ΝΕΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ /// ΑΝΝΑ ΚΟΥΣΤΙΝΟΥΔΗ /// ΚΑΛΕΙΔΟΣΚΟΠΙΚΟΣ ΣΕΛΙΔΟΔΕΙΚΤΗΣ

    

	συγγραφέας : Κουστινούδη Άννα σειρά: Μελέτες-Δοκίμια σελ. 128 διαστ. 14.5 x 21.5
	1η έκδοση Κυκλοφορεί

****

 Η  πραγματικότητα που βιώνουμε ως ανθρώπινα υποκείμενα, όπως και η επίσημη Ιστορία μας, είναι συνυφασμένες με το λόγο, την αφήγηση και τις πάσης φύσεως μικρο-ιστορίες του άμεσου περιβάλλοντός μας. Και τούτο συμβαίνει επειδή η εύθραυστη ύπαρξή μας δομείται από την άρρηκτη σχέση μας με το γλωσσικό κώδικα, καθώς και με τα πολιτιστικά του παράγωγα, συμπεριλαμβανομένου και αυτού που στην πορεία του χρόνου ορίσαμε ως λογοτεχνία. Το λογοτεχνικό κείμενο, πεζό ή ποιητικό, στην προσπάθειά του να νοηματοδοτήσει, να κωδικοποιήσει, να ανοικειώσει ή απλά να αποδομήσει τον περιβάλλοντα κόσμο, όπως και τη σχέση μας μ’ αυτόν, δεν αναγιγνώσκεται απλά, αλλά προσεγγίζεται ταυτόχρονα και ερμηνευτικά, αφού η ερμηνευτική διαδικασία αποτελεί παράλληλο και ουσιώδες μέρος της ανάγνωσης αυτής καθαυτής. Σύμφωνα με τον θεωρητικό της λογοτεχνίας Χάρολντ Μπλουμ, η ανάγνωση κειμένων του εκάστοτε λογοτεχνικού κανόνα δεν αποτελεί παρά μια εγνωσμένη παρανάγνωση τους, ως αναπόσπαστο συστατικό της αναγνωστικής πράξης, και είναι αυτή που τελικά διαμορφώνει τη σύγχρονη λογοτεχνική σκηνή ενός τόπου, επειδή όπως ισχυρίζεται, δεν υπάρχουν κείμενα, παρά μόνο σχέσεις ανάμεσα στα κείμενα που αλληλοεπιδρούν και πυροδοτούν νέες, συχνά πρωτοποριακές, αναγνώσεις, μια και κάθε ισχυρή, όπως τη χαρακτηρίζει, ανάγνωση, δεν είναι παρά μια απόλυτα επιτυχημένη παρανάγνωση που επιτελείται πάνω σε προϋπάρχοντα κείμενα από τους νεότερους συγγραφείς και αναγνώστες. Υπό αυτό το πρίσμα, τα δεκαπέντε κριτικά κείμενα που απαρτίζουν την παρούσα συλλογή και που δημοσιεύτηκαν σε διάφορα ελληνικά έντυπα και ηλεκτρονικά λογοτεχνικά περιοδικά τα τελευταία τρία, περίπου, χρόνια, αποτελούν λοξές (παρα)αναγνωστικές, ματιές σε ποιητικά και πεζά κείμενα Ελλήνων και ξένων λογοτεχνών και λογοτέχνιδων μέσω μιας σειράς θεωρητικών ρευμάτων. Αντανακλούν την προσωπική της γράφουσας πρόσληψη τους, όπως αυτή διαμορφώθηκε κατά την μακρόχρονη ενασχόλησή της με τη θεωρία και κριτική της λογοτεχνίας στο Αγγλοαμερικανικό, κυρίως, πεδίο των ανθρωπιστικών σπουδών, προτίθενται δε να διαβαστούν –και να ερμηνευτού– ως τρόποι ανάγνωσης (ή και παρανάγνωσης) των εν λόγω κειμένων.

http://www.gavrielidesbooks.gr/showtitle.aspx?vid=2205

notationes /// NOEMBΡΙΟΣ -ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2014 ///'ΑΝΝΑ ΚΟΥΣΤΙΝΟΥΔΗ /// Digitalis Purpurea

                                        


                                        

         




