Σε ευχαριστώ Σύριζα!

Δεν περίμενα ποτέ στην ζωή μου ότι θα ζούσα αυτό που έζησα χθες. Πίστευα ότι ο λαός μας πλέον, είναι ικανός μόνο να ανεβάζει τους δείκτες της τηλεθέασης για το σουρβάϊβορ. Όχι για να κατεβαίνει στους δρόμους για ένα εθνικό ζήτημα. Πίστευα ότι κατάφεραν πολιτικάντηδες και μουμουέ και λοιποί υποτακτικοί των ξένων κέντρων να κοιμίσουν ή να τιθασεύουν αυτόν τον λαό. Μακάριζα και επαινούσα άλλους λαούς, (Πολωνούς, Γάλλους…Περουβιανούς) που κι αυτοί υποβαλλόμενοι στις ίδιες μεθόδους και δεχόμενοι την ίδια νεοταξική προπαγάνδα άντεχαν και μπορούσαν να κατεβαίνουν στους δρόμους και να φέρνουν σε αμηχανία το σύστημα. Την ίδια ώρα υποτιμούσα (το ομολογώ) τον λαό μας διαπιστώνοντας με θλίψη ότι πλέον βρίσκεται σε κατάσταση που θυμίζει κλινικά νεκρό. Έπεσα έξω. Πολύ έξω. Και αυτό είναι το ευχάριστο, το συγκλονιστικό, το ελπιδοφόρο. Δεν περίμενα ποτέ ότι εν έτει 2018, μετά από τόσο μεθοδική και συστηματική δουλειά ενοχοποίησης των πατριωτικών αισθημάτων και επιβολής μιας βαριάς εθνομηδενιστικής multi culti τυραννίας παντού (σε σχολεία, πανεπιστήμια, τηλεοράσεις, γήπεδα, πεζοδρόμια και κυνοβούλια) ο Έλληνας θα άντεχε και όχι μόνο αυτό αλλά θα έβγαινε στην αντεπίθεση! Ναι, υπήρχαν Έλληνες που είπαν «έλα μωρέ τι με νοιάζει εμένα η Μακεδονία;». Ξέρω μερικούς. Και καταλαβαίνετε που ανήκουν ιδεολογικά και κομματικά. Αλλά ξέρω πλέον ότι σε καιρούς εξαιρετικά δύσκολους ένα μεγάλο κομμάτι του λαού μας είπε «Όχι ρε σεις, εμένα με νοιάζει!». Είδα στους δρόμους της Αθήνας Έλληνες κάθε ηλικίας. Είδα παππούδες και γιαγιάδες που ταλαιπωρήθηκαν διπλά και τριπλά με τον συνωστισμό, την ορθοστασία, το περπάτημα και το κλείσιμο των σταθμών του μετρό. Και όμως ήταν εκεί και όχι στο σπίτι να ξεκουράζονται. Είδα νεαρά παιδιά και πολλά νεαρά ζευγάρια που ήταν εκεί και όχι σε κάποια καφετέρια (ok, θα πήγαιναν μετά). Είδα οικογένειες που αντί να πάνε βόλτα ή να κάτσουν σπίτι ήταν εκεί. Είδα κάθε λογής άνθρωπο. Που δεν κατέβηκε για πλάκα. Που δεν φοβήθηκε (!). Το έβλεπες στα μάτια τους, το διέκρινες στην φωνή τους, το διάβαζες στα αυτοσχέδια πανό και πλακάτ που είχαν φτιάξει. Και συγκινήθηκα όταν με βροντερή φωνή και παλμό ΟΛΟΙ έψελναν τον εθνικό ύμνο. Και φώναζαν «Κάτω τα χέρια απ’ την Μακεδονία!», χωρίς να είναι, οι περισσότεροι, από την Μακεδονία. Ένα ατελείωτο πλήθος να γεμίζει τους δρόμους της πρωτεύουσας με ελληνικές σημαίες. Κανείς πολιτικός δεν θα κινητοποιούσε τόσο αυθόρμητα, μαζικά, πανεθνικά και παλλαϊκά τον λαό μας. Καμία αθλητική ομάδα. Κανένα σύνθημα, κανένα δημοψήφισμα. Κανένα ζήτημα οικονομικό. Το έκανε ένα ζήτημα εθνικό. Το έκανε η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ. Δεν περίμενα ποτέ ότι το ζήτημα της Μακεδονίας (που άλλοι είπαν ότι θα το έχουμε ξεχάσει σε 10 χρόνια και οι συριζανέλ πήγαν να το «τελειώσουν» στα μουλωχτά με αέρα υπεροχής έναντι ενός βαριά χτυπημένου αλλά και κοιμισμένου ελληνικού λαού, έχοντας και καβάτζα την ένοχα αλλοπρόσαλλη στάση και προδοτικά νεκρική σιγή σύσσωμου του υπόλοιπου «συνταγματικού τόξου» και της ιεραρχίας της Εκκλησίας - πλην εξαιρέσεων) θα ξεσήκωνε τον λαό μας. Να λοιπόν που τον ξεσήκωσε. Και τώρα τίποτε δεν είναι ίδιο. Πρέπει λοιπόν να αναγνωρίσουμε ότι όλον αυτόν τον εθνικό ξεσηκωμό, που σίγουρα θα θεριέψει το εθνικό αίσθημα μέσα στις καρδιές χιλιάδων Ελλήνων και ιδιαίτερα νέων σε ηλικία, (γι’ αυτό λύσσαξαν οι παρακρατικοί) δεν θα τον βιώναμε ποτέ, εάν ο σύριζα δεν κινούσε θέμα Μακεδονίας. Για αυτό τον ευχαριστώ.

SkyWatcher - Ήμουν κι εγώ εκεί. 

            "Σε Κύπρο και Ελλάδα - κυβερνήσεις στον Καιάδα!" σωστό το σύνθημα των αδελφών της Κύπρου

Δελτίο «θυέλλης αντιδράσεων» δεν θα εκδώσετε τώρα δημοσιογραφάρες μου;

Την Κυριακή που μας πέρασε στον αγώνα Παναιτωλικού – ΠΑΟΚ στο γήπεδο του Αγρινίου, οι «φανατικοί οπαδοί» του Παναιτωλικού κρέμασαν ένα πανό που έλεγε «Σε Ελλάδα, Αλβανία, Μακεδονία όλα τα εθνίκια στα νοσοκομεία». 

Το πανό όχι μόνο πέρασε από κάθε έλεγχο και αναρτήθηκε, αλλά έμεινε εκεί και δεν κατέβηκε ποτέ, από κανέναν άνθρωπο. Ουδείς αντέδρασε (διαιτητής, παράγοντες, φίλαθλοι, «αρμόδιοι») παρεκτός του τερματοφύλακα του ΠΑΟΚ Αλέξανδρου Πασχαλάκη, ο οποίος στις δηλώσεις του στην ΕΡΤ ανέφερε: «…Και μία άσχημη παρένθεση ο κόσμος του Παναιτωλικού, που ήταν για γέλια γιατί ειδικά στην αρχή, λέγανε κάποια άσχημα πράγματα, ειδικά για τη Μακεδονία και νομίζω ότι αυτό δεν χρειάζεται να λέγεται από κανέναν στην Ελλάδα. Σίγουρα ήταν Αγρινιώτες στο συλλαλητήριο που έγινε πριν μερικές μέρες στη Θεσσαλονίκη και είναι κάτι το οποίο με εξοργίζει ορισμένες φορές, νομίζω ήταν μια κακή παρένθεση από ένα μικρό μέρος των φιλάθλων. Ήταν κάτι ατυχές γιατί ο κόσμος του Αγρινίου δεν είναι αυτός». 

Να πούμε ότι ο Πασχαλάκης δεν είναι από την Μακεδονία, αλλά από την Αθήνα (βέβαια στον φετινό ΠΑΟΚ, στην βασική σύνθεσή του, όχι μόνο Μακεδόνα βρίσκεις δύσκολα, αλλά και Έλληνα!).

Για το περιεχόμενο του πανό όσο και των κεφαλιών εκείνων που το ανέβασαν δεν χρειάζονται σχόλια.

Αυτό που αξίζει να σχολιαστεί είναι σιωπή του δημοσιογραφικού κόσμου και γενικώς του τύπου (έντυπου και ηλεκτρονικού) που σε άλλη περίπτωση θα είχαν σημάνει γενικό συναγερμό, θα είχαν εκδώσει αναθέματα και φετφάδες και θα μιλούσαν για «σάλο», ντροπή», «οργή», «προκλήσεις», «θύελλες αντιδράσεων» και «εμετούς».

