ΗΠΑ: «Οι Ισραηλινοί σοδομίζουν και σκοτώνουν Παλαιστίνιους και οι χριστιανοί σιωπούν», λέει η Candace Owens

LifeSiteNews / ΚΟ

Καθώς τα βασανιστήρια, οι βιασμοί και σοδομισμοί Παλαιστινίων κρατουμένων από Ισραηλινούς επιβεβαιώνονται πλέον δημόσια στον ισραηλινό και δυτικό Τύπο, η Αμερικανίδα καθολική σχολιάστρια Candace Owens κάλεσε «τους συναδέλφους της Χριστιανούς podcasters και πολιτικούς να τους καταδικάσουν» πιστεύοντας όμως ότι «θα περιμένει πολύ καιρό» για να συμβεί κάτι τέτοιο.

Η Όουενς - η οποία σταμάτησε την συνεργασία της με το Daily Wire, στο οποίο ήταν πολύ δημοφιλής, τον περασμένο Μάρτιο, όταν εναντιώθηκε στην αμερικάνική υποστήριξη στην επίθεση του Ισραήλ στη Γάζα και ήρθε σε διαμάχη με τον Σιωνιστή συνιδρυτή του καναλιού Ben Shapiro - αναφερόταν σε αναφορές του ισραηλινού Τύπου ότι ένας κρατούμενος εισήχθη στο νοσοκομείο αφού «υπέφερε από ρήξη εντέρου, σοβαρό τραυματισμό στον πρωκτό, βλάβη στους πνεύμονες και σπασμένα πλευρά».

Υπήρχε και μια δεύτερη αναφορά σε ισραηλινό τηλεοπτικό σταθμό ότι οι Ισραηλινοί βασανιστές έβαλαν «μια τηλεφωνική συσκευή» στο ορθό του θύματος μαζί με «πρόσθετα αξεσουάρ» και του έκαναν κλήση.

Η Όουενς τόνισε στο podcast της την 1η Αυγούστου ότι πρόκειται για Παλαιστίνιους κρατούμενους, που σημαίνει «άτομα που δεν έχουν συλληφθεί ή δικαστεί ή έχουν περάσει από το δικαστικό σύστημα. Απλώς κρατούνται, πιθανώς για ανάκριση».

Βίντεο από τέτοια κακοποίηση στο κέντρο κράτησης Sde Teiman, που βρίσκεται στην έρημο Negev, κυκλοφόρησε την περασμένη Τρίτη από το Ισραηλινό Channel 12 και δείχνει έναν Παλαιστίνιο να επιλέγεται από περίπου τριάντα άλλους που ήταν όλοι ξαπλωμένοι στο πάτωμα με τα χέρια δεμένα και τα μάτια καλυμμένα. και να καλύπτεται πίσω από ασπίδες ΜΑΤ όπου συνέβη η προφανής κακοποίηση.

Οι αναφορές τέτοιων βασανιστηρίων ήταν κοινές εδώ και πολύ καιρό, αν και δίνεται ελάχιστη προσοχή. Τον Ιούνιο, οι New York Times ανέφεραν πώς ένας επαγγελματίας ιατρός κρατήθηκε από  Ισραηλινούς στη Γάζα, του φόρεσαν τα εσώρουχα, του έδεσαν τα μάτια, του έβαλαν χειροπέδες και τον μετέφεραν στο Sde Teiman. Κατά τη διάρκεια της φυλάκισής του, Ισραηλινοί στρατιώτες εισχώρησαν στο ορθό του ένα μεταλλικό ραβδί, προκαλώντας τρομερή αιμορραγία και αφήνοντάς τον «αφόρητο πόνο».

Μια έκθεση του ΟΗΕ που εκδόθηκε στις 31 Ιουλίου διαπίστωσε ότι τουλάχιστον 53 Παλαιστίνιοι έχουν χάσει τη ζωή τους στα κρατητήρια από τις 7 Οκτωβρίου του περασμένου έτους, χωρίς να έχουν απαγγελθεί έρευνες ή κατηγορίες. Συνολικά περίπου 9.440 Παλαιστίνιοι κρατούμενοι έχουν τεθεί υπό κράτηση από τη Γάζα, τη Δυτική Όχθη και ακόμη και το Ισραήλ, σε μια «παρατεταμένη μυστική και ανεπιφύλακτη κράτηση» με βασανιστήρια και κακοποίηση σε όλα τα κέντρα κράτησης του Ισραήλ, συμπεριλαμβανομένων ξυλοδαρμών, πνιγμών και ηλεκτροπληξίας.

Σύμφωνα με την Όουενς, μετά τη δημοσιότητα της πρώτης υπόθεσης, ξεκίνησε  έρευνα μόνο «αφού ασκήθηκε αρκετή πίεση από το εξωτερικό και όχι επειδή οι ισραηλινές αρχές θεώρησαν ότι αυτό ήταν το ηθικά λάθος που συνέβαινε στον κρατούμενο».

Έτσι, εννέα Ισραηλινοί στρατιώτες συνελήφθησαν για τον προφανή βίαιο βιασμό κάτι που πυροδότησε αντιδράσεις στο Ισραήλ με έναν όχλο 'ακροδεξιών' να εισβλάλει στο κέντρο κράτησης και σε ένα στρατιωτικό δικαστήριο σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τις συλλήψεις.

Μέσα επίσης στην Κνεσέτ (Κοινοβούλιο), ο Hanoch Milwidsky, μέλος του κόμματος Likud του Νετανιάχου, ρωτήθηκε εάν ήταν νόμιμο «να τοποθετείται ένα ραβδί στο ορθό ενός ατόμου» και απάντησε κατηγορηματικά: «Ναι! Εάν είναι ένας Νούχμπα [μαχητής της Χαμάς], τα πάντα είναι θεμιτά να γίνουν! Τα πάντα!"

Μετά τη δημοσιότητα από τον άγριο βιασμό, ο υπουργός Οικονομικών του Ισραήλ Bezalel Smotrich ζήτησε να λογοδοτήσουν, όχι οι δράστες, αλλά το άτομο που κατέγραψε και έδωσε στη δημοσιότητα το βίντεο. Απαίτησε, «άμεση ποινική έρευνα για τον εντοπισμό εκείνων που διέρρευσαν το βίντεο που είχε σκοπό να βλάψει τους στρατιώτες και που ζημίωσε το Ισραήλ απέναντι στον κόσμο και να εξαντλήσει την πλήρη αυστηρότητα του νόμου εναντίον τους».

Σύμφωνα με τον καθηγητή και συγγραφέα του Πανεπιστημίου του Σικάγο, Δρ. John Mearsheimer, τέτοιες συμπεριφορές δεν είναι ακραίες μεταξύ του πληθυσμού του Ισραήλ.

«Είναι πολύ αξιοσημείωτο το πόση υποστήριξη υπάρχει για αυτή τη συμπεριφορά», είπε σε συνέντευξή του την Πέμπτη. «Το κανάλι 12 στο Ισραήλ διεξήγαγε πρόσφατα μια έρευνα ρωτώντας τους Ισραηλινούς εάν πίστευαν ότι είναι εντάξει ένας Ισραηλινός να βιάσει έναν «τρομοκράτη». Το 47% των Ισραηλινών είπε ότι είναι εντάξει και το 42% είπε ότι δεν είναι εντάξει.

«Έχω υποστηρίξει εδώ και καιρό ότι το Ισραήλ είναι ένα κράτος απαρτχάιντ», συνέχισε ο καθηγητής. «Και για να διοικήσετε ένα κράτος απαρτχάιντ, πρέπει να μετατρέψετε τους Παλαιστίνιους σε υπάνθρωπους» και να τους συμπεριφέρεστε σαν να «είναι ζώα».

«Οι Ισραηλινοί βασανίζουν κρατούμενους, κάνουν τρομερά πράγματα στους Παλαιστίνιους για πολύ, πολύ καιρό. Και αυτό που συνέβη στις 7 Οκτωβρίου είναι ότι αυτές οι τρομερές πρακτικές που χρησιμοποιούν οι Ισραηλινοί εναντίον των Παλαιστινίων ενισχύθηκαν», εξήγησε ο ειδικός στην εξωτερική πολιτική. «Μην ξεχνάτε ποτέ το γεγονός ότι αυτοί οι κρατούμενοι αντιμετωπίζονταν με τον πιο βάναυσο τρόπο και πριν από τις 7 Οκτωβρίου».

                  

Ο συγγραφέας και αρθογράφος Max Blumenthal επιβεβαίωσε ότι πολλοί Ισραηλινοί υποστηρίζουν ανοιχτά τους «βιασμούς ανδρών Παλαιστινίων κρατουμένων σε στρατόπεδα συγκέντρωσης» όπως στο Sde Teiman, το οποίο «το Ισραήλ δημιούργησε μετά τις 7 Οκτωβρίου για άνδρες που απήχθησαν από τη Γάζα».

