notationes /// ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 2017

Χαίρετε,χαίρετε,

στο νέο μας τεύχος θα συναντήσετε:


ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΩΝ:

 ΖBIGNIEW HERBERT(ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΧΑΡΗΣ ΒΛΑΒΙΑΝΟΣ)

 ΑΝΤΩΝΗ Θ.ΣΚΙΑΘΑ


ΔΩΡΑΣ ΓΙΑΝΝΑΚΟΥΔΗ

 ΑΝΤΡΕΑ ΚΑΡΑΚΟΚΚΙΝΟΥ

ΛΕΝΑΣ ΚΑΛΛΕΡΓΗ

ΣΤΕΛΛΑΣ ΔΟΥΜΟΥ

 ΓΙΩΡΓΟΥ ΜΠΑΚΛΑΚΟΥ

ΓΙΩΡΓΟΥ ΓΑΒΒΑΡΗ

ΕΥΤΥΧΙΑΣ -ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ ΛΟΥΚΙΔΟΥ

ΛΕΥΤΕΡΗ ΞΑΝΘΟΠΟΥΛΟΥ

 ΣΩΤΗΡΙΟΥ ΠΑΣΤΑΚΑ

XΡΙΣΤΙΝΑΣ ΚΟΛΛΙΑ (Ι)

ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΚΟΛΛΙΑ (ΙΙ)

ΑΝΤΩΝΙΝΗΣ ΣΜΥΡΙΛΛΗ

ΔΙΩΝΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ

 ΝΙΚΟΥ Α.ΠΟΥΛΙΝΑΚΗ

ΞΑΝΘΙΠΠΗΣ ΖΑΧΟΠΟΥΛΟΥ

ΓΙΑΝΝΗ ΠΕΤΡΑΚΗ

 ΕΙΡΗΝΗΣ ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ

 ΔΙΗΓΗΜΑ ΤΗΣ:

EΛΕΥΘΕΡΙΑΣ Π. ΤΣΙΤΣΑ

 ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΗΣ:

MAΡΙΑΣ ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ

ΔΥΟ ΝΕΕΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΕΣ:

 ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ // ΛΙΓΗ ΦΘΟΡΑ ΓΙΑ ΓΟΥΡΙ 

  ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ ΜΕ ΘΕΜΑ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΣΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ


 ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΣΤΟ VARELAKI


ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΝ ΑΝΘΟΛΟΓΙΑΣ « ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΣΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ»[ΣΤΟ ΜΟΝΚ,15 Ιουνίου 2017]

ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ 

 ΧΑΡΗΣ ΒΛΑΒΙΑΝΟΣ /// ΣΧΕΔΟΝ ΔΙΑΣΗΜΟΣ

 ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΑΡΧΕΙΟ //// ΔΙΩΝΗ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ /// ΑΠΟΚΡΗΜΝΕΣ ΛΕΞΕΙΣ 

notationes /// KAΛΟΚΑΙΡΙ- ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ 2016 /// ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ ΤΕΥΧΟΥΣ

 ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ''ΝΟΤΑΤΙΟΝΕS''//////AΡΧΕΙΟ ΤΕΥΧΩΝ 

ΔOKIMAZONTAΣ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΑΡΧΕΙΟ //// ΟΥΙΛΛΙΑΜ ΜΠΛΕΗΚ /// OI ΓΑΜΟΙ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΟΛΑΣΗΣ 

«Τζον Λένον & Γιόκο Όνο: Η τελευταία συνέντευξη»

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΑΡΧΕΙΟ /// ΧΑΡΗΣ ΒΛΑΒΙΑΝΟΣ ///ΤΟ ΑΙΜΑ ΝΕΡΟ 

Για τήν «Κρυφή πόρτα» του Αλέξη Πανσέληνου – γράφει η Ασημίνα Ξηρογιάννη

ΝΕΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ /// ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΗΣ ΦΥΛΑΚΗΣ  


****Τα προηγούμενα τεύχη μπορείτε να τα διαβάσετε  ΕΔΩ!!!

notationes /// ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 2017 /// ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΚΟΛΛΙΑ /// Ψυχοδρόμιο

 

 

 

