ΜΑΡΙΑ ΔΡΟΓΓΙΤΗ /// ΠΟΙΗΜΑΤΑ

ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΣΠΙΤΙΑ ΞΕΧΝΟΥΝ

Σκόνη ξεθωριάζει χαμόγελα.

Αραιώνουν οι σκιές στα παράθυρα

που χάσκουν αμίλητα.

Ο κισσός αγκαλιάζει ξεχασμένες ζωές

Και το φεγγάρι κοιμάται

σε αόρατες αγκαλιές.

Οι φωνές μακραίνουν... μακραίνουν

και χάνονται.

Μόνο κάποιες χειμωνιάτικες νύχτες θυμούνται.

Σκληρός βοριάς με παγωμένα χέρια

Κλέβει τα τελευταία λόγια

που γράφτηκαν στους τοίχους

και έφαγαν στο θλιμμένο τραπέζι

για το ταξίδι του πατέρα.

Ο φόβος δαγκώνει την πέτρινη καρδιά τους.

Η μοίρα των ανθρώπων τα ακολουθεί.

Το φως της μέρας ερείπια βλέπει

Σβήστηκαν τα σημάδια του ιδρώτα

Το κλάμα της ζωής

Ο θρήνος του θανάτου

Θάφτηκαν στη σκόνη

Τέλος Εποχής

Καινούργιο κλειδί γυρίζει στην πόρτα.

***

Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΘΑΛΑΣΣΑ

Μεγάλη αγάπη η θάλασσα

απέραντη ,μαγευτική ,πλανεύτρα

Γεννήθηκα στο βούισμά της

εκεί που τα καράβια γίνονται πουλιά.

Μεγάλωσα στην αγκαλιά της

Καθώς λαμπύριζε το ηλιοβασίλεμα

Φανταζόμουν τα καράβια της

γεμάτα πειρατές για μακρινά λιμάνια.

Πολλές φορές μέσα στον ύπνο μου

ένα όνειρο τη φέρνει.

Ακουμπάει τις ρίζες μου

μα δε με δροσίζει.

Ξυπνώ..ναι ..όνειρο ήταν

Το βούισμά της ακούγεται ακόμη.

***

ΜΝΗΜΗ

Σαν άνεμος που στροβιλίζει

απομεινάρια αιώνων

και άλλοτε κρύβει σε αόρατες καταπακτές

σκέψεις φωναχτές

κι άλλοτε κρεμάει στα μανταλάκια

ανομολόγητους πόθους,

η μνήμη με σταυρώνει σαν φονιά.

Με εξαϋλώνει σε τάρταρα και ουρανούς

Η λήθη απέχει βασανιστικά

Ο θάνατος δεν σβήνει τα σημάδια

Οι νεκροί συνεχώς πληθαίνουν

μένουν εδώ

στον ίδιο κόσμο

κολλημένοι στους τοίχους.

Ξεπροβαίνουν σε κάθε γωνιά

Ακούω τις φωνές τους

σε στόματα άλλων

καθώς βαδίζω σε τεντωμένο σκοινί.

Δεν αντέχω τα πισωγυρίσματά της

για λάθη και ευτυχίες που χάθηκαν.

Την κρατάω όμως γερά

Τ ο όπλο μου στην ψευτιά του κόσμου.

***

Ο ΠΑΤΕΡΑΣ

Στου παλιού τραπεζιού τη γωνία

καθόταν ο πατέρας

με τα γυαλιά και το τσιγάρο να το στρίβει.

Τα χρόνια του πολλά

σε εκστρατείες και πολέμους περασμένα.

Ακούει σιωπηλός των τωρινών τα λόγια

κι ένα Αλλά..υψώνει για σημαία

δικό του σύμπαν συγκροτώντας.

Οι νέοι θα δουν πολλά καράβια, συλλογιέται

Ξυπνάει και ζητάει εμπειρίες,

ταξίδια που δεν έκανε ποτέ να ζήσει.