Δεν ήταν πριν από λίγους μήνες που ένα πανό των οπαδών του ΑΠΟΕΛ της Κύπρου, που αμφισβητούσε το επίσημο αφήγημα του Πολυτεχνείου έκανε σύσσωμο τον θαυμαστό κόσμο της ενημέρωσης να δηλώσει την «οργή» του για αυτήν την "πρόκληση". Έγινε μάλιστα και "θέμα" στην ελληνική (sic) τηλεόραση.

                                                                                              

Ενώ τώρα…. Μόνο κάποιο site του Αγρινίου έγραψε κάτι, άντε και κάποιο του ΠΑΟΚ. 

Ούτε ο επίσημος Παναιτωλικός (ΠΑΕ) πήρε κάποια θέση ή έβαλε κάποια ανακοίνωση. Συνεπώς συμφωνεί απόλυτα με το πανό. Ότι η Μακεδονία είναι άλλη χώρα από την Ελλάδα. Και ότι όσοι είναι «εθνίκια» (π.χ. κρατάνε ελληνική σημαία) πρέπει να πάνε στο «νοσοκομείο». 

Κατά τα άλλα οι συμμετέχοντες στα συλλαλητήρια για την ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ είναι αυτοί που «διχάζουν τον λαό».

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ   

Για ποιο λόγο δημιουργήθηκε το κράτος των Σκοπίων

Tο παρακάτω είναι απόσπασμα από το βιβλίο του ιστορικού βαλκανολόγου Στέφανου Σωτηρίου «Το Μακεδονικό Ζήτημα - Οι Ισχυρισμοί των Σκοπίων που πείθουν την Διεθνή Κοινότητα» Εκδόσεις «Πελασγός», Αθήνα 2005. 

                  
                                        ΚΕΦΑΛΑΙΟ Ι’

Για ποιο λόγο δημιουργήθηκε το κράτος των Σκοπίων

Στις 29 Νοεμβρίου 1943, στην πόλη Γιάιτσε της Βοσνίας, δημιουργήθηκε η Λαϊκή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας και το συνταγμά της με την μορφή που είχε  μέχρι την διάλυση της στις αρχές του  1990-91. Το 1943 όμως ο πόλεμος δεν είχε τελειώσει και η χώρα δέχονταν πιέσεις από δύο πλευρές. Από την μία η Αγγλία και από την άλλη ο Τίτο με τον Στάλιν που ήθελαν να επιβάλουν κομουνιστικό καθεστώς. Οι πιέσεις των Άγγλων φάνηκαν πιο ισχυρές από εκείνες του Στάλιν, και έτσι ο Τίτο δέχτηκε στην πρώτη μεταπολεμική κυβέρνηση να συμμετάσχουν και εκπρόσωποι της αστικής δημοκρατίας. Έτσι ο Τίτο έγινε πρόεδρος της χώρας και ο Σέρβος Μίλαν Γκρόλ, (Mila Grol 1876-1952) έγινε αντιπρόεδρος (κάτι τέτοιο προέβλεπε και η συμφωνία της Γιάλτας, όπου η επιρροή  στην Γιουγκοσλαβία μοιράστηκε 50-50, μεταξύ  ΕΣΣΔ και Δύσης). Ο Γκρόλ ήταν πρόεδρος του Δημοκρατικού κόμματος, θερμός οπαδός του κοινοβουλευτισμού και των οικονομικών ελευθεριών.

Παρά τις  διαφορές στην  ιδεολογία τους, η οποία δεν επέτρεπε μακροζωία στην νέα κυβέρνηση, ο βασικός λόγος  διαφωνίας Τίτο- Γκρόλ ήταν η Μακεδονία. Ο Γκρόλ δεν αναγνώριζε καμία ύπαρξη Μακεδονικού Έθνους, γλώσσας, πολιτισμού, και θεωρούσε ότι η ίδρυση του κρατιδίου αυτού έγινε για μειωθεί η  δύναμη και το έδαφος της Σερβίας εντός της Ομοσπονδιακής Γιουγκοσλαβίας. Αποκαλούσε μάλιστα  την «Μακεδονία του Βαρδάρη» ως τον «πνεύμονα της Σερβίας».[1]

Αυτή η διαφωνία έγινε και η αφορμή  για το τέλος  της πολιτικής του καριέρας και της εξορίας του στο Λονδίνο. Έτσι, ανενόχλητα πλέον οι κομουνιστές άρχισαν να  κτίζουν την νέα Γιουγκοσλαβία, στην βάση της ισοτιμίας των 6 εθνών, των 11 εθνοτήτων και των αμέτρητων μειονοτήτων, μεταξύ των οποίων δεν υπήρχαν ΜΟΝΟ η Ελληνική και η Βουλγαρική στην Λ.Δ.Μακεδονία.

Ο Σβέτοζαρ Βουκμάνοβιτς – Τέμπο, (Svetozar Vukmanović-Tempo 1912-2000) Mαυροβούνιος Σέρβος στην καταγωγή, ήταν ο υπεύθυνος στο Κ.Κ.Γ για τα θέματα αντίστασης στην  “Μακεδονία”, ιδρυτής  του ΝΟΦ στην Φλώρινα, μαζί με τον Ιωαννίδη του ΚΚΕ και μαζί βέβαια με τον γ.γραμ. του Κ.Κ.Mακεδ. Λάζαρο Κολισέφσκι, (Lazar Kolisevski 1914-2000) του οποίου ήταν ο πολιτικός προϊστάμενος, διότι μετά την λαχτάρα με τον Μεθόδιο Σιατόρωφ (Metodi Shatorov 1897-1944) (πρωτος Γ.Γ. του ΚΚ Μακεδονίας) ο Τίτο ήθελε μεγαλύτερο βαθμό ασφαλούς εφαρμογής των σχεδίων του στα Σκόπια.

Γράφει λοιπόν ο Τέμπο: «Ο Σιατόρωφ  ήταν πράκτορας των Βουλγάρων και οι ενέργειες του εμπόδισαν τον μακεδονικό λαό να περάσει στην αντίσταση. Στην Μακεδονία δεν υπάρχει θέμα ύπαρξης Βουλγάρων παρά μόνο συνεργασία του Σιατόρωφ με τον βουλγαρικό στρατό κατοχής, που με την βία επέβαλαν στους Μακεδόνες να  τους δεχτούν ως απελευθερωτές»[2].

Αυτή την εξήγηση δίνει για  την στάση του Μεθόδιου Σιατόρωφ ο Τέμπο (δηλαδή την άρνηση του πρώτου να αντισταθεί στον βουλγαρικό στρατό κατοχής, λέγοντας ότι: «Οι Βούλγαροι είναι πατριώτες και απελευθερωτές μας», απάντηση που έκανε τον Τίτο να τον αντικαταστήσει άμεσα με τον Κολισέφσκι!) και αποδίδει σε  βία που ασκήθηκε στον πληθυσμό, αυτήν την μαζική έξοδο των Σκοπιανών στους δρόμους, με βουλγαρικές σημαίες και φωτογραφίες του Βασιλιά της Βουλγαρίας και του Χίτλερ, να υποδεχτούν τον βουλγαρικό στρατό ως απελευθερωτικό:

«Επίσης, ούτε θέμα ελληνικών πληθυσμών υπάρχει στην Μακεδονία του βαρδάρη. Αντιθέτως στην Μακεδονία του Αιγαίου, υπάρχει αρκετό σλαβικό στοιχείο. Στην Μακεδονία του Αιγαίου, το 10% του πληθυσμού είναι σλαβικό. Αλλά σε ορισμένες περιοχές, όπως η Πέλλα, η Φλώρινα και η Καστοριά, το σλαβικό στοιχείο φτάνει το 60%. Γι’ αυτό ζητήθηκε από το ΚΚΕ συνεργασία πάνω σε αυτό το θέμα. Το ΚΚΕ στην αρχή ήταν διστακτικό και αρνήθηκε να συζητήσει, φοβούμενο  την αντίδραση του ελληνικού πληθυσμού της Μακεδονίας. Ο Μακεδονικός  λαός παρουσίαζε πλειονότητα στην Καστοριά, Φλώρινα και Πέλλα, περιοχή που ήταν σχετικά μικρή σε σχέση με αυτήν που κατοικείται από Μακεδόνες, στην Μακεδονία του Πιρίν (Βουλγαρία). Έτσι το θέμα αλλαγής των συνόρων με την Ελλάδα αφέθηκε γι’ αργότερα, αναμένοντας την νίκη του ΚΚΕ»[3]