«Στον κόσμο στο Ισραήλ λένε ότι όλοι πάνε εκεί προέρχονται από τη «Νούχμπα», τη μονάδα των ειδικών δυνάμεων της Χαμάς που «έσφαζε μωρά» και «βίαζε γυναίκες» στις 7 Οκτωβρίου», είπε. «Το γεγονός είναι ότι πολλοί από αυτούς είναι απλοί αθώοι Παλαιστίνιοι».

«Δεν υπάρχει βιντεοκασέτα από την 7η Οκτωβρίου που να δείχνει μαχητές της Χαμάς να επιτίθενται σεξουαλικά σε Εβραίες γυναίκες. Δεν υπάρχει μαρτυρία. Δεν υπάρχει τίποτα. Δεν υπάρχουν στοιχεία. Αλλά εδώ έχουμε ξεκάθαρα στοιχεία» για τους Ισραηλινούς που σοδομίζουν Παλαιστίνιους κρατούμενους», παρατήρησε ο Εβραίος δημοσιογράφος.

Απευθυνόμενη στους συναδέλφους της Χριστιανούς πολιτικούς και ειδικούς της Δύσης που δεν μιλούν ανοιχτά εναντίον τέτοιων φρικαλεοτήτων, η Όουενς έλαβε το παράδειγμα του «εξαιρετικά φιλοϊσραηλινού» Εβραίου Σιωνιστή podcaster Shaiel Ben-Ephraim, ο οποίος, όπως είπε, «έφτασε στη στιγμή που δεν μπορούσε να κάνει ότι δεν τρέχει τίποτα».

«Και αυτό για το οποίο μιλάω είναι να λέω συνεχώς ψέματα ή να προσποιούμαι ότι είμαι τυφλός σε αυτό που συμβαίνει», είπε προχωρώντας διαβάζοντας ένα εκτενές tweet από τον Μπεν-Εφραίμ, ο οποίος συνειδητοποίησε ότι είχε υποβληθεί σε τερατώδη ψέματα από τους φίλους του Σιωνιστές.

Στις 29 Ιουλίου δημοσίευσε:

«Νιώθω ανόητος και ντροπιασμένος. Τον Μάιο, βγήκε μια αποκάλυψη στο CNN που περιγράφει λεπτομερώς τις καταχρήσεις στο Σντε Ταϊμάν. Στη συνέχεια, οι NYT δημοσίευσαν το δικό τους άρθρο σχετικά με αυτό. Και οι δύο υποστηρίχθηκαν από ισραηλινές πηγές, διασταυρώθηκαν με παλαιστινιακές.

Τις απέρριψα επειδή οι κυβερνητικές μου πηγές και τα ισραηλινά μέσα ενημέρωσης τα διέψευδαν. Σε όλη μου τη ζωή μου πίστευα ότι τα διεθνή μέσα ενημέρωσης ήταν εναντίον του Ισραήλ. Ότι ήταν όλοι αντισημίτες.

Σήμερα όμως κατάλαβα πόσο μου είπαν ψέματα. Η χώρα μου. Οι φίλοι μου. Τα μέσα μου. Σήμερα, πολλοί από τους ανθρώπους με τους οποίους μίλησα και που αρνήθηκαν αυτούς τους ισχυρισμούς παραδέχτηκαν ότι ήταν αληθινοί.

Και το χειρότερο; Τίποτα από όλα αυτά δεν ήρθε στο φως επειδή ο Ισραηλινός Στρατός και η κυβέρνηση άλλαξαν ξαφνικά. Ήρθαν στο φως επειδή η πίεση από το Ηνωμένο Βασίλειο, το ICC (Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο) και το ICJ (Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης) γινόταν πολύ μεγάλη για να αγνοηθούν. Αυτό θα έφερνε τον Νετανιάχου, τον Γκάλαντ και τον Αρχηγό του Επιτελείου σε σοβαρό πρόβλημα. Έτσι τελικά είπαν την αλήθεια. Ότι το Ισραήλ βασανίζει συστηματικά κρατούμενους. Ότι αυτή η σεξουαλική κακοποίηση είναι αρκετά συνηθισμένη εκεί. Ότι άνθρωποι βασανίστηκαν μέχρι θανάτου.

Το χειρότερο από όλα, πολλοί από τους ανθρώπους εκεί ήταν αθώοι. «Τους πήρε η μπάλα» τυχαία. Δεν υπήρχε πραγματική διαδικασία επαλήθευσης πριν υποβληθούν σε αυτή την κόλαση. Αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί».

«Πώς νιώθετε;» ρώτησε η Candace. «Για μένα, υπάρχει ένα όριο. Δεν πρόκειται να εγκαταλείψω πλέον την ανθρωπιά μου. Δεν πρόκειται πλέον να το βλέπω ως προς το αν αυτός είναι Ισραηλινός ή Παλαιστίνιος. Απλώς θα πω ότι το λάθος είναι λάθος».

«Δεν με νοιάζει ποια θρησκεία έχεις. Δεν με νοιάζει τι φυλή είσαι. Δεν με νοιάζει ποια είναι η εθνικότητα σου. Είναι λάθος άνθρωποι που κρατούνται να βιάζονται, να σοδομίζονται», είπε.

«Απλά αναρωτιέμαι, πού είναι ο χριστιανικός κόσμος;» ρώτησε. «Είναι ένα πρόβλημα για μένα όταν κοιτάζω ψηλά και βλέπω ανθρώπους που ξέρω ότι είναι υπέροχοι άνθρωποι, που ξέρω ότι αγαπούν τον Κύριο, που διαφωνούν με τις εκτρώσεις, αλλά σιωπούν αν το θέμα αφορά το Ισραήλ».

«Έχουμε ανθρώπους με απήχηση, ανθρώπους που έχουν πλατφόρμες, ανθρώπους που κερδίζουν εκατομμύρια δολάρια ετησίως, που αρνούνται να καταδικάσουν κάτι τόσο ηθικά εξωφρενικό όσο ο σοδομισμός ανθρώπων στους οποίους δεν έχουν καν απαγγελθεί κατηγορίες εναντίον τους.

«Δεν θέλω να είμαι ψεύτικη Χριστιανή. Δεν θέλω να είμαι «χριστιανή μέχρι ενός σημείου...»».

«Με κάνει να αμφισβητώ, πιστεύεις πραγματικά στον Χριστιανισμό; Υποτάσσεσαι πραγματικά στον Χριστό; Αν το μόνο που σε ενδιαφέρει είναι η στιγμή τώρα, τα χρήματα, οι καλοί τίτλοι, αν το μόνο που σε ενδιαφέρει είναι η δουλειά και η καριέρα, τότε μου φαίνεται ότι το μόνο που πιστεύεις είναι αυτή η ζωή», κατέληξε.

ΚΟ / πηγή

ΗΠΑ: Κίνδυνος απαγόρευσης του Ευαγγελίου με νέο νόμο "κατά του αντισημιτισμού"

Times of Israel / ΚΟ

Η βουλευτής των ρεπουμπλικάνων από την Τζόρτζια Taylor Greene, που έχει επικριθεί στο παρελθόν για «αντισημιτικές» τάσεις, εξήγησε ότι ψήφισε κατά ενός νομοσχεδίου που ορίζει τον αντισημιτισμό, επειδή αυτό το νομοσχέδιο απορρίπτει τον «ευαγγελικό λόγο» ότι οι Εβραίοι παρέδωσαν τον Ιησού Χριστό στους σταυρωτές Του.

Η αντίθεση της Greene στο νομοσχέδιο που ψηφίστηκε την Τετάρτη στη Βουλή των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ έρχεται σε μια στιγμή που αρκετοί συντηρητικοί ασπάζονται τις αρχαίες χριστιανικές «αντιεβραϊκές ιδέες» (sic). Σε ένα αξιοσημείωτο πρόσφατο παράδειγμα, η συντηρητική influencer Candace Owens, τα «έσπασε» με τον Ben Shapiro, έναν Ορθόδοξο Εβραίο που διευθύνει ένα συντηρητικό μέσο ενημέρωσης, εν μέρει λόγω του φαινομενικής υιοθέτησης από την Owens κάποιων χριστιανικών αντισημιτικών παραδόσεων, όπως του ότι οι Εβραίοι πίνουν αίμα.