Το παρελθόν με το παρόν είναι μπλεγμένα

σ'ένα χορό ζωής θανάτου

προσμένοντας να δει έστω λίγα καράβια.

Καθισμένος κάτω από την περγουλιά αγναντεύει

μονολογεί κρατώντας το τουφέκι

φίλος πιστός σε μοναχική πορεία.

Εκεί η σκιά του πάντα παραμένει

αθόρυβα να μπαίνει και να φεύγει

σε ένα ξέπορτο που έπνιξε η τσουκνίδα.

****

ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ

Είναι δύσκολες οι νύχτες με Πανσέληνο

Ο ύπνος χάνεται.

Και η νύχτα μέρα μοιάζει

Ξυπνά ένας κόσμος άγνωστος

Θέση να βρει αναζητά

Και να κυριαρχήσει

Επιθυμίες και όνειρα ορθώνονται μπροστά σου

Πληγές που η μέρα έκρυβε

Στης νύχτας τα σκοτάδια

Είναι όμορφες οι νύχτες με Πανσέληνο

Διπλή ζωή σου δίνουν

Θέλεις ξανά να ερωτευτείς

Να τρέξεις στο ακρογιάλι

Με ασήμι να βάψεις τα όνειρα

Και να τα κατακτήσεις

Και όταν θά έλθει το πρωί

Θα ξέρεις τι θα φέρει

Της μέρας το ποτάμι

Καράβια του ήλιου, ΑΩ Εκδόσεις 2021

****

*Οι φωτογραφίες είναι παρμένες από το pixabay.

To Varelaki προτείνει//// ΠΡΌΣΚΛΗΣΗ ΣΕ ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ /// ΧΛΟΜΑ ΒΟΥΝΑ [ΑΩ Εκδόσεις]

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ //// Διώνη Δημητριάδου //// ΘΗΡΙΟ Ή ΘΕΟΣ

Την έκδοση κοσμούν έργα της ζωγράφου  Φωτεινής Χαμιδιελή

ΑΩ Εκδόσεις 

Ο ήρωας της νουβέλας, νιώθοντας μετέωρος, σ’ ένα κόσμο που όλο και περισσότερο μοιάζει ξένος και άγνωστος, αναζητά τον τραγικό ήρωα Οιδίποδα και συνταιριάζει τα βήματά του με τα δικά του. Ποια θα είναι, όμως, η κατάληξη; Στο παιχνίδι της ζωής που καλείται να παίξει, φαίνεται σε κάθε ερώτηση η απάντηση να είναι: ο Άνθρωπος. Ή, μήπως, όχι;

 

ISBN: 978-618-5675-61-5, Εξώφυλλο: Μαλακό, Σχήμα: 13Χ20, Σελίδες: 104, Τιμή: 12.72€ Φ.Π.Α.: 6%  

Χρόνος έκδοσης: Σεπτέμβριος 2023

Νεοελληνική πεζογραφία-Νουβέλα

ΑΩ Εκδόσεις

www.aomegaekdoseis.gr

Αθ. Μιχάλη 19, Καλύβια Αττικής, 19010

Τηλέφωνο: 6932616019

e-mail: aomegaekdoseis@yahoo.gr

 ****

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΕ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ/// Κατά ανεφίκτου γλυφές 1: της γυναικός τριάντα παγιδεύσεις

 Oι  ΑΩ Εκδόσεις  σας προσκαλούν με χαρά 

στην παρουσιαση της κοινής ποιητικής συλλογής

του Κώστα Θ. Ριζάκη και του Γιώργου Δελιόπουλου 

Κατά ανεφίκτου γλυφές 1: της γυναικός τριάντα παγιδεύσεις

-με εισαγωγή της Ευσταθίας Δήμου και εικαστικά της Γλύκας Διονυσοπούλου-

την Παρασκευή 9 Ιουνίου 2023 και ώρα 8 μ.μ.