Γεγονός λοιπόν αναμφισβήτητο ότι οι προθέσεις του Τίτο ήταν η προσάρτηση της Μακεδονίας. Διαβάζοντας και μελετώντας την σκέψη όλων των Γιουγκοσλάβων ιθυνόντων εκείνης της εποχής, βλέπουμε ότι ο Τέμπο, που ήταν από τους πλέον μετριοπαθείς, αφού οι περισσότεροι δεν έμεναν στην Πέλλα, Φλώρινα Καστοριά, αλλά ζητούσαν ολόκληρη την Μακεδονία, μέχρι τα πομακοχώρια της Θράκης! Ενέργειες φανατικών, όπως του αρχηγού του ΣΝΟΦ (σλαβομακεδονικού εθνικοαπελευθρωτικού μετώπου) στρατηγού Αποστόλσκι, που μετέφερε το πυροβολικό του στην μεθόριο, στα υψώματα του Γευγελή, το 1944, με σκοπό να βομβαρδίσει την Θεσσαλονίκη και αποσοβήθηκε  ο βομβαρδισμός το τελευταίο ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΟ από τον ίδιο τον Τίτο.

Επίσης, γεγονός αναμφισβήτητο είναι και ο ρόλος του ΚΚΕ στην Μακεδονία. Ο Τίτο περίμενε την νίκη του ΔΣΕ του Μάρκου Βαφειάδη, για να κάνει την αλλαγή συνόρων. Ο Μάρκος Βαφειάδης είναι ένας από του δύο ξένους ήρωες των Σκοπίων.[4] Ο άλλος είναι ο Κροάτης Ιωσήφ Μπρόζ Τίτο, 12ο παιδί φτωχής οικογένειας, που υιοθέτησε και ανέλαβε να μεγαλώσει ένας Εβραίος μυλωνάς, ονόματι Μπρόζ (Franjo Broz).

Επίσης είναι αναμφισβήτητο, ότι ο άνθρωπος που κινούσε όλα τα νήματα του μακεδονικού,ο Τέμπο, μιλάει για ΣΛΑΒΙΚΟ στοιχείο και όχι για Μακεδονικό, όπως το εννοούν σήμερα οι σκοπιανοί.

Πράγματι ο Τίτο στηρίζονταν πολύ στην νίκη του ΔΣΕ και του καπετάν Μάρκου. Αλλά το ΚΚΕ, η πολιτική πτέρυγα του ΔΣΕ, ήταν λίγο δύσπιστο απέναντι στον Τίτο και ο Τέμπο, μας εξηγεί το γιατί:

«Ήδη από πολύ νωρίς ανεξέλεγκτα σλαβικά ανταρτικά τμήματα εισέρχονταν στην Ελλάδα και προέβαιναν σε σφαγές και λεηλασίες, Φυσικά το ΚΚΓ δεν είχε καμία ανάμιξη σε αυτό.

Ο Βάντσε Μιχαήλοφ, εγκάθετος των Βουλγάρων, στρατολογούσε τους κυνηγημένους από την Ελλάδα Μακεδόνες, τους μάζευε και τους οργάνωνε στη Μπίτολα (Μοναστήρι) και τους έστελνε στην Ελλάδα για σφαγές και λεηλασίες. Έτσι, οι Έλληνες κομουνιστές είχαν δίκαιο να είναι εν  μέρει δύσπιστοι. Εκτός αυτού υπήρχε και μια κακή προϊστορία. Ο κίνδυνος από τον Πανσλαβισμό ήταν κάποτε ορατός και ζητούσε επίμονα έξοδα στο Αιγαίο. Η πολιτική του ΚΚΓ όμως, δεν ήταν επεκτατική και βασίζονταν στην αρχή της ισοτιμίας των λαών Και αυτό θα έπρεπε να το γνωρίζουν οι Έλληνες κομουνιστές ».[5]

Ο Τέμπο ήταν αυτός που μίλησε νωρίτερα για αλλαγή συνόρων που προσδοκούσε η Γιουγκοσλαβία, τουλάχιστον με την προσάρτηση Καστοριάς, Φλώρινας και Πέλλας. Ο Τέμπο είναι ο αυτός που λίγες σελίδες πιο κάτω  κατηγορεί το ΚΚΕ ότι αδικαιολόγητα φοβάται, γιατί οι Γιουγκοσλάβοι κομουνιστές δεν ήταν κακοί και ιμπεριαλιστές σαν τους κακούς Πανσλαβιστές! (απλώς ήθελαν την μισή Μακεδονία για… ανθρωπιστικούς λόγους!).

Και συνεχίζει, δίνοντας μας και τον λόγο που τελικά επιλέγη να δημιουργηθεί αυτό το κράτος, αλλά και το λόγο που επιλέγη να βαπτιστεί Μακεδονικό (άσχετα αν η διαμάχη με τον Στάλιν τον εμπόδισε να στηρίξει το ΚΚΕ μέχρι τέλους, ώστε να νικήσει ο ΔΣΕ στον Γράμμο και στο Βίτσι το 1949).

«Ο Μακεδονικός λαός δεν γνώρισε την ελευθερία του και τα δικαιώματα του στην Ελλάδα και στην Βουλγαρία. Στην Γιουγκοσλαβία όμως απέκτησε δικό του κράτος, ισότιμο με όλα τα άλλα κράτη της Γιουγκοσλαβικής Ομοσπονδίας. Έθεσε όμως τις βάσεις για μελλοντική απελευθέρωση των αδελφών του. Η Λ.Δ. Μακεδονίας έγινε ΠΥΡΗΝΑΣ και ΠΡΟΥΠΟΘΕΣΗ για την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ και την ΕΝΩΣΗ της ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ στο εγγύς ή στο ΑΠΩΤΕΡΟ  ΜΕΛΛΟΝ».[6]

Άρα το κρατίδιο και το "έθνος" αυτό το ίδρυσαν οι δημιουργοί του, όχι για να ζήσει σε αυτό ελεύθερα κάποιος Μακεδονικός λαός, αλλά προς εφαρμογή ενός μελετημένου σχεδίου αρπαγής της Μακεδονίας  από την Ελλάδα.

Ας περάσουμε τώρα στην περίοδο της δεύτερης φάσης του ελληνικού εμφυλίου (1946-49). Η Ελλάδα καίγονταν τότε από τις φλόγες του πολέμου Οι κομμουνιστές υπό την καθοδήγηση του Τίτο και της υπουργού εσωτερικών της Σερβίας Μίτρα Μίτροβιτς, που κατέστρωσε το όλο σχέδιο συνεργασία με τον ΔΣΕ, επιδόθηκαν σε ένα άνευ προηγούμενου ειδεχθές έγκλημα το οποίο καταδικάστηκε από όλα τα κράτη τoυ κόσμου και από τον ΟΗΕ. Το «ΠΑΙΔΟΜΑΖΩΜΑ»[7].

Η Γιουγκοσλαβική ιστοριογραφία ασχολήθηκε πολύ με αυτό το θέμα, αλλά δυστυχώς δεν έβγαλε τα ίδια συμπεράσματα με την παγκόσμια ιστοριογραφία. Παρουσιάζει αρχικά τον ελληνικό εμφύλιο σαν την «ΔΕΥΤΕΡΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ 1945-49» στην οποία ο πόλεμος δεν γίνονταν μεταξύ των Ελλήνων, αλλά μεταξύ Ελλήνων και «Μακεδόνων».[8] Παρουσιάζεται σαν όργιο σφαγών επί των «Μακεδόνων» τόσο από τους «Μοναρχοφασίστες». Ένα όργιο, που ανάγκασε 28.000 παιδάκια, από 3 μηνών έως 12 ετών να ζητήσουν καταφύγιο στην αγκαλιά της ελεύθερης μάνας, της Λ.Δ. Μακεδονίας! Και στο τέλος οι γενναίοι Μακεδόνες αγωνιστές, εξορίζονται στα ξερονήσια του Aιγαίου, ενώ μεγάλο μέρος αυτών εξορίζεται  και προσφυγοποιείται στην Πολωνία, Τσεχοσλοβακία, ΕΣΣΔ, Ουγγαρία και φυσικά στην Γιουγκοσλαβία[9].