Ψυχοδρόμιο

Ποιήματα

Χριστίνα Κόλλια

Ιωλκός, 2017
54 σελ

 Γ΄

 Ο ασύνειδος εαυτός, ως ανιδιοτελής, συγκρούεται με τις «ανομίες» του. Μετανοεί κι επικαλείται το υπεράνω του κόσμου. Αποζητά εναγωνίως την κάθαρση, την άφεση. Την αποποίηση των υποθηκευμένων «κριμάτων» του. Προσφεύγει σε αναθήματα και γονυκλισίες. Ακολουθεί και προσφέρεται σ’ ένα σκοπό υπέρτατο. Ιδεολογικά ακέραιο. Αφοσιώνεται κι αφομοιώνεται.

ΚΑΤΑΔΥΣΕΙΣ

*στους Δασκάλους μου

Έσκυψες 
πάνω στις ρωγμές σου.

Ναρκωμένος.
Κυκλωμένος από συλλαβές φυλλοβόλες
από πιεστικές                                                                                          

άπορες νουθεσίες.
«Πρόσεχε!»
«Θα πέσεις!»
«Πέφτεις!»
«Έπεσες!»

Κανείς δεν πρόσεξε τις εξόδους
έτσι όπως ήταν
αφτιασίδωτες.
Ούτε κι εσύ.
Ήταν νωρίς;

Κανείς δεν ξέρει τη σωστή στιγμή

εκτός από την ίδια.

Πάντως είχε κρύο.
Και μια συννεφιά ασήκωτη.
Αλλόκοτο χρώμα το γκρίζο.
Κακοφορμίζει τον ορίζοντα.

«Εδώ! 
Οι παρθένες υδάτινες μήτρες. 
Στις πιο βαθιές σου ρωγμές.
Κοίτα!
Τα έγκατα των ψυχών
τολμούν να ελευθερώσουν
αναδυόμενους ήλιους.

Περπάτα, μαζί τους!
Πέτα!»

Ίσως  να ήταν ο Φρόυντ.

Ίσως ο Γιούνγκ.

Ίσως ο Φουκς.

Μπορεί κι ο Γλάρος Ιωνάθαν.

Ξύπνησες.
Τόλμησες.

Είσαι εσύ.

ΣΤ΄

Ο συνειδητός εαυτός,  ως θριαμβευτικά αρτιμελής, αποτάσσεται τους φόβους του. Αυτοσυγχωρείται και συγχωρεί. Ειρηνεύει με τη  φύση του, ως αναπόσπαστο μέρος του όλου και ως όλο του κόσμου. Αποδέχεται τη μαθητεία του, την αυτοπραγμάτωσή του. Επιλέγει, δικαιωματικά, την επίγνωση. Ο συνειδητός εαυτός ελευθερώνεται κι ελευθερώνει.

ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ

  

Είπες
σταθερά

κι

αμετάκλητα:

 «Θέλω».

Τι κραταιός αντίλαλος.
Σεισμός 
απρόβλεπτων κλυδωνισμών.

Μορφές

άλλοτε προσφιλείς

τώρα αμείλικτες

σε κατατρέχουν.
Διεκδικώντας 
την πεπερασμένη
εξουσία τους
στα ασθενή σου
«συναινώ».

Στα επίκτητα

«πρέπει» σου.

Κατακλυσμοί.

Αστραπομαχίες.

Κατολισθήσεις πεποιθήσεων.

Όμως, εσύ,
τώρα ξέρεις.

Κι αποζητάς

την ωφελιμότητα της βροχής.
Κι εμπιστεύεσαι

την απειρότητα της φωτοσύνθεσης

την ευεργεσία της ανασύνθεσης.

Κι ότι το θαύμα

είναι στο τραύμα.

notationes /// ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 2017/// ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ // ΛΙΓΗ ΦΘΟΡΑ ΓΙΑ ΓΟΥΡΙ

«Λίγη φθορά για γούρι»,Ποίηση,Γαβριηλίδης 2017

ΛΕΞΕΙΣ


φωνή δεν έχουν
όμως φωνάζουν 
αν τις αγαπάς

Κι όταν τις σιωπάς θεριεύουν. 
Φτάνει μόνο πάνω στο σώμα τους να περπατάς.
Χωρίς αναπνοή να τις διανύεις.

