ΝΕΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ //// ΤΟ ΒΑΡΟΣ ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ της Κατερίνας Ατσόγλου

 

Κατερίνα Ατσόγλου – Το βάρος της μοναξιάς. Εκδόσεις Βακχικόν, Αθήνα 2024

Η Κατερίνα Ατσόγλου γεννήθηκε τον Μάιο του 1977 στην Κόρινθο. Σπούδασε Λογιστική στο Πανεπιστήμιο Εφαρμοσμένων Επιστημών Δυτικής Μακεδονίας και το 2023 ολοκλήρωσε το Μεταπτυχιακό με τίτλο «Δημιουργική Γραφή» στο Ελληνικό Ανοιχτό Πανεπιστήμιο. Σήμερα εργάζεται στη Δημοτική Επιχείρηση Ύδρευσης και Αποχέτευσης του Δήμου Σικυωνίων.

Ποιήματα και κείμενά της δημοσιεύονται σε ηλεκτρονικά και έντυπα περιοδικά και blogs. Το Σεπτέμβριο του 2019 συμμετείχε στη συλλογική ανθολογία των μεταπτυχιακών φοιτητών του ΕΑΠ Κι αν τα κτήρια μιλούσαν (εκδόσεις Κέδρος). Τον Ιανουάριο του 2020 κυκλοφόρησε η πρώτη της ποιητική συλλογή Συμβολισμοί (εκδόσεις Βακχικόν). Τον Απρίλιο του 2021 συμμετείχε στην ανθολογία με θέμα τον Νόστο στο περιοδικό Άπικο, ενώ τον Ιούνιο του 2023 συμμετείχε στην ανθολογία Στο ξάφνιασμα της ομορφιάς για τον Τίτο Πατρίκιο, στο περιοδικό Intellectum. Το 2023 το έργο της συμπεριλήφθηκε στη συγκεντρωτική συλλογή της Εταιρείας Κορινθίων Συγγραφέων 95 Παρουσιάσεις στα Κορινθιακά Γράμματα (εκδόσεις Πολύφεγγος).

Διατηρεί ένα προσωπικό ιστολόγιο αφιερωμένο στη λογοτεχνία, το «Προοίμιον», και μέσα από τη διαδικτυακή συχνότητα του web radio του Ελληνικού Ανοιχτού Πανεπιστημίου «δημιουργεί» ραδιοφωνικές εκπομπές, όπου διαβάζει λογοτεχνία κι επιλέγει τη μουσική.

Το βάρος της μοναξιάς είναι η δεύτερη ποιητική συλλογή της.

Δείγμα γραφής:

ΤΑ ΑΚΡΙΒΟΘΩΡΗΤΑ

Κορίτσια με πόδια γυμνά

λύνουν τα πολύτιμα κι ακριβοθώρητα

μαλλιά τους,

σαν τις χαροκαμένες μάνες

που σκύβουν πάνω από των μονάκριβων

τα σώματα.

Τραβούν τα ρούχα τους μοιρολογώντας

και κλαίνε ουρλιάζοντας σαν λύκαινες.

Σαν τις κοπέλες που προδόθηκαν

κι έμειναν στους φάρους γαντζωμένες

προσμένοντας τον γυρισμό,

πριν ακουστεί το πρώτο κλάμα.

Έτσι κι αυτά, κορίτσια γενναία,

τολμηρά, άφοβα,

κοιτούν στα μάτια τους δυνάστες

ελπίζοντας να τις λυπηθούν

της Θέμιδος οι κόρες.

***

ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΕΣ ΣΥΧΝΟΤΗΤΕΣ

Εσύ στρώνεις το κρεβάτι του πάθους

εγώ το καλό τραπεζομάντιλο.

Απλώνεις τις επιθυμίες σου

εγώ τα πιάτα από πορσελάνη.

Είναι αγορασμένα με αγάπη.

Θυμώνεις με τις αρνήσεις μου

εγώ με τα θέλω σου.