Το νομοσχέδιο ορίζει τον αντισημιτισμό για τους σκοπούς της χρήσης του για την αντιμετώπιση καταγγελιών στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση ότι τα πολιτικά δικαιώματα των Εβραίων έχουν παραβιαστεί. Απέσπασε έντονες επικρίσεις από «προοδευτικές» πλευρές λόγω ανησυχίας ότι η νομοθεσία θα εμπόδιζε την κριτική στο Ισραήλ, όπως οι διαμαρτυρίες στην πανεπιστημιούπολη για τον πόλεμο Ισραήλ-Χαμάς.

Αλλά η Greene, σε ανάρτησή της στο X, πρώην Twitter, εξέφρασε μια διαφορετική ανησυχία: ότι το νομοσχέδιο απειλεί τη χριστιανική έκφραση.

«Ο αντισημιτισμός είναι λάθος, αλλά δεν θα ψηφίσω τον Νόμο Αντισημιτισμού του 2023 (H.R. 6090) σήμερα που θα μπορούσε να καταδικάσει τους Χριστιανούς για αντισημιτισμό επειδή πιστεύουν στο Ευαγγέλιο που λέει ότι ο Ιησούς παραδόθηκε στον Ηρώδη για να σταυρωθεί από τους Εβραίους», είπε.

Στο tweet της, η Greene δημοσιεύει δύο φωτογραφίες: Η μία επικεντρώνεται στο τμήμα του νομοσχεδίου που υιοθετεί ως μέρος του ορισμού του αντισημιτισμού τα 11 «σύγχρονα παραδείγματα αντισημιτισμού» στον ορισμό του αντισημιτισμού που συνέταξε η Διεθνής Συμμαχία Μνήμης του Ολοκαυτώματος.

Η δεύτερη φωτογραφία υπογραμμίζει το ένατο παράδειγμα, «χρησιμοποιώντας σύμβολα και εικόνες που σχετίζονται με τον «κλασικό αντισημιτισμό» (π.χ. ο ισχυρισμός ότι οι Εβραίοι θανάτωσαν τον Ιησού ή το λεγόμενο ‘blood libel’ / συκοφαντία αίματος) για να χαρακτηρίσει το Ισραήλ ή τους Ισραηλινούς».

Ο συνάδελφός της Ρεπουμπλικανός βουλευτής Matt Gaetz από την Φλόριντα, εξήγησε την αρνητική ψήφο του με παρόμοιους όρους στην ίδια πλατφόρμα. «Το ίδιο το Ευαγγέλιο θα πληρούσε τον ορισμό του αντισημιτισμού σύμφωνα με τους όρους αυτού του νομοσχεδίου!» Ο Gaetz γράφει και συνεχίζει να παραθέτει χωρία από την Καινή Διαθήκη που κατηγορούν συλλογικά τους Εβραίους για την θανάτωση του Χριστού.

Στα χρόνια μετά το Ολοκαύτωμα, μυριάδες χριστιανικά δόγματα υποβάθμισαν ή σε ορισμένες περιπτώσεις απέρριψαν την πεποίθηση που ίσχυε για αιώνες ότι οι Εβραίοι ήταν και παρέμειναν συλλογικά υπεύθυνοι για τη δολοφονία του Ιησού. Η κατηγορία της Θεοκτονίας θεωρήθηκε ως ένας από τους πιο ισχυρούς οδηγούς αντισημιτικής βίας και η Καθολική Εκκλησία το 1965 απέρριψε επισήμως την κατηγορία ότι οι Εβραίοι είχαν σκοτώσει τον Ιησού.

Τα τελευταία χρόνια, ωστόσο, η κατηγορία έχει επανεμφανιστεί ως αιτία για την υπεράσπιση ορισμένων ακροδεξιών χριστιανικών αιρέσεων, ενώ η ταινία του Μελ Γκίμπσον το 2004, «Τα Πάθη του Χριστού» προκάλεσε οργή στους Εβραίους.

Το 2021, ο πάπας Φραγκίσκος εισήγαγε περιορισμούς στη λατινική Λειτουργία, η οποία ζητά τον προσηλυτισμό των Εβραίων και τους κατηγορεί για «τύφλωση». Ανέφερε την αυξανόμενη δημοτικότητα της μάζας, υποστηρίζοντας ότι θα υπονόμευε το Βατικανό II.

Η Greene και στο παρελθόν είχε δεχθεί κριτική για «αντισημιτισμό», γιατί είχε ασπαστεί μία θεωρία που έλεγε ότι η οικογένεια Ρότσιλντ χρησιμοποιούσε λέιζερ από το διάστημα για να πυροδοτήσει πυρκαγιές στην Καλιφόρνια, ενώ μίλησε και σε ένα συνέδριο που διοργάνωσε ο «αρνητής του Ολοκαυτώματος» και «αντισημίτης» Nick Fuentes.

Συνολικά, 21 Ρεπουμπλικάνοι και 70 Δημοκρατικοί ψήφισαν κατά της "αντισημιτιστικής νομοθεσίας" την Τετάρτη.

ΚΟ: Ανάλυση για τους εν δυνάμει κινδύνους έκανε και ο γνωστός για την στάση του κατά των μέτρων καραντίνας ευαγγελικός πάστορας John Mc Arthur, αναφέροντας συγκεκριμένα χωρία της Καινής Διαθήκης. Βλ. video: 

ΚΟ / Πηγή

Η θηλυκοποίηση του χριστιανισμού

     

Των Brett & Kate McKay (The Art of Manliness) / ΚΟ

Το παρακάτω άρθρο περί «θηλυκοποίησης του Χριστιανισμού» (feminization of Christianity), αναφέρεται στον δυτικό (ειδικότερα αμερικάνικο προτεσταντικό) χριστιανισμό - όπου είναι ξεκάθαρο ότι υπάρχει ένα χάσμα μεταξύ των δύο φύλων - και εστιάζει σε μεγάλο βαθμό σε παράγοντες που σχετίζονται με την προσέλευση στην εκκλησία. Το "θηλυκό" και το "αρσενικό" χρησιμοποιούνται σε αυτό το άρθρο για να δηλώσουν εκείνες τις ιδιότητες που, κατά μέσο όρο, τείνουν να συγκεντρώνονται συχνότερα σε γυναίκες και άνδρες, αντίστοιχα, και παραδοσιακά συνδέονται με κάθε φύλο. Δεν λέμε ότι γενικώς η θηλυκοποίηση είναι «κακή» και αντίστοιχα η αρρενοποίηση «καλή». Το ερώτημα που πρέπει να διερευνηθεί είναι γιατί στον σύγχρονο (δυτικό) χριστιανισμό έχει κυριαρχήσει ένα γυναικείο ήθος.

Πότε ξεκίνησε η θηλυκοποίηση του χριστιανισμού;

Η παρουσία αρσενικών στοιχείων μέσα στο Ευαγγέλιο δεν είναι η μόνη απόδειξη ότι η πίστη δεν έγινε αντιληπτή ως κατά κύριο λόγο θηλυκή από την αρχή της, ούτε ότι υπήρχε κάποιο χάσμα των φύλων αρχικά εντός της χριστιανικής θρησκείας.

Πιστεύεται ευρέως ότι η διαφορά μεταξύ της συμμετοχής ανδρών και γυναικών στη χριστιανική πίστη ξεκίνησε ως αποτέλεσμα των φεμινιστικών και αντιπολιτισμικών (κατά της παραδοσιακής κουλτούρας) κινημάτων της δεκαετίας του 1960.

Αλλά αυτό δεν είναι απόλυτα σωστό.

Για να βρούμε τις απαρχές του χάσματος των φύλων στον χριστιανισμό, στην πραγματικότητα πρέπει να πάμε πίσω όχι δεκαετίες, αλλά αιώνες.

           

Ο Χριστιανισμός είναι μια θρησκεία δύο χιλιάδων ετών, και για μεγάλο μέρος αυτής της ιστορίας δεν έχουμε λεπτομερή αρχεία και έρευνες ως προς τα δημογραφικά στοιχεία της δέσμευσης και της παρουσίας στην εκκλησία. Ο καθολικός ερευνητής και λόγιος Δρ. Leon J. Podles πιστεύει ότι άνδρες και γυναίκες ήταν εξίσου αφοσιωμένοι στον Χριστιανισμό στην πρώτη χιλιετία της ύπαρξής του. Δεν υπάρχει, τουλάχιστον, καμία απόδειξη ότι υπήρχε διαφορά στην προσέλευση ούτε κάτι τέτοιο παρατηρήθηκε από τους πρώτους πατέρες της εκκλησίας, οι οποίοι πιθανότατα θα είχαν σημειώσει ένα τέτοιο φαινόμενο.

