"The Great Reset": Ένα Τεχνο-Απολυταρχικό λαβ στόρι

    

Κριτική του βιβλίου από τον Flutlicht / ΚΟ 

Αγόρασα αυτό το βιβλίο για να αποκτήσω κάποια γνώση σχετικά με τη νοοτροπία των globalists, οι άνθρωποι που αυτοαποκαλούνται οι «ελίτ» αυτού του κόσμου, ενώ κανείς δεν τους ψήφισε ποτέ για να κυβερνήσουν τη ζωή μας. Αυτό το βιβλίο είναι μια καλή απόδειξη ότι αυτοί οι άνθρωποι ζουν μέσα σε μια "φούσκα", έχοντας χάσει κάθε σχέση με την πραγματικότητα. (ΚΟ: αυτή είναι μάλλον μια αφελής άποψη. Οι "ελίτ" δεν είναι απλά κάποιοι πλούσιοι φαντασιόπληκτοι. Επιθυμούν να διαμορφώσουν το μέλλον της ανθρωπότητας ή ακόμα και να "αναδημιουργήσουν" αυτόν καθ'αυτόν τον άνθρωπο παίζοντας τον "Θεό". Η πορεία δείχνει εάν τα έχουν καταφέρει). Θα συνοψίσω τώρα τα κύρια προβλήματα που έχω βρει σχετικά με την αντίληψη του συγγραφέα (το βιβλίο αναφέρει δύο συγγραφείς) για την πραγματικότητα που απεικονίζεται σε αυτό το βιβλίο:

1) Η ελεύθερη αγορά είναι υπεύθυνη για όλα τα κακά, αυτό που χρειαζόμαστε είναι ισχυρότερες κυβερνήσεις, κατά προτίμηση τόσο «δημοκρατικές» όπως της Κίνας. Κατά συνέπεια, το βιβλίο είναι γεμάτο επαίνους για τον κινεζικό τρόπο ζωής. Μια υπόθεση που δεν μπορεί να γίνει από λογικούς ανθρώπους που θέλουν να ζήσουν σε έναν ελεύθερο και βιώσιμο κόσμο στον οποίο τα δικαιώματα του ατόμου προστατεύονται και δεν εκτίθενται σε συνεχή παρακολούθηση, την οποία βλέπουμε σήμερα στο κομμουνιστικό κράτος της Κίνας. Παρακάτω μερικά αποσπάσματα από το βιβλίο:

"[Η κατάσταση μπορεί να προκαλέσει αλλαγές, όπως] μια ενισχυμένη αναζήτηση του κοινού καλού ως στόχου πολιτικής, η έννοια της δικαιοσύνης να αποκτά πολιτική ισχύ, ριζοσπαστικά μέτρα ευημερίας και φορολογίας, [...]" (σελ.18)

"Ο Κομφουκιανισμός που επικρατεί σε τόσες πολλές ασιατικές χώρες θέτει μια αίσθηση καθήκοντος και αλληλεγγύης γενεών πριν από τα ατομικά δικαιώματα. Επίσης, δίνει μεγάλη αξία σε μέτρα και κανόνες που ωφελούν την κοινότητα στο σύνολό της". (σελ.88)

"Η πανδημία Covid-19 έχει καταστήσει την κυβέρνηση σημαντική και πάλι. Όχι μόνο ισχυρή και πάλι, αλλά και πάλι ζωτική [...]" (σελ.89, ο συγγραφέας αναφέρει τον John Micklethwait, αρχισυντάκτη του Bloomberg).

«Οι οξείες κρίσεις συμβάλλουν στην ενίσχυση της εξουσίας του κράτους. Πάντα συνέβαινε και δεν υπάρχει κανένας λόγος για τον οποίο θα πρέπει να είναι διαφορετικά με την πανδημία Covid-19». (σελ.89)

"[...] ο ρόλος του κράτους έχει συρρικνωθεί σημαντικά. Πρόκειται για μια κατάσταση που πρόκειται να αλλάξει επειδή είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς πώς ένα εξωγενές σοκ τέτοιου μεγέθους [...] θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί με καθαρά βασισμένες στην αγορά λύσεις". (σελ.91)

"Στο καντράν που μετρά το φάσμα μεταξύ της κυβέρνησης και των αγορών, η βελόνα έχει κινηθεί αποφασιστικά προς τα αριστερά". (σελ.92)

"Για πρώτη φορά [...] οι κυβερνήσεις έχουν το πάνω χέρι. [...] Αντί απλώς να διορθώνουν τις αποτυχίες της αγοράς όταν προκύπτουν, πρέπει, όπως πρότεινε η οικονομολόγος Mariana Mazzucato:" να κινηθούν προς τη διαμόρφωση και τη δημιουργία ενεργών αγορών που προσφέρουν βιώσιμη και χωρίς αποκλεισμούς ανάπτυξη". "(σελ.92)

"Ενώ στο παρελθόν οι ΗΠΑ ήταν πάντα οι πρώτοι που έφτασαν να βοηθήσουν όπου υπήρχε ανάγκη για βοήθεια, αυτός ο ρόλος ανήκει τώρα στην Κίνα". (σελ. 123)

"Ένα σημαντικό στοιχείο της νέας "μεγαλύτερης" κυβέρνησης υπάρχει ήδη με τον τεράστιο αυξημένο και σχεδόν άμεσο κυβερνητικό έλεγχο της οικονομίας". (σελ.92)

"Κοιτώντας προς το μέλλον, οι κυβερνήσεις πιθανότατα [...] θα αποφασίσουν ότι είναι προς το συμφέρον της κοινωνίας να ξαναγράψουν ορισμένους από τους κανόνες του παιχνιδιού και να αυξήσουν μόνιμα το ρόλο τους". (σελ.93)

"Ο ρόλος του κράτους θα αυξηθεί και, με αυτόν τον τρόπο, θα επηρεάσει ουσιαστικά τον τρόπο διεξαγωγής των επιχειρήσεων. [...] στελέχη επιχειρήσεων σε όλες τις βιομηχανίες και όλες τις χώρες θα πρέπει να προσαρμοστούν σε μεγαλύτερη κυβερνητική παρέμβαση. [...] Η φορολογία θα αυξηθεί, ιδίως για τους πιο προνομιούχους "(σελ.94)

2) Ο συγγραφέας είναι επίσης απόλυτα ερωτευμένος με την έννοια της μαζικής επιτήρησης / παρακολούθησης. Γράφει:

"Η συγκράτηση της πανδημίας του κορονοϊού θα απαιτήσει ένα παγκόσμιο δίκτυο παρακολούθησης". (σελ.33)

«Θα δούμε πώς η ανίχνευση επαφών έχει μια απαράμιλλη χωρητικότητα και μια σχεδόν απαραίτητη θέση στο οπλοστάσιο που απαιτείται για την καταπολέμηση του Covid-19, ενώ ταυτόχρονα τοποθετείται για να καταστεί δυνατή η μαζική επιτήρηση». (σελ.153)

"Ένα σημαντικό μάθημα μπορεί να αντληθεί από τις χώρες που ήταν πιο αποτελεσματικές στην αντιμετώπιση της πανδημίας (ιδίως των ασιατικών κρατών): η τεχνολογία γενικά και η ψηφιακή βοήθεια ειδικότερα. Η επιτυχής ανίχνευση επαφών αποδείχθηκε βασικό στοιχείο μιας επιτυχημένης στρατηγικής κατά του Covid -19". (σελ.159)

"Η ανίχνευση και η παρακολούθηση επαφών είναι επομένως βασικά στοιχεία για το πως θα αποκριθεί η δημόσια υγεία μας στο Covid-19". (σελ.160)

"Η Κίνα, το Χονγκ Κονγκ και η Νότια Κορέα εφάρμοσαν καταναγκαστικά και παρεμβατικά μέτρα ψηφιακού εντοπισμού. Έλαβαν την απόφαση να παρακολουθήσουν άτομα χωρίς τη συγκατάθεσή τους, μέσω των δεδομένων κινητής τηλεφωνίας και πιστωτικής κάρτας τους, ακόμη και χρησιμοποίησαν παρακολούθηση βίντεο". (σελ.160)

"Η λύση της ψηφιακής ανίχνευσης που εκτιμήθηκε περισσότερο και συζητήθηκε ήταν η εφαρμογή TraceTogether που διαχειρίζεται το Υπουργείο Υγείας της Σιγκαπούρης. Φαίνεται να προσφέρει την "ιδανική" ισορροπία μεταξύ των ζητημάτων αποτελεσματικότητας και απορρήτου [...]". (σελ.160)

"Καμία εθελοντική εφαρμογή ανίχνευσης επαφών δεν θα λειτουργήσει εάν οι άνθρωποι δεν επιθυμούν να παρέχουν τα προσωπικά τους δεδομένα στην κυβερνητική υπηρεσία που παρακολουθεί το σύστημα". (σελ.164)

"[...] οι εταιρείες θα οδηγηθούν προς μια μεγαλύτερη επιτήρηση, για το καλύτερο ή για το χειρότερο και θα παρακολουθούν και μερικές φορές θα καταγράφουν τι κάνει το εργατικό δυναμικό τους." (σελ.165).