Να εναποθέτεις σ’ αυτές τις ελπίδες σου.


***


ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ

          Σε περιβάλλω με μια μεγάλη αναμονή
                     Μάτση Χατζηλαζάρου


Χάθηκε από καιρό η μουσική των λέξεων 
και τώρα πρέπει να διασχίσεις το τοπίο στη σιωπή. 
Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. 
Αφέσου λοιπόν και απόλαυσε
το ασπρόμαυρο μιας νεκρής φύσης. 
Μόνο μην μπεις στον πειρασμό να φας το μήλο. 
Μόνο μην κάνεις το μαύρο ή το άσπρο τρόπο ζωής.
Απλά στάσου και κοίτα τον πίνακα 
μισοκλείνοντας τα μάτια. 
Εναρμονίσου –έστω για μια στιγμή– με το ανείπωτο. 
Και ετοιμάσου για το ποίημα που πλησιάζει
 – Ακούς τα βήματά του;


***

ΠΑΙΧΝΙΔΙ

Ποτίζω τα αισθήματά μου καθημερινά. 
Τα κυκλοφορώ στους δρόμους μετά 
να τα θαυμάσουν όλοι – 
που είναι έτσι ανθισμένα. 
Να θέλουν να τα κόψουν, 
αλλά να διστάζουν. 
Κι εγώ να διασκεδάζω με τους δισταγμούς τους.
Και να κρυφογελώ. 
Κι έπειτα να κόβω ένα και να τους το δίνω δώρο. 
Μια χαρά,
Μια λύπη, 
ή μια τύψη – 
να φεύγει από πάνω μου.

Να ξαλαφρώνω


****


 ΦΟΒΟΣ

 Πεθαίνουν ποτέ τ' αστέρια;
 Φταίει ίσως που σχεδόν ασπρίσαν τα μαλλιά σου
 Μα εγώ θα πάρω μόνο δύο φέτες της φθοράς σου
 Ίσα που να τις βάλω μες στο ποίημα. 
 Η μαγιά μου για την αναδιάρθρωση του κόσμου 
 Λίγη φθορά για γούρι. 
 Έτσι για να 'μαι περήφανη που παντρεύτηκα το χάος, 
 αλλά δεν αφανίστηκα απ' αυτό, ωστόσο.
 «Ησύχασε...μια απλή γρίπη είναι μωρό μου », είπες.




 *********



Μπρος στο αρχικό ερέθισμα, κυτταρική μια μέθη, ονείρων γειωμένη νάρκη θα ξυπνά.«Πεθαίνουν ποτέ τ’ αστέρια; » Δεδηλωμένη ξενύχτης στην κάθε προσιτή ποτέ προσποιητή ποιητικήν αλήθεια της η Ασημίνα Ξηρογιάννη, ορκισμένη σκηνοθέτις τής του έρωτος των λέξεων περιπετείας, σφάζει φθόγγων σιωπές, σιάζοντας σφάλματα εγγενή, σαρκάζει κι όχι λιγότερο συχνά αυτοσαρκάζεται στο τούνελ που η ίδια χτίζει με υλικά τούβλα του σώματος, λάσπη ερώτων περιπλάνησης σε γόνιμα τοπία γλωσσικά · όπου συμπλέκονται, συμπλέοντας, η επι –βράδυνση στο αρχικό ερέθισμα ,η μέθη μιας ανά-γνωσης σεπτά κυτταρικής , κι όταν τα όνειρα διεκδικούν την ίδια τους ταυτότητα, τότες η έκρηξη όχι σαν «στείρα επανάληψη εννοιών, τρόπων, συνδυασμών » αποκαθαίρει ακόμα και την ποίηση, εγκαθιδρύοντας αέναον την επ- ανακάλυψή της.
Μια ποιητική της εσωστρέφειας, μια δύσκαμπτη του βάθους επιφάνεια ν΄ αφήνει φως στις φούχτες μας το χνούδι της, ν΄ ανοίγει στην ανάπλαση τη γνώση φθονερή: Λίγη φθορά για γούρι! 