Ο Podles εικάζει ότι η θηλυκοποίηση του Χριστιανισμού ξεκίνησε περίπου τον 13ο αιώνα, αλλά αυτό που γνωρίζουμε με βεβαιότητα είναι ότι ξεκίνησε τουλάχιστον από τον 17ο αιώνα στην Αμερική. Στην πραγματικότητα, το χάσμα έφτασε ακριβώς μαζί με τους πουριτανούς αποίκους της χώρας. Οι κατάλογοι των πρώιμων εκκλησιών της Νέας Αγγλίας δείχνουν περισσότερα γυναίκες παρά άντρες μέλη, παρά το γεγονός ότι υπήρχαν περίπου 150 άνδρες έως 100 γυναίκες στον πληθυσμό συνολικά.

      

Το 1692, ο πουριτανός λειτουργός Cotton Mather παρατήρησε την κατάσταση αυτή στην αποικία του κόλπου της Μασαχουσέτης:

«Υπάρχουν πολύ περισσότερες θεοσεβείς γυναίκες στον κόσμο από θεοσεβείς άντρες... Πηγαίνω σε εκκλησίες των τριακοσίων ή τετρακοσίων και εκεί υπάρχουν γύρω στους εκατό άνδρες και όλοι οι υπόλοιπες είναι γυναίκες».

Η παρατήρηση του Mather για μια αναλογία 4:1 γυναικών προς άντρες της προσέλευσης στην εκκλησία είναι ακόμη πιο εντυπωσιακή όταν σκεφτεί κανείς ότι η μεταξύ των αποίκων η αναλογία ανδρών/γυναικών ήταν 3:2.

Τον 19ο αιώνα, το χάσμα των φύλων φαίνεται να διευρύνθηκε ακόμη περισσότερο.

Το 1899, ο λειτουργός με έδρα τη Νέα Υόρκη Cortland Myers, έγραψε ένα άρθρο με τίτλο «Γιατί οι άνδρες δεν πηγαίνουν στην εκκλησία;» στην οποία παρατήρησε ότι «Από τα μέλη των εκκλησιών σχεδόν τα τρία τέταρτα είναι γυναίκες. Τα εννέα δέκατα του εκκλησιάσματος στις περισσότερες εκκλησίες είναι γυναίκες. Σε μια μεγάλη εκκλησία μέτρησα διακόσιες γυναίκες και δέκα άνδρες». Μια έρευνα που διεξήχθη από τους New York Times μόλις λίγα χρόνια αργότερα επιβεβαίωσε την παρατήρηση του Myers, διαπιστώνοντας ότι «το 69% των πιστών του Μανχάταν ήταν γυναίκες».

Το χάσμα μεταξύ των φύλων παρέμεινε και τον 20ο αιώνα, με μια έρευνα που διεξήχθη από το YMCA το 1910 διαπίστωσε ότι οι γυναίκες αποτελούσαν τα 2/3 των μελών της εκκλησίας. Μέχρι το 1929, πιθανώς λόγω των προσπαθειών του κινήματος του «μυώδους Χριστιανισμού» (“muscular Christianity” – κίνημα που εμφανίστηκε στα τέλη του 19ου για να κάνει τον Χριστιανισμό πιο αρρενωπό, ίσως κάνουμε κάποιο άρθρο αργότερα), η αναλογία είχε μειωθεί ελαφρώς σε 59% γυναίκες και 41% άνδρες.

Η μόνη φορά που η αναλογία των φύλων στην εκκλησιαστική παρουσία ήταν ανάλογη με τον πληθυσμό γενικά ήταν στη μεταπολεμική περίοδο των δεκαετιών του 1950 και του 1960, όταν η παρακολούθηση μιας λειτουργίας έγινε μέρος του προαστιακού πληθυσμού για άνδρες και γυναίκες.

Μετά από αυτό, άνοιξε ξανά και τώρα βρίσκεται στο 61% γυναίκες - 39% άνδρες. Και εκεί έγκειται η εκπληκτική λύση: το χάσμα των φύλων του Χριστιανισμού είναι στην πραγματικότητα μικρότερο τώρα από ό,τι ήταν πριν από έναν ή δύο αιώνες.

                      

Ίσως αναρωτιέστε αν το χάσμα μεταξύ των φύλων έχει να κάνει με τους άνδρες που ταξιδεύουν για δουλειά, ή πεθαίνουν στον πόλεμο, ή απλώς δεν ζουν όσο οι γυναίκες, αλλά το φαινόμενο παρατηρείται και σε περιόδους γεωργίας και εκβιομηχάνισης και αγροτική ζωής και αστικοποίησης και καιρού πολέμου και ειρήνης, και σε κοινωνίες όπου οι άνδρες υπερτερούν των γυναικών στο γενικό πληθυσμό, οπότε κανένας από αυτούς τους λόγους δεν μπορεί να εξηγήσει επαρκώς το μέγεθος της ανισότητας αναλογίας των φύλων στον χριστιανισμό. Τι συνέβαλε λοιπόν στη δημιουργία του χάσματος;

Οι σπόροι του χάσματος των φύλων

         

Ο Podles επισημαίνει αρκετούς παράγοντες που εμφανίστηκαν στον Μεσαίωνα που πιστεύει ότι οδήγησαν στην θηλυκοποίηση του Χριστιανισμού, ο πιο αξιοσημείωτος από τους οποίους είναι η άνοδος του «νυφικού μυστικισμού» (“bridal mysticism”).

Στην Καινή Διαθήκη, ο Ιησούς παρομοιάζεται με έναν γαμπρό που πρόκειται να έρθει για τη νύφη του - τους πιστούς του. Η νύφη συμβολίζει την εκκλησία στο σύνολό της.

Αλλά στο Μεσαίωνα, οι γυναίκες μυστικίστριες, ακολουθώντας το παράδειγμα καθολικών στοχαστών όπως ο Bernard of Clairvaux, άρχισαν να αναπτύσσουν μια ερμηνεία της σχέσης γαμπρού/νύφης ως αντιπροσώπευσης αυτού που υπήρχε όχι μόνο μεταξύ του Χριστού και της εκκλησίας εν συνόλω, αλλά και του Χριστού και της κάθε ψυχής. Ο Ιησούς έγινε όχι μόνο ο Σωτήρας όλου του κόσμου, αλλά ένας προσωπικός εραστής, του οποίου η ένωση με τους πιστούς περιγράφεται με ερωτικές εικόνες. Βασιζόμενοι στο Άσμα Ασμάτων της Παλαιάς Διαθήκης, χρησιμοποιώντας το ως αλληγορία για να περιγράψουν τη σχέση του Θεού με ένα άτομο, παρά με ολόκληρο τον λαό του (όπως παραδοσιακά ερμηνευόταν), ανέπτυξαν έναν νέο τρόπο για να σχετιστεί ο Χριστιανός στον Χριστό – που χαρακτηρίζεται από την ερωτική λαχτάρα της επαφής.

Έτσι, η Γερμανίδα μοναχή Margareta Ebna (1291-1351) περιέγραψε τον Ιησού να τη διαπερνά «με το δόρυ της αγάπης Του», ενθουσιασμένη που ένιωθε τα «θαυμάσια δυνατά χτυπήματά του στην καρδιά μου», αν και παραπονέθηκε ότι «μερικές φορές δεν μπορούσα να αντέξω τέτοια δυνατή πίεση στο εσωτερικό μου».

Η ιδέα του Χριστιανού ως Νύφης του Χριστού θα μεταφερθεί από τον Καθολικισμό στον Προτεσταντισμό. Ο ίδιος ο πουριτανός Mather δήλωνε ότι «Ο Σωτήρας μας παντρεύεται με την Εκκλησία γενικά, αλλά παντρεύεται επίσης και με κάθε πιστό μεμονωμένο».

                           

Στο “Why Men Hate Going to Church”, ο David Murrow επισημαίνει ότι οι νυφικές εικόνες που γεννήθηκαν τον Μεσαίωνα συνεχίζονται στη σύγχρονη εποχή, παραθέτοντας βιβλία με τίτλους περιγράφουν την σχέση του πιστού με τον Χριστό ως «ρομάντζο», όπως το “Falling In Love With Jesus: Abandoning Yourself to the Greatest Romance of Your Life” και συγγραφείς που ενθαρρύνουν σθεναρά τις γυναίκες «να φαντάζονται τον Ιησού ως τον προσωπικό τους εραστή», ο οποίος «θα ικανοποιήσει πραγματικά τις ενδόμυχες επιθυμίες τους».

