν παντρεμένη για σχεδόν 20 χρόνια με τον Andrew Murray, άλλο ένα μακρόχρονο μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Βρετανίας και υπερασπιστή του Στάλιν και της Βόρειας Κορέας, ο οποίος υπηρέτησε ως σύμβουλος του Jeremy Corbyn.

 

Το θέμα όμως είναι ότι η Η Δρ Michie δεν είναι επιδημιολόγος ή ιολόγος και το ζήτημα είναι το κατά πόσο οι πολιτικές της απόψεις έχουν σχέση με το έργο της. Ειδικεύεται στην επιστήμη της συμπεριφοράς. Ειδικεύεται στο να κάνει τους ανθρώπους να κάνουν διαφορετικές επιλογές. Το κατά πόσο είναι κατάλληλο για τις αρχές να χειριστεί αυτό το άτομο τη συμπεριφορά ελεύθερων ανθρώπων είναι ένα πολύ σημαντικό θέμα πολιτικής.

Η καθημερινή δουλειά της Michie, όταν δεν συμβουλεύει την κυβέρνηση του Μπόρις Τζόνσον, βρίσκεται στο Κέντρο Αλλαγής Συμπεριφοράς του University College του Λονδίνου, ένα χαριτωμένο οργουελιανό όνομα για έναν οργανισμό. Είναι ο δημιουργός του "Wheel Behavior Change", ενός "συστηματικού τρόπου προσδιορισμού συναφών λειτουργιών παρέμβασης και κατηγοριών πολιτικής βάσει του τι γίνεται κατανοητό για τη συμπεριφορά-στόχο". Αυτές και άλλες καινοτομίες προωθούνται μέσω του εξίσου χαριτωμένου ονόματος του UCL “Human Behavior Change Project”.

Τυπικά παραδείγματα «αλλαγής συμπεριφοράς» σε αυτό το πλαίσιο είναι να κάνουν τους ανθρώπους να σταματήσουν το κάπνισμα ή να κάνουν τους εργαζόμενους στο νοσοκομείο να πλένουν τα χέρια τους, αλλά προφανώς αυτές οι μέθοδοι έχουν άπειρες εφαρμογές. Το μόνο πραγματικό όριο για αυτούς είναι ο αυτοσυγκράτηση των υπευθύνων χάραξης πολιτικής. Μόλις εγκριθεί η εργαλειοθήκη «αλλαγής συμπεριφοράς», οι πολιτικοί και οι γραφειοκράτες περιορίζονται μόνο από τη δική τους αίσθηση για το ποιες συμπεριφορές είναι «σωστές» για χειραγώγηση από το κράτος.

Κάτω από τους ευφημισμούς όπως η «τεχνική αλλαγής συμπεριφοράς» (BCT), η πειθαρχία με την οποία η Michie είναι ειδική είναι ουσιαστικά μια άδεια για τους τεχνοκράτες να είναι πατερναλιστικοί. «ΜΗΝ βασίζεστε σε ατομική επιλογή και λήψη αποφάσεων», λέει μια κουκκίδα σε μία από τις παρουσιάσεις της στο PowerPoint. "Βασιστείτε στο περιβάλλον και κάνετε τη συμπεριφορά αυτόματη."

Μπορεί κανείς να δει πώς ένας Κομμουνιστής μπορεί να προσελκύεται σε ένα πεδίο που η ατομική ελευθερία δεν έχει τόσο μεγάλη σημασία. Αυτός είναι ένας λόγος για να ανησυχείτε ότι κάποιος με τις πεποιθήσεις της Michie καθορίζει πολιτική για τη βρετανική κυβέρνηση.

Υπάρχει ένας άλλος λόγος. Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, υπήρχαν δύο βασικοί λόγοι για την απομάκρυνση των Κομμουνιστών από θέσεις ευθύνης, ακόμη και όταν ήταν «ειλικρινείς ιδεαλιστές»: Η ιδεολογία τους αντανακλούσε άσχημα στην κρίση τους και έδειχναν αφοσίωση σε μια ξένη δύναμη. Όσον αφορά το lockdown, μπορούμε να προσθέσουμε έναν άλλο λόγο: Το lockdown προσφέρει την τέλεια ευκαιρία να επιτευχθεί μια στενή προσέγγιση της επιθυμητής επανάστασης των κομμουνιστών με μέσα από την πίσω πόρτα.