Κ.Θ.Ριζάκης,ποιητής

***

notationes /// ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 2017/// ΛΕΝΑ ΚΑΛΛΕΡΓΗ //// ΤΡΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Περισσεύει ένα πλοίο

Λένα Καλλέργη

Γαβριηλίδης, 2016
52 σελ.

***

ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ

Δεν μοιάζεις με την πόλη που έχω χάσει.

Σε κουβαλούσα τόσα χρόνια
αλώβητη, γενέθλια, ζωντανή,
μα τώρα η μυρωδιά σου μου είναι ξένη
κι ας έχεις το ίδιο όνομα
στους δρόμους και στις πινακίδες.

Πώς να σε αποκαλώ.
Αν δεν ξεκίνησα από εδώ
κι εδώ δεν καταλήγω
τι μου απομένει;
Κύματα,
η ελπίδα του τρελού.

***

 ΤΥΧΑΙΟΣ ΧΡΗΣΜΟΣ

Δοκιμάζω γλώσσες,αλλάζω πατρίδες
επιστρέφω σε άγνωστα κύματα.

Δεν ξέρω τι έγιναν οι γείτονές μου
ούτε τα δέντρα που είχαμε φυτέψει.

Με την παλιά μου αγάπη δεν ζυμώθηκα
δεν μεγαλώσαμε μαζί σ ' ένα άλλο σώμα.

Συναντώ ταξιδιώτες σε κύκλους.
Μου μιλούν με σπασμένη φωνή 
και μου λένε,σε οικεία σπεράντο:
«My guest status is infinite».


***

 ΣΚΑΡΙ

Το κορμί
πάντα μπαίνει
σε μανίκια στενά
σε φόδρες αλύγιστες
σε κουμπιά που κοντεύουν να σπάσουν.

Δεν χωρά 
στα δοσμένα  μεγέθη  να πάλλεται
και γυμνό δεν μπορεί να πηγαίνει.
Έτσι λέει η ιστορία του.

Τι να το έντυνα
ώστε όταν φυσάει 
να μην μένουν επάνω του
οι εποχές και τα κρίματα.

Κι όταν βρέχει να στέκεται
να θυμάται τη δίψα του
να επιστρέφει στον ήλιο
με ολάνθιστο δέρμα.

Δεν έχω παρά 
ένα σώμα φωνή
όλο αλάτι στην άρθρωση

Αν όμως είχα
ένα πανί.


 ***

notationes /// ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 2017 /// ΖBIGNIEW HERBERT /// ΤΡΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Τιμές στον μικρό θεό της ειρωνείας


Zbigniew Herbert
μετάφραση: Χάρης Βλαβιανός

Εκδόσεις Πατάκη, 2017
181 σελ.

****

Ο κ.COGITO ΔΙΑΒΑΖΕΙ ΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ

η πρώτη σελίδα αναφέρει 
πως 120 στρατιώτες σκοτώθηκαν

ο πόλεμος κρατά χρόνια τώρα
συνηθίζει κανείς

              ακριβώς δίπλα στην είδηση αυτή

              ένα συνταρακτικό έγκλημα

              με τη φωτογραφία του δολοφόνου

              το βλέμμα του κ.Cogito

              περνάει αδιάφορα

              πάνω από την κατακόμβη των στρατιωτών

              για να βυθιστεί με μεγάλη απόλαυση

              στο καθημερινό αυτό μακάβριο γεγονός

              ένας τριαντάχρονος αγρότης

              σε κατάσταση μανιοκατάθλιψης

              δολοφόνησε τη γυναίκα του

              και τα δυο μικρά παιδιά του

              μαθαίνουμε τον ακριβή τρόπο

              που δολοφονήθηκαν

              τη στάση των σωμάτων

              και άλλες λεπτομέριες

              είναι μάταιο να προσπαθήσεις  να εντοπίσεις

              120 νεκρούς άντρες σ' έναν χάρη

              η απόσταση και μόνο

              τους κρύβει  σαν να βρίσκονται σε ζούγκλα 

              δεν μιλούν στη φαντασία

              είναι μεγάλος ο αριθμός

              το μηδανικό στο τέλος

              τους μετατρέπει σε μια αφαίρεση

    

              ένα ζήτημα για περαιτέρω εξέταση:

              η αριθμητική της συμπόνιας.