"[...] οποιαδήποτε ψηφιακή εμπειρία που έχουμε μπορεί να μετατραπεί σε "προϊόν" που προορίζεται να παρακολουθεί και να προβλέπει τη συμπεριφορά μας." (σελ.166)

"Τότε, όταν θα έχει τελειώσει η κρίση, κάποιοι μπορεί να συνειδητοποιήσουν ότι η χώρα τους ξαφνικά μετατράπηκε σε ένα μέρος όπου δεν επιθυμούν πλέον να ζήσουν". (σελ.167)

Ακόμα και αν ανέφερε όλους τους κινδύνους της συνεχούς παρακολούθησης, ο συγγραφέας καταλήγει στο συμπέρασμα ότι "το τζίνι της τεχνολογικής παρακολούθησης δεν θα μπει ξανά στη φιάλη". (σελ.171)

Πιστεύει επίσης πραγματικά ότι «τα δυστοπικά σενάρια δεν αποτελούν συμφορά (a fatality)» (σελ.171)

Πώς μπορούμε να αποφύγουμε αυτήν τη δυστοπία, δεν εξηγεί στο βιβλίο. Ωστόσο, αυτός δεν φαίνεται να είναι ο στόχος του βιβλίου - μάλλον είναι ένας έπαινος της μαζικής παρακολούθησης και η ιδιωτική ζωή δεν αφορά πολύ τον συγγραφέα.

Ταυτόχρονα, ο συγγραφέας παραδέχεται ότι "οι συνέπειες του Covid-19 από την άποψη της υγείας και της θνησιμότητας θα είναι ήπιες σε σύγκριση με προηγούμενες πανδημίες. Στο τέλος του Ιουνίου 2020, ο Covid-19 σκότωσε λιγότερο από το 0,006% του παγκόσμιου πληθυσμού". (σελ.247) και αναγνωρίζοντας ότι «ο μέσος όρος ηλικίας αυτών που πεθαίνουν από τον Κόβιντ-19 είναι σχεδόν 80 χρόνια [στην Ιταλία]» (σελ.221) Αλλά αυτό δεν τον κάνει να αλλάζει γνώμη, εξακολουθεί να προπαγανδίζει την μαζική παρακολούθηση και την αναγκαιότητα των lockdowns.

4) Ενώ μπορεί κάποιος να καταλάβει ότι είναι καλό να βλέπουμε και τα πλεονεκτήματα αυτής της παγκόσμιας καταστροφής, ο συγγραφέας χρησιμοποιεί εκπληκτικά θετική γλώσσα κατά την ανάλυσή του για την κατάσταση:

"Οι δυνατότητες αλλαγής και η προκύπτουσα νέα τάξη (the resulting new order) είναι πλέον απεριόριστες και δεσμεύονται μόνο από την φαντασία μας" και "Πρέπει να εκμεταλλευτούμε αυτήν την άνευ προηγουμένου ευκαιρία να ξαναφανταστούμε τον κόσμο μας (reimagine our world)". (σελ.19)

 

Αργότερα χρησιμοποιεί ακόμη φράσεις όπως «να μην αφήσει την κρίση να χαθεί» ("not letting the crisis go to waste" - από τις πιο "κλασσικές" ατάκες των globalists...) (σελ.145 ή σελ.142) και «να κάνουμε καλή χρήση της πανδημίας» (σελ.145). Φαίνεται ότι ο συγγραφέας είναι πολύ χαρούμενος για τον κορονοϊό και τις επαγόμενες ευκαιρίες του. Λέει ακόμη ότι αυτή η κρίση «επιταχύνει την πρόοδο προς τους στόχους της Βιώσιμης Ανάπτυξης του 2030 (2030 Sustainable Development Goals)» (σελ.248). Είναι σίγουρο ότι δεν ανησυχεί καθόλου για την όλη κατάσταση.

5) Παράδοξες είναι επίσης οι δηλώσεις του συγγραφέα σχετικά με την ανεργία, την εργασία και τη φτώχεια. Σε μια σελίδα επαινεί τις νέες θέσεις εργασίας που δημιουργούνται από την κρίση στην ψηφιακή / διαδικτυακή / ρομποτική βιομηχανία, αλλά σε άλλες σελίδες βλέπει επίσης τον κίνδυνο εκατοντάδων ανθρώπων να αποκλείονται από την δουλειά τους. Αλλά το βιβλίο του δεν ακούγεται σαν προειδοποίηση, μοιάζει περισσότερο με διαφήμιση για την πρώτη ομάδα της βιομηχανίας που επωφελείται από την κρίση. Ακούγεται έτσι: "Είναι καλό που το πλοίο βυθίζεται, γιατί θα δημιουργήσουμε κάποιες θέσεις εργασίας, όταν το ναυάγιο πρέπει να σηκωθεί από το νερό".

Σε ολόκληρο το βιβλίο ο συγγραφέας συνεχίζει να μιλά για "δίκτυα κοινωνικής ασφάλειας" που είναι απαραίτητα για την αποτροπή κοινωνικών αντιδράσεων και βίαιων ταραχών, λόγω της ανεργίας, που θα είναι το αποτέλεσμα των lockdown. Η ιδέα ακούγεται καλή, αλλά ποιος θα πληρώσει το δίχτυ ασφαλείας όταν τεράστια ποσά ανθρώπων βασίζονται στο κράτος; Το ισχυρό κράτος, που διαδίδεται σε αυτό το βιβλίο, χρειάζεται εν πάση περιπτώσει μαζικά υψηλούς φόρους, κάτι που ασκεί ακόμη μεγαλύτερη πίεση στον εργαζόμενο πληθυσμό. Δεν φαίνεται ρεαλιστικό. Το βιβλίο δεν δίνει πραγματικά διαφορετικές απαντήσεις σε όλα τα τεράστια προβλήματα, εκτός από το "το κράτος μας σώζει". Το οποίο θεωρώ προσωπικά γελοίο, γιατί το κράτος δεν νοιάζεται ποτέ για τα άτομα όπως μπορούμε να δούμε ξεκάθαρα στην Κίνα.

6) Το βασικό μήνυμα του βιβλίου είναι: Χρειαζόμαστε μια παγκόσμια διακυβέρνηση για να είμαστε καλύτερα προετοιμασμένοι για τέτοιες καταστάσεις. [στις σελίδες 79 και 86 και παρακάτω αναφέρει πως η άνοδος του εθνικισμού και η έλλειψη παγκόσμιας διακυβέρνησης (a global governance) καθιστούν δύσκολη την αποτελεσματική αντιμετώπιση της πανδημίας και την διεθνή συνεργασία. Αναπτύσσει το «σκοτεινό» φαινόμενο της ανόδου του εθνικισμού εν μέσω πανδημίας και κάνει λόγο για την άνοδο λαϊκίστικων και ακροδεξιών κομμάτων]. Ο ιός, το πρόβλημα του C02, η κλιματική αλλαγή κ.λπ. θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί μόνο με μια παγκόσμια ηγεσία. Πώς δηλαδή θα άλλαζε μια παγκόσμια κυβέρνηση την εξάπλωση ενός ιού; Μήπως με περισσότερη παρακολούθηση και περισσότερα lockdown; Πώς θα μείωνε τις εκπομπές C02; Απαγορεύοντας ορισμένες βιομηχανίες και βάζοντας το 80% του παγκόσμιου πληθυσμού σε ανεργία; Πώς θα μείωνε την κλιματική αλλαγή; Με περισσότερους νόμους και διαταγές; Όλα αυτά μοιάζουν απλώς δικαιολογίες για την εγκαθίδρυση μιας παγκόσμιας ηγεσίας κάτι που πολλοί άνθρωποι μπορούν ήδη να το διακρίνουν τώρα.

7) Ενώ γράφει για το πώς ο ιός και τα lockdown μπέρδεψαν "ολόκληρο τον κόσμο", ξέχασε εντελώς να αναφέρει χώρες που δεν είχαν καθόλου lockdown. Πολλές από τις θέσεις του μπορούν να αφαιρεθούν απλώς κοιτάζοντας τη Σουηδία. Αυτή η χώρα απέφυγε με επιτυχία να καταστρέψει τη δική της οικονομία, χωρίς να επιβάλλει  lockdown, χωρίς μάσκες, χωρίς κοινωνικές αποστάσεις κ.λπ. Δεν υπάρχει ανάγκη για επιτήρηση, τεχνολογία κ.λπ. Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι ο συγγραφέας δεν αναφέρει αυτήν τη χώρα ούτε μία φορά σε ολόκληρο το βιβλίο. Στη σελίδα 45 μιλά για δύο μελέτες που "μοντελοποίησαν τι θα μπορούσε να είχε συμβεί χωρίς lockdown", αντί να κοιτάζει απλώς το παράδειγμα της Σουηδίας, που υποθέτω ότι δεν ταιριάζει στο αφήγημα.