στον φιλόξενο κήπο του καφέ του Αρχαιολογικού Μουσείου Αθηνών

(Πατησίων 44)

Για τη συλλογή θα μιλήσουν οι:

Γιώργος Γώτης, συγγραφέας

Κώστας Κρεμμύδας, ποιητής, εκδότης του περ.Μανδραγόρας

Μάνια Μεζίτη, ποιήτρια, μεταφράστρια

Ποιήματα θα απαγγείλει η Ασημίνα Ξηρογιάννη, ποιήτρια

ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΤΑΣΗ /// ΌΛΓΑ ΠΑΤΣΟΥΡΑ ΛΕΝΗ /// ΠΙΚΡΑ ΣΤΑΦΥΛΙΑ /// Από τις ΑΩ Εκδόσεις

 

Όλγα Πατσούρα- Λένη «Πικρά σταφύλια», Αφηγήματα, εκδ. ΑΩ 

 Αναδημοσίευση από το Φράκταλ

Όταν η ιστορία και η μνήμη κατέχουν περίοπτη θέση στην δράση των λογοτεχνών, μικρά θαύματα μπορούν να συντελεστούν. Ζώντας η ίδια σε μια κατάσταση δυστοπική, η Όλγα Πατσούρα – Λένη με κάνει και αφουγκράζομαι μια δύσκολη εποχή και με βάζει στη διαδικασία συνδέσεων ανάμεσα στις χρονικές βαθμίδες και την χροιά και ουσία της ανθρώπινης ύπαρξης.

«Πικρά σταφύλια» είναι ο τίτλος του βιβλίου με 24 μικρές ιστορίες-αφηγήματα από μια μακρινή σε μας εποχή. Τόπος: Ελλάδα και πιο συγκεκριμένα ελληνική επαρχία. Χρόνος: πριν και μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. «Πέτρινα» χρόνια, φτώχεια, προλήψεις και προκαταλήψεις, συντηρητισμός, μνήμες που πονάνε ή προβληματίζουν. Ανθρώπινα στιγμιότυπα, σαν φωτογραφίες ξεθωριασμένες που μαρτυρούν ζωές ρημαγμένες, λάθη και πάθη. Ο άνθρωπος και η μοίρα του, συχνά ανίσχυρος μπροστά στο άγνωστο, πορεύεται σε συνθήκες θολές και ασαφείς, προσπαθεί να επιβιώσει και να υπάρξει εν τέλει με κάθε δυνατό τρόπο. «[…] Μετά τον πόλεμο δεν είχα τίποτε. Ξεριζωμένος και φτωχός. Ήξερα από γλυκά. Νοίκιασα ένα δωμάτιο στο παραθαλάσσιο χωριό και άρχισα να φτιάχνω. Πήγαιναν καλά οι δουλειές. Φρόντιζα γονείς και αδερφές. Τους είχα φέρει όλους μαζί μου. Αν έμεναν στο χωριό θα θυμόνταν τη φωτιά. Που μας άφησε χωρίς σπίτι. Καλοπάντρεψα τις αδερφές, αγόρασα κι ένα σπιτάκι. Και τώρα, σκεφτόμουν, μόνος μου θα μείνω; Είχαν περάσει τα χρόνια, δεν ήμουν πια νέος, αλλά είχα στρώσει καλή δουλειά.. Στο μαγαζί περνούσαν διάφοροι, έβλεπαν που ήμουν σοβαρός και εργατικός και μου έφερναν προξενιά.[…] (Χέλι, σελ.33)

Απλότητα, σαφήνεια, διαύγεια και καθαρότητα. Χωρίς περιττά στολίδια ή φτιασίματα, γραφή ουσιαστική που δεν καταφεύγει σε τεχνάσματα ή λεκτικά πυροτεχνήματα για να σαγηνεύσει. Η αλήθεια αναδύεται γυμνή και στοχεύει κατευθείαν στην καρδιά ή το μυαλό. Από τα λίγα φανταζόμαστε πολλά, χωρίς να πελαγοδρομούμε σε άστοχες περιγραφές ή ανούσιες φλυαρίες και υπερβολές. Το χάος μιας εποχής μπαίνει σε τάξη και η συνείδηση και η νόηση ταξιδεύουν προς κατευθύνσεις που γεννούν ερωτηματικά. Γιατί με κερδίζει αυτό το βιβλίο; Γιατί αισθάνομαι πως υπάρχει τίμια πρόθεση. Γιατί νιώθω οικειότητα με κάτι ανθρώπινο που απλόχερα μου προσφέρει. Γιατί νοσταλγώ κάτι που δεν έχω ζήσει.