Βουτώ και βγάζω κοχύλια

εσύ θησαυρούς.

Φτιάχνω χαρταετούς

πετάς με τα φτερά σου

κι όταν κοιτώ τ’ άστρα

έχεις στην αγκαλιά σου μια σελήνη.

Τις μέρες που λείπεις μασώ τη μοναξιά μου

είναι από αλεύρι σίτου και γάλα σε σκόνη

μεταλλαγμένα αυγά και ζάχαρη.

Τρώω ακατάπαυστα και σε κάθε μπουκιά λέω πως θα ’ναι η τελευταία.

Θα συνεχίσω με τα λόγια σου

θα τα καταπιώ αμάσητα με αρκετό οινόπνευμα

κι όσα δεν αντέξω θα τους ρίξω θειάφι και ένα σπίρτο αναμμένο.

Είναι από κείνο το κουτί που έχωσες βιαστικά στην τσέπη μου

και πάνω του έγραφες «α γ α π ώ».

Ευτυχώς ακούμε μουσική

και ονειρευόμαστε σε διαφορετικές συχνότητες.

***

ΜΙΑ ΣΤΑΛΑ ΣΑΡΚΑ

Ανοιχτά παράθυρα

κουρτίνες λευκές

μισάνοιχτες

ποιος νοιάζεται άλλωστε;

Δυο κορμιά γυμνά παραδομένα στο πάθος.

Πριν λίγο έτρωγαν ο ένας τον άλλον,

τώρα απλά ακουμπούν μια στάλα σάρκα.

Εκείνος καπνίζει

εκείνη του διαβάζει ποίηση

πού και πού τη σταματά,

μια ρουφηξιά ακόμη από τα χείλη της.

Μέχρι να «πεινάσουν» ξανά, αποστηθίζουν στίχους που θα ’θελαν

να έχουν γραφτεί μοναχά για εκείνους.

KΡΙΤΙΚΗ ΣΤΑΣΗ /// Κατερίνα Ατσόγλου, Συμβολισμοί

Κατερίνα Ατσόγλου, Συμβολισμοί: Μια ποιητική συλλογή που θα ταράξει… τη συνείδηση του αναγνώστη!