8) Ο συγγραφέας συχνά μιλά για "καθαρή ενέργεια" (π.χ. σελ.145) και καταδικάζει προφανώς τα ορυκτά καύσιμα, ενώ επιθυμεί ένα μέλλον γεμάτο με (ηλεκτρικούς) αισθητήρες και "απομακρυσμένες συσκευές", κάμερες παρακολούθησης κ.λπ. που όλοι χρειάζονται ενέργεια. Πουθενά δεν εξηγεί από πού πρέπει να προέρχεται αυτή η ενέργεια. Η ηλιακή και η αιολική ενέργεια έχουν καταρριφθεί από καιρό. Είναι αναποτελεσματικές και όχι σταθερές πηγές ενέργειας. Ο πυρηνική ενέργεια και ο άνθρακας πιθανότατα ούτε αυτές εκτιμούνται από τον συγγραφέα, οπότε τι μένει; Θέλω επίσης να υπενθυμίσω στους οπαδούς των ηλεκτρικών συσκευών πώς κατασκευάζονται οι μπαταρίες, με τεράστια περιβαλλοντική ζημιά. Ακολουθεί ένα ακόμη απόσπασμα για την ιδέα του ενεργειακού εφοδιασμού του συγγραφέα: "Μια ομάδα πράσινων ακτιβιστών θα μπορούσε να διαδηλώσει μπροστά σε έναν σταθμό παραγωγής ενέργειας με άνθρακα" (σελ.149)

9) Ο συγγραφέας είναι τόσο παθιασμένος με το όραμά του για το μέλλον, τα οικονομικά, τους αριθμούς και την επιστήμη, που κάνει πολλές παράλογες υποθέσεις σε αυτό το βιβλίο. Ειδικά όταν πρόκειται για ανθρώπινη, κοινωνική συμπεριφορά. Εδώ είναι μερικές από αυτές:

"Καθώς οι καταναλωτές μπορούν να προτιμούν τις αυτοματοποιημένες υπηρεσίες από τις προσωπικές αλληλεπιδράσεις [...]". (σελ.55)

"Η αλλαγή πορείας θα απαιτήσει μια αλλαγή στη νοοτροπία των παγκόσμιων ηγετών για να δοθεί μεγαλύτερη εστίαση και προτεραιότητα στην ευημερία όλων των πολιτών και του πλανήτη". (σελ.58)

"Η ιδέα [του helicopter money] είναι ελκυστική και ρεαλιστική" (σελ.68) [ο όρος «λεφτά από το ελικόπτερο» (από το κράτος) σημαίνει την απευθείας πίστωση των λογαριασμών, χωρίς κριτήρια, ωθώντας έτσι τους πολίτες να πληρώσουν λογαριασμούς και χρέη και να καταναλώσουν, αναθερμαίνοντας έτσι τον πληθωρισμό].

«Η μετα-πανδημική εποχή θα οδηγήσει σε μια περίοδο μαζικής ανακατανομής του πλούτου, από τους πλούσιους στους φτωχούς [!!] και από το κεφάλαιο στην εργασία». (σελ.78)

"Στην Αμερική, όπως και σε πολλές άλλες χώρες, οι Αφροαμερικανοί είναι φτωχότεροι, πιο πιθανό να είναι άνεργοι ή υποαπασχολούμενοι και θύματα κακής ποιότητας στέγασης και διαβίωσης. Ως αποτέλεσμα, υποφέρουν περισσότερο από κάποια προβλήματα υγείας όπως η παχυσαρκία, οι καρδιακές παθήσεις ή ο διαβήτης (σελ. 80). (Η παχυσαρκία, οι καρδιακές παθήσεις και ο διαβήτης προκαλούνται κυρίως από υπερκατανάλωση τροφής, κακή διατροφή ή ανθυγιεινό τρόπο ζωής και όχι από κοινωνικές ανισότητες).

"τα τρία πράγματα που έχουν μεγαλύτερη σημασία για τους περισσότερους από εμάς: στέγαση, υγειονομική περίθαλψη και εκπαίδευση". (σελ.96)

Που πήγαν η οικογένεια, οι φίλοι, η ειρήνη ή μια καλή δουλειά;

"οι εκκλήσεις για περισσότερες δαπάνες (και επομένως υψηλότερους φόρους) θα γίνουν πιο δυνατές". (σελ. 99)

"Ένας αυξανόμενος αριθμός επιστημόνων έχει δείξει ότι στην πραγματικότητα η καταστροφή της βιοποικιλότητας προκαλείται από τον άνθρωπο, ο οποίος είναι η πηγή νέων ιών όπως ο Covid-19". (σελ.138) (φυσικά δεν έχει καμία σχέση με το εργαστήριο της Γουχάν...)

"Το ποδήλατο και το περπάτημα αντί να οδηγούμε για να διατηρήσουμε τον αέρα των πόλεων μας τόσο καθαρό όσο ήταν κατά τη διάρκεια των lockdown, οι διακοπές κοντά στο σπίτι [...] θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε συνεχή μείωση των εκπομπών άνθρακα. (σελ.142) (Μπορώ ήδη να φανταστώ τον συγγραφέα με ποδήλατο... Λοιπόν, να υποθέσω ότι είναι μόνο η λύση για τις φτωχές μάζες που δεν μπορούν πλέον να αντέξουν οικονομικά ένα αυτοκίνητο λόγω φόρων και πράσινης ανεργίας; ότι ο συγγραφέας αναφέρει κάπου αλλού στο βιβλίο ότι οι περισσότερες εκπομπές άνθρακα προέρχονται από τη βιομηχανία και άλλες πηγές ούτως ή άλλως, όχι από αυτοκίνητα ή οικιακές εφαρμογές - αρκεί να μην έχετε ένα έξυπνο σπίτι γεμάτο αισθητήρες, υποθέτω ...).

"[Κινητές συσκευές] που μας βοηθούν σε πολλά διαφορετικά μέτωπα, προβλέποντας τις ανάγκες μας, ακούγοντας μας και εντοπίζοντας μας, ακόμα και όταν δεν τους το ζητάμε...". (σελ.152) (Φοβερή "βοήθεια" έτσι;...)

"[Αντί] να οδηγούμε για να πάμε σε μια απομακρυσμένη οικογενειακή συγκέντρωση για το Σαββατοκύριακο" θα χρησιμοποιούμε "την ομάδα οικογένειας WhatsApp" η οποία "δεν είναι τόσο διασκεδαστική, αλλά, είναι ασφαλέστερη, φθηνότερη και πιο πράσινη". (σελ.155)

"[Ρομπότ] θα κάνουν την δουλειά της νοσοκόμας έως και τρεις εργάσιμες ώρες την ημέρα." (σελ.159) (κάτι που οδηγεί σε περισσότερες άνεργες νοσοκόμες)

"ακριβώς όπως οι τρομοκρατικές επιθέσεις της 9/11 πυροδότησαν μεγαλύτερη και μόνιμη ασφάλεια στο όνομα της δημόσιας ασφάλειας." (σελ.168) (Άρα αυτό ήταν «καλό», για τον συγγραφέα).

"Αυτό δεν θα συμβεί ξανά, γιατί δεν μπορεί να συμβεί." (σελ.173) (ο συγγραφέας μιλάει για ηγέτες της βιομηχανίας που μπορεί να θέλουν να επιστρέψουν στον παλιό τρόπο δημιουργίας επιχειρήσεων).

"Είναι πιθανό ότι οι αγορές ή οι καταναλωτές, ή και τα δύο, θα τιμωρήσουν αυτές τις εταιρείες που είχαν κακή απόδοση σε «κοινωνικά ζητήματα» (σελ.188).

"Απλές απολαύσεις όπως το να μυρίζεις ένα πεπόνι ή να ζουλάς ένα φρούτο θα περιφρονηθούν και μπορεί να γίνουν ακόμη κάτι που ανήκει στο παρελθόν". (σελ.198) (Για λόγους υγιεινής ...)

10) Η ιδεολογική κατανόηση του συγγραφέα για τα ανθρώπινα όντα είναι ολίγον "αλλόκοτη":

"εάν, ως ανθρώπινα όντα, δεν συνεργαστούμε για να αντιμετωπίσουμε τις υπαρξιακές μας προκλήσεις, είμαστε καταδικασμένοι. Έτσι, δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να καλέσουμε τους καλύτερους αγγέλους της φύσης μας" (the better angels of our nature) (σελ.217). Σε άλλες περιπτώσεις ο συγγραφέας μιλάει για τον άνθρωπο ως "κοινωνικό ζώο" που δείχνει μια νοοτροπία Δαρβίνου. Επιπλέον υποθέτει: «εάν στο μέλλον εγκαταλείψουμε τη στάση του προσωπικού συμφέροντος που μολύνει τόσες πολλές από τις κοινωνικές μας αλληλεπιδράσεις, [...]» (σελ.224) Αυτό δεν έχει συμβεί τις τελευταίες χιλιάδες χρόνια και καμία ιδεολογία δεν θα το αλλάξει αυτό.