Οι ήρωες είναι άνθρωποι απλοί, με ξεκάθαρες σκέψεις ή αδυναμίες, που δεν είναι χειραφετημένοι. Κυρίως από την επαρχία, φτωχοί, ταλαιπωρημένοι. Και οι γυναίκες βασανισμένες, εξαρτώμενες, με ρόλο σαφή. Και όλοι πικραμένοι, ζουν μέσα σε μια δίνη αφού η Ιστορία τους υπερβαίνει. Αλλά μέσα στο γενικότερο χτύπημα της Μοίρας, η συγγραφέας εκτυλίσσει με τρόπο άμεσο τις προσωπικές τους ιστορίες. Οι Γερμανοί που μπαίνουν στα χωριά, ο ξανθός, ψηλός, και άσπρος Ερνέστο, που του έλειπαν τα παιδιά του, οι φωτογραφίες που φουντώνουν τις μνήμες και επιτείνουν τον μαρασμό, οι έξοδοι στα βουνά, η δίψα για λευτεριά, η Φωτεινούλα που διαρκώς γεννούσε παιδιά, αλλά έμενε μόνη χωρίς σύντροφο, οι ιστορίες με γιαγιάδες και προγιαγιάδες, για χαμένους αδερφούς, νύφες και άγνωστους παππούδες, το παιδικό βλέμμα που προσπαθεί να ερμηνεύσει συμπεριφορές και καταστάσεις, ο ερωτύλος παππούς που χούφτωνε τη γιαγιά, όλα αυτά ανήκουν στο λογοτεχνικό σύμπαν που δημιουργεί η Πατσούρα και έχουν την ιδιαίτερη θέση τους μέσα σε αυτό.

«[…] Όταν πέθανε η μάνα μου, αυτή με φρόντιζε, είπε. Ήταν ζαχαροπλάστισσα. Κάθε πρωί έφερνε έξω από το σχολείο λιχουδιές. Ζαχαρωμένα μηλαράκια, γλειφιτζούρια, γλυκά ψωμάκια. Με αγαπούσε πολύ. Δεν είχε άλλα εγγόνια. Ούτε άντρα. Στον εμφύλιο τον σκότωσαν. Χαιρόταν που με φρόντιζε. Τραγουδούσε ωραία. Μου έπλεκε κοτσίδες τα μαλλιά.[…](Προγιαγιά σ.σ.73-74 )

Γλώσσα απλή, εύγλωττες εικόνες, λόγος που ρέει με άνεση. Έλλειψη μελοδραματικού τόνου, που αν υπήρχε, θα αποδυνάμωνε το κείμενο και θ’ απωθούσε τον αναγνώστη. Μνήμες και μυθοπλασία εμπλέκονται επιτυχώς και συμπλέουν σε  ένα όμορφο και συγκινητικό αφηγηματικό ταξίδι… σε μια μακρινή μας εποχή που σημάδεψε την σκέψη, την ψυχή του ανθρώπου.

Μια Ελλάδα που λυγίζει, αλλά καταφέρνει να σταθεί στα πόδια της. Αγκομαχά, πικραίνεται, αλλά κάπου υπάρχει μια μικρή φλόγα, μια αμυδρή ελπίδα. Μέσα από τις κακουχίες, ο άνθρωπος σκληραγωγείται. «Γι’ αυτό σου λέω, άμα έχεις χάσει τα πάντα, δεν φοβάσαι. Τι να μου κάνει εμένα το ανθρωπάκι;» (Τα γλυκά, σελ.31)

Το βιβλίο είναι αφιερωμένο σε αυτούς που έφυγαν. Σε κατατοπιστικό πρόλογο και επιμέλεια της Διώνης Δημητριάδου. Οι ΑΩ εκδόσεις διαρκώς στοχεύουν σε ουσιαστικές και καλαίσθητες εκδόσεις που δεν μπορούν να μας αφήσουν αδιάφορους.