«Οι Έλληνες μοναρχοφασίστες χρησιμοποίησαν όλα τα μέσα για να καταπνίξουν την επανάσταση των Μακεδόνων. Ακόμα και αγγλικό στρατό  έφεραν προς βοήθεια. Οι  Μακεδόνες  είχαν στον αγώνα αυτό μοναδική συμπαράσταση  στο γενναίο πρόσωπο του στρατηγού Βαφειάδη»[10]

Έτσι οι Μακεδόνες παρουσιάζονται σε όλα τα σχολικά και πανεπιστημιακά βιβλία, σαν ο πιο βασανισμένος λαός του κόσμου.  Όλα τα έντυπα, από τις εγκυκλοπαίδειες, τα πανεπιστημιακά, τα επίσημα ως τα πλέον ανεπίσημα, λαμπρύνουν την «Β΄Μακεδονική Επανάσταση  του 1946-49» και αμαυρώνουν την Ελλάδα για την αποτρόπαια γενοκτονία σε βάρος των «Μακεδόνων».

Οργανώνονται συναντήσεις «Παιδιών φυγάδων του Αιγαίου», εκείνων των τρίμηνίτικων και τετραμηνίτικων μωρών που αποφάσισαν από μόνα τους να καταφύγουν (προφανώς μπουσουλώντας, αν και τα τρίμηνα δεν μπουσουλάνε ακόμα!) στην Λ.Δ.Μακεδονία το 1948-49 για να γλιτώσουν από του Έλληνες γενοκτόνους!!! Παιδιά που έγιναν γενίτσαροι, ενώ οι γριές μανάδες τους στην Μακεδονία, Θεσσαλία και Ήπειρο κυρίως, τα ψάχνουν ακόμα και σήμερα μέσω του διεθνούς ερυθρού σταυρού.

Στην συνέχεια η απομονωμένη (λόγω της σύγκρουσης Τίτο-Στάλιν το 1948) και εξαντλημένη Γιουγκοσλαβία, ψάχνοντας απεγνωσμένα για κάποια στηρίγματα, άρχισε, με εντολή των Αμερικανών, να προσεγγίζει την Ελλάδα και την Τουρκία δημιουργώντας το 1952 το βαλκανικό σύμφωνο, ένα σύμφωνο που σκοπό είχε να στηρίξει τον Τίτο σε περίπτωση επίθεσης από τον Στάλιν (Από τα παράδοξα της  ιστορίας, η Ελλάδα θα υπερασπίζονταν τον ολετήρα της και το δημιούργημα του, τους «Μακεδόνες»!). Οι σχέσεις  όμως των δύο κρατών ποτέ δεν ήταν αληθινά θερμές και συμμαχικές. Και αιτία φυσικά οι συνεχείς προκλήσεις των Γιουγκοσλάβων για την Μακεδονία. Δεν υπήρχε διεθνές φόρουμ, δεν υπήρχε ξένος διπλωμάτης, που να  συναντιόνταν με διπλωμάτη του Τίτο και να μην του τίθονταν το θέμα της Μακεδονίας. Το 1964, μέσα σε αυτόν τον κυκεώνα του ανθελληνισμού, ο Βλάχος Γ.Αβέρωφ, συναντήθηκε με τον επίσης Βλάχο και Ηπειρώτικης επίσης καταγωγής υπουργό εξωτερικών της Γιουγκοσλαβίας, Κότσο Πόποβιτς και συμφώνησαν να παγώσει η γιουγκοσλαβική πλευρά την προπαγάνδα και την όξυνση, για να αναπτυχθούν οι διακρατικές σχέσεις. Και έτσι κύλησε μια ήρεμη περίοδος μέχρι το 1967. Τότε η γιουγκοσλαβική πλευρά ξέχασε την συμφωνία και ξαναέφερε το Μακεδονικό στην ημερήσια, καθημερινή, διάταξη. Αιτία, η εγκαθίδρυση στρατιωτικής δικτατορίας στην Ελλάδα, η οποία τόλμησε να κάνει στρατιωτικές ασκήσεις στα ελληνο- σκοπιανά σύνορα στην Φλώρινα! Αυτό λοιπόν το θεώρησαν πρόκληση και το παιχνίδι ξαναφούντωσε, απομονωμένης ούσης της Ελλάδος διπλωματικά, λόγω Χούντας. Το 1969, αρχίζει δειλά μια επαναπροσέγγιση  που εξελίσσεται μέχρι το 1992. Τότε ο Στέλιος Παπαθεμελής, ως Υφ/γός παιδείας,  κατοχυρώνει με νόμο την μη αναγνώριση των πτυχίων των πανεπιστημίων των Σκοπίων,  όχι για το επίπεδο σπουδών (το οποίο τότε ήταν πολλαπλώς ανώτερο των ελληνικών Α.Ε.Ι.. Υπενθυμίζουμε ότι τον Γληγόρωφ κυριολεκτικά τον ανασυναρμολόγησαν μετά την βομβιστική επίθεση που υπέστη,  και δεν τον έστειλαν στο Χιούστον που πάει ο Μητσοτάκης, η στο Χέρρφιλντ που πήγε ο Παπανδρέου), αλλά επειδή τα μαθήματα και τα πτυχία εκδίδονταν στην ανύπαρκτη "μακεδονική γλώσσα". Οι Σκοπιανοί διαμαρτύρονται και προβάλλουν τις αγαθές τους διαθέσεις για την Ελλάδα. Γράφουν και λένε στον τύπο ότι τόσο πολύ αγαπούν την Ελλάδα και τον ελληνικό πολιτισμό, που μέχρι και «μεταπτυχιακά Μυκηνολογίας και έρευνα για την γραμμική γραφή Β΄ έχουν  εγκαθιδρύσει στα Πανεπιστήμια τους για να τον προβάλλουν. Εκδίδουν  επίσης, το περιοδικό ‘ζωντανή αρχαιότης’ από το 1957».

Αξιέπαινη λοιπόν η προσπάθεια των Σκοπίων. Ξέρουν τι κάνουν. Γνωρίζουν ότι στην Ελλάδα εγκαταβιούν πολλοί "προοδευτικοί" όλων των αποχρώσεων. Και από την άλλη  κάνουν και την δουλειά τους. Διότι χιλιάδες  ξένοι φοιτητές εισέρχονται και εξέρχονται  ως επιστήμονες  από αυτά τα πανεπιστήμια.

 Έφτιαξαν αυτά τα κέντρα για να παραχαράσσουν πιο εύκολα την ιστορία. Διότι σε αυτά εισέρχονταν και εξέρχονταν  χιλιάδες ξένοι φοιτητές ως διδάκτορες.  Ετσι λοιπόν επιστήμη και πολιτική προχωρούν μαζί σαν ένα σώμα στην διπλανή χώρα. Αντίθετα στην Ελλάδα, κάποιοι εθνοπατέρες στην Αθήνα αντέδρασαν όταν  αποφασίστηκε να μετονομαστεί η Βιομηχανική Θεσσαλονίκης σε Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, για να «μην προκαλέσουμε  την καλή διάθεση των Σκοπίων»!!!

Το ιστορικό ινστιτούτο, παρά την Ακαδημία Επιστημών, των Σκοπίων και το επηρεαζόμενο από αυτό ινστιτούτο του Βελιγραδίου, έφτασαν το 1998 να απειλήσουν  την Ελλάδα μέσω  «επιστημονικής» έκδοσης, που υπογράφει ο Σέρβος «επιστήμονας» Δρ. Ντράγκαν Σούμποτις με αφορμή το  πρόβλημα του Κοσόβου.

«Η Ελλάδα και η Βουλγαρία θα πρέπει να ασκήσουν όλη τους την επιρροή  προς την Αλβανία, να μην υποθάλπει τους Αλβανούς του Κοσόβου. Διότι η έκρηξη του Κοσόβου οδηγεί σε γενικό αναδίπλωμα του εθνικού προβλήματος στα Βαλκάνια και τότε θα βρεθεί και η Ελλάδα  σε αδιέξοδο, διότι,  είναι μια χώρα που δεν αναγνωρίζει μειονότητες και ανθρώπινα δικαιώματα. Αφ΄ ενός μεν κόπτεται για τα δικαιώματα των Βορειοηπειρωτών, αφ εταίρου δεν αναγνωρίζει τους Μακεδόνες, που αριθμούν εντός της Ελλάδος σε 220.000»[11]

Στο βιβλιο για  την νεώτερη ιστορία  (την  μετά το 1944, την σοσιαλιστική), ο  καθηγητής στο Βελιγράδι Τζιώρτζιε  Στάνκοβιτς παραποιούσε  κάπως και τα λόγια του Στρατάρχη Τίτο προς τους Σκοπιανούς σε ανοικτή συγκέντρωση στα Σκόπια το  1945.