11) Παρά τις καταστροφικές ψυχολογικές επιπτώσεις της απομόνωσης και του φόβου, λόγω του lockdown, συμπεριλαμβανομένων των υψηλών ποσοστών αυτοκτονιών, κατάθλιψης, ψυχικών διαταραχών κ.λπ., τολμά ακόμα να βλέπει κάτι «θετικό» σε αυτό:

"Αυτό που πέτυχε η πανδημία σε σχέση με την ψυχική υγεία [...] αύξησε την ευαισθητοποίηση του κοινού για τη σοβαρότητα του προβλήματος. [...] Στην περιοχή μετά την πανδημία, αυτά τα ζητήματα μπορεί τώρα να έχουν την προτεραιότητα που τους αξίζει." (σελ.231)

Τι μεγάλη ανακούφιση για όλους τους ψυχικά ασθενείς. Ειδικά, όταν το ποσοστό ανεργίας θα είναι τόσο υψηλό, που οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θα είναι σε θέση να λάβουν επαγγελματική βοήθεια. (Αλλά υποθέτω ότι το κράτος θα τους χρηματοδοτήσει με helicopter money, γιατί τα χρήματα λύνουν όλα τα προβλήματα...) Μήπως να υπάρχει ένα "ευγενικό" ρομπότ "να ακούει" τα προβλήματά τους;

Όμως ο συγγραφέας μας δίνει ακόμα περισσότερους λόγους για να «χαρούμε»:

Γράφει ότι σε καιρούς υψηλής πίεσης και ανάγκης έχει γραφτεί πολλή καλή παγκόσμια λογοτεχνία, γιατί τέτοιες στιγμές είναι τόσο «εμπνευσμένες». (Χωρίς πλάκα, αυτό λέει, βλ. σελ.234)

Άλλωστε, μας θυμίζει το καλό αποτέλεσμα του να έχουμε περισσότερο χρόνο τώρα, καθώς πολλοί από μας είμαστε άνεργοι ή δουλεύουμε στο σπίτι (σελ.236) και πώς μερικοί από εμάς μπορεί να μάθουμε να εκτιμούμε ότι είμαστε στη φύση ξανά. (Για όσους ξέχασαν τα δάση εκεί έξω - εξακολουθούν να υπάρχουν).

Στη συνέχεια, διαφημίζει ένα μινιμαλιστικό τρόπο ζωής (στυλ Marie Kondo, «να είμαστε ικανοποιημένοι με λιγότερα» ή με τα «απαραίτητα»), το οποίο πιθανότατα σύντομα δεν θα είναι η ελεύθερη επιλογή ορισμένων ανθρώπων, αλλά μια υποχρεωτική προσαρμογή στη φτώχεια.

Αλλά μπορεί να κάνω λάθος στην κριτική μου και αντί να ζήσω σε ένα «σκοτεινό μέλλον της τεχνολογικής ολοκληρωτικής κρατικής επιτήρησης» ("dark future of techno-totalitarian state surveillance") (σελ.170) όλοι θα εισέλθουμε σε μια «νέα εποχή ευημερίας» ("a new era of prosperity") (σελ. 249).

ΚΟ / από εδώ

 

Με όπλο την «πανδημία» προωθούν την «Μεγάλη Επανεκκίνηση». Σκέψεις για το βιβλίο “Covid-19: The Great Reset”, των Klaus Schwab και Thierry Malleret

Του Steven Guinness / ΚΟ

Λίγο αφότου το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ (World Economic Forum ή WEF) εισήγαγε την πρωτοβουλία του με τον τίτλο «Great Reset» («Μεγάλη Επαναφορά» ή «Μεγάλη Επανεκκίνηση»), ακολούθησε ένα νέο βιβλίο με τίτλο «Covid-19: The Great Reset», το οποίο συντάχθηκε από τα ανώτερα στελέχη Klaus Schwab και Thierry Malleret.

 

Όπως αναφέρθηκε σε προηγούμενο άρθρο μου, υπάρχουν 5 βασικές αρχές για το “Great Reset” - οικονομικές, κοινωνικές, γεωπολιτικές, περιβαλλοντικές και τεχνολογικές - τις οποίες καλύπτει λεπτομερώς το βιβλίο. Αλλά θέλω να επικεντρωθώ σε μεγάλο βαθμό στο συμπέρασμα, καθώς εκεί φαίνονται σαφέστερα τα κίνητρα και η λογική των συγγραφέων για την υπεράσπιση της «Μεγάλης Επανεκκίνησης», μετά τον Covid-19.

Οι Schwab και Malleret χαρακτηρίζουν τη μελλοντική κατεύθυνση του κόσμου ως «The Post Pandemic Era», («Η Μετά Πανδημίας Εποχή») μια φράση που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Αντί να προσδιορίσουν πιο συγκεκριμένα την φράση αυτή, οι συγγραφείς επιλέγουν αντ’ αυτού να ρωτούν εάν αυτή η «νέα εποχή» θα σηματοδοτηθεί από περισσότερο ή λιγότερο συνεργασία μεταξύ των εθνών. Θα επιδείξουν οι χώρες εσωστρέφεια με αποτέλεσμα την ανάπτυξη του εθνικισμού και του προστατευτισμού, ή θα θυσιάσουν τα δικά τους συμφέροντα για μια μεγαλύτερη αλληλεξάρτηση; ...

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΑ

Ένα πράγμα που οι συγγραφείς γράφουν από μια θέση σαφήνειας είναι ότι ποτέ δεν μπορεί ο κόσμος να επιστρέψει στο φυσιολογικό. Ή ακόμα καλύτερα, δεν θα αφεθούν να επιστρέψει στο φυσιολογικό. Η άποψή τους είναι ότι πριν από την εμφάνιση του Covid-19, επικράτησε μια «ψευδαίσθηση κανονικότητας». Η κατάσταση τώρα είναι ότι ο ιός «σηματοδοτεί ένα θεμελιώδες σημείο καμπής στην παγκόσμια πορεία μας». Σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα «μεγέθυνε τα ρήγματα που πλήττουν τις οικονομίες και τις κοινωνίες μας».

Λες και δεν ήταν ήδη προφανές, οι συγγραφείς σπεύδουν να επιβεβαιώνουν στις τελευταίες σελίδες του βιβλίου τους ότι το πρόγραμμα «Αειφόρου Ανάπτυξης» (“Sustainable Development”) της Ατζέντας 2030 του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών είναι συνυφασμένο με το “Great Reset”. Αυτό είναι προφανές κατά τη μελέτη της μονάδας Στρατηγικής Νοημοσύνης του WEF. Η αειφόρος ανάπτυξη και η μεγάλη επαναφορά συμβαδίζουν.

Για να εφαρμοστεί επιτυχώς η Agenda 2030, οι Schwab και Malleret προσφέρουν μια εναλλακτική λύση για το ενδεχόμενο να μην μπορέσουν να συνεργαστούν οι χώρες. Όπως μπορείτε να περιμένετε, περιστρέφεται γύρω από τη "συνεργασία" και τη "κοινή δράση". Στα μάτια τους, χωρίς αυτά δεν μπορεί να σημειωθεί καμία πρόοδος. Ο Covid-19 προσφέρει την ευκαιρία να «ενσωματώσει μεγαλύτερη κοινωνική ισότητα και βιωσιμότητα στην ανάκαμψη». Και, ουσιαστικά, αυτό «θα επιταχύνει και όχι θα καθυστερήσει την πρόοδο προς τους στόχους της Αειφόρου Ανάπτυξης του 2030».

Αλλά δεν τελειώνει απλώς με την πλήρη εφαρμογή της Ατζέντας 2030. Οι Schwab και Malleret θέλουν να προχωρήσουν περαιτέρω. Ο στόχος τους είναι ότι η ανοιχτή έκθεση των αδυναμιών στις υπάρχουσες παγκόσμιες δομές «μπορεί να μας αναγκάσει να δράσουμε γρηγορότερα αντικαθιστώντας αποτυχημένους θεσμούς, διαδικασίες και κανόνες με νέους που ταιριάζουν καλύτερα στις τρέχουσες και μελλοντικές ανάγκες».

Για να ενισχύσουν τη σημασία αυτής της δήλωσης, οι συγγραφείς δηλώνουν ότι αυτό και μόνο είναι η ουσία της Μεγάλης Επανεκκίνησης. Αυτό που φαίνεται να αναζητούν είναι ο παγκόσμιος μετασχηματισμός όπου τα συστήματα και η εποχή του αλγορίθμου υπερισχύουν των πολιτικών θεσμών. Αρχίζουμε ήδη να βλέπουμε κινήσεις μεγάλων παγκόσμιων θεσμών, όπως είναι η Τριμερής Επιτροπή, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου και η Ευρωπαϊκή Ένωση να «μεταρρυθμίζουν» και «να αναζωογονούν» τόσο το έργο τους όσο και το ποιος θα αποτελεί μέλος τους. Ο Covid-19 έχει αναμφίβολα ενισχύσει το χέρι των παγκόσμιων σχεδιαστών και την προσπάθειά τους για «μεταρρύθμιση».

 
Όταν δημοσιεύθηκε το «Covid-19: The Great Reset», συνοδεύτηκε από ένα άρθρο που γράφτηκε από τους Schwab και Malleret. Με την ονομασία «Η κληρονομιά του COVID-19: Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο μπορείτε να κάνετε το Great Reset να λειτουργήσει σωστά», δήλωσαν ξεκάθαρα ότι όχι μόνο πολλά πράγματα αλλάζουν για πάντα, αλλά «τα χειρότερα της πανδημίας δεν έχουν έρθει ακόμη»:

“Θα ασχολούμαστε με την επιρροή της («πανδημίας») για πολλά χρόνια, και πολλά πράγματα θα αλλάξουν για πάντα. Έχει προκαλέσει (και θα συνεχίσει να προκαλεί) οικονομική αναστάτωση μνημειακών διαστάσεων”.