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ ΠΟΙΟΤΙΚΕΣ ΑΝΑΓΝΩΣΕΙΣ, ΑΠΟ ΑΩ ΕΚΔΟΣΕΙΣ

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΕ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ /// ΞΕΡΕΙΣ ΠΟΥ ΟΔΗΓΕΙ από τις ΑΩ ΕΚΔΟΣΕΙΣ

  Η  Μαρίκα Συμεωνίδου παρουσιάζει το βιβλίο της με τίτλο «Ξέρεις που οδηγεί»,που κυκλοφόρησε μόλις από τις ΑΩ ΕΚΔΟΣΕΙΣ με τη σύμπραξη των Σωκράτη Καμπουρόπουλου,Μίνας Ξηρογιάννη και Νάντιας Παυλάκη.

Δημοτική Βιβλιοθήκη Κηφισιάς

Σάββατο 8 Φεβρουαρίου

στις 19:30

ΝΕΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ και ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΕ ΕΚΔΗΛΩΣΗ /// ΘΗΣΑΥΡΟΙ ΤΗΣ ΑΜΜΟΥ

Η ποίηση (ίσως περισσότερο από κάθε άλλη μορφή έκφρασης) μπορεί με τη δύναμη του περιεκτικού της λόγου να αποτυπώσει την πολύμορφη τραυματική εμπειρία της ελληνικής κρίσης. Η δίγλωσση ανθολογία "Θησαυροί της Άμμου-ποίηση της ελληνικής κρίσης (Treasures of the sand-Poetry of the Greek Crisis), με τη συμμετοχή 38 ποιητών, σε αγγλική μετάφραση από τους: Robert Crist και Δέσποινα Λαλά-Crist, μετά την αμερικανική έκδοση από τις εκδόσεις Seaburn, κυκλοφορεί τώρα στην Ελλάδα από τις εκδόσεις ΑΩ.

Οι ποιητές που συμμετέχουν με ποίημα τους στο βιβλίο είναι:

Αργυρός-Ιωάννης Πρωτοπαπάς

Ιωάννης Μασμανίδης

Τάσος Σ. Μάντζιος

Αθηνά Τιτάκη

Μαρία Μανδάλου

Βίκυ Δερμάνη

Μαρία Μπακοπούλου

Βαγγέλης Αλεξόπουλος

Παναγιώτης Δημητριάδης

Αναστασία Παρασκευουλάκου

Αναστασία Ν. Μαργέτη

Δήμητρα Χ. Χριστοδούλου

Χριστίνα Ντούβρη – Ξένου

Αντώνης Δ. Σκιαθάς

Πέτρος Γκολίτσης

Γιώργος Λίλλης

Χριστίνα Καραντώνη

Χλόη Κουτσουμπέλη

Δώρα Μαργέλη

Δέσποινα Καϊτατζή – Χουλιούμη

Ελευθερία Θάνογλου

Φωτεινή Βασιλοπούλου

Δημήτρης Π. Κρανιώτης

Ηλίας Μάρκος

Διώνη Δημητριάδου

Δημήτριος Δημητριάδης

Γιώργος Χ. Θεοχάρης

Σταμάτης Πάρχας

Ντίνα Γεωργαντοπούλου

Μαριάννα Παπουτσοπούλου

Εύη Ψάλτη

Κωνσταντίνος Λουκόπουλος

Μαρία Σκουρολιάκου

Robert L. Crist

Γιώργος Ρούσκας

Παναγιώτα Μαστρογάλια

Αγγελική Γιαννοπούλου (Αρσινόη Βήτα)

Έκτωρ Πανταζής

Στο εξώφυλλο έργο του Γιώργου Ξένου