Κατά τη διάρκεια των lockdown, το κράτος εμπλέκεται περισσότερο στην οικονομία από ποτέ (εξαιρουμένου του πολέμου), από τη διαίρεση των επιχειρήσεων σε «βασικές» και «μη απαραίτητες» έως τα μέτρα μικροδιαχείρισης ασφαλείας σε καταστήματα και χώρους εργασίας. Με την ανίχνευση επαφών διατηρεί αρχείο των κινήσεων των πολιτών, για το πού πήγαν και ποιους είδαν. Οι κυβερνήσεις μπορούν τώρα να αποφασίσουν, χωρίς δημοκρατική διαβούλευση, ποιες δραστηριότητες θα επιτρέψουν και ποιες θα απαγορεύσουν. Οι εκκλησίες μπορούν να κλείσουν επ’ αόριστον.

Με άλλα λόγια τα lockdown είναι εγγενώς ελκυστικά για την άκρα αριστερά και της έχουν δώσει πολλά από τα πράγματα που πάντα ήθελε.

Αντιστρέφουν το θεμελιώδες τεκμήριο ενός ελεύθερου λαού, ότι επιτρέπεται οτιδήποτε δεν απαγορεύεται ρητά. Υποβάλλουν τους πάντες σε επίσημο έλεγχο και δίνουν στους γραφειοκράτες απεριόριστη εντολή για να επεμβαίνουν στις επιλογές των πάντων. Η πολιτική ιδεολογία της Michie και ο pro-lockdownism της βρίσκονται σε απόλυτη αρμονία.

ΚΟ: Σε πρόσφατο άρθρο του για την DailyMail, ο Peter Hitchens, υπενθυμίζει ότι αυτή η «εξαιρετικά πλούσια κομμουνίστρια» Σούζαν Μίτσι που οι συνάδελφοί της στην Οξφόρδη λίγα χρόνια πριν της είχαν δώσει το παρατσούκλι «νταντά του Στάλιν», είχε γράψει στο tweeter ότι απαιτείται «η μέγιστη καταστολή» ('Maximum suppression') για να επιτευχθεί ο στόχος του “ZeroCOVID”.

ΚΟ / πηγή

Η δύναμη της σκέψης

 

Του Ben Sixsmith (The American Conservative) / ΚΟ

Ο κομμουνισμός ήρθε και στην Ουγγαρία καθώς το Σιδηρούν Παραπέτασμα έπεφτε στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη. Οι κομμουνιστές έχασαν τις μεταπολεμικές εκλογές αλλά κέρδισαν την εξουσία με αυτό που αποκαλούσαν «τακτική σαλαμιού»: διαίρεση και κατάκτηση των δημοκρατικών αντιπάλων τους. Κατά την άνοδό του, ο (εβραϊκής καταγωγής πρωθυπουργός) Mátyás Rákosi, ένας αχώνευτος τύπος που έμοιαζε με τον θείο Fester από την οικογένεια Addams, ξεκίνησε μια σειρά βίαιων καταστολών με τη βοήθεια των σαδιστών του στην ÁVH, τη μυστική αστυνομία.

                               
Ένα θύμα ήταν η Edith Bone. Γεννημένη στην Ουγγαρία, αλλά έχοντας βρετανική υπηκοότητα, η Bone είχε στραφεί στον κομμουνισμό επειδή δεν μπορούσε να δεχτεί την «απέραντη δυστυχία των φτωχών». Πολύγλωσση, περιπλανήθηκε στην Ευρώπη υποστηρίζοντας τον μαρξισμό. Αλλά αν και ήταν πιστή στη Σοβιετική Ένωση, ήταν επίσης περίεργη και πεισματάρα, σαν άνθρωπος. «Πρώτα απ’ όλα, μου αρέσει να λέω την αλήθεια», έγραψε μετά, στο βιβλίο της “Seven Years Solitary”, (Επτά Χρόνια Απομόνωση). «Δεύτερον, θέλω να μεταφέρω τις απόψεις μου – ακόμα και εκείνες που δεν είναι αποδεκτές στο Κόμμα», έλεγε.