Πράγματι, καμία βιομηχανία ή επιχείρηση δεν θα είναι σε θέση να αποφύγει τον αντίκτυπο των μελλοντικών αλλαγών. Είτε θα προσαρμόζονται ώστε να ταιριάζουν με την ατζέντα του Great Reset (υποθέτοντας ότι έχουν τους πόρους για να το κάνουν), είτε δεν θα επιβιώσουν. Σύμφωνα με τoυς Schwab & Malleret, «εκατομμύρια εταιρείες κινδυνεύουν να εξαφανιστούν», ενώ μόνο «μερικές», π.χ. «εταιρικοί μονόλιθοι», θα είναι αρκετά ισχυροί για να αντέχουν στη διαταραχή. Είναι οι μικρότερες εταιρείες σας και οι ανεξάρτητες επιχειρήσεις σας που είναι αντιμέτωπες με την καταστροφή, ανοίγοντας την πόρτα σε μια νέα εποχή συγχωνεύσεων και εξαγορών που θα διαβρώσουν περαιτέρω την επιλογή και τον ανταγωνισμό των καταναλωτών.

SCAMDEMIC

Οι Schwab και Malleret μας λένε ότι τα χειρότερα από την πανδημία δεν έχουν έρθει ακόμη και από οικονομικής απόψεως, δεν θα τους αμφισβητήσω. Αλλά ας δούμε το θέμα της υγείας για λίγο. Τα ΜΜΕ σε όλο τον κόσμο καλύπτοντας το θέμα του Covid-19 τον χαρακτήρισαν ως έναν θανατηφόρο ιό που σκοτώνει με ατιμωρησία και χωρίς το αντίδοτο ενός εμβολίου θα μπορούσε να καταβροχθίσει ολόκληρες κοινότητες.

Είναι εκπληκτικό, αλλά οι συγγραφείς προσφέρουν μια λογική βασισμένη σε γεγονότα. Παραδέχονται ότι ο Covid-19 είναι «μία από τις λιγότερο θανατηφόρες πανδημίες τα τελευταία 2000 χρόνια», και αν δεν κάνουμε κάτι απρόβλεπτο «οι συνέπειες του ιού θα είναι ήπιες σε σύγκριση με προηγούμενες πανδημίες». Κατά τη στιγμή της έκδοσης του βιβλίου, το 0,006% του παγκόσμιου πληθυσμού αναφέρθηκε ότι πέθανε από Covid-19. Αλλά ακόμη και αυτό το χαμηλό ποσοστό δεν είναι απολύτως ακριβές.

Στο Ηνωμένο Βασίλειο, για παράδειγμα, ο τρόπος υπολογισμού του ποσοστού των θανάτων σήμαινε ότι τα άτομα που είχαν διαγνωστεί με τον ιό και στη συνέχεια υπέκυψαν σε κάποιο ατύχημα εντός 28 ημερών από το τεστ θα έχουν ως αιτία θανάτου τους το Covid-19.

Για να παραθέσω τον καθηγητή Yoon Loke, από το Πανεπιστήμιο της Ανατολικής Αγγλίας και τον καθηγητή Carl Heneghan, από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης:

“Όποιος έχει κάνει τετ COVID και βγήκε θετικό, αλλά αργότερα πέθανε σε μεταγενέστερη ημερομηνία «από οποιαδήποτε αιτία» θα συμπεριληφθεί στα στοιχεία θανάτου από COVID”.

Οι Schwab και Malleret δεν μπορούσαν να είναι πιο ξεκάθαροι όταν γράφουν ότι ο Covid-19 «δεν αποτελεί υπαρξιακή απειλή ή σοκ που θα αφήσει το αποτύπωμά του στον παγκόσμιο πληθυσμό για δεκαετίες». Όπως η ισπανική γρίπη και το HIV / AIDS, που έχουν μεγαλύτερο ποσοστό θνησιμότητας.

Δεν ήταν μια ανεξέλεγκτη εξάπλωση του Covid-19 που προκάλεσε τις κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο να κλείσουν τις εθνικές τους οικονομίες, αλλά η μοντελοποίηση δεδομένων από τεχνοκράτες που δεν είναι υπόλογοι πουθενά, όπως ο Neil Ferguson του Imperial College London που προέβλεπε ότι εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι διατρέχουν άμεσο κίνδυνο θανάτου χωρίς την επιβολή των κοινωνικών περιορισμών, τους οποίους πλέον γνωρίζουμε ότι είναι ένας συνδυασμός μέτρων κοινωνικής αποστασιοποίησης και lockdown.

 Όταν οι Schwab και Malleret μιλούν για το Covid-19 ότι αφήνει το αποτύπωμά του στον κόσμο, η αλήθεια είναι ότι τα μέτρα που επιβλήθηκαν στο όνομα του Covid-19 έχουν προκαλέσει εκτεταμένη οικονομική καταστροφή και όχι ο ίδιος ο ιός. Αυτή η διάκριση είναι εκείνη που τα συστημικά MME αρνούνται να προβάλουν.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Συνοπτικά, εάν θέλουμε να βασιστούμε σε αυτά που λένε οι συγγραφείς, τότε η άνοδος του εθνικισμού και του προστατευτισμού εξ αιτίας του Covid-19 αποτελεί τροχοπέδη στην αναζήτηση της «Μεγάλης Επανεκκίνησης». Οι πολυπόθητοι στόχοι της Αειφόρου Ανάπτυξης θα μπορούσαν ακόμη και να διακυβευτούν εάν τα έθνη επιδείξουν εσωστρέφεια. Η Γενική Διευθύντρια του ΔΝΤ είπε ότι ο κόσμος έχει μια επιλογή μεταξύ του “Great Reset” ή του “Great Reversal” (το “Great Reversal” – ως «η Μεγάλη Ανατροπή» ή «το Μεγάλο Πισωγύρισμα» - είναι «περισσότερη φτώχεια, περισσότερο κατακερματισμός και λιγότερο εμπόριο»).

Η κλίμακα της "αλλαγής" που απαιτούν οι παγκοσμιοποιητές μέσω του οχήματος της Μεγάλης Επανεκκίνησης, η οποία εξ ορισμού είναι παγκόσμιας φύσης, κατά τη γνώμη μου απαιτεί την εντατικοποίηση των κινήσεων στις οποίες πρέπει να προβούν οι εκπρόσωπο της σημερινής παγκόσμιας τάξης ώστε να θέσουν τα θεμέλια για τη νέα παγκόσμια τάξη. Το παλιό πρέπει να ανοίξει δρόμο για το νέο. Και η μόνη μέθοδος για το πώς αυτό θα μπορούσε να επιτευχθεί είναι με το να προμοτάρουν με κάθε τρόπο την αλληλεξάρτηση.

Οι συνεχείς κρίσεις προσφέρουν πολλές ευκαιρίες στους παγκόσμιους σχεδιαστές. Οι πιθανότητες για αμφισβητούμενες εκλογές στις ΗΠΑ, επερχόμενο Brexit χωρίς προειδοποίηση και οι προειδοποιήσεις για τον «εθνικισμό εμβολίων» είναι τρεις πιθανότητες που, αν τεθούν σε εφαρμογή, θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν και να χρησιμοποιηθούν για την προώθηση της αιτίας για μια Μεγάλη Επανεκκίνηση. Θα έλεγα ότι όλο και περισσότεροι άνθρωποι θα ζητούν «συνεργασία και κοινή δράση» όσο θα γίνονται όλο και πιο απελπισμένοι...

 ... Μέχρι στιγμής δεν υπάρχει ευρεία διαμαρτυρία για «αλλαγή». Αλλά έρχεται η ώρα. Είτε θα γίνει στο όνομα της Ατζέντας 2030 (γνωστής και ως Αειφόρος Ανάπτυξη), ή της Πράσινης Νέας Συμφωνίας ή της Μεγάλης Επανεκκίνησης, το αποτέλεσμα, σε μεγάλο βαθμό θα είναι το ίδιο - η υποταγή μια για πάντα της εθνικής κυριαρχίας κάθε κράτους σε μια παγκόσμια διακυβέρνηση.

 ΚΟ / πηγή (το είδα εδώ)

Σλαβόι Ζίζεκ΄: "Η κρίση του κοροναϊού πρέπει να φέρει έναν παγκόσμιο κομμουνισμό"

Ο μαρξιστής κομμουνιστής Σλοβένος φιλόσοφος Slavoj Žižek «πατώντας» πάνω στην περίφημη φράση που είχε πει σε συνέντευξή του ο προσωπάρχης του Λευκού Οίκου επί κυβέρνησης Ομπάμα, Ραμ Εμανουέλ, «καμία κρίση δεν πρέπει να πάει χαμένη», πιστεύει ότι η Ευρώπη είναι στα πρόθυρα να καταστραφεί από μια "τέλεια καταιγίδα", εξ αιτίας της κρίσης του κοροναϊού από την μία και από την κρίση των «προσφύγων» από την άλλη, και ελπίζει να δει μια επανεμφάνιση του. . . κομμουνισμού.