«Ο Τίτο στις 11.05.1945, αντιτάχτηκε δημόσια  στο αίτημα των Μακεδόνων για αλλαγή των συνόρων με την Ελλάδα, λέγοντας στους Μακεδόνες: δεν γίνεται να αλλάξουμε σύνορα σε βάρος της Ελλάδος γιατί είμαστε σύμμαχοι. Θα απαιτήσουμε όμως να αναγνωριστούν τα δικαιώματα των συμπατριωτών μας στην Ελλάδα».

Φυσικά αυτά που  δίδασκε και έγραφε ο Στάνκοβιτς στα βιβλία του μικρή σχέση έχουν με την πραγματικότητα. Ο περίφημος λόγος του Τίτο στην κεντρική πλατεία των Σκοπίων στις  11.05.1945 ήταν ο εξής:

Τίτο: Έχετε όπλα;

Λαός: Εχουμεε!

Τίτο: Θέλετε να πολεμήσετε για την ελευθερία σας;

Λαός: Θέλουμεεε!

Τίτο: Εφόσον το θέλετε, δεν υπάρχει λόγος να ανησυχείτε. Δεν θα αδιαφορήσουμε για την τύχη των  αδελφών μας, Μακεδόνων του Αιγαίου[12] !

Τελειώνοντας με τον Τίτο θα αναφέρουμε και τον πραγματικό λόγο της σύγκρουσής του με τον Στάλιν.

Ο Τίτο επιθυμούσε διακαώς την δημιουργία  μιας Παραδουνάβιας και Βαλκανικής ομοσπονδίας, υπό την ηγεσία του, η οποία θα έπαιζε τον ρόλο της τρίτης υπερδύναμης μεταξύ Ρωσίας και ΗΠΑ. Ο Τίτο ήθελε να υποτάξει στην αυτοκρατορία που ονειρεύονταν την Βουλγαρία, την Βόρειο Ελλάδα, την Αλβανία, την Ρουμανία και την Ουγγαρία. Η πληροφορία αυτή βασίζεται σε απόρρητη έκθεση του τότε αμερικανού πρέσβη στο Βελιγράδι Τζώρτζ Κάνον, προς το Στέιτ Ντιπάρτμεντ και τον πρόεδρο Τρούμαν. Δημοσιεύτηκε στο επίσημο ιστορικό περιοδικό της σερβικής Ακαδημίας Επιστημών «Istorija 20 og Veka» αρ. 2, του 1983, από τον ιστορικό Ντράγκισα Μούγκος.

Έτσι οι Τίτο-Στάλιν διαφώνησαν για την μοιρασιά της εξουσίας και όχι για πατριωτικούς λόγους, όπως διδάσκονταν οι Σκοπιανοί και οι άλλοι Γιουγκοσλάβοι.

[1] Branko Petranovic, Istorija Jugoslavijeσελ. 215

[2] Svetozar Voukmanovic Tempo, Borba za Balkan, σελ. 18

[3] Tempo »» »» »»» »»» »»» σελ. 217

[4] Izgubljena Borba  Generala Markosa ( Ο χαμένος αγώνας του στρατηγού Μάρκου) Beograd, 1987.

[5] Svetozar Vukmanovic, Tempo, σελ. 227

[6] Svetozar Vukmanovic, σελ. 254

[7] Ν. Ροδίτσα, το δεύτερο παιδομάζωμα. Την έρευνα για το ποιος κατάστρωσε και έδωσε εντολή να γίνει το παιδομάζωμα την έκανε ο Ελβετός δημοσιογράφος  Basseches.

[8] Dragan Kljagic,Izgubljena Pobeda Generala Markosa, Beograd, 1987

[9]  Dragan Kljagic »»»  »»  »»»»  »»»»»»

[10] Dragan Kljagic  »»»» » »»»»  »»» »»

[11] Dragan Subotic, Balkan Krajem ’80 , sel 185

[12]  Govorite  na Marsal Tito, Kultura, Skopja 1949, σελ. 11 (Οι λόγοι του στρατάρχη Τίτο)

Η παραποίηση του λόγου του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην Ώπιν (Ο δήθεν «όρκος του Μεγάλου Αλεξάνδρου») (+video)

Απόσπασμα άρθρου του κ. Αντωνίου Α. Αντωνάκου, Καθηγητού, Κλασσικού Φιλολόγου, Ιστορικού-Συγγραφέως, με το οποίο απομυθοποιείται ο δήθεν «όρκος του Μεγάλου Αλεξάνδρου», τον οποίον μας σερβίρουν για πάνω από είκοσι χρόνια τώρα.

Ο "όρκος" στην πλατεία Ελευθερίας στην Καβάλα!

[...] Όταν στα έτη 1992-1993 το ουσιαστικά ανύπαρκτο «μακεδονικό ζήτημα» είχε κυριαρχήσει στην καθημερινότητα των Ελλήνων, η προπαγάνδα της παγκοσμιοποίησης, παραποιώντας κατά την γνωστή της μέθοδο τα αληθή κείμενα, με την βοήθεια τότε ενός ελλαδικού «σουπερμάρκετ» εξέδωσε και μοίρασε σε πολλές χιλιάδες αντίτυπα τον υποτιθέμενο «όρκο του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην Ώπιν». 

Η παγκοσμιοποίηση, με όπλα της την ενδοτικότητα των Ελλήνων, την παραποίηση της Ιστορίας, τον εθνικό απογαλακτισμό των Ελληνόπουλων στα σχολεία, τον διορισμό μεγάλου αριθμού «καθηγητών» στα πανεπιστήμια, εντεταλμένων από το σύστημα να «πρεσβεύουν» αυτές τις απόψεις, την δημιουργία πανεπιστημιακών εδρών στις ΗΠΑ για την προώθηση αυτών των θέσεων και κυρίως την προπαγάνδα, διέδωσε ότι τάχα «ο Μέγας Αλέξανδρος εξεφώνησε έναν οικουμενικό λόγο στην Ώπιν, ενώπιον χιλιάδων στρατιωτών και αξιωματικών»!

Η πλαστότητα αυτού του λόγου αποδεικνύεται πανεύκολα, αν κάποιος ζητήσει παραπομπή. Τέτοια δεν υπάρχει!

Οπότε δεν υπάρχει και αρχαίο κείμενο και πάντοτε «η αναπαραγωγή αυτού του λόγου είναι μόνο στα νεοελλαδικά»! Τα λόγια επίσης, η ορολογία που χρησιμοποιείται είναι σημαντική. Ομιλεί για μαύρους και λευκούς (τότε δεν υπήρχε παρόμοια ορολογία και τέτοιος διαχωρισμός). Το πιο σοβαρό, όμως, είναι ότι ο πλαστός αυτός λόγος χρησιμοποιήθηκε από πολιτικούς, προέδρους Δημοκρατίας, πρωθυπουργούς, υπουργούς, δημάρχους, προέδρους συλλόγων κ.λπ., οι οποίοι και τον προσέφεραν ως δώρο σε ακριβές αναπαραγωγές (επίχρυσες, ασημένιες κ.λπ.) στους κάθε είδους ηγέτες, που έφθαναν για συνομιλίες στην Ελλάδα, θέλοντας να δείξουν δουλικά ότι τάχα ο κοσμοκράτωρ Αλέξανδρος ήταν οπαδός της ...παγκοσμιοποίησης!

Ο δήθεν όρκος, υποτίθεται ότι εξεφωνήθη στην Ώπιν (της Ασσυρίας) το 324 π.Χ. τάχα σε ένα «συνέδριο όλων των εθνών», σύμφωνα με τους παραχαράκτες της ιστορίας μας.