                             

Ενώ πολλά από αυτά που ο Murrow αποκαλεί «η εικόνα του Ιησού ως το boyfriend μου» απευθύνεται σε γυναίκες, ο Murrow πιστεύει ότι έχει διαχυθεί σε ολόκληρο τον χριστιανικό πληθυσμό, ώστε είναι αρκετά σύνηθες πάστορες να περιγράφουν έναν ευσεβή άνδρα ως «ολότελα ερωτευμένο με τον Ιησού», ενώ αυτού του είδους η γλώσσα της ρομαντικής σχέσης είναι επίσης πολύ συνηθισμένη στα σύγχρονα χριστιανικά τραγούδια, με στίχους τόσο ερωτικούς που μερικές φορές δεν διακρίνονται από εκείνους των «κοσμικών» τραγουδιών..

     

Ο Murrow υποστηρίζει ότι αυτή η εικόνα του ατόμου-ως-νύφη είναι αντιβιβλική, καθώς οι άνθρωποι της Γραφής αγαπούσαν τον Θεό, αλλά ποτέ δεν ήταν δήλωναν «τρελά ερωτευμένοι» μαζί του, ενώ ο Podles πιστεύει ότι η άνοδος αυτών των νυφικών εικόνων οδήγησε τους άνδρες να αρχίσουν να εγκαταλείπουν την πίστη κατά τον ύστερο Μεσαίωνα. Και οι δύο πιστεύουν ότι είναι ένας παράγοντας στο γιατί το ευαγγέλιο προσελκύει περισσότερες γυναίκες παρά άνδρες, καθώς τους είναι δύσκολο να ταυτιστούν με ερωτευμένη παρθένα νύφη. Η ιδέα του Ιησού ως συντρόφου και στοργικού προστάτη είναι πιο ελκυστική για τις γυναίκες, λένε, ενώ οι άνδρες αναζητούν έναν ηγέτη - έναν πανίσχυρο, κατακτητή βασιλιά για να πολεμήσουν μαζί του, αντί να «κουρνιάσουν» δίπλα του.

Η άνοδος της νυφικής απεικόνισης έκανε τη χριστιανική αφήγηση λιγότερο ελκυστική για τους άνδρες, αλλά και ώθησε το γενικό ήθος της πίστης σε μια πιο θηλυκή κατεύθυνση. Οι αξίες που συνδέονται με τις νύφες, ειδικά κατά τους περασμένους αιώνες - αγάπη, προστασία, άνεση, παθητικότητα, υπακοή, εξάρτηση, δεκτικότητα - άρχισαν να κυριαρχούν στο ήθος του χριστιανικού μηνύματος και εκτόπισαν τα πιο αρρενωπά του χαρακτηριστικά, όπως αυτό του πόνου, της θυσίας, και της μάχης.

Η άνοδος μιας αφήγησης που επικεντρωνόταν στον Ιησού ως προσωπικό εραστή, βοήθησε επίσης να μεταμορφωθεί το χριστιανικό ευαγγέλιο σε μια «ιδιωτική υπόθεση». Οι άντρες είναι εγγενώς εξωστρεφείς – ο ανδρισμός σε όλους τους πολιτισμούς και τις εποχές έπρεπε να επιδιωχθεί και να αποδειχθεί στη δημόσια σφαίρα – αλλά ο μυστικισμός του Μεσαίωνα άρχισε να στρέφει τη χριστιανική πίστη προς μια εσωτερική κατεύθυνση.

Όπως λέει ο Podles, «η μεταφορά του ρόλου της νύφης από την εκκλησία στην κάθε μία ψυχή, βοήθησε να δημιουργηθεί ο ευσεβής ατομικισμός που διέλυσε την εκκλησιαστική κοινότητα στη Δύση». Όταν «η μόνη πραγματική ανησυχία του Χριστιανισμού είναι το «Ο Ιησούς και εγώ»», οδηγείσαι σε μια προαιρετική προσέλευση στην εκκλησία και σε μια πίστη, η οποία δεν επηρεάζει τομείς όπως η πολιτική, αφού το μόνο που έχει σημασία είναι η προσωπική «σχέση» κάποιου με τον Χριστό. Η πίστη είναι θέμα συναισθήματος, παρά πράξης.

Η βιομηχανική επανάσταση

Η θρησκεία ως η σφαίρα των γυναικών

                 

Εάν οι σπόροι της θηλυκοποίησης του Χριστιανισμού φυτεύτηκαν στο Μεσαίωνα, αυτοί οι σπόροι καρποφόρησαν πλήρως τον 19ο αιώνα. Ποιο ήταν το λίπασμα; Η βιομηχανική επανάσταση.

Στις αγροτικές κοινωνίες, άνδρες και γυναίκες εργάζονταν μαζί στην οικονομία του νοικοκυριού – η εργασία και η ζωή τους αλληλεπικαλύπτονταν σε μεγάλο βαθμό.

Με την άνοδο της εκβιομηχάνισης, άρχισαν να κινούνται σε όλο και πιο ξεχωριστές σφαίρες. Οι άντρες πήγαν να δουλέψουν σε εργοστάσια και οι γυναίκες έμεναν σπίτι για να ασχοληθούν με τα οικιακά. Φυσικά, ορισμένες γυναίκες (και παιδιά) δούλευαν και στη νέα βιομηχανική οικονομία, αλλά αυτές ήταν σε μεγάλο βαθμό ανύπαντρες γυναίκες. Το 1890, μόνο το 4,5% όλων των παντρεμένων γυναικών «απασχολούνταν κερδοφόρα».

Ένα νέο σύστημα αξιών εμφανίστηκε για να ενθαρρύνει αυτή τη νέα οικονομική δομή. Ονομάστηκε «λατρεία της οικογενείας» ή «λατρεία της αληθινής γυναικείας ζωής» (“cult of domesticity” / “cult of true womanhood”) και υποστήριζε ότι ο μεγαλύτερος ρόλος της γυναίκας ήταν αυτός της συζύγου και της μητέρας και ότι οι υψηλότερες αρετές της επικεντρώνονταν στην ευσέβεια, την αγνότητα, την υποταγή, και ότι ήταν υπεύθυνη να είναι «το φως του σπιτιού», ο θεματοφύλακας της αρετής. Οι γυναίκες έπρεπε να διδάξουν στα παιδιά τους ηθικές αρχές και να καθαρίσουν τους συζύγους τους από τη βρωμιά – κυριολεκτικά και μεταφορικά – που συσσώρευαν στους στίβους της δουλειάς και της πολιτικής.

Καθώς η ευσέβεια άρχισε να συνδέεται ολοένα και περισσότερο με τη σφαίρα της γυναικείας ζωής, η θρησκευτικότητα άρχισε να θεωρείται ως κάτι περισσότερο γυναικείο. Προκειμένου να αφιερώνουν περισσότερο χρόνο στις επιχειρήσεις, οι άνδρες θα μπορούσαν να αναθέσουν τα θέμα της πίστης και της οικογένειας, στις γυναίκες τους. Έτσι, οι άνδρες μπορούσαν να ασχοληθούν με τα εγκόσμια, βασιζόμενοι στις γυναίκες ότι αυτές θα τους τραβήξουν πίσω στην εστία και προς τα πάνω στον ουρανό με την προσωπική τους ευσέβεια.

Με τις γυναίκες να αποτελούν τα ¾ των εκκλησιών, άρχισε να αναπτύσσεται μια συμβιωτική σχέση μεταξύ γυναικών και κληρικών. Αφού δεν είχαν επιρροή στη δημόσια σφαίρα, οι γυναίκες άρχισαν να την αναπτύσσουν μέσα στην εκκλησία. Όσο περισσότερες γυναίκες εμφανίζονταν, τόσο περισσότεροι πάστορες δημιουργούσαν προγράμματα και θέσεις για αυτές και προσάρμοζαν τα μηνύματά στο «καλύτερο φύλο». Οι άνδρες ήταν ευτελή, προβληματικά πλάσματα, ενώ οι γυναίκες άγγελοι - οι φύλακες της πίστης και της ηθικής.

Όσο πιο θηλυκές γίνονταν οι λειτουργίες, τόσο περισσότεροι άνδρες έμεναν μακριά. Και όσο περισσότερες γυναίκες συμμετείχαν στην εκκλησία, τόσο περισσότερο οι λειτουργοί ασχολούντο με τις ανάγκες τους. Και ο κύκλος συνεχίστηκε, επιδεινώνοντας τη θηλυκοποίηση του Χριστιανισμού.

Έλλειψη αρσενικών ποιμένων/ηγετών

Οι λειτουργοί του 19ου αιώνα είχαν τη φήμη ότι ήταν ευαίσθητοι, οι τύποι του αγοριού της μαμάς, που θα ένιωθε πιο άνετα πίνοντας τσάι με κυρίες από το να παίζει ράγκμπι και αυτή η φήμη δεν ήταν εντελώς αδικαιολόγητη. Καθώς οι πάστορες ξόδεψαν το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου τους με το ποίμνιο και αυτό το ποίμνιο ήταν μέχρι και 75% γυναίκες, αυτοί οι πάστορες δεν βρίσκονταν συχνά σε αντρικούς κύκλους.