(ΚΟ: Περίεργο γιατί άλλοι «φωστήρες» της δημοσιογραφίας κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου ότι η κρίση θα ενδυναμώσει, ποια άλλη, την «ακροδεξιά»…)

Ο Žižek βέβαια, σπεύδει να διευκρινίσει ότι σκέφτεται το καλό είδος του κομμουνισμού, όχι εκείνο το αιμοσταγές καθεστώς που γνώρισε η ανθρωπότητα. (Αν θυμάστε όταν στήριζε Τσίπρα – τώρα στηρίζει Βαρουφάκη - ο Ζίζεκ είχε κάνει… αστειάκια με τα γκουλάγκ). "Αυτό εννοώ όταν λέω ότι ο κορωναϊός δίνει μια νέα ευκαιρία στον κομμουνισμό", δήλωσε στο Russia Today. Μας εξηγεί:

Φυσικά, δεν εννοώ τον παλιό κομμουνισμό. Ως κομμουνισμό, εννοώ απλά αυτό που λέει ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας. Πρέπει να κινητοποιήσουμε, να συντονίσουμε και ούτω καθεξής. . . καθώς, Θεέ μου, αυτή είναι μια επικίνδυνη κατάσταση. Λένε ότι αυτή η χώρα δεν διαθέτει μάσκες, αναπνευστήρες και ούτω καθεξής. Πρέπει να το αντιμετωπίσουμε ως πόλεμο. Κάποιο είδος ευρωπαϊκού συντονισμού. . . ίσως ακόμη και με πολεμική κινητοποίηση. Μπορεί να γίνει και μπορεί να αυξήσει την παραγωγικότητα.

Γιατί αν υπάρχει ένα πράγμα που ξέρουμε ότι πάντα προκύπτει από τον κομμουνισμό, είναι ένα υψηλό επίπεδο παραγωγικότητας. 

Συνεχίζει: "Είναι δυνατόν να διατηρήσουμε τις καλές πλευρές του καπιταλισμού, αλλά, παρ 'όλα αυτά, μέσα από ένα συντονισμένο κράτος, να κινητοποιηθεί η κοινωνική προσπάθεια. Όχι μόνο με τον κοροναϊό, αλλά και με άλλες οικολογικές κρίσεις, τους πρόσφυγες και ούτω καθεξής».

Επικαλείται τον επικεφαλής της ΠΟΥ, Δρ. Tedros Adhanom Ghebreyesus, ο οποίος δήλωσε την περασμένη εβδομάδα ότι, παρόλο που οι αρχές δημόσιας υγείας σε ολόκληρο τον πλανήτη έχουν την ικανότητα να καταπολεμήσουν με επιτυχία την εξάπλωση του ιού, «είναι ώρα να αφήσουμε στην άκρη όλες τις αναστολές» και να καταλάβουμε ότι «αυτή η πανδημία μπορεί να υποχωρήσει, αλλά μόνο με μια συλλογική, συντονισμένη και ολοκληρωμένη προσέγγιση που δεσμεύει ολόκληρο τον κυβερνητικό μηχανισμό».

Σας ακούγονται τα λόγια του Ζίζεκ κάπως ασυνάρτητα; Να κρατήσουμε τον καπιταλισμό αλλά να έχουμε και κομμουνισμό; Θέλει λοιπόν έναν light κομμουνισμό; Τον καπιταλιστικό κομμουνισμό; Τον «δημοκρατικό κομμουνισμό»;

Στην ουσία αυτό που θέλει είναι μια Παγκόσμια Κυβέρνηση.

Ο Παπανδρέου το είπε «παγκόσμια δημοκρατική διακυβέρνηση».

Ο Μπράουν το είπε πιο θαρραλέα: "παγκόσμια κυβέρνηση".

Και ο εχθρός για την παγκόσμια κυβέρνηση ποιος είναι; Ο εθνικισμός.

Εξηγεί ο Ζίζεκ: «Η επιδημία του κορωνοϊού δεν σηματοδοτεί μόνο το όριο της παγκοσμιοποίησης της ελεύθερης αγοράς, αλλά σηματοδοτεί και το ακόμα πιο θανατηφόρο όριο του εθνικιστικού λαϊκισμού που επιμένει στην πλήρη κρατική κυριαρχία: Τέλος με το «Πρώτα η Αμερική» (ή οποιοσδήποτε άλλος) αφού η Αμερική θα σωθεί μονάχα με παγκόσμιο συντονισμό και συνεργασία».

KO / από εδώ και εδώ

Νέο νεοταξικό παραλήρημα Φραγκίσκου: Καταδίκασε τον εθνικισμό (που δεν θέλει το καλό μας) και έκανε έκκληση για παγκόσμια διακυβέρνηση (που θέλει το καλό μας)

Ο Πάπας Φραγκίσκος έκανε έκκληση πρόσφατα για μια παγκόσμια διακυβέρνηση που θα καταπολεμήσει την κλιματική αλλαγή, υποστηρίζοντας ότι «το εθνικό κράτος δεν μπορεί να θεωρείται κάτι το απόλυτο».

Κατά τη διάρκεια μιας ομιλίας του προς την Ποντιφική Ακαδημία Κοινωνικών Επιστημών, ο Φραγκίσκος καταδίκασε τον «αυξανόμενο εθνικισμό που αγνοεί το κοινό καλό» και έκανε έκκληση για περισσότερη παγκοσμιοποίηση.

«Το έθνος κράτος δεν μπορεί να θεωρηθεί σαν κάτι το απόλυτο, σαν ένα νησί σε σχέση με τον περιβάλλοντα χώρο», είπε, προσθέτοντας, «Το έθνος κράτος δεν είναι πλέον σε θέση να προμηθεύσει το κοινό καλό των πληθυσμών του μόνο».

Ο Francis δήλωσε ότι μια "ειδική αρχή (“special authority”) που θα έχει συγκροτηθεί νόμιμα και κατόπιν συμφωνίας" (ποιών;) είναι απαραίτητη για να διευκολυνθεί η εφαρμογή νέων πολιτικών για την αλλαγή του κλίματος.

Προχώρησε ακόμα πιο πέρα, απαιτώντας να μεταφερθεί η εξουσία από τα έθνη σε "διακυβερνητικούς θεσμούς (“intergovernmental institutions”) που θα διαχειρίζονται τα κοινά τους συμφέροντα".

"Αυτό το παγκόσμιο κοινό καλό, με τη σειρά του, πρέπει να αποκτήσει μια πιο έντονη νομική αξία σε διεθνές επίπεδο", κατέληξε ο Francis.

Ο Πάπας έχει κάνει αναρίθμητες δηλώσεις κατά του εθνικισμού και του λαϊκισμού, ειδικά στο πλαίσιο της υποστήριξης του να έρθουν εκατομμύρια μετανάστες στην Ευρώπη.

Κάτω από την καθοδήγησή του, η Καθολική Εκκλησία έχει επίσης αγκαλιάσει πλήρως τα κλισέ περί “global warming”, παρά το βαθύ σκεπτικισμό που υπάρχει για το θέμα αυτό μεταξύ των Χριστιανών.

ΚΟ / από εδώ

Ο ΟΗΕ θέλει μια παγκόσμια κυβέρνηση σε λιγότερο από 12 χρόνια

Του Jeffrey Ludwig (American Thinker) / ΚΟ

Στη δεκαετία του 1960, ήμουν ένας ενημερωμένος, αλλά αφελής προπτυχιακός φοιτητής, και θυμάμαι ότι ήμουν στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνιας και συζητούσα με τον πρόεδρο του Τμήματος Χημείας, καθηγητή Charles C. Price. Μου είπε ότι ήταν πρόεδρος των United World Federalists και ρώτησε αν ήξερα τι είναι αυτή η οργάνωση. Όταν είπα όχι, απάντησε ότι πίστευαν σε μια παγκόσμια κυβέρνηση που θα έβγαινε μέσα από τον ΟΗΕ. Δεν είχα ποτέ ακούσει κανείς να προτείνει αυτή την ιδέα πριν. Για μένα, τα Ηνωμένα Έθνη ήταν ένας φιλανθρωπικός οργανισμός αφιερωμένος στην άσκηση πιέσεων προς την παγκόσμια κοινότητα προς την κατεύθυνση της ειρήνης και στη λειτουργία φιλανθρωπικών προγραμμάτων που θα βοηθήσουν τους αγωνιζόμενους φτωχούς λαούς του κόσμου. Φανταζόμουνα τον ΟΗΕ ως ένα είδος φιλανθρωπικής ΜΚΟ σε παγκόσμια κλίμακα.