Ο Μ. Αλέξανδρος φέρεται να λέει ότι «τώρα που τελειώνουν οι πόλεμοι σας εύχομαι να ζήσετε σαν ένας λαός μονιασμένοι. Θεωρήστε την οικουμένη πατρίδα σας (σ.σ. παγκοσμιοποίηση, «πολίτες του κόσμου») με κοινούς νόμους, όπου κυβερνούν οι  άριστοι, ανεξαρτήτως φυλής. Δεν ξεχωρίζω τούς ανθρώπους σε βαρβάρους και Έλληνες. Δεν με ενδιαφέρει η καταγωγή των ανθρώπων, ούτε η «ράτσα» που γεννήθηκαν. Για μένα κάθε καλός ξένος είναι Έλληνας και κάθε κακός Έλληνας είναι χειρότερος από βάρβαρος. Από μέρους μου σας θεωρώ όλους ίσους, λευκούς και μελαψούς και θα ήθελα να μην είσθε μόνον υπήκοοι αλλά μέτοχοι, όλοι συνέταιροι...». κ.λπ. (σσ. «Ο λαός στην εξουσία»;)

Όλα αυτά πού αναφέρονται στον «όρκο» δεν θα μας έκαναν καμία εντύπωση, αν τα έγραφε σήμερα ένας διεθνιστής και προστάτης των λαθρομεταναστών, που έχουν κατακυριεύσει την πατρίδα μας και ασελγούν καθημερινά εις βάρος μας ή κάποια Μ.Κ.Ο., "αντιρατσιστική" οργάνωση για τα δικαιώματα των λαθρομεταναστών. Γνωρίζοντας όμως τον τρόπο σκέψεως, την φιλοσοφία των αρχαίων Ελλήνων, τον  πολιτισμό τους και το γεγονός ότι η εκστρατεία έγινε για την διάλυση της πανίσχυρης  περσικής αυτοκρατορίας, αδυνατούμε να πιστέψουμε ότι τα λόγια αυτά εγράφησαν τότε. Αυτό εξ άλλου αποδεικνύεται και από το γεγονός ότι στην μοναδική σωζόμενη πηγή πού αναφέρεται στην εκστρατεία του Μ. Αλεξάνδρου, γραμμένη από τον Έλληνα ιστορικό του 2^ου μ.Χ. αιώνος, Αρριανό, δεν αναφέρεται ο «όρκος» ή σχετικό με αυτόν κείμενο. Σημειωτέον ότι το έργο του Αρριανού βασίσθηκε στους ιστορικούς Αριστόβουλο και Πτολεμαίο, οι οποίοι συμμετείχαν στην εκστρατεία και είχαν, εκτός των πολεμικών καθηκόντων τους, επιφορτισθεί με την καθημερινή καταγραφή των   γεγονότων.

Ο αληθής λόγος του Αλεξάνδρου λοιπόν και η μόνη σχετική με την Ώπιν αναφορά  υπάρχει στον Αρριανό «Αλεξάνδρου Ανάβασις», (βιβλίο Ζ κεφ. VIII), η οποία βεβαίως δεν περιέχει κανένα...όρκο!

Η εκεί ομιλία του Μ. Αλεξάνδρου έγινε μετά την εκδήλωση στάσεως από κάποιους Μακεδόνες, τους οποίους λόγω ηλικίας και τραυματισμών, ήθελε να τους στείλει πίσω στην Μακεδονία, τιμώντας τους συγχρόνως εξαιρετικά. Αυτοί, επειδή εθεώρησαν ότι περιφρονούνται άρχισαν να τον ειρωνεύονται. Αυτός τότε ανήλθε στο βήμα, όπου άρχισε να εξιστορεί πως ο πατέρας του Φίλιππος ξεκίνησε την βασιλεία του ανεβάζοντας το βιοτικό και πολιτιστικό επίπεδο των Μακεδόνων και πως ο ίδιος έφθασε να είναι κυρίαρχος όλου του ανατολικού κόσμου. Επειδή οι καιροί που βιώνουμε είναι πονηροί, όσοι εξακολουθούμε να σκεπτόμαστε ελληνικά και πιστεύουμε στην διαφορετικότητα των λαών και στην διατήρηση της Ελληνικής Φυλής, πρέπει να επαγρυπνούμε και να είμαστε καχύποπτοι σε τέτοια δημοσιεύματα, πού δήθεν προέρχονται από σπουδαίες ιστορικές προσωπικότητες και που κάποιοι επιτήδειοι εκμεταλλεύονται και άλλοι αφελείς να ακολουθούν και μας οδηγούν στην  παγίδα της παγκοσμιοποιήσεως και της πολυπολιτισμικότητος.

Πως, όμως, προέκυψε αυτή η παραποίηση, την οποία εύστοχα εκμεταλλεύθηκε η παγκοσμιοποίηση; Το κείμενο αυτό, του υποτιθέμενου όρκου, υπάρχει στο βιβλίο του Χρήστου Ζαλοκώστα «Αλέξανδρος, ο πρόδρομος του Ιησού» (εκδόσεις ΕΣΤΙΑΣ).  Εκεί, λοιπόν, στην σελίδα 235, αναγράφεται μεγαλοπρεπώς ο «υποτιθέμενος» όρκος!

Τι είναι όμως αυτό το βιβλίο; Είναι ιστορικό σύγγραμμα; Είναι έγκυρη ιστορική πραγματεία; Όχι. Ο Χρήστος Ζαλοκώστας με αυτό το έργο έλαβε βραβείο λογοτεχνικού διαγωνισμού.

Ένα μυθιστόρημα, λοιπόν, απετέλεσε τάχα ένα παγκόσμιο γεγονός αναφοράς.

[...] Και δεν θα επανερχόμουν σε αυτό το θέμα, αν πριν λόγους μήνες σε εκδήλωση  μεγάλου ποντιακού σωματείου, στην οποία παρευρέθην δεν εδωρίζετο σε Ρώσο   στρατηγό, συγγραφέα ενός εξαίρετου ιστορικού βιβλίου για έναν άλλον Αλέξανδρο   αυτήν την φορά, τον αρχηγό της Ελληνικής Επανάστασης, πρίγκηπα Υψηλάντη.

Είχε δίκιο ο Τσαρούχης, όταν έλεγε «στην Ελλάδα είσαι ό,τι δηλώσεις»! Το διαπιστώνουμε καθημερινά με την σήψη και την διαφθορά της ελλαδικής πολιτείας και του λαού! Γιατροί χωρίς διπλώματα θεραπεύουν, υγιείς λαμβάνουν συντάξεις αναπηρίας, δεκάδες χιλιάδες πλαστά πτυχία έφεραν σε διευθυντικές θέσεις άτομα ανάξια. Και οι Ελλαδίτες «εποιούντο την νήσσαν», διότι ο Θουκυδίδης είχε γράψει από τότε ότι «αταλαίπωρος τοις πολλοίς η ζήτησις της αληθείας και επί τα ετοίμα μάλλον τρέπονται»! Το θέμα, λοιπόν αγαπητοί φίλοι, είναι η ανάδειξη των αληθών  γεγονότων, όχι των παραποιημένων. Προϋπόθεση η διάθεση για μελέτη και για  έρευνα και η προτεραιότητα της απολαύσεως των εθνικών μας κειμένων έναντι της Κοντσίτας. Αλλιώς, όπως θρηνήσαμε ξαφνικά πού χάθηκε σε μια στιγμή το οικονομικό έδαφος κάτω από τα πόδια μας, θα θρηνήσουμε για την απώλεια και  άλλων εδαφών μας, για τα οποία τόσα χρόνια αδιαφορούσαμε.

Από το περιοδικό «Παρακαταθήκη», τεύχος 102, Ιούνιος 2015 / ΚΟ

Ο άγιος Παΐσιος για την Πατρίδα

Ο άγιος Παΐσιος, ενώ ζούσε έκτος κόσμου, αγωνίσθηκε όσο λίγοι για το καλό της Πατρίδας. Αξιοθαύμαστη ήταν η δραστηριότητα και η προσφορά του στα εξωτερικά εθνικά θέματα μας. Μιλούσε εναντίον των ανθελληνικών ρευμάτων, των πλαστογράφων της ιστορικής αληθείας, και κυρίως εναντίον των αδίκων εδαφικών διεκδικήσεων σε βάρος της Ελλάδας, των Σκοπιανών «πανσλαυϊστών», Αλβανών, Τούρκων κ.ά. Έλεγε: «Ο ένας θέλει τη Θεσσαλονίκη, ο άλλος θέλει να φθάσει μέχρι τη Λάρισα, ο άλλος θέλει το Αιγαίο. Μα τέλος πάντων δεν υπήρχε ποτέ Ελλάδα;».