****



 Ο κ.CΟGITO ΣΥΛΛΟΓΙΖΕΤΑΙ ΤΗ ΛΥΤΡΩΣΗ


δεν πρέπει να στείλει τον γιο Του

πολλοί έχουν δει 
τα τρύπια χέρια του γιού Του
το καθημερινό του δέρμα

ήταν γραφτό
να εξιλεωθεί για χάρη μας
μεσω της πιο φρικτής εξιλέωσης

πάρα πολλά ρουθούνια
εισέπνευσαν με ηδονή 
τη μυρωδιά του φόβου του

δεν πρέπει κανείς να κατεβαίνει
τόσο χαμηλά
να γίνεται φίλος με το αίμα

δεν θα έπρεπε να είχε στείλει τον γιο Του
θα ήταν προτιμότερο να βασίλευε
σ' ένα μπαρόκ παλάτι από μαρμάρινα σύννεφα
καθισμένος στο θρόνο του τρόμου
κρατώντας το σκήπτρο του θανάτου




****



ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ


σαν αδέξια μέλισσα ορμά
πάνω στο λουλούδι
λυγίζει τον απαλό στήμονα
ανοίγει δρόμο μέσα από τα πέταλα
όπως μέσα από σελίδες λεξικού
παλεύει να τρυπώσει
εκεί ππου βρίσκονται το άρωμα κι η γλύκα'
αν και συναχωμένος
χωρίς γεύση 
επιμένει
ωσότου πέσει επάνω 
σε κίτρινο ύπερο

εδώ όλα τελειώνουν
είναι απλώς αδύνατο
να φτάσει κανείς τη ρίζα
από το κεφάλι

πολύ περήφανη
η καλή μας μέλισσα
βγαίνει από το λουλούδι
βουίζοντας τρελά:
χώθηκα μέσα!

σε όσους
αμφιβάλλουν
δείχνει μια μύτη κίτρινη
από τη γύρη. 


****




   
              


            

notationes /// ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 2017/// ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΚΟΛΛΙΑ /// ΣΥΝΕΞΑΡΤΗΣΕΙΣ

 

Ψυχοδρόμιο

Ποιήματα

Χριστίνα Κόλλια

Ιωλκός,2017

****

ΣΥΝΕΞΑΡΤΗΣΕΙΣ 

Σ' αγαπώ
-γιατί
φοβάμαι.

Γιατί οι ώρες
κλέβουν τις μέρες.
Γιατί οι φίλοι 
βαδίζουν στην οδό της απωλείας
χαμένοι σε ηλιακές
ατασθαλίες
αψυχογράφητων  διαβάσεων.
Απωθημένων αναβάσεων,
Τετελεσμένων χρόνων.

Φοβάμαι.
Κι ας υποφέρω
τον απεχθή θυμό σου
-αυτόν που μας φωτογραφίζει
πίσω από σιδερόφρακτα δειλινά.
Σ' αγαπώ 
-γιατί 
μεγαλώνω.

Γιατί
φοβάσαι
- σ΄αγαπώ.


****

ΕΓΩΠΑΘΕΙΕΣ 

Είδωλα λατρευτικά
αιτούν διακαώς το απόλυτο.
Στρατεύονται στον Αρμαγεδώνα του δεν.
Λιποτακτούν στα εγερτήρια του όχι.


Αναπαύονται σε σχεδίες αμφιβόλως ελεγμένες.
Εγωπαθώς συντηρημένες.

Τοτέμ
που προσυπογράφουν θυμοσοφικές επισημάνσεις
καταγεγραμμένες στο μητρώο του ασυνειδήτου:
«Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα.
Τα μέσα επιβραβεύουν το σκοπό».

Παρ' όλα αυτά,
κάθε εμμονή παραχάραξης
της σημασίας
του εγώ
είναι πάντα
επί ματαίω. 

****
 

notationes /// ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 2017 /// ΑΝΤΡΕΑΣ ΚΑΡΑΚΟΚΚΙΝΟΣ /// ΤΡΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

    ΣΗΜΑΔΙ ΑΝΟΙΞΗΣ

     Μελαγχολικό περπάτημα

   κάτω από ένα τρύπιο ουρανό

 που στάζει σκοτωμένα χελιδόνια.