Πώς θα προέκυπτε το όραμα της καθηγητή Price για μια νέα παγκόσμια κυβέρνηση; Αν και υπήρχε ένα σοσιαλιστικό νήμα στο ιδρυτικό τους έγγραφο, τα Ηνωμένα Έθνη σχηματίστηκαν με βάση το όραμα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που παρουσιάστηκε στην «Οικουμενική Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων» (UDHR), η οποία καθόρισε ότι τα δικαιώματα βρίσκονται στην πρώτη γραμμή για την πρόοδο της παγκόσμια κοινότητας και αποτελούν το στυλοβάτη για την ανύψωση της ανθρώπινης ελευθερίας και της αξιοπρέπειας του ατόμου. Το έγγραφο UDHR ακολούθησαν πολλά καταπληκτικά έγγραφα που παρουσίαζαν τα δικαιώματα ως κεντρική ιδέα του μετα-φεουδαρχικού κόσμου: τη Δήλωση (ή νόμο) των Δικαιωμάτων του 1689, την Αμερικανική Διακήρυξη Ανεξαρτησίας με τη σημαντική και ισχυρή επιβεβαίωση των αναφαίρετων φυσικών δικαιωμάτων, τον ισχυρό Αμερικανικό Νόμο για τα Δικαιώματα που θεσπίστηκε το 1791, και τη Γαλλική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη (1789).

Η λέξη "δικαιώματα" ("rights") εμφανίζεται σχεδόν σε κάθε πρόταση του συνολικά 1869 λέξεων εγγράφου του ΟΗΕ. Το έγγραφο έχει κυριολεκτικά εμμονή με τα δικαιώματα. Ωστόσο, υπάρχουν κάποιες αποκλίσεις από τη χρήση των δικαιωμάτων που όλοι γνωρίζουμε. Στο άρθρο 3, αντί των αναφαίρετων δικαιωμάτων της «ζωής, της ελευθερίας και της επιδίωξης της ευτυχίας» που βρίσκονται στην Αμερικάνικη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας, ο ΟΗΕ δηλώνει το δικαίωμα όλων σε "ζωή, ελευθερία και ασφάλεια του ατόμου". Υπονοούν ότι η ασφάλεια θα φέρει την ευτυχία; Ή μήπως υπονοούν ότι η ευτυχία είναι πάρα πολύ εφήμερη αξία και πολύ «δυτική»; Ίσως περισσότεροι παγκόσμιοι στόχοι επιβίωσης χρειάζονται περισσότερο.

Βλέπουμε μια επανάληψη στοιχείων που βρίσκονται στο αμερικάνικο Bill of Rights, όπως η καταδίκη της σκληρής και ασυνήθιστης τιμωρίας (άρθρο 5), η δέουσα διαδικασία (άρθρα 6,7,8,9,10,11,14,17), η παράνομη αναζήτηση και η κατάσχεση (Άρθρο 12) και η ελευθερία του λόγου και του συνέρχεσθαι (άρθρα 19, 20). Υπάρχουν όμως νέα δικαιώματα τα οποία, ήδη από το 1945, δείχνουν το δρόμο προς την παρέμβαση του ΟΗΕ στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων σε όλο τον κόσμο. Σε όλο το έγγραφο, διακηρύσσουν το δικαίωμα σε τρόφιμα, ρουχισμό, ιατρική περίθαλψη, κοινωνικές υπηρεσίες, παροχές ανεργίας και αναπηρίας, παιδική φροντίδα και δωρεάν εκπαίδευση, καθώς και το δικαίωμα στην «πλήρη ανάπτυξη της προσωπικότητας» και το δικαίωμα της ελεύθερης συμμετοχής στην πολιτιστική ζωή της κοινότητας ... και της απόλαυσης στις τέχνες".Το 2015, εβδομήντα χρόνια μετά το αρχικό έγγραφό τους, τα Ηνωμένα Έθνη έκαναν ένα τεράστιο βήμα προς την παγκόσμια κυβέρνηση, που μνημονεύθηκε μόνο στο πρώτο οργανωτικό τους έγγραφο. 

 Εξέδωσαν ένα έγγραφο με τίτλο "Η Μεταμόρφωση του Κόσμου μας: η Ατζέντα για τη Βιώσιμη Ανάπτυξη του 2030" ("Transforming Our World: the 2030 Agenda for Sustainable Development"). Το έγγραφο αυτό αριθμεί 91 αριθμημένα τμήματα του προγράμματος του ΟΗΕ για την παγκόσμια κυβέρνηση. Το UDHR αναφέρεται μόνο μία φορά σε ολόκληρο το έγγραφο στο άρθρο 19. Σε αντίθεση με το αρχικό "μητρικό έγγραφο" που είχε λιγότερες από 1900 λέξεις, το έγγραφο αυτό έχει 14.883 λέξεις. Τα 91 θέματα ασχολούνται με θέματα που εμπίπτουν στα πέντε κεφάλαια των Ανθρώπων, του Πλανήτη, της Ευημερίας, της Ειρήνης και της Συνεργασίας. Επιπλέον, το έγγραφο παρέχει 17 “Sustainable Development Goals” (στόχους βιώσιμης ανάπτυξης ή SDGs) για τη βελτίωση της ζωής στον πλανήτη.

Τι σημαίνει ο όρος "βιώσιμος"; Ο πιο συχνά αναφερόμενος ορισμός προέρχεται από την Παγκόσμια Επιτροπή του ΟΗΕ για το Περιβάλλον και την Ανάπτυξη: «η αειφόρος ανάπτυξη είναι μια ανάπτυξη που ανταποκρίνεται στις ανάγκες του παρόντος, χωρίς να θέτει σε κίνδυνο τη δυνατότητα των μελλοντικών γενεών να καλύψουν τις δικές τους ανάγκες». Οι προηγούμενες ιδέες και τα ιδεώδη των δικαιωμάτων, της ελευθερίας, της ισότητας και της δικαιοσύνης εντάσσονται στην κάλυψη των "αναγκών" και του ρητού περιβαλλοντισμού που τονίζει την αποτροπή της εξάντλησης των σπάνιων πλανητικών πόρων. Φυσικά, εδώ έχουμε το μαρξιστικό αξίωμα ότι η κοινωνία πρέπει να οργανωθεί γύρω από την ιδέα του "από τον καθένα ανάλογα με την ικανότητά του στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του", αλλά προσαρμοσμένη με μια αίσθηση σύγχρονης προόδου.

Ολόκληρο το "Transforming Our World" έγγραφο εκτυλίσσεται σε ένα ρεύμα ευσεβών πόθων για ένα ουτοπικό μέλλον. Πρόκειται για ένα ουτοπικό όνειρο. Πέντε από τα 17 αντικείμενα αφορούν το περιβάλλον. Υπάρχουν στόχοι για τις πόλεις, για τις γυναίκες, για τους φτωχούς, ακόμη και για τη ζωή κάτω από το νερό. Καμία απολύτως σφαίρα ανθρώπινης δραστηριότητας δεν εξαιρείται από τον έλεγχο από τον ΟΗΕ. Η λέξη-κλειδί φυσικά δεν είναι πλέον τα "δικαιώματα" εκτός από μια λοξή αναφορά στο άρθρο 19. Στην πραγματικότητα, ο συγγραφέας τους εδώ δεν είδε την λέξη δικαιώματα ούτε μία φορά σε αυτό το έγγραφο, παρόλο που η λέξη αυτή εμφανίστηκε σχεδόν σε κάθε πρόταση του αρχικού εγγράφου του ΟΗΕ.

Οι οραματιστές της παγκόσμιας κυβέρνησης (the “one-worlders”) της δεκαετίας του 1950 και των αρχών της δεκαετίας του 1960 βρίσκονται τώρα στην έδρα του οδηγού του ΟΗΕ και έχουν κάνει τη δική τους κίνηση. Η επικάλυψη της μαρξιστικής ρητορικής σχετικά με το "meeting needs" ("ικανοποίηση αναγκών") έχει μεταφερθεί στην κεντρική σκηνή. Ο ΟΗΕ έχει αναθέσει ένα χρονοδιάγραμμα για να προχωρήσει στο σχέδιο της πλανητικής ηγεμονίας του.