Επεσήμανε τους εθνικούς κινδύνους, πριν ακόμη φανούν. Βοήθησε πολλούς να δουν ξεκάθαρα τις ξένες προπαγάνδες σε βάρος της Πατρίδας, και όσοι είχαν θέσεις και ευαισθησία έλαβαν τα ανάλογα μέτρα. Σχετικά με το Μακεδονικό, αναφέρει ανώτατος αξιωματικός: «Εγώ ήμουν μέσα στα πράγματα και δεν είχα πάρει είδηση. Ο Γέροντας μου άνοιξε τα μάτια. Στην αρχή παραξενευόμουν και έλεγα: Τί είναι αυτά που λέει ο Γέροντας και από πού τα ξέρει; Έπειτα κατάλαβα». Ο Γέροντας ήδη από το 1977, όταν πήγε στην Αυστραλία, ανέφερε το Μακεδονικό θέμα. Αυτά κάποιοι «ειδικοί» τα θεώρησαν «ανεύθυνες φανατικές κινδυνολογίες».

Υπερασπιζόμενος την ελληνικότητα της Μακεδονίας, ανήρτησε στο αρχονταρίκι του το κείμενο του προφήτη Δανιήλ, που αναφέρεται στο βασιλέα των Ελλήνων Αλέξανδρο, και δίπλα του μία μεγάλη χάρτινη εικόνα ενός Αγγέλου από Σερβικό Μοναστήρι, να δείχνει το κείμενο.

Παρομοίαζε το κράτος των Σκοπίων με οικοδόμημα που είναι κτισμένο με τούβλα και με φαρσαλινούς χαλβάδες, που είναι κομμένοι σε σχήμα τούβλων, και που φυσικό είναι κάποτε να κατάρρευση.

Το βιβλίο του πρώην υπουργού Βορείου Ελλάδος κ. Νικολάου Μάρτη «Η πλαστογράφηση της Μακεδονίας», όταν το διάβασε, τον ενθουσίασε. «Δόξα τω Θεώ», είπε, «υπάρχουν και πατριώτες». Πήρε πολλά βιβλία και τα μοίραζε ευλογία. Έγραψε και ένα επαινετικό ποιηματάκι, το οποίο ο κ. Μάρτης συμπεριέλαβε σε νέα έκδοση του βιβλίου του.

Για την Τουρκία διεκήρυσσε με βεβαιότητα: «θα διαλυθεί, και οι μεγάλες δυνάμεις θα μας δώσουν την Πόλη. Όχι επειδή μας αγαπούν αλλά γιατί θα οικονομήσει ο Θεός τα πράγματα έτσι, ώστε το συμφέρον τους θα είναι να την έχουμε εμείς. Θα λειτουργήσουν οι πνευματικοί νόμοι. Οι Τούρκοι έχουν να πληρώσουν πολλά, απ' αυτά που έχουν κάνει. Αυτό το έθνος θα καταστραφεί, διότι δεν προήλθε με την ευλογία του Θεού. Τα κόλλυβα τους τα' χουν στο ζωνάρι τους (δηλαδή πλησίασε το τέλος τους). Ο άγιος Αρσένιος έλεγε πριν από την Ανταλλαγή: «Την Πατρίδα μας θα την χάσουμε, αλλά πάλι θα την βρούμε».

Από το βιβλίο του + Ιερομονάχου Ισαάκ, "Βίος Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου", Άγιον Όρος 2012, εκδόσεις Ιερού Ησυχαστηρίου Αγίου Ιωάννου Προδρόμου, Μεταμόρφωση Χαλκιδικής, κεφάλαιο "Υπέρ του Γένους και της Πατρίδος", σελ. 737-738 και 740-741 // όπως δημοσιεύθηκε στο περιοδικό ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ, τεύχος 107    

Ο Άγιος Παΐσιος o Αγιορείτης (κατά κόσμον Αρσένιος Εζνεπίδης) γεννήθηκε στις 25 Ιουλίου 1924, στην Καππαδοκία της ανατολικής Μ. Ασίας και απεβίωσε στις 12 Ιουλίου 1994 στο Ιερό Ησυχαστήριο του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου στη Σουρωτή Θεσσαλονίκης

Πέταξαν τον Μέγα Αλέξανδρο από τον Παπάγο – Χολαργό!

«Θίχτηκαν» τα «δημοκρατικά» αισθήματα των αριστεριστών

Από τον Μάκη Βραχιολίδη (Ανεξάρτητος Παρατηρητής)

Η πρωτοβουλία 250 κατοίκων του Δήμου Παπάγου-Χολαργού να ανεγερθεί το υπό κατασκευήν άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου σε πλατεία της πόλης, ζητώντας παράλληλα τη μετονομασία της οδού «17 Νοεμβρίου» που θα φιλοξενήσει το γλυπτό, σε «Μεγάλου Αλεξάνδρου», τορπιλίστηκε από φανατικούς αριστεριστές, οι οποίοι με απειλές, ακόμη και σε βάρος του Δημάρχου, ανάγκασαν την απόσυρση της πρότασης!!!

Να υπογραμμιστεί ότι σε ολόκληρη την Αττική δεν υπάρχει ούτε ένα άγαλμα αφιερωμένο στον Μέγα-Αλέξανδρο!

Η πρωτοβουλία 250 κατοίκων οι οποίοι ενυπογράφως αιτήθηκαν τη συζήτηση της πρότασής τους από το δημοτικό συμβούλιο του δήμου Παπάγου-Χολαργού, βρέθηκαν αντιμέτωποι με ενορχηστρωμένη σφοδρή αντίδραση αριστεριστικών φασιστικών στοιχείων, οι οποίοι αφού συγκεντρώθηκαν σε café της περιοχής, εξέδωσαν απειλητικά μηνύματα που στρέφονταν ευθέως κατά της δημοκρατίας και των θεσμών της. Ανάμεσα στα όσα απειλητικά εκτόξευσαν, ήταν: "Κανένας δήμαρχος, κανένας άρχοντας δε θα ορίσει την αλλαγή ονόματος της κεντρικής οδού εισόδου στο Χολαργό… ΤΩΡΑ ΜΙΛΑΜΕ ΕΜΕΙΣ.."

Λίγες ημέρες πριν, γνωστός ιστότοπος που κινείται επίσης σε «αριστεριστικό» χώρο, αναρτούσε απειλητικού περιεχομένου μηνύματα, όπως το ακόλουθο: «ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ! Η 17η ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ ΕΧΕΙ ΙΣΤΟΡΙΑ… ΣΑΝ ΔΡΟΜΟΣ ΚΑΙ ΣΑΝ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ...».

Μετά από αυτή την απαράδεκτη εξέλιξη, ο δωροδότης του αγάλματος, αρχιτέκτονας Μπάμπης Στάϊκος, απέσυρε την χορηγία του γλυπτού, εκφράζοντας την απογοήτευσή του, διότι ποτέ δεν φανταζόταν ότι ο Μέγας Αλέξανδρος θα δίχαζε, αντί να ενώνει τους πολίτες!

Ο…εξοβελισμός του γλυπτού του Μεγάλου Αλεξάνδρου από τις πόλεις Παπάγου-Χολαργού, έρχεται σε μια δύσκολη για τη χώρα συγκυρία, την ώρα δηλαδή που βάλλεται από εντόπιους και εξωτερικούς εχθρούς. Όταν μάλιστα, οι Σκοπιανοί αυτοαποκαλούνται «Μακεδόνες», κλέβοντας την ιστορία μας και τα ιερά σύμβολα της Μακεδονίας, όταν οι γείτονές μας έχουν το άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου σε κεντρική πλατεία των Σκοπίων, έχοντας ταυτόχρονα δώσει το όνομα του Μακεδόνα στρατηλάτη στο αεροδρόμιό τους, οι βίαιες αντιδράσεις ορισμένων φανατισμένων σε βάρος της τοποθέτησης του αγάλματος του Μέγα-Αλέξανδρου σε κεντρικό σημείο της πόλης του Χολαργού, δείχνει το επίπεδο κατάπτωσης στο οποίο έχει οδηγηθεί η ελληνική κοινωνία!