της Αθηνάς Μαλαπάνη, Φιλόλογου-Συγγραφέα



Οι Συμβολισμοί αποτελεί τη νέα ποιητική συλλογή της Κατερίνας Ατσόγλου από τις εκδόσεις Βακχικόν. Ήδη από τον τίτλο μαρτυρείται το βαθύτερο νόημα αυτής της συλλογής. Πρόκειται για ποιήματα που μέσα από πολυποίκιλους συμβολισμούς εκφράζουν βαθύτερα μηνύματα, με στόχο την αφύπνιση της συλλογικής συνείδησης.
Η ύπαρξη των συμβολισμών αποτελεί μία χαρακτηριστική καλλιτεχνική τεχνική κι ένας από τους πιο επιτυχημένους αλληγορικούς τρόπους για την έκφραση προβληματισμών. Επιπροσθέτως, αποτελεί την καλύτερη ηθοπλαστική τεχνική που κάθε καλλιτέχνης επιστρατεύει για να εκπαιδεύσει το κοινό του. Οι συμβολισμοί ενεργοποιούν τη σκέψη και εξάπτουν τη φαντασία μας για να διαπιστώσουμε τα βαθύτερα νοήματα που λανθάνουν πίσω από αυτούς.
Οι συμβολισμοί αφορούν στον έρωτα και την αγάπη, τη ζωή και τον θάνατο (σωματικό και ψυχικό), την επικοινωνία ανάμεσα στους ανθρώπους και τις προσωπικές -αλλά και απρόσωπες- σχέσεις, τη μοναξιά, την Ποίηση ως Τέχνη και έκφραση, όλα όσα έχουν σχέση με τον άνθρωπο και την ευημερία της οντότητάς του.
Η συλλογή ξεκινά με ένα Ποίημα Ποιητικής, δηλαδή ένα ποίημα με αυτοαναφορικότητα, ένα ποίημα που συνομιλεί με τον εαυτό του και αποκαλύπτεται. Με αυτήν την τεχνική, η ποιήτρια αποκαλύπτει σταδιακά πώς δημιουργεί το ποίημά της, πώς υπηρετεί την Τέχνη της αποδεικνύοντας έτσι πόση επιδεξιότητα και μεράκι διαθέτει. Αυτό το ποίημα αποτελεί το καλύτερο καλωσόρισμα για τον αναγνώστη, καθώς η ποιήτρια αυτοπαρουσιάζεται, υποστηρίζοντας ότι Η ποίηση/ είναι ο τρόπος και ο σκοπός της ζωής μας. Άλλωστε, μπορεί να εκφράσει ακόμα και λόγια χιλιοειπωμένα πάνω σε λευκές κόλλες χαρτιού (Λευκή σελίδα, σσ. 8-9).
Η συνέχεια της συλλογής έχει πιο ερωτικό χρώμα. Ο έρωτας προβάλλεται τόσο με την όμορφη όσο και με την απογοητευτική πλευρά του. Τα περισσότερα ποιήματα προβάλλουν τις άτυχες ερωτικές σχέσεις [Πέτρες Σμαράγδια, σ. 24: (…) κι ας είχα μες στα χέρια μου/ της ερημιάς τα χάδια, Ο Έρωτας, σ. 25: Ο έρωτας δεν ρωτά (…) Σε γυμνώνει./ Σε αποτελειώνει./ Σε συνθλίβει./ Σε αφήνει μόνο, Δίνη του Έρωτα, σ. 43-45: Η αγάπη κρατά αιώνες (…) Τρέλα είναι ο έρωτας./ δεν έχει καταγωγή/ χρώμα/γλώσσα/βάρος]. Τα συναισθήματα επηρεάζονται από την καθημερινή τριβή (Ήρθαν τα χρόνια της φτώχειας και της ανέχειας…, Αρχίσαμε και τις εκπτώσεις…και λίγο από ζωή στο Λίγο από ζωή, σσ. 10-11), με απόρροια να εκφράζουν και την ανάγκη της επανάστασης [κυρίως τις ώρες
που αγωνιζόμαστε για μια καλύτερη ζωή/ βρέχονται οι σημαίες/ τα λάβαρα … στον ιστό τους, Πάλι βρέχει, σ. 12 και στο 2115 μ.Χ., σ. 16: (…) ευτυχώς γιατί κανείς δεν είχε κουράγιο για την «Επανάσταση»].
Πολλές φορές, προβάλλεται η αμφισβήτηση, η οποία μπορεί να οδηγήσει στην πρόοδο (Όταν ο άνθρωπος παύει να πιστεύει στο δεδομένο/ αρχίζουν τα «δράματα» στο Πίστη, σ. 13). Έτσι, η ποίηση αποκτά ένα πιο κοινωνικό περιεχόμενο. Τα κοινωνικά μηνύματα προβάλλονται μέσα από τη συλλογή (Πώς γίναμε αδιάφοροι/ σκληροί/ να υπομένουμε τον πόνο και τη φρίκη; Αναζήτηση Αλήθειας, σ. 15) και κατακρίνουν το ανθρώπινο είδος για την αλαζονεία του που του στερεί την πρόοδο και τον αληθινό έρωτα (Όνειρα βουτηγμένα σε φορμόλη, σ. 17: Η αλαζονεία δεν αφήνει το τίποτα/ να γίνει κάτι).
Επομένως, πρόκειται για μια πολυεπίπεδη ποιητική συλλογή με πυκνότητα μηνυμάτων σε όλα τα επίπεδα. Αν θέλετε να αισθανθείτε, να συγκινηθείτε και να προβληματιστείτε, μην την χάσετε!