Αυτός ο προβαλλόμενος «μετασχηματισμός του κόσμου» που υποδηλώνει (χωρίς όμως περαιτέρω λεπτομέρειες) μια νέα παγκόσμια τάξη περιβαλλοντικής ευθύνης και μια σημαντική μείωση της φτώχειας και της πείνας, δεν αναφέρεται ποτέ στην πρακτική διάσταση της τεράστιας χειραγώγησης ανθρώπων από τους κυνικούς ηγέτες και τους αμαθείς γραφειοκράτες που κρατούν τις θέσεις τους μέσω της τρομοκρατίας και της δωροδοκίας. Ποτέ δεν αναφέρονται στην ανικανότητα και τη διαφθορά, τους δίδυμους αδελφούς της οικογένειας της δωροδοκίας και της μίζας. Το έγγραφο απεικονίζει έναν ειλικρινή κόσμο όπου όλοι όσοι βρίσκονται στην εξουσία θέλουν να βοηθήσουν την ανθρωπότητα παρά τα καθημερινά παραδείγματα εγωισμού, διαφθοράς, δολοφονικών προθέσεων, διαβολικών χειρισμών, κλοπών, προσωπικής ανηθικότητας, μίσους και απόλυτης διαφθοράς πολλών κυβερνητικών ηγετών σε κάθε χώρα στον κόσμο και στις κεφαλές των επιχειρήσεων. Δεν είναι η ίδια η ατζέντα για την αειφόρο ανάπτυξη μια από αυτές τις διαβολικές χειραγωγήσεις;

Το ιδανικό της βιωσιμότητας δεν συνδέεται με την χριστιανική κοσμοθεωρία. Αντίθετα, η ατομική ελευθερία βυθίζεται σε μια επιστημονικά καθορισμένη κολεκτιβιστική νοοτροπία που οι τελικές αποφάσεις βρίσκονται στα χέρια των διαβολικών και γνωστών σε όλους μας Big Brothers. Η σημασία του κάθε ατόμου υποβαθμίζεται. Προωθείται από έναν ΟΗΕ που δεν είναι πλέον φιλο-δυτικός, ένα πολύ μεγαλύτερο σώμα από ό, τι υπήρχε το 1945. Θα το δεχτούμε ή μήπως είναι καιρός περισσότερο από ποτέ να αρχίσουμε να επανεξετάζουμε τη συμμετοχή μας σε αυτό το μη βιώσιμο σώμα; 

ΚΟ / πηγή

«Μην ανησυχείτε, η Νέα Παγκόσμια Τάξη θα επιβιώσει του Τραμπ», γράφει στο Foreign Affairs (του CFR) σύμβουλος της Χίλαρυ Κλίντον

Infowars / ΚΟ

Το globalist μοντέλο της Νέας Παγκόσμιας Τάξης θα επιβιώσει του Προέδρου Τραμπ, σύμφωνα με τον σύμβουλο της Χίλαρι Κλίντον, Jake Sullivan.

"Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το Trump αντιπροσωπεύει μια ουσιαστική απειλή για την υγεία τόσο της αμερικανικής δημοκρατίας όσο και του διεθνούς συστήματος", έγραψε ο Sullivan στην έκδοση του επόμενου μήνα του “Foreign Affairs” το οποίο υποστηρίζεται από το Συμβούλιο Εξωτερικών Υποθέσεων (Council on Foreign Relations ή  CFR).

[Το CFR, επισήμως ένα “think tank”, αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους οργανισμούς της παγκόσμιας ελίτ που πιέζει και διαμορφώνει τις καταστάσεις για την εγκαθίδρυση της Νέας Παγκόσμιας Τάξης. Στους ιδρυτές του περιλαμβάνονται οι Ντέιβιντ Ροκφέλερ, Γουόλτερ Λίπμαν, Paul Warburg. Τωρινός πρόεδρος ο Richard Haas. Όλοι οι προαναφερόμενοι, εβραϊκής καταγωγής. Το CFR είναι ένας εξω-συνταγματικός πόλος ισχύος, ο οποίος καθορίζει, σχεδόν κατ’ αποκλειστικότητα, την εκάστοτε ηγετική ομάδα και το βασικό προσωπικό του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ και τη διαμόρφωση της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ. Ο καθηγητής ιστορίας Carroll Quigley (Κάρολ Κούιγκλει) του Πανεπιστημίου Τζορτζτάουν και μέντορας του Μπιλ Κλίντον, στο βιβλίο του "Τραγωδία και Ελπίδα" ήταν σαφής: "Το Συμβούλιο των Εξωτερικών Σχέσεων (CFR) είναι το αμερικανικό παράρτημα μιας εταιρείας που ξεκίνησε από την Αγγλία ... (και) ... πιστεύει ότι τα εθνικά σύνορα θα πρέπει να εξαλείφουν για να ιδρυθεί μια Παγκόσμια Κυβέρνηση".].

"Ωστόσο, παρά τους κινδύνους αυτούς, οι φήμες για τη διάλυση της διεθνούς τάξης έχουν πολύ μεγαλοποιηθεί. Το σύστημα είναι χτισμένο για να διαρκέσει μέσα από  σημαντικές αλλαγές στην παγκόσμια πολιτική και οικονομία και αρκετά ισχυρό για να επιβιώσει από μια θητεία του Trump. "

Μέχρι στιγμής, ο Trump δεν μπόρεσε να προκαλέσει το "επίπεδο της συστημικής ζημιάς" που είπε ότι θα έκανε στην μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο διεθνή τάξη, της οποίας τα ηνία έχουν τα Ηνωμένα Έθνη, το ΔΝΤ / Παγκόσμια Τράπεζα και το ΝΑΤΟ, χάρη στους συστημικούς συμβούλους και το Κογκρέσο, είπε ο Sullivan (φώτο).

"Σκεφτείτε το σύστημα συμμαχιών των Η.Π.Α., ένα κεντρικό χαρακτηριστικό της υπό την ηγεσία των Η.Π.Α. Τάξης. Ο Trump συνεχίζει να χλευάζει τους συμμάχους των ΗΠΑ σαν να είναι παράσιτα», είπε.

"Αλλά η πολιτική της Ουάσιγκτον προς τους συμμάχους της τόσο στην Ευρώπη όσο και στην Ασία έχει χαρακτηρισθεί περισσότερο από τη συνέχεια παρά την αλλαγή. Οι σύμβουλοι του Trump έχουν βοηθήσει να διασφαλιστεί αυτό, όπως και η εξωτερική υποστήριξη και η επίβλεψη του Κογκρέσου».

Επιπλέον, οι τεχνοκράτες της ΕΕ "προσπάθησαν να διατηρήσουν τη συμμαχία, παρά τις ανησυχίες τους για το Trump, εργαζόμενοι γύρω του".

Αλλά ο Sullivan προειδοποιεί ότι παρόλο που η Νέα Παγκόσμια Τάξη έχει διατηρήσει τη δομή της, ο αμερικανικός λαός έχει «απογοητευθεί» και βλέπει «την παγκόσμια ολοκλήρωση ως απειλή για την εθνική ταυτότητα και την οικονομική ζωτικότητα», κάτι το οποίο πρέπει να αντιμετωπιστεί ανάλογα.

"Η ανθεκτικότητα του συστήματος δεν πρέπει να είναι το happy end μιας ιστορίας, θα πρέπει να είναι το σημείο εκκίνησης μιας προσπάθειας που χρειάζεται για να ενισχυθεί και να επικαιροποιηθεί η διεθνής τάξη και να αντιμετωπιστούν οι πραγματικές απειλές για τη μακροπρόθεσμη βιωσιμότητά της", δήλωσε. "Αυτό πρέπει να ξεκινήσει με την πλέον σοβαρή πρόκληση σήμερα: αυξανόμενη απογοήτευση με μερικές από τις βασικές παραδοχές της. Αυτή η απογοήτευση έχει επηρεαστεί από τις δυνάμεις του "τοπικισμού" (nativism) και του "μη φιλελευθερισμού" (illiberalism), αλλά έχει τις ρίζες της στην εμπειρία που έζησαν πολλοί που είδαν ελάχιστα οφέλη σε αυτά».

Εξήγησε επίσης τους βασικούς θεμελιώδεις πυλώνες της Νέας Παγκόσμιας Τάξης μέσω της τυπικής κωδικοποιημένης παγκοσμιοποιημένης ρητορικής.

"Οι Ηνωμένες Πολιτείες δημιούργησαν τη Τάξη πάνω σε τρεις θεμελιώδεις προτάσεις: ότι το οικονομικό άνοιγμα και η ολοκλήρωση οδηγούν σε μεγαλύτερη και ευρύτερα κοινή ευημερία [Federal Reserve]. ότι το πολιτικό άνοιγμα, ο εκδημοκρατισμός και η προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων οδηγούν σε ισχυρότερες, πιο δίκαιες κοινωνίες και αποτελεσματικότερη διεθνή συνεργασία [Ηνωμένα Έθνη] · και ότι το οικονομικό και πολιτικό άνοιγμα αλληλοενισχύονται [ΔΝΤ και Παγκόσμια Τράπεζα]".

"Και οι τρεις προτάσεις τώρα αμφισβητούνται".

Ακόμα κι αν το Trump έχει λάβει μέτρα για να απομακρύνει την globalist μπότα από τον λαιμό της Αμερικής, οι τραπεζίτες του συστήματος εξακολουθούν να κυριαρχούν στο παγκόσμιο νομισματικό σύστημα και είναι αποφασισμένοι να εκτροχιάσουν την ανάκαμψη της Αμερικής για να κατηγορήσουν τον πρόεδρο Τραμπ.

ΚΟ: Μετάφραση: «Προς στιγμήν τα χάσαμε με την εκλογή Τραμπ, μας την σπάει άγρια ο τύπος, αλλά είναι όλα υπό έλεγχο. Καλού – κακού ας έχουμε το νου μας με την πλέμπα. Όλο απογοητευμένοι είναι και δεν λένε να συμμορφωθούν». Σχετικό: «Είναι ώρα οι Ελίτ να σηκωθούν ενάντια στις αμαθείς μάζες». «Αριστεροί και δεξιοί να συμμαχήσουν ενάντια στον εθνικισμό για να σωθεί η παγκοσμιοποίηση», λέει άρθρο του Foreign Policy (του David Rothkopf, μέλος του CFR).

ΚΟ / Πηγή