Μελέτες μάλιστα έδειξαν ότι ο σύγχρονος λειτουργός έχει, κατά μέσο όρο, λιγότερο τεστοστερόνη από άνδρες που βρίσκονται σε άλλες τομείς. Αυτό οδήγησε σε ένα φαύλο κύκλο, αφού λίγοι άντρες ήθελαν να γίνουν κληρικοί, καθώς του συνέδεαν με το πρότυπο του μαλθακού άντρα.

         

Την ίδια στιγμή όσες εκκλησίες άνοιξαν τις πόρτες στην ιεροσύνη των γυναικών αντιμετώπισαν πρόβλημα αριθμού των μελών, καθώς όπως έχει αποδειχθεί οι ταχύτερα αναπτυσσόμενες εκκλησίες στην Αμερική, έχουν άντρα επικεφαλής.

Το 1994, η (αγγλικανική) εκκλησία υποδέχτηκε τις πρώτες γυναίκες ιέρειες. Δέκα χρόνια αργότερα, χειροτονούσε περισσότερες γυναίκες από άνδρες. Την ίδια περίοδο, ο δείκτης συμμετοχής της εκκλησίας μεταξύ γυναικών / ανδρών από το 55-45 πήγε στο 63-37.8 Η εκκλησία της Αγγλίας γίνεται γρήγορα μια εκκλησία γυναικών, στην οποία ηγούνται γυναίκες και ποιμένονται γυναίκες.

Όπως προβλέπει ο Podles σε λίγο "ο προτεστάντης λειτουργός θα αποτελεί ένα επάγγελμα στο οποίο θα κυριαρχούν γυναίκες, όπως η νοσηλευτική".

Μια πιο soft θεολογία

Στη σημερινή εκκλησία, το Ευαγγέλιο δεν αφορά την σωτηρία του κόσμου, αλλά την εύρεση μιας ευτυχισμένης σχέσης με έναν υπέροχο άντρα, όπως λέει ο David Murrow

Με περισσότερες τις γυναίκες στις εκκλησίες, δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι η θεολογία και τα μηνύματα που ακούγονται από τον άμβωνα «αγγίζουν» την γυναικεία ψυχή.

Όπως υποστηρίζει ο Podles, οι άνδρες σκέφτονται πιο απόλυτα - μέσα ή έξω, μαύρο ή άσπρο, την ώρα που οι γυναίκες (και οι θηλυκοί άνδρες) τείνουν να κάνουν το αντίθετο και επιθυμούν να ξεπεράσουν τις διαφορές και τις συγκρούσεις, για χάρη της «αποδοχής» και των ειρηνικών σχέσεων.

Κατά συνέπεια, τα σύγχρονα κηρύγματα τείνουν να απομακρύνουν την αντίθεση μεταξύ παράδεισου και κόλασης, αμαρτίας και ζωής, προβάτων και κατσικιών. Υπάρχουν λιγότερες κλήσεις για πόλεμο, λιγότερες κλήσεις για τους χριστιανούς να αναλάβουν το σταυρό τους και να γίνουν στρατιώτες για τον Χριστό. Υπάρχει λιγότερη έμφαση στην ανάγκη να υποφέρουμε, να αγωνιστούμε και να θυσιαστούμε για το Ευαγγέλιο και για τους άλλους και μεγαλύτερη έμφαση στον τρόπο με τον οποίο το ευαγγέλιο μπορεί να είναι μια ατομική αυτο-πραγμάτωση και αυτο-ολοκλήρωση. Το ευαγγέλιο δεν παρουσιάζεται ως ηρωική πρόκληση, αλλά η θεραπεία - ο τρόπος για να "ζήσεις την καλύτερη ζωή σου τώρα" (“your best life now”, τίτλος ‘χριστιανικού’ bestseller) Η εστίαση είναι πως θα ανταμειφθείς και θα ξεπεράσεις όλα τα εμπόδια. Μόνο κέρδος, πουθενά πόνο;.

                     

Ο Murrow παρατηρεί ότι ο σύγχρονος δείκτης του Ευαγγελίου μετατρέπει το αρχικό μήνυμα της πίστης όπου ο Ιησούς «υπόσχεται την ταλαιπωρία, την δοκιμασία και τον πόνο... ο σημερινός Χριστιανισμός προβάλλεται ως το αντίδοτο για τον πόνο, την δοκιμασία και τον πόνο. Ενδεικτικό αυτών των αλλαγών είναι ο τρόπος με τον οποίο η «βασιλεία του Θεού» έχει υποβαθμιστεί υπέρ της «οικογένειας του Θεού» και η αποστολή υπέρ των «σχέσεων». Είναι σχεδόν αδύνατο να παρακολουθήσουμε μια ευαγγελική λειτουργία σήμερα χωρίς να ακούσουμε τη φράση «προσωπική σχέση με τον Χριστό» τουλάχιστον μία φορά.

Η «προσωπική σχέση» με τον Χριστό έχει γίνει ο νούμερο ένα όρος στα ευαγγελικά κηρύγματα για την περιγραφή της χριστιανικής ζωής. Γιατί; Επειδή ανταποκρίνεται στην βαθύτερη επιθυμία μιας γυναίκας -μια προσωπική σχέση με έναν άνδρα που την αγαπά χωρίς όρους. Κι όμως. Όταν ο Χριστός κάλεσε τους μαθητές Του, δεν είπε: «Ελάτε, να έχετε μια προσωπική σχέση μαζί μου». Το «ακολουθήστε με» σήμαινε μια αποστολή. Έναν στόχο.

Συναισθηματική/ρομαντική μουσική

Οι βικτοριανές γυναίκες, όπως ο Harriet Beecher Stowe, περιέγραψαν τη χριστιανική θρησκεία ως "άνετη", "ποιητική", "όμορφη", "γλυκιά" και "αγαπητή" και αυτές οι ιδιότητες αντανακλώνται στους εκκλησιαστικούς ύμνους του 19ου αιώνα. Αραιά και που υπάρχει κάποια αρσενική μελωδία όπως το πολεμικό “Onward Christian Soldiers,” αλλά οι ύμνοι τείνουν συχνότερα στον θηλυκό και συναισθηματικό – έπαινο της μητρότητας και της οικιακής ευδαιμονίας. Το 1915, ο Charles H. Richards, συνθέτης πολλών ύμνων, σημείωσε την υπερβολική χρήση "τραγουδιών ασαφούς και ονειρεμένου συναισθηματισμού".

Στα τέλη του 20ου και στις αρχές του 21ου αιώνα η μουσική “praise and worship” ("P & W") αντικατέστησε τους κλασσικούς ύμνους σε πολλές δυτικές εκκλησίες. Πριν από την P & W, οι Χριστιανοί τραγουδούσαν ύμνους για τον Θεό. Τώρα τραγουδούν κυρίως στον Θεό. Η διαφορά μπορεί να φαίνεται λεπτή, αλλά αλλάζει εντελώς τον τρόπο με τον οποίο οι πιστοί σχετίζονται με τον Παντοδύναμο. Η P & W εισήγαγε μια οικειότητα με τον Θεό που απουσιάζει σε πολλούς ύμνους. Στους ύμνους ο Θεός είναι μεγάλος. Ισχυρός. Είναι ηγέτης. Με την P & W, ο Θεός είναι στο πλευρό μου. Οικείος. Είναι εραστής.

Θηλυκή αισθητική

Την θηλυκοποίηση των ύμνων και των μηνυμάτων ακολούθησε η συνολική κουλτούρα, ατμόσφαιρα και αισθητική των εκκλησιών, με περίτεχνε κουρτίνες, μεταξωτά λουλούδια, δαντέλες κλπ. Τα έργα τέχνης που κοσμούν τις εκκλησίες,  πήραν μια στροφή προς το θηλυκό κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα. Το 1925, ο συγγραφέας Bruce Barton έγραψε ότι η λαϊκή κουλτούρα παρουσίασε τον Ιησού σαν «έναν αδύναμο, εύθραυστο άντρα, με ένα soft πρόσωπο, που ελάχιστη ομοιότητα είχε με τον νομαδικό, τραχύ, ξυλουργό που απεικονίζεται στις γραφές.

Έλλειψη κινδύνου και καινοτομίας

   

Οι άνδρες, κατά μέσο όρο, είναι πιο διατεθειμένοι να διακινδυνέψουν από τις γυναίκες. Αυτός μπορεί να είναι ο λόγος που το χάσμα μεταξύ των δύο φύλων δεν υπήρχε τους πρώτους αιώνες της ιστορίας του Χριστιανισμού. Πριν η πίστη γίνει μια καθιερωμένη θρησκεία - το status quo - ήταν κάτι επαναστατικό και ακόμη και επικίνδυνο, απαιτώντας τεράστια θυσία, ακόμη και της ίδιας στο της ζωής. Το να είσαι χριστιανός ήταν κάτι που θα δοκίμαζες για πρώτη φορά.