                     

Στα τέλη της δεκαετίας του '40, το κομμουνιστικό κράτος άρχισε να υποπτεύεται την Bone. Ως άτομο που είχε δεσμούς με το εξωτερικό και συνάμα κακή συμπεριφορά ήταν ένας φυσικός στόχος για τη μυστική αστυνομία. Συνελήφθη και κατηγορήθηκε για κατασκοπεία. Ένας φίλος που της είχε επιτρέψει να μείνει μαζί του στάλθηκε στα στρατόπεδα για υπόθαλψη κατασκόπου.

Η κομμουνιστική αστυνομία άρεσε να βασανίζει ανθρώπους. Ήξεραν ότι τα βασανιστήρια δεν αφορούν μόνο αυτό που έγινε, αλλά αυτό που δεν έγινε. Όπως έγραψε η Bone στο βιβλίο της:

«Άφησαν τα ίδια τα σώματα των φυλακισμένων να τους βασανίζουν. Εάν στερηθείς την σωστή, υγιεινή και επαρκή τροφή, το φως, την ζεστασιά, τον ύπνο, τότε μετά από ένα ορισμένο χρονικό διάστημα το σώμα σου επαναστατεί. Από τη σκοπιά του βασανιστή, αυτή είναι μια πολύ βολική μέθοδος, γιατί έτσι δεν κουράζονταν πολύ.

Υπήρχαν και άλλες μέθοδοι, με τις οποίες τα βασανιστήρια θα μπορούσαν να εφαρμοστούν χωρίς οι βασανιστές να υποχρεωθούν να κάνουν κάτι. Τα τρόφιμα ήταν μολυσμένα, με «δυσάρεστα» αποτελέσματα. Σου έβαζαν χειροπέδες που στη συνέχεια τις έσφιγγαν σταδιακά γύρω από τους καρπούς. Η Bone μεταφέρθηκε σε ένα καλύτερο κελί, με καλύτερα γεύματα και ένα πιο άνετο κρεβάτι, και στη συνέχεια την ενθάρρυναν να αφήσει τα «μυστικά» της, αλλιώς θα ξαναγυρνούσε πίσω. Στο Seven Years Solitary, η Bone παραδέχτηκε ότι άλλοι κρατούμενοι αντιμετώπισαν χειρότερη βία και συχνά βασανίζονταν μέχρι θανάτου. Το βρετανικό διαβατήριό της την βοήθησε να μείνει ζωντανή. Ωστόσο, ήταν μια εξαιρετικά σκληρή μεταχείριση ενός ανθρώπου - πράγματι, όχι μόνο ενός ανθρώπου, αλλά μιας 60χρονης γυναίκας με αρθριτικά.

Παρόλα αυτά όλα αυτά την έκαναν πιο ξεροκέφαλη. Ήταν πρόθυμη να διατηρήσει την υπερηφάνεια και τη λογική της. Τα βασανιστήρια, ήξερε, είχαν ως στόχο να καταστρέψουν ένα θύμα προκειμένου να προκαλέσουν ομολογία. Δεν θα έδινε στους κομμουνιστές την ικανοποίηση αυτή.