Λένε αυτοί που ερμηνεύουν τον καιρό

   πως είναι το σημάδι της άνοιξης

        που μας  προσπέρασε.

   Κι η θάλασσα άδεια πενθεί

κάτω από τα μαύρα πανιά αιώνων.

 ****

      ΝΑΥΑΓΙΑ

   Οι μύθοι αργοσβήνουν

     σε άστεγες ελπίδες

κι οι γοργόνες κολυμπάνε

    σε νεκρές θάλασσες.

  Δεν ρωτάνε πια αν ζεις

 αλλά πόσες φορές πεθαίνεις.

Αν τις συναντήσεις μη φοβηθείς

   και μην αλλάξεις δρόμο.

Δεν βουλιάζουν ναυαγισμένα καράβια. 

 ***

     ΤΥΦΩΝΕΣ

   Οι τυφώνες στην εποχή τους
     ξεριζώνουν δέντρα
     αρπάζουν στέγες
 πλημμυρίζουν τις ακτές
σηκώνουν κύματα βουνά
 βουλιάζουν καράβια

Οι τυφώνες στην εποχή μας
      ξεριζώνουν θεμέλια
       αρπάζουν το αύριο
πλημμυρίζουν τα χέρια με αίμα

 σηκώνουν συρματοπλέγματα

    βουλιάζουν αθώες ψυχές.

                                           ****

notationes /// ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 2017 /// ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΕΤΡΑΚΗΣ /// ΤΕΙΧΗ ΒΟΥΝΟ

ΡΥΤΙΔΕΣ

Οι ρυτίδες είναι μια βιολογική σονάτα, το μελωδικό αφήγημα μιας ολόκληρης ζωής, η μουσική μετουσίωση ενός ολάκερου βίου, σκέφτηκα παρατηρώντας το πεντάγραμμο στο μέτωπο της γιαγιάς.

*

ΣΤΙΧΑΚΙΑ

Στιχάκια οι άνθρωποι. Στιχάκια οι άνθρωποι που ανεξαιρέτως ομοιοκαταληκτούν. Που ομοιοκαταληκτούν στο χώμα.

*

 ΔΙΔΑΓΜΑ

Σε κάθε πτήση πάντα θα καραδοκεί ο κίνδυνος

της πτώσης' ωστόσο σε κάθε πτώση το μόνο που

μπορείς να απολαύσεις είναι η πτήση.

*

ΣΤΟ ΚΕΝΟ

Τι συμβαίνει στο κενό;Πτήση ή πτώση;Kι αν 

είναι πτώση,είναι αρκούντως αιτιατική; 

 *

ΠΡΟΦΥΛΑΞΕΙΣ

Οφείλετε να λαμβάνετε προφυλάξεις καθώς ακό-

μα και  η ζωή είναι σεξουαλικώς μεταδιδόμενη. 

****

[Από τη συλλογή Τείχη βουνό, εκδ. Γαβριηλίδης, Αθήνα 2017.]

notationes /// ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 2017/// ΑΝΤΩΝΙΝΗ ΣΜΥΡΙΛΛΗ //// ΒΛΕΠΩ ΑΚΟΜΑ ΠΑΙΔΙΚΑ

***


Βλέπω ακόμα παιδικά


Αντωνίνη Σμυρίλλη

Θράκα, 2017
30 σελ.


*****

Εξαντλήθηκε

Βραδιάζει κι αδειάζω

Όπως αδειάζει
Ένα ταψί από σπιτίσιο μουσακά
Η μπαταρία στα κινητά
Τα λεφτά απ’ τον κουμπαρά

Όπως αδειάζει
Το πετρέλαιο τον χειμώνα
Τα σοκολατάκια τα ελβετικά
Το κουτί με τα αντικαταθλιπτικά

 ***

 Υπερφαγία

Ψάχνω το νόημα

Αλλά το έφαγε η γάτα μου 

***

Παιδική χαρά

- Θέλεις να παίξουμε;
- Έχω παρέα
Τις λέξεις μου
Δεν είναι αρκετές για να φτιάξουν
Μια ολόκληρη παιδική χαρά;  

***

[Από τη συλλογή Βλέπω ακόμα παιδικά, Θράκα, Λάρισα 2017.]