Όμως, καθώς ο Χριστιανισμός έγινε η κυρίαρχη θρησκεία σε πολλές χώρες και πολιτισμούς, έχασε το επαναστατικό, επικίνδυνο ήθος του. Έγινε μεγαλύτερος ο κίνδυνος για το καθεστώς και τη θέση κάποιου στην κοινωνία να μην είναι χριστιανός και να συμμορφώνεται με τον κυρίαρχο κανόνα ενός πολιτισμού. Αυτή η αυξανόμενη εδραίωση μπορεί τελικά να έχει κάνει τη χριστιανική θρησκεία λιγότερο ελκυστική για τους άνδρες.

Η εκκλησία έγινε πιο θεσμική, πιο συστημική, πιο ασφαλής και προβλέψιμη, χωρίς πρακτικές ανοιχτές στην αλλαγή, την πρόκληση και τον πειραματισμό. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, οι άνδρες μπορεί να αισθάνονται άχρηστοι και απογοητευμένοι. Θέλουν να αναλαμβάνουν κινδύνους και να εξελίσσονται. Θέλουν να βοηθήσουν τα πράγματα πιο αποτελεσματικά.

Σήμερα, η μουσική και τα μηνύματα έχουν σχεδιαστεί για να προκαλέσουν συγκίνηση. Όλη η "δράση" της πίστης συμβαίνει εσωτερικά, ενώ το σώμα παραμένει σε αδράνεια. Η «πνευματικότητα» είναι καθιστική!

Αυτό το είδος έκφρασης, αυτή η παθητική εμπειρία μπορεί να είναι βαρετή και για τα δύο φύλα, αλλά μπορεί να είναι περισσότερο για τους άνδρες που τείνουν να είναι πιο κινητικοί και βαριούνται πιο εύκολα.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Η θηλυκοποίηση του Χριστιανισμού ξεκίνησε κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, αυξήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα και συνεχίζεται.

Καθώς οι γυναίκες παρακολουθούν την εκκλησία σε μεγαλύτερο αριθμό από τους άντρες, ο πάστορας προσαρμόζει τα μηνύματα του σε αυτές και φαίνονται έτσι να είναι πιο πνευματικές από τους άνδρες, να είναι το θρησκευτικά ανώτερο φύλο.

Συνεπώς, οι γυναίκες θεωρούνται ότι είναι το μοντέλο για το πώς πρέπει να μοιάζει η πνευματικότητα, μία πνευματικότητα που εκδηλώνεται με συναισθηματικούς, λεκτικούς και σχεσιακούς τρόπους.

Και έτσι το χάσμα των φύλων παραμένει.

ΚΟ / πηγή

ΙΣΡΑΗΛ: Δύο βουλευτές προτείνουν νόμο που θα απαγορεύει τη διανομή του Ευαγγελίου στο Ισραήλ και θα στέλνει τους παραβάτες στη φυλακή

 

All Israel News / ΚΟ

Είναι δυνατόν η ισραηλινή κυβέρνηση φέτος να ψηφίσει νόμο που θα καθιστά παράνομο για τους ανθρώπους να μοιράζονται το μήνυμα του Ευαγγελίου στην ίδια τη χώρα όπου ο Ιησούς γεννήθηκε, ανατράφηκε, κήρυξε, πέθανε, θάφτηκε και αναστήθηκε από τους νεκρούς;

Δυστυχώς ναι.

Καθώς πλησιάζει η Κυριακή των Βαΐων και το Πάσχα, δύο μέλη της Κνεσέτ (κοινοβούλιο του Ισραήλ) εισήγαγαν ένα νομοσχέδιο την περασμένη εβδομάδα που ζητάει να απαγορεύεται κάθε προσπάθεια να μιλήσει κάποιος στους ανθρώπους για τον Ιησού.

Το νομοσχέδιο θα στέλνει τους παραβάτες στη φυλακή.

Εάν αρχίσει να κερδίζει έδαφός εντός της Κνεσέτ και αρχίσει να κινείται προς ψήφιση, το νομοσχέδιο θα μπορούσε να δημιουργήσει νέο μεγάλο πονοκέφαλο για την κυβέρνηση του Νετανιάχου πυροδοτώντας μια σοβαρή σύγκρουση με τους Ευαγγελικούς Χριστιανούς στις Ηνωμένες Πολιτείες και σε όλο τον κόσμο που είναι από τους μεγαλύτερους υποστηρικτές του κράτους του Ισραήλ.

Μόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες, υπάρχουν περίπου 60 εκατομμύρια Ευαγγελικοί.

Σε παγκόσμιο επίπεδο, υπολογίζεται ότι υπάρχουν 600 εκατομμύρια, σύμφωνα με την Παγκόσμια Ευαγγελική Συμμαχία.

Το νομοσχέδιο θα μπορούσε επίσης να επισύρει έντονη κριτική τόσο από Ρεπουμπλικάνους όσο και από Δημοκρατικούς στο Κογκρέσο, στην εκτελεστική εξουσία, μεταξύ των κυβερνητών των ΗΠΑ και άλλων που αγαπούν το Ισραήλ και ήταν πάντα στο πλευρό του εβραϊκού κράτους, αλλά θα εναντιωνόταν σθεναρά στις προσπάθειες να φιμώσουν τους οπαδούς του Ιησού στο Ισραήλ.

Ο πρώην Πρεσβευτής της Διεθνούς Θρησκευτικής Ελευθερίας των ΗΠΑ Sam Brownback – που υπηρέτησε κατά τη διάρκεια της κυβέρνησης Τραμπ-Πενς – είναι ο πρώτος Αμερικανός ηγέτης που προειδοποίησε δημόσια ότι αυτό το νέο νομοσχέδιο αποτελεί τεράστια απειλή για την ελευθερία του λόγου, τα ανθρώπινα δικαιώματα και τη θρησκευτική ελευθερία.

Την Παρασκευή, το ALL ISRAEL NEWS έστειλε email στον Brownback – έναν μακροχρόνιο και συνεπή φίλο και υποστηρικτή του Ισραήλ – μια μετάφραση του νομοσχεδίου στα αγγλικά.

Έκπληκτος και προβληματισμένος, ο Brownback απάντησε ως εξής:

«Οι ελεύθερες και δημοκρατικές χώρες απλώς δεν θέτουν εκτός νόμου την ελεύθερη ανταλλαγή ιδεών και αυτό περιλαμβάνει θρησκευτικές πεποιθήσεις και απόψεις. Το άρθρο 18 του Οικουμενικού Χάρτη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων – τον οποίο έχει υπογράψει το Ισραήλ – εγγυάται την ελευθερία της θρησκείας, συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος να αποφασίζει κάποιος για τις δικές του θρησκευτικές πεποιθήσεις».

Η προτεινόμενη νομοθεσία ζητάει να απαγορεύεται κάθε προσπάθεια ανθρώπων μιας πίστης που, με οποιονδήποτε τρόπο, θέλουν να συζητήσουν ή να προσπαθήσουν να πείσουν άτομα άλλων θρησκειών να εξετάσουν το ενδεχόμενο να αλλάξουν τις τρέχουσες θρησκευτικές τους πεποιθήσεις [πρόκειται προφανώς για ποινική αντιμετώπιση του προσηλυτισμού σε ενήλικους].

Η τιμωρία για κάτι τέτοιο προβλέπει «φυλάκιση ενός έτους».

Εάν η συνομιλία είναι με ανήλικο –κάποιον κάτω των 18 ετών– η τιμωρία θα είναι «δύο χρόνια φυλάκιση».

Αυτό το νομοσχέδιο θα ισχύει για άτομα που έχουν πνευματικές συνομιλίες με Ισραηλινούς οποιασδήποτε θρησκείας.

Ωστόσο, στην επίσημη εξήγησή τους για το νομοσχέδιο, οι δύο Ισραηλινοί βουλευτές τόνισαν συγκεκριμένα την προειδοποίηση να σταματήσουν ιδιαίτερα τους Χριστιανούς.

Ο πρωταρχικός στόχος του νομοσχεδίου, επομένως, φαίνεται να είναι να καταστήσει παράνομο για τους οπαδούς του Ιησού («Yeshua» στα εβραϊκά) να εξηγήσουν γιατί πιστεύουν ότι ο Ιησούς είναι και Μεσσίας και Θεός με την ελπίδα ότι οι Ισραηλινοί θα μπορούσαν να σκεφτούν να Τον ακολουθήσουν.