Καθ 'όλη τη διάρκεια των Επτά Χρόνων Απομόνωσης, φώναζε «Δεν είμαι σκύλος», στον στρατιώτη που της άφηνε το πιάτο στο πάτωμα. Κάποια στιγμή, ένας από τους ανακριτές της είπε ότι δεν θα την άφηνε μέχρι να παραδεχτεί ότι ήταν κατάσκοπος. "Τότε, πιθανότατα θα πεθάνω εδώ", είπε. Αλλά η Bone είχε επίσης την αίσθηση ότι εκπροσωπούσε κάτι πέρα ​​από τον εαυτό της. «Θεώρησα το θέμα αυτό ως πρόκληση, όχι μόνο για τον εαυτό μου αλλά και για τον υψηλότερο πολιτισμό του οποίου θεωρούσα τον εαυτό μου ως γέννημα». Έτσι, άρχισε να απαγγέλλει ποίηση και να δημιουργεί δικά της ποιήματα. Ξεκίνησε περιηγήσεις, στη φαντασία της, σε πόλεις που είχε επισκεφτεί. Κατάφερε να πάρει ένα καρφί από την πόρτα της φυλακής της με ένα σκοινί και να δημιουργήσει μια τρύπα μέσω της οποίας μπορούσε να κοιτάζει έξω στην αίθουσα πέρα ​​από το κελί της για να πιάσει τις ματιές των συντρόφων της.

 

Οι συνθήκες της Bone τελικά βελτιώθηκαν. Ισχυρίζεται ότι απέρριψε αποφασιστικά τον κομμουνισμό αφού σοκαρίστηκε από τους κατάφωρους παραλογισμούς και τα ψέματα που βρήκε σε σοβιετικές εφημερίδες και την ιατρική βιβλιογραφία στη βιβλιοθήκη των φυλακών. Έχοντας ασπαστεί τον κομμουνισμό λόγω της απάνθρωπης ζωής που έβλεπε γύρω της, δεν μπορούσε πλέον, να αποδεχθεί την απανθρωπιά την οποία είχε αντικαταστήσει. «Πράγματι, ήταν μια χειρότερη τυραννία από τον προ-επαναστατικό δεσποτισμό», έγραψε, «Επειδή οι χωροφύλακες του Τσάρου ασχολήθηκαν κυρίως με πολιτικές δραστηριότητες, ενώ η σοβιετική τυραννία διεισδύει στην ιδιωτική προσωπική ζωή και ακόμη και στο μυαλό των ανθρώπων».

Ωστόσο, ήταν τα ψέματα περισσότερο από τη σκληρότητα που φαίνεται να φάνηκαν πιο προσβλητικά στην Bone. «Το συνεχές φράγμα των ψεμάτων που παρουσιάζονταν ως η μοναδική αλήθεια… σήμαινε ότι όλα τα πρότυπα ήταν πλαστά, διεστραμμένα». «Επειδή υπήρχαν μέτριοι συγγραφείς που αποθεώνονταν επειδή ήταν στη γραμμή του Κόμματος… οι νέοι έπαψαν να μπορούν να διακρίνουν το καλό και το κακό γράψιμο».

Ενάντια σε αυτήν την τυραννία του κακού και της μετριότητας, η Bone αντιπαράθεσε το αξιοθαύμαστο μυαλό της. Μπορούμε να γνωρίζουμε ότι κάθε τι που γράφει στο βιβλίο της είναι αλήθεια; Υποθέτω όχι. Αλλά ξέρουμε ότι εξαφανίστηκε στο ουγγρικό σύστημα φυλακών για χρόνια και εμφανίστηκε αρκετά δυνατή και λογική για να καταγγείλει δημόσια τον κομμουνισμό και να γράψει το εμπνευσμένο βιβλίο της. Κανείς από εμάς δεν αντιμετωπίζει τη σκληρότητα που γνώρισε η Bone. Όμως το παράδειγμά της θα πρέπει να μας εμπνεύσει να υποστηρίξουμε τη δύναμη και την αξιοπρέπεια της σκέψης και το πνεύμα και την ανεξάρτητη σκέψη ενάντια στην ανεντιμότητα και ενάντια στα πρότυπα της μετριοκρατίας και ενάντια στον πειρασμό να πνίξουμε το μυαλό μας μέσα σε άνετες απολαύσεις. Εάν δεν το κάνουμε δεν θα χάσουμε απλώς την πνευματική εκπλήρωση αλλά θα προδώσουμε τις δυνατότητές μας και θα προδώσουμε το δώρο που μας προσφέρθηκε από τον πολιτισμό. Εάν η Edith Bone μπόρεσε να είναι αληθινή στον εαυτό της, δεν έχουμε καμία δικαιολογία.

ΚΟ / πηγή