«Αργώ, αργώ, πολύ καθυστερώ», νομίζω ότι σκέφτομαι καθώς διασχίζω το στενό μονοπάτι του Ηeslington με τη ματιά μου εστιασμένη στα μικροσκοπικά πολύχρωμα πετραδάκια του, ενώ εκείνο, μαζί κι’ εκείνα, επιστρέφει, επιστρέφουν το βλέμμα παρατηρώντας με στοχαστικά. Πυκνή και καταπράσινη η νοτισμένη βλάστηση εκατέρωθεν με περικλείει και οι ψιλόλιγνοι μίσχοι των Digitalis Purpurea με τον ανθισμένο τους θύσανο τους με βλέπουν λοξά, αλλά προπάντων στοχαστικά, κάθε που σηκώνω τα μάτια από το έδαφος για να κοιτάξω ευθέως και πλάι μου. Μια απέραντη πολυφωνία από ματιές και βλέμματα, αλλά τα δυο τους αδυνατούν να εφαρμόσουν. Πολλάκις θα διασταυρωθούν, αλλά ποτέ δεν θα συμπέσουν στο θέαμα του κόσμου. Κι’ αν αισθάνομαι όλα τα βλέμματα πάνω μου, ακόμα και εσύ καθρέφτη μου «ποτέ δε με κοιτάς από εκεί που σε βλέπω», κι αυτό πάντα δημιουργεί ένα χάσμα, ένα πρόβλημα ανυπέρβλητο.
«Τί είσαι;» μου φάνηκε πως με ρώτησε το πιο ψηλό από τα Digitalis, υπό το βλοσυρό βλέμμα μιας στρουμπουλής πράσινης κάμπιας, κουνώντας επιδεικτικά προς το μέρος μου κάτι ευθυτενές, κάτι που μοιάζει με υγρή, γεμάτη με δροσοσταλίδες γλώσσα. «Δεν πρόκειται να διαβείς τούτο το μονοπάτι, αν δεν μιλήσεις, αν δεν πεις, αν δεν απαντηθεί το προαιώνιο ζήτημα.» Σύσσωμα και αποφασιστικά, όλα μαζί τα Digitalis μου φράσσουν το πέρασμα. Πάραυτα ακούω τη φωνή μου να αποκρίνεται με κάθε αβεβαιότητα:
- «Ω! Ούτε και ξέρω πλέον. Πίστευα ότι κάτι ήξερα επί του θέματος όταν ξύπνησα σήμερα το πρωί, μα άλλαξα τόσες φορές από τότε….»
- «Τι εννοείς; Εξηγήσου, κάπως, εξήγησε τον εαυτό σου», απαιτεί το ψηλότερο από όλα τα Digitalis.
- «Μα δεν είμαι πλέον ο εαυτός μου αγαπητό μου», (δεν είναι αβασάνιστα ορατό ή φανερό το φύλο των λουλουδιών εν αντιθέσει με τα φύλλα τους), “βλέπετε άλλαξα τόσους πολλούς εαυτούς το τελευταίο διάστημα που πια δεν με (ανά)γνωρίζω…»
- Ανοησίες! Η σταθερότητα του εαυτού είναι αδιαπραγμάτευτη, άκρως αναμφισβήτητη! Ποια είσαι; Εμπρός, μίλα να τελειώνουμε επιτέλους.»
- Κυρίες, κύριοι, παρακαλώ θερμά μη με καθυστερείτε. Οι αντιφάσεις μου οι αντινομίες μου κι’ εγώ, πρέπει να ακολουθήσουμε την προδιαγεγραμμένη, την καθημερινή διαδρομή. Σταθερά και απαρέγκλιτα. Τα πάντα είναι θέμα σειράς και συνήθειας. «είμαι και δεν είμαι αυτό που είμαι», ούτως ή άλλως.
Το λόγο έχει πλέον η κάμπια και το πιο ψηλό απ’ όλα τα digitalis δεν την εμποδίζει. Απεναντίας, τη διευκολύνει χαμηλώνοντας τον ψηλόλιγνο μίσχο-σώμα του, σαν σε υπόκλιση, κι εκείνη αργά αναρριχάται πάνω του, ώσπου να φτάσει στο ύψος της ματιάς μου. Με κοιτάει καπνίζοντας με μακαριότητα μια λιλιπούτια πίπα, διπλάσια, ωστόσο, σε μέγεθος απ’ το ίδιο της το σώμα και συνειδητοποιώ ότι ο καπνός που αναδύεται σχηματίζει διαδοχικά τα γράμματα της αλφαβήτου, που εξαερώνονται πριν καλά-καλά προλάβουν να σχηματιστούν. Μόλις έχει αρχίσει να μασουλάει με φανερή απόλαυση το φύλλο του Digitalis που τη φιλοξενεί και νομίζω πως την ακούω να λέει: «Δεν έχει να κάνει με το αν γνωρίζεις ότι αναφέρεσαι στον εαυτό σου με τέτοιο τρόπο ώστε να ανταποκρίνεται πλήρως σ’ αυτό που είσαι, αλλά μάλλον με το αν είσαι πλέον το ίδιο μ’ αυτό στο οποίο αναφέρεσαι».
Και τότε το φράγμα των Digitalis χαλαρώνει. Πλέον μπορώ απαρέγκλιτα να συνεχίσω την πορεία προς «εαυτόν», ακούγοντας, ωστόσο, δίπλα μου τον άσπρο λαγό, που εδώ και ώρα παραμονεύει κοιτώντας εμμονικά το ρολόι του, να τραγουδά, κάπως παράφωνα, ξανά και ξανά:
Row, row, row your boat
Gently down its path
Merrily, miserably, merrily, miserably
Life is but a drag…