Οι 250 πολίτες, υπό το κράτος απειλών και προπηλακισμού (ένας πολίτης δέχθηκε επίθεση με κλωτσιές και γροθιές), υποχρεώθηκαν βιαίως να αποσύρουν την πρότασή τους για το άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Απέστειλαν όμως επιστολή-καταπέλτη στο Δ.Σ. του Δήμου Παπάγου-Χολαργού, όπου σημειώνουν μεταξύ των άλλων:

«Κύριε Πρόεδρε,

Ένας από τους λόγους για τους οποίους η χώρα μας βρίσκεται στις εσχατιές της διεθνούς απαξίωσης και καταισχύνης, είναι επειδή κομμάτι του λαού μας, περιφρονεί την ιστορία, τις παραδόσεις και τον πολιτισμό μας.

Όταν υπάρχουν πολίτες που υποστηρίζουν ότι προτιμούν να τοποθετήσουν γλάστρες αντί για το άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, όταν λένε ότι υπάρχουν σοβαρότερα πράγματα από το να ασχολείσαι με τον Μέγα-Αλέξανδρο, τότε μένεις άναυδος μπροστά στο όνειδος, το οποίο όμως, ερμηνεύει και τους λόγους για τους οποίους οδηγηθήκαμε στη σημερινή ανυποληψία. Η Ελλάς, εάν έχει να επιδείξει δυο-τρία «όπλα» στην πορεία της, από τα βάθη των αιώνων έως και τις μέρες μας, αυτά είναι, ο πολιτισμός, η Γλώσσα και η Ιστορία της. Ακόμη και για την οικονομική της ανάταση, αυτά τα τρία όπλα επιστρατεύει.

Όταν όμως ο Μέγας Αλέξανδρος και το υπό διαμόρφωση άγαλμά του αντιμετωπίζονται με τόση απαξία, δημιουργώντας ταυτόχρονα διχασμό στην κοινωνία, τότε εξηγείς πώς και γιατί άλλοι λαοί σαν τους Σκοπιανούς ή τους Τούρκους, οικειοποιούνται την ιστορία και τον πολιτισμό μας.

Όταν εμείς οι Έλληνες, αδιαφορούμε και περιφρονούμε τον Μέγα-Αλέξανδρο για τον οποίο δεν υπάρχει ούτε ένα άγαλμα προς τιμήν του σε όλη την Αττική, ας μην διερωτώμεθα γιατί εμφανίζονται γείτονες λαοί που οικειοποιούνται με πάθος και τον Μέγα-Αλέξανδρο και την ιστορία που έγραψε. Ας μείνουμε λοιπόν εμείς με τις… γλάστρες και ας αφήσουμε τους Σκοπιανούς να αφιερώνουν στον Μέγα Στρατηλάτη αγάλματα και αεροδρόμια, και να αυτοαποκαλούνται Μακεδόνες! Άραγε αυτό μας αξίζει;»

Συνεχίζοντας την επιστολή-καταπέλτη, οι 250 ευπατρίδες πολίτες, αναφέρουν:

«Επειδή πιστεύουμε ότι η Ιστορία, η Παράδοση, ο Πολιτισμός μας, είναι τα αναγκαία υλικά που αναπτερώνουν το ηθικό, τη φιλοπατρία και την εθνική υπερηφάνεια, αρετές που επιδιώκουν πάση θυσία να καταρρακώσουν οι εχθροί μας, προτείναμε την μετονομασία της οδού «17 Νοέμβρη» σε «Μεγάλου Αλεξάνδρου», με ταυτόχρονη τοποθέτηση του υπό κατασκευή αγάλματός του, στο τέρμα της οδού. Ο επιφανέστερος των Ελλήνων, ύστερα μάλιστα και από σχετική πολύμηνη σε διάρκεια ψηφοφορία, που διοργάνωσε ο ΣΚΑΙ, θα άξιζε προς τιμήν του, να τού αφιερωθεί μία μεγάλη οδός, το δε άγαλμά του να τοποθετηθεί σε περίοπτη θέση. Μετά τον Περικλή το δημιουργό της Δημοκρατίας, στον οποίο αφιερώθηκε ο ομώνυμος δρόμος του Χολαργού, ως καταλληλότερη οδός, αντάξια του ονόματός του Έλληνα στρατηλάτη, κρίθηκε η οδός «17 Νοέμβρη», το δε τέρμα της, το προσφορότερο σημείο για την ανέγερση του αγάλματός του.

Όσοι έσπευσαν να διαμαρτυρηθούν απειλώντας κιόλας, στο άκουσμα και μόνον της πρότασης, είναι βέβαιον ότι κινήθηκαν από ελατήρια στενά κομματικά, γνωστής αριστερής απόχρωσης, αλλά πάντως καθόλου εθνικά. Αντιθέτως, η πρωτοβουλία των 250 κατοίκων, είχε αποκλειστικά εθνικό χαρακτήρα, αφού ο Μέγας Αλέξανδρος και η ακτινοβολούσα στους αιώνες ιστορία του, αποτελούν παγκόσμιο σύμβολο που κοσμεί την Ελλάδα. Σε καιρούς χαλεπούς σαν τους σημερινούς, που το ηθικό των Ελλήνων κάμπτεται από δωσίλογους πολιτικούς ταγούς και από εγκληματίες της διεθνούς τοκογλυφίας, οι οποίοι θέλουν να αρπάξουν τη χώρα μας και τον πλούτο της, ο Μέγας Αλέξανδρος αποτελεί το σύμβολο ανδρείας, φιλοπατρίας και πολιτισμού, στο οποίο προστρέχουμε για να αντλήσουμε σθένος και πυγμή. Αρετές δηλαδή που επιδιώκουν να αποδομήσουν εντόπιοι και ξένοι εχθροί.

Όσοι δε, περιφρονούν με τέτοιο χυδαίο τρόπο τον Μέγα Αλέξανδρο, τούς καλούμε να θυμηθούν τον, αριστερής ιδεολογίας κομμαντάντε Μάρκος, επικεφαλής των επαναστατών Ζαπατίστας, ο οποίος είπε: «Μέσα από την ιστορία, τον πολιτισμό και τις παραδόσεις των Ίνκας, θα αντισταθούμε στους Αμερικάνους ιμπεριαλιστές». Τέλος, προτείνουμε σε όσους, αρνούνται λυσσαλέα την πρόταση μετωνομασίας της οδού «17 Νοέμβρη» σε «Μεγάλου Αλεξάνδρου», προτάσσοντας το επιχείρημα ότι η «17 Νοέμβρη έχει ιστορία σαν δρόμος και σαν ημερομηνία», να κάνουν ένα γκάλοπ στο εξωτερικό. Ας ρωτήσουν λοιπόν τους ξένους τι γνωρίζουν για την «17 Νοέμβρη» και τι για τον «Μέγα-Αλέξανδρο»; Είναι βέβαιον ότι οι περισσότεροι θα συνδέουν την «17 Νοέμβρη» με την τρομοκρατική οργάνωση παρά με την επέτειο, ενώ για τον Μέγα-Αλέξανδρο, σχεδόν όλοι έχουν να που κάτι. Γιατί είναι ο Έλληνας που ακόμη μνημονεύουν και διδάσκονται σε σχολεία του εξωτερικού! Εδώ όμως στον Παπάγο-Χολαργό, αντί να αποτελεί σύμβολο ενότητας, προκάλεσε λυσσαλέες αντιδράσεις και δίχασε! Ντροπή μας.

Γι’ αυτό τον λόγο, Κύριε Πρόεδρε, παρακαλώντας σας να αναγνώσετε την παρούσα επιστολή στο Δ.Σ. καθιστούμε γνωστό ότι αποσύρουμε την πρωτοβουλία των 250 πολιτών».

Εάν όλοι αυτοί οι φανατισμένοι αριστεριστές, που εναντιώθηκαν με τόση σφοδρότητα στο άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, εμποδίζοντας ακόμη και τη διεξαγωγή συζήτησης του θέματος στα δημοτικά συμβούλια, εάν αυτοί λοιπόν επιτίθεντο με την ίδια σφοδρότητα στα βάρβαρα μέτρα που επιβάλλει η τρόϊκα, τότε τα αποτελέσματα για την χώρα μας ίσως ήταν ευεργετικά! Δυστυχώς όμως αποφάσισαν να εναντιωθούν στον Μέγα Αλέξανδρο και την ίδια ώρα να σταθούν στις ουρές για να πληρώσουν τα χαράτσια που επιβάλει η Μέρκελ και ο Πωλ Τόμσεν!

Πηγή