Το νομοσχέδιο δεν καθιστά έγκλημα μόνο μια απλή προσωπική συνομιλία για τον Ιησού με ένα άλλο άτομο.

Θα καθιστούσε επίσης παράνομο για «κάποιον που ζητά ένα άτομο – άμεσα, ψηφιακά, μέσω ταχυδρομείου ή διαδικτυακά – προκειμένου να προσηλυτίσει τη θρησκεία του».

Έτσι, η παραγωγή και η δημοσίευση διαδικτυακών βίντεο που εξηγούν το Ευαγγέλιο στους Εβραίους ή τους Μουσουλμάνους στο Ισραήλ – και σε όσους ανήκουν σε άλλες θρησκευτικές θρησκείες – θα γινόταν ξαφνικά παράνομη.

Η δημοσίευση βιβλίων, άλλων εντύπων, διαδικτυακών άρθρων, podcast ή άλλων μορφών μέσων που εξηγούν τη ζωή και τη διακονία του Ιησού και το μήνυμά Του που βρίσκονται στην Καινή Διαθήκη θα ήταν επίσης παράνομη.

Το ίδιο θα ήταν και η συζήτηση για το μήνυμα του Ευαγγελίου μέσω email, γραπτών μηνυμάτων, γραπτών επιστολών ή/και μέσων κοινωνικής δικτύωσης, συμπεριλαμβανομένης της απάντησης σε ερωτήσεις που ξεκινούν από άτομα που δεν ακολουθούν τον Ιησού.

Η προσπάθεια προσηλυτισμού ανηλίκων ή μέσω δωροδοκίας ατόμων οποιασδήποτε ηλικίας με χρήματα ή υλικά αγαθά, είναι ήδη έγκλημα στο Ισραήλ.

Αλλά αυτή η νέα νομοθεσία επιδιώκει να προχωρήσει πολύ περισσότερο.

«Κατά καιρούς αυτές οι προσπάθειες δεν συνεπάγονται χρηματικές υποσχέσεις ή υλικά κέρδη και επομένως δεν είναι παράνομες σύμφωνα με τον ισχύοντα νόμο», σημειώνει το νομοσχέδιο, «αλλά οι πολλές αρνητικές επιπτώσεις, συμπεριλαμβανομένων των ψυχολογικών βλαβών, δικαιολογούν την παρέμβαση του νομοθέτη».

«Ως εκ τούτου, προτείνεται ότι, παράλληλα με την απαγόρευση της παροχής ευεργετημάτων ως κίνητρο για τον προσηλυτισμό της θρησκείας, θα απαγορεύεται και η πράξη προσέλκυσης για προσηλυτισμό της θρησκείας, όταν γίνεται απευθείας σε ένα άτομο», είτε αυτό είναι πρόσωπο με- πρόσωπο ή με οποιοδήποτε άλλο μέσο επικοινωνίας.

Οι συντάκτες αυτής της νομοθεσίας, ο Moshe Gafni και ο Yaakov Asher, είναι υπερορθόδοξοι Εβραίοι μέλη της Κνεσέτ.

Και οι δύο είναι μέλη του Ενωμένου Ιουδαϊσμού της Τορά (UTJ), ενός πολιτικού κόμματος Χαρεντί (άκρως θρησκευτικό) που κατέχει συνολικά επτά από τις 120 έδρες στην Κνεσέτ.

Και οι δύο είναι φωνές με επιρροή – και σημαντικές ψήφους - μέσα στον κυβερνητικό συνασπισμό των 64 εδρών υπό τον Νετανιάχου.

 

Ο Gafni είναι 70 ετών. Εξελέγη για πρώτη φορά στην Κνεσέτ το 1988 και έχει υπηρετήσει σχεδόν συνεχώς από τότε. Σήμερα, υπηρετεί ως πρόεδρος της ισχυρής Επιτροπής Οικονομικών της Κνεσέτ, καθώς και μέλος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων και Άμυνας και της Μικτής Επιτροπής για τον Αμυντικό Προϋπολογισμό.

 

Ο Asher, ηλικίας 57 ετών, εξελέγη για πρώτη φορά στο κοινοβούλιο το 2013. Σήμερα, υπηρετεί ως πρόεδρος της Επιτροπής Εσωτερικών Υποθέσεων και Προστασίας του Περιβάλλοντος της Κνεσέτ.

Ο Gafni έχει μακρά ιστορία αντιθέσεων στους οπαδούς του Ιησού.

Εισήγαγε για πρώτη φορά νομοθεσία για την επιβολή νομικής απαγόρευσης του ευαγγελισμού στο Ισραήλ το 1999.

Το νομοσχέδιό του δεν προχώρησε, αλλά ο Γκάφνι το έχει επανειλημμένα επαναφέρει έκτοτε με διάφορες παραλλαγές.

Ο Νετανιάχου δεν επέτρεψε ποτέ να προωθηθεί ή να εγκριθεί τέτοια νομοθεσία στο παρελθόν.

Ούτε το κεντροδεξιό κόμμα του Λικούντ.

Γιατί;

Διότι ο Νετανιάχου και τα περισσότερα, αν όχι όλα, μέλη του κόμματος Λικούντ θέλουν να δείχνουν πάντα ότι το κράτος του Ισραήλ είναι ένα φιλελεύθερο δημοκρατικό κράτος.

Επιπλέον, ο Νετανιάχου είναι φίλος των Ευαγγελικών Χριστιανών τις τελευταίες τρεις δεκαετίες

Αν και δεν συμφωνεί θεολογικά με τους Ευαγγελικούς, ο Νετανιάχου θεωρεί εδώ και καιρό την Ευαγγελική κοινότητα ως αληθινή «ευλογία» και στρατηγικό πλεονέκτημα για το κράτος του Ισραήλ και τον εβραϊκό λαό παγκοσμίως.

 

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο για τρεις δεκαετίες ο Νετανιάχου φλερτάρει ενεργά και με συνέπεια καλλιεργεί την ισχυρή υποστήριξη για το Ισραήλ από τους Ευαγγελικούς οι οποίοι αριθμούν περίπου 60 εκατομμύρια στις Ηνωμένες Πολιτείες και περίπου 600 εκατομμύρια παγκοσμίως.

Ο Νετανιάχου συναντά τακτικά χριστιανούς ηγέτες από ένα ευρύ φάσμα δογμάτων και συχνά μιλά σε χριστιανικά συνέδρια και φόρουμ, συμπεριλαμβανομένης της «Συνόδου Χριστιανικών Μέσων Ενημέρωσης» (“Christian Media Summit”), που διοργανώνεται από το Γραφείο Τύπου της Κυβέρνησης του Ισραήλ κάθε χρόνο στην Ιερουσαλήμ.

Κατά τη διάρκεια της περιοδείας του για το βιβλίο του πριν από αρκετούς μήνες, ο Νετανιάχου μίλησε επίσης σε πολλά χριστιανικά τηλεοπτικά δίκτυα, όπως του TBN και του CBN, των δύο ευαγγελικών δικτύων με τη μεγαλύτερη προβολή στις Ηνωμένες Πολιτείες.

 

Παρόλα αυτά, Ευαγγελικοί και Μεσσιανικοί Εβραίοι ηγέτες που μίλησαν στο ALL ISRAEL NEWS τις τελευταίες ημέρες δηλώνουν ότι ανησυχούν ότι στο παρόν πολιτικό περιβάλλον η νομοθεσία που εισήχθη από τον Gafni και τον Asher θα μπορούσε πράγματι να γίνει νόμος.

Σημειώνουν ότι από την Κνεσέτ των 120 εδρών, ο σημερινός κυβερνητικός συνασπισμός αποτελείται από μεγάλο αριθμό Ορθοδόξων και υπερορθόδοξων μελών.

Αυτά τα μέλη είναι πολύ πιο επιθετικά σε αυτή τη Βουλή από ποτέ, πιέζοντας για την ψήφιση νομοθεσιών που προάγουν τη θεολογική τους κοσμοθεωρία.

Και αυτά τα μέλη φαίνεται να πιστεύουν ότι ο Νετανιάχου δεν έχει την πολυτέλεια να χάσει τις ψήφους του εάν ελπίζει να παραμείνει πρωθυπουργός και να προωθήσει άλλες πολιτικές του προτεραιότητές, όπως το να σταματήσει την κατασκευή πυρηνικών όπλων από το Ιράν, την ειρήνη με το Βασίλειο της Σαουδικής Αραβίας, την ενίσχυση και επέκταση της ισραηλινής οικονομίας και την ψήφιση σαρωτικών δικαστικών μεταρρυθμίσεων.

ΚΟ / πηγή